Avf ibn Molik al-Ashja'iy

وَعَنْ عَوْفِ بْنِ مَالِكٍ: أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَضَى بَيْنَ رَجُلَيْنِ فَقَالَ الْمَقْضِيُّ عَلَيْهِ لَمَّا أَدْبَرَ: حَسْبِيَ اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى يَلُومُ عَلَى الْعَجْزِ وَلَكِنْ عَلَيْكَ بِالْكَيْسِ فَإِذَا غَلَبَكَ أَمْرٌ فَقُلْ: حَسْبِيَ اللَّهُ ونِعْمَ الوكيلُ ". رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Avf ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Paygʻambar ﷺ ikki kishi oʻrtasida hukm chiqardilar. Hukm oʻz zarariga chiqarilgan kishi orqasiga oʻgirilib ketayotib: «Allohning Oʻzi menga yetarlidir va U eng yaxshi vakildir», dedi. Shunda Paygʻambar ﷺ: «Albatta, Alloh ojizlik (sustkashlik) uchun malomat qiladi. Lekin sen aql-zakovat (chora-tadbir) ila ish tutgin. Bordi-yu, bir ish sendan ustun kelsa (qoʻlingdan kelmasa), shunda: ‹Allohning Oʻzi menga yetarlidir va U eng yaxshi vakildir›, degin», dedilar.Авф ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Пайғамбар ﷺ икки киши ўртасида ҳукм чиқардилар. Ҳукм ўз зарарига чиқарилган киши орқасига ўгирилиб кетаётиб: «Аллоҳнинг Ўзи менга етарлидир ва У энг яхши вакилдир», деди. Шунда Пайғамбар ﷺ: «Албатта, Аллоҳ ожизлик (сусткашлик) учун маломат қилади. Лекин сен ақл-заковат (чора-тадбир) ила иш тутгин. Борди-ю, бир иш сендан устун келса (қўлингдан келмаса), шунда: ‹Аллоҳнинг Ўзи менга етарлидир ва У энг яхши вакилдир›, дегин», дедилар.

عَن عوفِ بْنِ مَالِكٍ: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا أَتَاهُ الْفَيْءُ قَسَمَهُ فِي يَوْمِهِ فَأَعْطَى الْآهِلَ حَظَّيْنِ وَأَعْطَى الْأَعْزَبَ حَظًّا فَدُعِيتُ فَأَعْطَانِي حَظَّيْنِ وَكَانَ لِي أَهْلٌ ثُمَّ دُعِيَ بَعْدِي عَمَّارُ بْنُ يَاسِرٍ فَأُعْطِيَ حَظًّا وَاحِدًا. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Avf ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺga fayʼ (oʻlja) kelganida, uni oʻsha kuniyoq taqsimlar edilar: uylangan kishiga ikki ulush, boʻydoqqa esa bir ulush berar edilar. Ibnul-Musaffo (rivoyatida) shuni ziyoda qildi: Bizni chaqirishdi va men Ammordan oldin chaqirilar edim. Meni chaqirishdi va u zot menga ikki ulush berdilar, chunki menda oila bor edi. Soʻng mendan keyin Ammor ibn Yosir chaqirildi va unga bir ulush berildi.Авф ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺга файъ (ўлжа) келганида, уни ўша куниёқ тақсимлар эдилар: уйланган кишига икки улуш, бўйдоққа эса бир улуш берар эдилар. Ибнул-Мусаффо (ривоятида) шуни зиёда қилди: Бизни чақиришди ва мен Аммордан олдин чақирилар эдим. Мени чақиришди ва у зот менга икки улуш бердилар, чунки менда оила бор эди. Сўнг мендан кейин Аммор ибн Ёсир чақирилди ва унга бир улуш берилди.

وَعَن عَوْف بن مَالك قَالَ: أَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ تَبُوكَ وَهُوَ فِي قُبَّةٍ مِنْ أَدَمٍ فَقَالَ: " اعْدُدْ سِتًّا بَيْنَ يَدَيِ السَّاعَةِ: مَوْتِي ثُمَّ فَتْحُ بَيْتِ الْمَقْدِسِ ثُمَّ مُوتَانٌ يَأْخُذُ فِيكُمْ كَقُعَاصِ الْغَنَمِ ثُمَّ اسْتِفَاضَةُ الْمَالِ حَتَّى يُعْطَى الرَّجُلُ مِائَةَ دِينَارٍ فَيَظَلُّ سَاخِطًا ثُمَّ فِتْنَةٌ لَا يَبْقَى بَيْتٌ مِنَ الْعَرَبِ إِلَّا دَخَلَتْهُ ثُمَّ هُدْنَةٌ تَكُونُ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ بَنِي الْأَصْفَرِ فَيَغْدِرُونَ فَيَأْتُونَكُمْ تَحْتَ ثَمَانِينَ غَايَةً تَحْتَ كُلِّ غَايَةٍ اثْنَا عَشَرَ أَلْفًا ". رَوَاهُ البُخَارِيّ

