Hafsa bint Umar ibn al-Xattob

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ آدَمَ بْنِ سُلَيْمَانَ الْمِصِّيصِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي زَائِدَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو أَيُّوبَ، - يَعْنِي الإِفْرِيقِيَّ - عَنْ عَاصِمٍ، عَنِ الْمُسَيَّبِ بْنِ رَافِعٍ، وَمَعْبَدٍ، عَنْ حَارِثَةَ بْنِ وَهْبٍ الْخُزَاعِيِّ، قَالَ حَدَّثَتْنِي حَفْصَةُ، زَوْجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَجْعَلُ يَمِينَهُ لِطَعَامِهِ وَشَرَابِهِ وَثِيَابِهِ وَيَجْعَلُ شِمَالَهُ لِمَا سِوَى ذَلِكَ ‏.‏

Hafsa — moʻminlar onasi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ oʻng qoʻllarini taom, ichimlik va kiyim(lari) uchun ishlatar, chap qoʻllarini esa bulardan boshqasi uchun ishlatar edilar.Ҳафса — мўминлар онаси (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ ўнг қўлларини таом, ичимлик ва кийим(лари) учун ишлатар, чап қўлларини эса булардан бошқаси учун ишлатар эдилар.

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ خَالِدٍ الرَّمْلِيُّ، أَخْبَرَنَا الْمُفَضَّلُ، - يَعْنِي ابْنَ فَضَالَةَ - عَنْ عَيَّاشِ بْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ بُكَيْرٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، عَنْ حَفْصَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ عَلَى كُلِّ مُحْتَلِمٍ رَوَاحُ الْجُمُعَةِ وَعَلَى كُلِّ مَنْ رَاحَ إِلَى الْجُمُعَةِ الْغُسْلُ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ إِذَا اغْتَسَلَ الرَّجُلُ بَعْدَ طُلُوعِ الْفَجْرِ أَجْزَأَهُ مِنْ غُسْلِ الْجُمُعَةِ وَإِنْ أَجْنَبَ ‏.‏

Yazid ibn Xolid ar-Romliy bizga shunday dedi: al-Mufazzal — yaʼni Ibn Fazola — bizga Ayyosh ibn Abbosdan, u Bukayrdan, u Nofiʼdan, u Ibn Umardan, u Hafsadan, u Paygʻambar ﷺ dan xabar berdi. U zot: «Har bir balogʻatga yetgan kishi uchun jumaga borish, jumaga borgan har bir kishi uchun esa gʻusl qilish (lozim)dir», dedilar. Abu Dovud dedi: Agar kishi tong otgandan keyin gʻusl qilsa, garchi junub boʻlgani uchun (gʻusl qilgan) boʻlsa ham, bu unga juma gʻusli oʻrnida kifoya qiladi.Язид ибн Холид ар-Ромлий бизга шундай деди: ал-Муфаззал — яъни Ибн Фазола — бизга Айёш ибн Аббосдан, у Букайрдан, у Нофиъдан, у Ибн Умардан, у Ҳафсадан, у Пайғамбар ﷺ дан хабар берди. У зот: «Ҳар бир балоғатга етган киши учун жумага бориш, жумага борган ҳар бир киши учун эса ғусл қилиш (лозим)дир», дедилар. Абу Довуд деди: Агар киши тонг отгандан кейин ғусл қилса, гарчи жунуб бўлгани учун (ғусл қилган) бўлса ҳам, бу унга жума ғусли ўрнида кифоя қилади.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى بْنُ حَمَّادٍ، حَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُثْمَانَ بْنِ خُثَيْمٍ، عَنْ يُوسُفَ بْنِ مَاهَكَ، عَنْ حَفْصَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ أَبِيهَا، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ لِعَبْدِ الرَّحْمَنِ ‏"‏ يَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ أَرْدِفْ أُخْتَكَ عَائِشَةَ فَأَعْمِرْهَا مِنَ التَّنْعِيمِ فَإِذَا هَبَطْتَ بِهَا مِنَ الأَكَمَةِ فَلْتُحْرِمْ فَإِنَّهَا عُمْرَةٌ مُتَقَبَّلَةٌ ‏"‏ ‏.‏

Hafsa binti Abdurrahmon ibn Abu Bakr otasidan rivoyat qilishicha, Rasululloh ﷺ Abdurrahmonga: «Ey Abdurrahmon, opang Oishani orqangga mindirib, uni Tanʼimdan umra qildirib kel. Uni dovondan tushirganingda u (umra uchun) ihromga kirsin, chunki u qabul qilingan umradir», dedilar.Ҳафса бинти Абдурраҳмон ибн Абу Бакр отасидан ривоят қилишича, Расулуллоҳ ﷺ Абдурраҳмонга: «Эй Абдурраҳмон, опанг Оишани орқангга миндириб, уни Танъимдан умра қилдириб кел. Уни довондан туширганингда у (умра учун) иҳромга кирсин, чунки у қабул қилинган умрадир», дедилар.

