Amr ibn Shuayb

وَعَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَ: رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي حافيا ومتنعلا. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo) aytdi: Men Rasululloh ﷺni yalangoyoq ham, kovush kiygan holda ham namoz oʻqiyotganlarini koʻrdim.Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺни ялангоёқ ҳам, ковуш кийган ҳолда ҳам намоз ўқиётганларини кўрдим.

وَعَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " مَنْ سَبَّحَ اللَّهَ مِائَةً بِالْغَدَاةِ وَمِائَةً بِالْعَشِيِّ كَانَ كَمَنْ حَجَّ مِائَةَ حَجَّةٍ وَمَنْ حَمِدَ اللَّهَ مِائَةً بِالْغَدَاةِ وَمِائَةً بِالْعَشِيِّ كَانَ كَمَنْ حَمَلَ عَلَى مِائَةِ فَرَسٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَمَنْ هَلَّلَ اللَّهَ مِائَةً بِالْغَدَاةِ وَمِائَةً بِالْعَشِيِّ كَانَ كَمَنْ أَعْتَقَ مِائَةَ رَقَبَةٍ مِنْ وَلَدِ إِسْمَاعِيلَ وَمَنْ كَبَّرَ اللَّهَ مِائَةً بِالْغَدَاةِ وَمِائَةً بِالْعَشِيِّ لَمْ يَأْتِ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ أَحَدٌ بِأَكْثَرِ مِمَّا أَتَى بِهِ إِلَّا مَنْ قَالَ مِثْلَ ذَلِكَ أَوْ زَادَ عَلَى مَا قَالَ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ. وَقَالَ: هَذَا حَدِيثٌ غَرِيب

Amr ibn Shuʼayb otasidan, u esa bobosi (Abdulloh ibn Amr ibn al-Os roziyallohu anhumo)dan rivoyat qiladi: Rasululloh ﷺ: «Kim ertalab yuz marta va kechqurun yuz marta Allohni tasbeh aytsa (subhanalloh desa), yuz marta haj qilgan kishi kabi boʻladi; kim ertalab yuz marta va kechqurun yuz marta Allohga hamd aytsa (alhamdulilloh desa), Alloh yoʻlida yuz otni (jangga) olib chiqqan kishi kabi boʻladi — yoki: yuz marta gʻazot qilgan dedi; kim ertalab yuz marta va kechqurun yuz marta Allohni tahlil aytsa (lo ilaha illalloh desa), Ismoil avlodidan yuz qulni ozod etgan kishi kabi boʻladi; kim ertalab yuz marta va kechqurun yuz marta Allohni takbir aytsa (Allohu akbar desa), oʻsha kuni hech kim u keltirgan narsadan koʻproq narsa keltira olmaydi, faqat u aytgani kabi aytgan yoki undan ziyoda qilgan kishidan boshqa», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir.Амр ибн Шуъайб отасидан, у эса бобоси (Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким эрталаб юз марта ва кечқурун юз марта Аллоҳни тасбеҳ айтса (субҳаналлоҳ деса), юз марта ҳаж қилган киши каби бўлади; ким эрталаб юз марта ва кечқурун юз марта Аллоҳга ҳамд айтса (алҳамдулиллоҳ деса), Аллоҳ йўлида юз отни (жангга) олиб чиққан киши каби бўлади — ёки: юз марта ғазот қилган деди; ким эрталаб юз марта ва кечқурун юз марта Аллоҳни таҳлил айтса (ло илаҳа иллаллоҳ деса), Исмоил авлодидан юз қулни озод этган киши каби бўлади; ким эрталаб юз марта ва кечқурун юз марта Аллоҳни такбир айтса (Аллоҳу акбар деса), ўша куни ҳеч ким у келтирган нарсадан кўпроқ нарса келтира олмайди, фақат у айтгани каби айтган ёки ундан зиёда қилган кишидан бошқа», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир.

وَعَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «إِذَا تَزَوَّجَ أَحَدُكُمُ امْرَأَةً أَوِ اشْتَرَى خَادِمًا فَلْيَقُلْ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ خَيْرَهَا وَخَيْرَ مَا جَبَلْتَهَا عَلَيْهِ وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّهَا وَشَرِّ مَا جَبَلْتَهَا عَلَيْهِ وَإِذَا اشْتَرَى بَعِيرًا فليأخُذْ بِذروةِ سنامِهِ ولْيَقُلْ مِثْلَ ذَلِكَ» . وَفِي رِوَايَةٍ فِي الْمَرْأَةِ وَالْخَادِمِ: «ثُمَّ لْيَأْخُذْ بِنَاصِيَتِهَا وَلْيَدْعُ بِالْبَرَكَةِ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد وَابْن مَاجَه