Avf ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Tabuk gʻazoti davrida Paygʻambar ﷺ ning oldiga bordim — u zot bir charm chodirda oʻtirgan edi. U zot: «Qiyomat (soati) yaqinlashganini bildiradigan olti alomatni sana: mening vafotim; Quddusning fath qilinishi; qoʻylarni qiradigan vabodek — sizlarni qiradigan (va katta sonda oʻldiradigan) bir vabo; molning shu darajada koʻpayishiki, hatto bir kishiga yuz dinor berilsa ham, u qanoat qilmaydi; soʻng — hech bir arab uyi qutula olmaydigan bir fitna (musibat); soʻng sizlar bilan Bani Asfar (yaʼni vizantiyaliklar) oʻrtasidagi bir sulh — ular sizlarga xiyonat qilib, sakson bayroq ostida sizlarga hujum qiladi. Har bir bayroq ostida oʻn ikki ming askar boʻladi», — dedi.Авф ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Табук ғазоти даврида Пайғамбар ﷺ нинг олдига бордим — у зот бир чарм чодирда ўтирган эди. У зот: «Қиёмат (соати) яқинлашганини билдирадиган олти аломатни сана: менинг вафотим; Қуддуснинг фатҳ қилиниши; қўйларни қирадиган вабодек — сизларни қирадиган (ва катта сонда ўлдирадиган) бир вабо; молнинг шу даражада кўпайишики, ҳатто бир кишига юз динор берилса ҳам, у қаноат қилмайди; сўнг — ҳеч бир араб уйи қутула олмайдиган бир фитна (мусибат); сўнг сизлар билан Бани Асфар (яъни византияликлар) ўртасидаги бир сулҳ — улар сизларга хиёнат қилиб, саксон байроқ остида сизларга ҳужум қилади. Ҳар бир байроқ остида ўн икки минг аскар бўлади», — деди.

وَعَنْ عَوْفِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " لَنْ يَجْمَعَ اللَّهُ عَلَى هَذِهِ الْأُمَّةِ سَيْفَيْنِ: سَيْفًا مِنْهَا وسَيفاً منْ عدُوِّها " رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Avf ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi, u aytdi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Alloh bu ummatga ikki qilichni — uning oʻzidan boʻlgan qilich va dushmanidan boʻlgan qilichni — hech qachon birga jamlamaydi».Авф ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади, у айтди: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Аллоҳ бу умматга икки қилични — унинг ўзидан бўлган қилич ва душманидан бўлган қилични — ҳеч қачон бирга жамламайди».

عَن عَوْف بن مَالك قَالَ: قُمْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا رَكَعَ مَكَثَ قَدْرَ سُورَةِ الْبَقَرَةِ وَيَقُولُ فِي رُكُوعِهِ: «سُبْحَانَ ذِي الْجَبَرُوتِ والملكوت والكبرياء وَالْعَظَمَة» . رَوَاهُ النَّسَائِيّ

Avf ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺ bilan birga (namozga) turdim. U zot rukuʼ qilganlarida Baqara surasi oʻqiladigan muddat qadar (shu holatda) turib, rukuʼlarida: «Subhana zil-jabaruti val-malakuti val-kibriyai val-azama», dedilar. Nasoiy rivoyat qilgan.Авф ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺ билан бирга (намозга) турдим. У зот рукуъ қилганларида Бақара сураси ўқиладиган муддат қадар (шу ҳолатда) туриб, рукуъларида: «Субҳана зил-жабарути вал-малакути вал-кибрияи вал-азама», дедилар. Насоий ривоят қилган.

وَعَنْ عَوْفِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ: صَلَّى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى جَنَازَةٍ فَحَفِظْتُ مِنْ دُعَائِهِ وَهُوَ يَقُولُ: «اللَّهُمَّ اغْفِرْ لَهُ وَارْحَمْهُ وَعَافِهِ وَاعْفُ عَنْهُ وَأَكْرِمْ نُزُلَهُ وَوَسِّعْ مُدْخَلَهُ وَاغْسِلْهُ بِالْمَاءِ وَالثَّلْجِ وَالْبَرَدِ وَنَقِّهِ مِنَ الْخَطَايَا كَمَا نَقَّيْتَ الثَّوْبَ الْأَبْيَضَ مِنَ الدنس وأبدله دَارا خيرا من دَاره وَأهلا خَيْرًا مِنْ أَهْلِهِ وَزَوْجًا خَيْرًا مِنْ زَوْجِهِ وَأدْخلهُ الْجنَّة وأعذه من عَذَاب الْقَبْر وَمن عَذَاب النَّار» . وَفِي رِوَايَةٍ: «وَقِهِ فِتْنَةَ الْقَبْرِ وَعَذَابَ النَّارِ» قَالَ حَتَّى تَمَنَّيْتُ أَنْ أَكُونَ أَنَا ذَلِكَ الْمَيِّت. رَوَاهُ مُسلم

Avf ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bir janoza ustida (janoza namozini) oʻqidilar va men u zotning duolaridan (bularni) yodlab qoldim, u zot: «Allohim, uni magʻfirat qilgin, unga rahm qilgin, unga ofiyat bergin va uni avf etgin; uni izzat bilan kutib olgin, qabrini keng qilgin; uni suv, qor va doʻl bilan yuvgin; uni xatolardan, oq kiyimni kirdan tozalaganingdek tozalagin; unga uyidan yaxshiroq uy, ahlidan yaxshiroq ahl va juftidan yaxshiroq juft almashtirib bergin; uni jannatga kiritgin va uni qabr azobidan» — yo «oʻt azobidan saqlagin», — dedilar. (Avf) dedi: Hatto men oʻsha mayyit boʻlishni orzu qildim.Авф ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бир жаноза устида (жаноза намозини) ўқидилар ва мен у зотнинг дуоларидан (буларни) ёдлаб қолдим, у зот: «Аллоҳим, уни мағфират қилгин, унга раҳм қилгин, унга офият бергин ва уни авф этгин; уни иззат билан кутиб олгин, қабрини кенг қилгин; уни сув, қор ва дўл билан ювгин; уни хатолардан, оқ кийимни кирдан тозалаганингдек тозалагин; унга уйидан яхшироқ уй, аҳлидан яхшироқ аҳл ва жуфтидан яхшироқ жуфт алмаштириб бергин; уни жаннатга киритгин ва уни қабр азобидан» — ё «ўт азобидан сақлагин», — дедилар. (Авф) деди: Ҳатто мен ўша маййит бўлишни орзу қилдим.