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ بَهْدَلَةَ، عَنْ سَوَاءٍ الْخُزَاعِيِّ، عَنْ حَفْصَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصُومُ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ مِنَ الشَّهْرِ الاِثْنَيْنِ وَالْخَمِيسِ وَالاِثْنَيْنِ مِنَ الْجُمُعَةِ الأُخْرَى ‏.‏

Hafsa (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ oyda uch kun — dushanba, payshanba va keyingi haftaning dushanbasida roʻza tutar edilar.Ҳафса (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ойда уч кун — душанба, пайшанба ва кейинги ҳафтанинг душанбасида рўза тутар эдилар.

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنِي ابْنُ لَهِيعَةَ، وَيَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَزْمٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ حَفْصَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ مَنْ لَمْ يُجْمِعِ الصِّيَامَ قَبْلَ الْفَجْرِ فَلاَ صِيَامَ لَهُ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ اللَّيْثُ وَإِسْحَاقُ بْنُ حَازِمٍ أَيْضًا جَمِيعًا عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ مِثْلَهُ وَوَقَفَهُ عَلَى حَفْصَةَ مَعْمَرٌ وَالزُّبَيْدِيُّ وَابْنُ عُيَيْنَةَ وَيُونُسُ الأَيْلِيُّ كُلُّهُمْ عَنِ الزُّهْرِيِّ ‏.‏

Paygʻambar ﷺ ning zavjalari Hafsa (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Kim tongdan oldin roʻza tutishni qatʼiy niyat qilmasa, uning roʻzasi yoʻq», dedilar. Abu Dovud aytdi: Buni Lays va Ishoq ibn Hozim ham birgalikda Abdulloh ibn Abu Bakrdan xuddi shunday rivoyat qilganlar. Maʼmar, Zubaydiy, Ibn Uyayna va Yunus al-Ayliy — hammasi Zuhriydan — uni Hafsaning oʻz soʻzi sifatida (mavquf qilib) rivoyat qilganlar.Пайғамбар ﷺ нинг завжалари Ҳафса (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Ким тонгдан олдин рўза тутишни қатъий ният қилмаса, унинг рўзаси йўқ», дедилар. Абу Довуд айтди: Буни Лайс ва Ишоқ ибн Ҳозим ҳам биргаликда Абдуллоҳ ибн Абу Бакрдан худди шундай ривоят қилганлар. Маъмар, Зубайдий, Ибн Уяйна ва Юнус ал-Айлий — ҳаммаси Зуҳрийдан — уни Ҳафсанинг ўз сўзи сифатида (мавқуф қилиб) ривоят қилганлар.

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبَانُ، حَدَّثَنَا عَاصِمٌ، عَنْ مَعْبَدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ سَوَاءٍ، عَنْ حَفْصَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَرْقُدَ وَضَعَ يَدَهُ الْيُمْنَى تَحْتَ خَدِّهِ ثُمَّ يَقُولُ ‏"‏ اللَّهُمَّ قِنِي عَذَابَكَ يَوْمَ تَبْعَثُ عِبَادَكَ ‏"‏ ‏.‏ ثَلاَثَ مِرَارٍ ‏.‏

Nabiy ﷺning zavjalari Hafsa (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ uxlamoqchi boʻlganlarida, oʻng qoʻllarini yonoqlari ostiga qoʻyar edilar, soʻng uch marta: «Allohim, bandalaringni tiriltirgan kuningda meni azobingdan saqlagil», deb aytar edilar.Набий ﷺнинг завжалари Ҳафса (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ ухламоқчи бўлганларида, ўнг қўлларини ёноқлари остига қўяр эдилар, сўнг уч марта: «Аллоҳим, бандаларингни тирилтирган кунингда мени азобингдан сақлагил», деб айтар эдилар.