Amr ibn Shuayb otasidan, u esa bobosidan (Abdulloh ibn Amr ibn al-Os roziyallohu anhumo) Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi. U zot: «Sizlardan biringiz bir ayolga uylansa yoki bir xizmatkor (choʻri) sotib olsa, ‹Allohumma, men Sendan uning yaxshiligini va Sen uni qaysi xulq uzra yaratgan boʻlsang, oʻshaning yaxshiligini soʻrayman; uning yomonligidan va Sen uni qaysi xulq uzra yaratgan boʻlsang, oʻshaning yomonligidan Senga panoh tilayman›, desin. Tuya sotib olsa, uning oʻrkachi uchidan ushlab, xuddi shunday desin», — dedilar. Abu Dovud aytdi: Abu Saʼid (oʻz rivoyatida) ziyoda qildi: «Soʻng (ayol yoki xizmatkorning) peshona sochidan ushlab, baraka tilab duo qilsin» — bu ayol va xizmatkor (choʻri) haqidadir.Амр ибн Шуайб отасидан, у эса бобосидан (Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос розияллоҳу анҳумо) Набий ﷺдан ривоят қилади. У зот: «Сизлардан бирингиз бир аёлга уйланса ёки бир хизматкор (чўри) сотиб олса, ‹Аллоҳумма, мен Сендан унинг яхшилигини ва Сен уни қайси хулқ узра яратган бўлсанг, ўшанинг яхшилигини сўрайман; унинг ёмонлигидан ва Сен уни қайси хулқ узра яратган бўлсанг, ўшанинг ёмонлигидан Сенга паноҳ тилайман›, десин. Туя сотиб олса, унинг ўркачи учидан ушлаб, худди шундай десин», — дедилар. Абу Довуд айтди: Абу Саъид (ўз ривоятида) зиёда қилди: «Сўнг (аёл ёки хизматкорнинг) пешона сочидан ушлаб, барака тилаб дуо қилсин» — бу аёл ва хизматкор (чўри) ҳақидадир.

وَعَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " إِذَا فَزِعَ أَحَدُكُمْ فِي النَّوْمِ فَلْيَقُلْ: أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّاتِ مِنْ غَضَبِهِ وَعِقَابِهِ وَشَرِّ عِبَادِهِ وَمِنْ هَمَزَاتِ الشَّيَاطِينِ وَأَنْ يَحْضُرُونَ فَإِنَّهَا لَنْ تَضُرَّهُ «وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرٍو يُعَلِّمُهَا مَنْ بَلَغَ مِنْ وَلَدِهِ وَمَنْ لَمْ يَبْلُغْ مِنْهُمْ كَتَبَهَا فِي صَكٍّ ثُمَّ عَلَّقَهَا فِي عُنُقِهِ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَالتِّرْمِذِيّ وَهَذَا لَفظه

Amr ibn Shuayb otasidan, u bobosidan (Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan) rivoyat qiladiki, Rasululloh ﷺ: «Biringiz uyqusida qoʻrqib ketsa: ‹Aʼuzu bikalimotillohit-tommati min gʻazabihi va iqobihi va sharri ibodihi, va min hamazotish-shayotini va an yahzurun (Allohning gʻazabi, jazosi va bandalarining yomonligidan, shaytonlarning vasvasalaridan va ularning oldimga kelishidan Allohning mukammal kalimalari ila panoh tilayman)›, desin. Zero ular unga zinhor zarar yetkaza olmaydi», dedilar. (Roviy) aytdi: Abdulloh ibn Amr buni voyaga yetgan farzandlariga oʻrgatar, ulardan voyaga yetmaganlari uchun esa uni bir varaqqa yozib, boʻyniga osib qoʻyar edi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir.Амр ибн Шуайб отасидан, у бобосидан (Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан) ривоят қиладики, Расулуллоҳ ﷺ: «Бирингиз уйқусида қўрқиб кетса: ‹Аъузу бикалимотиллоҳит-томмати мин ғазабиҳи ва иқобиҳи ва шарри ибодиҳи, ва мин ҳамазотиш-шаётини ва ан яҳзурун (Аллоҳнинг ғазаби, жазоси ва бандаларининг ёмонлигидан, шайтонларнинг васвасаларидан ва уларнинг олдимга келишидан Аллоҳнинг мукаммал калималари ила паноҳ тилайман)›, десин. Зеро улар унга зинҳор зарар етказа олмайди», дедилар. (Ровий) айтди: Абдуллоҳ ибн Амр буни вояга етган фарзандларига ўргатар, улардан вояга етмаганлари учун эса уни бир вараққа ёзиб, бўйнига осиб қўяр эди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир.