Jobir ibn Abdulloh al-Ansoriy

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُبَالَ فِي الْمَاءِ الراكد. رَوَاهُ مُسلم

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ oqmaydigan turgʻun suvga bavl qilishdan qaytardilar. Muslim rivoyat qilgan.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ оқмайдиган турғун сувга бавл қилишдан қайтардилар. Муслим ривоят қилган.

وَعَن جَابر قَالَ: سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَتَوَضَّأُ بِمَا أَفْضَلَتِ الْحُمُرُ؟ قَالَ: «نَعَمْ وَبِمَا أَفْضَلَتِ السِّبَاعُ كُلُّهَا» . رَوَاهُ فِي شَرْحِ السّنة

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ dan: «Eshaklar ortidan qoldirgan suv bilan tahorat olsak boʻladimi?» deb soʻralganda, u zot ﷺ: «Ha, va barcha yirtqich hayvonlar ortidan qoldirgan suv bilan ham», dedilar. Sharh as-sunnada rivoyat qilgan.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ дан: «Эшаклар ортидан қолдирган сув билан таҳорат олсак бўладими?» деб сўралганда, у зот ﷺ: «Ҳа, ва барча йиртқич ҳайвонлар ортидан қолдирган сув билан ҳам», дедилар. Шарҳ ас-суннада ривоят қилган.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: خَرَجْنَا فِي سَفَرٍ فَأَصَابَ رجلا منا حجر فَشَجَّهُ فِي رَأسه ثمَّ احْتَلَمَ فَسَأَلَ أَصْحَابه فَقَالَ هَل تَجِدُونَ لي رخصَة فِي التَّيَمُّم فَقَالُوا مَا نجد لَك رخصَة وَأَنت تقدر على الْمَاءِ فَاغْتَسَلَ فَمَاتَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أخبر بذلك فَقَالَ قَتَلُوهُ قَتلهمْ الله أَلا سَأَلُوا إِذْ لَمْ يَعْلَمُوا فَإِنَّمَا شِفَاءُ الْعِيِّ السُّؤَالُ إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيهِ أَن يتَيَمَّم ويعصر أَو يعصب شكّ مُوسَى عَلَى جُرْحِهِ خِرْقَةً ثُمَّ يَمْسَحَ عَلَيْهَا وَيَغْسِلَ سَائِر جسده. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد وَرَوَاهُ ابْنُ مَاجَهْ عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاح عَن ابْن عَبَّاس

Muso ibn Abdurrahmon al-Antokiy bizga shunday dedi: Muhammad ibn Salama bizga az-Zubayr ibn Xurayqdan, u Atodan, u Jobirdan rivoyat qildi. (Jobir roziyallohu anhu) dedi: Biz bir safarga chiqdik. Bizdan bir kishiga tosh tegib, boshini yorib yubordi. Soʻng u ehtilom boʻldi. U oʻrtoqlaridan soʻrab: «Men uchun tayammum qilishga ruxsat (imkoniyat) topasizlarmi?» dedi. Ular: «Sen uchun ruxsat topmaymiz, axir sen suvni ishlatishga qodirsan», dedilar. Shunda u gʻusl qildi va vafot etdi. Biz Paygʻambar ﷺ ning huzurlariga kelganimizda, bu xabar u zotga yetkazildi. U zot: «Ular uni oʻldiribdilar, Alloh ularni oʻldirsin! Bilmagan boʻlsalar, nega soʻramadilar? Zero jaholatning shifosi soʻrashdir-ku! Unga tayammum qilib, yarasiga suv sepib (yoki — bir latta bilan bogʻlab — Muso shubha qildi) ustidan mash qilib, soʻng tanasining qolgan qismini yuvishning oʻzi kifoya qilardi», dedilar.Мусо ибн Абдурраҳмон ал-Антокий бизга шундай деди: Муҳаммад ибн Салама бизга аз-Зубайр ибн Хурайқдан, у Атодан, у Жобирдан ривоят қилди. (Жобир розияллоҳу анҳу) деди: Биз бир сафарга чиқдик. Биздан бир кишига тош тегиб, бошини ёриб юборди. Сўнг у эҳтилом бўлди. У ўртоқларидан сўраб: «Мен учун таяммум қилишга рухсат (имконият) топасизларми?» деди. Улар: «Сен учун рухсат топмаймиз, ахир сен сувни ишлатишга қодирсан», дедилар. Шунда у ғусл қилди ва вафот этди. Биз Пайғамбар ﷺ нинг ҳузурларига келганимизда, бу хабар у зотга етказилди. У зот: «Улар уни ўлдирибдилар, Аллоҳ уларни ўлдирсин! Билмаган бўлсалар, нега сўрамадилар? Зеро жаҳолатнинг шифоси сўрашдир-ку! Унга таяммум қилиб, ярасига сув сепиб (ёки — бир латта билан боғлаб — Мусо шубҳа қилди) устидан маш қилиб, сўнг танасининг қолган қисмини ювишнинг ўзи кифоя қиларди», дедилар.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «بَيْنَ الْعَبْدِ وَبَيْنَ الْكُفْرِ ترك الصَّلَاة» . رَوَاهُ مُسلم

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Banda bilan kufr oʻrtasida namozni tark qilish bordir», dedilar.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Банда билан куфр ўртасида намозни тарк қилиш бордир», дедилар.

وَعَنْ جَابِرٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لِبِلَالٍ: «إِذَا أَذَّنْتَ فَتَرَسَّلْ وَإِذا أَقمت فاحدر وَاجعَل بَيْنَ أَذَانِكَ وَإِقَامَتِكَ قَدْرَ مَا يَفْرُغُ الْآكِلُ مِنْ أَكْلِهِ وَالشَّارِبُ مِنْ شُرْبِهِ وَالْمُعْتَصِرُ إِذَا دَخَلَ لِقَضَاءِ حَاجَتِهِ وَلَا تَقُومُوا حَتَّى تَرَوْنِي» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ وَقَالَ: لَا نعرفه إِلَّا ن حَدِيث عبد الْمُنعم وَهُوَ إِسْنَاد مَجْهُول

Ahmad ibn al-Hasan bizga, al-Muallo ibn Asad bizga, Abdulmunʼim — u Sohibus-Siqodir — bizga rivoyat qilib aytdi: Bizga Yahyo ibn Muslim al-Hasandan va Atodan, ular Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qildiki, Rasululloh ﷺ Bilolga: «Ey Bilol, azon aytsang, shoshilmay, sekin ayt, iqomat qilsang, tez (qil). Azoning bilan iqomating orasini ovqatlanuvchi ovqatini, ichuvchi ichimligini tugatadigan, hojati boriga hojatini chiqarish uchun kirgan kishiga yetadigan miqdorda qil. Meni koʻrmaguningizcha (namozga) turmanglar», dedilar.Аҳмад ибн ал-Ҳасан бизга, ал-Муалло ибн Асад бизга, Абдулмунъим — у Соҳибус-Сиқодир — бизга ривоят қилиб айтди: Бизга Яҳё ибн Муслим ал-Ҳасандан ва Атодан, улар Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилдики, Расулуллоҳ ﷺ Билолга: «Эй Билол, азон айтсанг, шошилмай, секин айт, иқомат қилсанг, тез (қил). Азонинг билан иқоматинг орасини овқатланувчи овқатини, ичувчи ичимлигини тугатадиган, ҳожати борига ҳожатини чиқариш учун кирган кишига етадиган миқдорда қил. Мени кўрмагунингизча (намозга) турманглар», дедилар.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ قَالَ حِينَ يَسْمَعُ النِّدَاءَ اللَّهُمَّ رَبَّ هَذِهِ الدَّعْوَةِ التَّامَّةِ وَالصَّلَاةِ الْقَائِمَةِ آتِ مُحَمَّدًا الْوَسِيلَةَ وَالْفَضِيلَةَ وَابْعَثْهُ مَقَامًا مَحْمُودًا الَّذِي وَعَدْتَهُ حَلَّتْ لَهُ شَفَاعَتِي يَوْمَ الْقِيَامَة» . رَوَاهُ البُخَارِيّ

(Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) rivoyat qildi)ki, Rasululloh ﷺ: «Kim azonni eshitgan paytida: ‹Allohumma Robba hazihid-daʼvatit-tommati vas-solatil-qoimati, oti Muhammadanil-vasilata val-fazilata, vabʼashhu maqomam-mahmudanillazi vaʼadtahu (Ey bu toʻ liq daʼvat va qoim boʻ ladigan namozning Robbi Alloh! Muhammadga vasila va fazilatni ato et va uni Oʻ zing vaʼda qilgan Maqomi Mahmudga baʼs qil)› desa, qiyomat kuni unga mening shafoatim halol (vojib) boʻ ladi», dedilar. (Buni Hamza ibn Abdulloh otasidan, Paygʻambar ﷺdan (ham) rivoyat qildi.)(Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) ривоят қилди)ки, Расулуллоҳ ﷺ: «Ким азонни эшитган пайтида: ‹Аллоҳумма Робба ҳазиҳид-даъватит-томмати вас-солатил-қоимати, оти Муҳаммаданил-василата вал-фазилата, вабъашҳу мақомам-маҳмуданиллази ваъадтаҳу (Эй бу тў лиқ даъват ва қоим бў ладиган намознинг Робби Аллоҳ! Муҳаммадга васила ва фазилатни ато эт ва уни Ў зинг ваъда қилган Мақоми Маҳмудга баъс қил)› деса, қиёмат куни унга менинг шафоатим ҳалол (вожиб) бў лади», дедилар. (Буни Ҳамза ибн Абдуллоҳ отасидан, Пайғамбар ﷺдан (ҳам) ривоят қилди.)

عَنْ جَابِرٍ قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «إِنَّ الشَّيْطَانَ إِذَا سَمِعَ النِّدَاءَ بِالصَّلَاةِ ذَهَبَ حَتَّى يَكُونَ مَكَانَ الرَّوْحَاءِ» . رَوَاهُ مُسلم

Jabir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺni: «Shayton namozga chaqiriq — azonni eshitsa, Ravho degan joygacha yetib borguncha qochib ketadi», deyayotganlarini eshitdim. Muslim rivoyat qilgan.Жабир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺни: «Шайтон намозга чақириқ — азонни эшитса, Равҳо деган жойгача етиб боргунча қочиб кетади», деяётганларини эшитдим. Муслим ривоят қилган.

وَعَن جَابر قَالَ: خَلَتِ الْبِقَاعُ حَوْلَ الْمَسْجِدِ فَأَرَادَ بَنُو سَلِمَةَ أَنْ يَنْتَقِلُوا قُرْبَ الْمَسْجِدِ فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَهُمْ: «بَلَغَنِي أَنَّكُمْ تُرِيدُونَ أَنْ تَنْتَقِلُوا قُرْبَ الْمَسْجِدِ» . قَالُوا: نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ أَرَدْنَا ذَلِكَ. فَقَالَ: «يَا بَنِي سَلِمَةَ دِيَارَكُمْ تُكْتَبْ آثَاركُم دِيَاركُمْ تكْتب آثَاركُم» . رَوَاهُ مُسلم

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Masjid atrofidagi joylar boʻsh qoldi. Shunda Banu Salima (qabilasi) masjidga yaqin joyga koʻchib oʻtmoqchi boʻldi. Bu (xabar) Rasululloh ﷺ ga yetdi. U zot ularga: «Menga sizlar masjidga yaqin joyga koʻchib oʻtmoqchi ekaningiz haqida xabar yetdi», dedilar. Ular: «Ha, yo Rasululloh, biz shuni istagan edik», dedilar. Shunda u zot: «Ey Banu Salima! Oʻz uylaringizda (turing), izlaringiz yoziladi. Oʻz uylaringizda (turing), izlaringiz yoziladi», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Масжид атрофидаги жойлар бўш қолди. Шунда Бану Салима (қабиласи) масжидга яқин жойга кўчиб ўтмоқчи бўлди. Бу (хабар) Расулуллоҳ ﷺ га етди. У зот уларга: «Менга сизлар масжидга яқин жойга кўчиб ўтмоқчи эканингиз ҳақида хабар етди», дедилар. Улар: «Ҳа, ё Расулуллоҳ, биз шуни истаган эдик», дедилар. Шунда у зот: «Эй Бану Салима! Ўз уйларингизда (туринг), изларингиз ёзилади. Ўз уйларингизда (туринг), изларингиз ёзилади», дедилар.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ أَكَلَ مِنْ هَذِهِ الشَّجَرَةِ الْمُنْتِنَةِ فَلَا يَقْرَبَنَّ مَسْجِدَنَا فَإِنَّ الْمَلَائِكَةَ تَتَأَذَّى مِمَّا يَتَأَذَّى مِنْهُ الْإِنْسُ»

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ piyoz va gandana yeyishdan qaytardilar. Soʻng bizni ehtiyoj qistadi va biz ulardan yedik. Shunda u zot: «Kim bu badbuy daraxtdan yegan boʻlsa, bizning masjidimizga aslo yaqinlashmasin, chunki farishtalar insonlar aziyat oladigan narsadan aziyat oladilar», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ пиёз ва гандана ейишдан қайтардилар. Сўнг бизни эҳтиёж қистади ва биз улардан едик. Шунда у зот: «Ким бу бадбуй дарахтдан еган бўлса, бизнинг масжидимизга асло яқинлашмасин, чунки фаришталар инсонлар азият оладиган нарсадан азият оладилар», дедилар.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَفْضَلُ الصَّلَاةِ طُولُ الْقُنُوتِ» . رَوَاهُ مُسلم

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Namozning eng afzali — qiyomi (tik turishi) uzoq boʻlganidir», — dedilar.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Намознинг энг афзали — қиёми (тик туриши) узоқ бўлганидир», — дедилар.

عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا اسْتَفْتَحَ الصَّلَاةَ كَبَّرَ ثُمَّ قَالَ: «إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ لَا شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أَمَرْتُ وَأَنَا مِنَ الْمُسلمين اللَّهُمَّ اهدني لِأَحْسَنِ الْأَعْمَالِ وَأَحْسَنِ الْأَخْلَاقِ لَا يَهْدِي لِأَحْسَنِهَا إِلَّا أَنْتَ وَقِنِي سَيِّئَ الْأَعْمَالِ وَسَيِّئَ الْأَخْلَاقِ لَا يَقِي سَيِّئَهَا إِلَّا أَنْتَ» . رَوَاهُ النَّسَائِيُّ

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ namozni boshlaganlarida takbir aytar, soʻng: «Inna solatiy va nusukiy va mahyoya va mamotiy lillahi robbil-olamiyn, lo shariyka lahu va bizolika umirtu va ana minal-muslimiyn. Allohumma-hdiniy li-ahsanil-aʼmoli va ahsanil-axloqi, lo yahdiy li-ahsaniho illa anta, va qiniy sayyial-aʼmoli va sayyial-axloqi, lo yaqiy sayyiaho illa anta (Albatta, namozim, ibodatim, hayotim va oʻlimim olamlar Robbi Alloh uchundir. Uning sherigi yoʻq. Men shunga buyurilganman va men musulmonlardanman. Ey Alloh, meni amallarning va axloqning eng yaxshisiga yoʻllagin, uning eng yaxshisiga Sendan boshqa hech kim yoʻllamaydi. Amallarning va axloqning yomonidan meni saqlagin, uning yomonidan Sendan boshqa hech kim saqlamaydi)», der edilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ намозни бошлаганларида такбир айтар, сўнг: «Инна солатий ва нусукий ва маҳёя ва мамотий лиллаҳи роббил-оламийн, ло шарийка лаҳу ва бизолика умирту ва ана минал-муслимийн. Аллоҳумма-ҳдиний ли-аҳсанил-аъмоли ва аҳсанил-ахлоқи, ло яҳдий ли-аҳсаниҳо илла анта, ва қиний саййиал-аъмоли ва саййиал-ахлоқи, ло яқий саййиаҳо илла анта (Албатта, намозим, ибодатим, ҳаётим ва ўлимим оламлар Робби Аллоҳ учундир. Унинг шериги йўқ. Мен шунга буюрилганман ва мен мусулмонларданман. Эй Аллоҳ, мени амалларнинг ва ахлоқнинг энг яхшисига йўллагин, унинг энг яхшисига Сендан бошқа ҳеч ким йўлламайди. Амалларнинг ва ахлоқнинг ёмонидан мени сақлагин, унинг ёмонидан Сендан бошқа ҳеч ким сақламайди)», дер эдилар.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: كَانَ مُعَاذُ يُصَلِّي مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ يَأْتِي فَيَؤُمُّ قَوْمَهُ فَصَلَّى لَيْلَةً مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْعِشَاءَ ثُمَّ أَتَى قَوْمَهُ فَأَمَّهُمْ فَافْتَتَحَ بِسُورَةِ الْبَقَرَةِ فَانْحَرَفَ رَجُلٌ فَسَلَّمَ ثُمَّ صَلَّى وَحْدَهُ وَانْصَرَفَ فَقَالُوا لَهُ أَنَافَقَتْ يَا فُلَانُ قَالَ لَا وَاللَّهِ وَلَآتِيَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فلأخبرنه فَأَتَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا أَصْحَابُ نَوَاضِحَ نَعْمَلُ بِالنَّهَارِ وَإِنَّ مُعَاذًا صَلَّى مَعَكَ الْعِشَاءَ ثُمَّ أَتَى قَوْمَهُ فَافْتَتَحَ بِسُورَةِ الْبَقَرَةِ فَأَقْبَلَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى مُعَاذٍ فَقَالَ: " يَا مُعَاذُ أَفَتَّانٌ؟ أَنْتَ اقْرَأ: (الشَّمْس وَضُحَاهَا " (وَالضُّحَى) (وَاللَّيْل إِذا يغشى) و (وَسبح اسْم رَبك الْأَعْلَى)

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Muoz Nabiy ﷺ bilan namoz oʻqir, soʻng (oʻz qavmiga) kelib, qavmiga imom boʻlardi. Bir kecha u Nabiy ﷺ bilan xufton namozini oʻqidi, soʻng oʻz qavmiga kelib, ularga imom boʻldi va «Baqara» surasi bilan (namozni) boshladi. Shunda bir kishi (jamoatdan) ajralib chiqib, salom berdi-da, soʻng yolgʻiz oʻzi namoz oʻqib ketdi. Ular unga: «Ey falonchi, sen munofiq boʻldingmi?» deyishdi. U: «Yoʻq, Allohga qasamki (boʻlmadim), albatta Rasululloh ﷺ ga borib, bu haqda u zotga xabar beraman», dedi. Soʻng u Rasululloh ﷺ ga kelib: «Yo Rasululloh! Biz (suv tashuvchi) tuyalar egasimiz, kunduzi ishlaymiz. Muoz siz bilan xufton namozini oʻqib, soʻng (qavmiga) kelib, ‹Baqara› surasi bilan (namozni) boshladi», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ Muozga yuzlanib: «Ey Muoz! Sen fitnachimisan? Mana bunaqa (suralar)ni oʻqi va ana bunaqa (suralar)ni oʻqi», dedilar. Sufyon dedi: Men Amrga: «Abuz-Zubayr bizga Jobirdan rivoyat qilib, (Nabiy ﷺ): ‹Vash-shamsi va zuhaho ni (Shams surasi), Vaz-zuho ni (Zuho surasi), Val-layli izo yagʻsho ni (Layl surasi) va Sabbihisma robbikal-aʼlo ni (Aʼlo surasi) oʻqi›, dedilar, deb aytgan edi», dedim. Shunda Amr: «Shunga oʻxshash (deganlar)», dedi.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Муоз Набий ﷺ билан намоз ўқир, сўнг (ўз қавмига) келиб, қавмига имом бўларди. Бир кеча у Набий ﷺ билан хуфтон намозини ўқиди, сўнг ўз қавмига келиб, уларга имом бўлди ва «Бақара» сураси билан (намозни) бошлади. Шунда бир киши (жамоатдан) ажралиб чиқиб, салом берди-да, сўнг ёлғиз ўзи намоз ўқиб кетди. Улар унга: «Эй фалончи, сен мунофиқ бўлдингми?» дейишди. У: «Йўқ, Аллоҳга қасамки (бўлмадим), албатта Расулуллоҳ ﷺ га бориб, бу ҳақда у зотга хабар бераман», деди. Сўнг у Расулуллоҳ ﷺ га келиб: «Ё Расулуллоҳ! Биз (сув ташувчи) туялар эгасимиз, кундузи ишлаймиз. Муоз сиз билан хуфтон намозини ўқиб, сўнг (қавмига) келиб, ‹Бақара› сураси билан (намозни) бошлади», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ Муозга юзланиб: «Эй Муоз! Сен фитначимисан? Мана бунақа (суралар)ни ўқи ва ана бунақа (суралар)ни ўқи», дедилар. Суфён деди: Мен Амрга: «Абуз-Зубайр бизга Жобирдан ривоят қилиб, (Набий ﷺ): ‹Ваш-шамси ва зуҳаҳо ни (Шамс сураси), Ваз-зуҳо ни (Зуҳо сураси), Вал-лайли изо яғшо ни (Лайл сураси) ва Саббиҳисма роббикал-аъло ни (Аъло сураси) ўқи›, дедилар, деб айтган эди», дедим. Шунда Амр: «Шунга ўхшаш (деганлар)», деди.

وَعَنْ جَابِرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى أَصْحَابه فَقَرَأَ عَلَيْهِم سُورَةَ الرَّحْمَنِ مِنْ أَوَّلِهَا إِلَى آخِرِهَا فَسَكَتُوا فَقَالَ: «لَقَدْ قَرَأْتُهَا عَلَى الْجِنِّ لَيْلَةَ الْجِنِّ فَكَانُوا أَحْسَنَ مَرْدُودًا مِنْكُمْ كُنْتُ كُلَّمَا أَتَيْتُ على قَوْله (فَبِأَي آلَاء رَبكُمَا تُكَذِّبَانِ) قَالُوا لَا بِشَيْءٍ مِنْ نِعَمِكَ رَبَّنَا نُكَذِّبُ فَلَكَ الْحَمْدُ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَقَالَ: هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ sahobalarining oldiga chiqib, ularga Rahmon surasini boshidan oxirigacha oʻqib berdilar, ular esa jim turishdi. Shunda u zot: «Men buni jin kechasi jinlarga oʻqib bergan edim, ular sizlardan koʻra yaxshiroq javob qaytardilar. Har safar {Fabi ayyi alai Robbikuma tukazziban} (Rahmon 13) degan oyatga yetganimda, ular: ‹Yoʻq, ey Robbimiz, biz Sening neʼmatlaringdan hech birini yolgʻonga chiqarmaymiz, bas, hamd Senga xosdir›, deyishardi», dedilar. Termiziy rivoyat qilib: «Bu gʻarib hadis», degan.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ саҳобаларининг олдига чиқиб, уларга Раҳмон сурасини бошидан охиригача ўқиб бердилар, улар эса жим туришди. Шунда у зот: «Мен буни жин кечаси жинларга ўқиб берган эдим, улар сизлардан кўра яхшироқ жавоб қайтардилар. Ҳар сафар {Фаби аййи алаи Роббикума туказзибан} (Раҳмон 13) деган оятга етганимда, улар: ‹Йўқ, эй Роббимиз, биз Сенинг неъматларингдан ҳеч бирини ёлғонга чиқармаймиз, бас, ҳамд Сенга хосдир›, дейишарди», дедилар. Термизий ривоят қилиб: «Бу ғариб ҳадис», деган.

عَن جَابِرٍ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُعَلِّمُنَا التَّشَهُّدَ كَمَا يُعَلِّمُنَا السُّورَةَ من الْقُرْآن: «بِسم الله وَبِاللَّهِ التَّحِيَّاتُ لِلَّهِ وَالصَّلَوَاتُ وَالطَّيِّبَاتُ السَّلَامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا النَّبِيُّ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ السَّلَامُ عَلَيْنَا وَعَلَى عِبَادِ اللَّهِ الصَّالِحِينَ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ أَسْأَلُ اللَّهَ الْجَنَّةَ وَأَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ النَّارِ» . رَوَاهُ النَّسَائِيّ

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bizga tashahhudni xuddi Qurʼondan bir surani oʻrgatganlaridek oʻrgatardilar: «Bismillahi va billahi, attahiyyatu lillahi vas-salavatu vat-tayyibat, assalomu alayka ayyuhan-nabiyyu va rahmatullohi va barakatuh, assalomu alayna va ala ibadillahis-solihiyn, ashhadu an la ilaha illalloh va ashhadu anna Muhammadan abduhu va rasuluh, asʼalullohal-jannata va auzu billahi minan-nar».Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бизга ташаҳҳудни худди Қуръондан бир сурани ўргатганларидек ўргатардилар: «Бисмиллаҳи ва биллаҳи, аттаҳийяту лиллаҳи вас-салавату ват-таййибат, ассалому алайка айюҳан-набийю ва раҳматуллоҳи ва баракатуҳ, ассалому алайна ва ала ибадиллаҳис-солиҳийн, ашҳаду ан ла илаҳа иллаллоҳ ва ашҳаду анна Муҳаммадан абдуҳу ва расулуҳ, асъалуллоҳал-жанната ва аузу биллаҳи минан-нар».

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ فِي صَلَاتِهِ بَعْدَ التَّشَهُّدِ: «أَحْسَنُ الْكَلَامِ كَلَامُ اللَّهِ وَأَحْسَنُ الْهَدْيِ هدي مُحَمَّد» . رَوَاهُ النَّسَائِيّ

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ oʻz namozida tashahhuddan soʻng: «Eng yaxshi soʻz Allohning soʻzidir, eng yaxshi yoʻl Muhammad ﷺning yoʻlidir», deb aytardilar.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ ўз намозида ташаҳҳуддан сўнг: «Энг яхши сўз Аллоҳнинг сўзидир, энг яхши йўл Муҳаммад ﷺнинг йўлидир», деб айтардилар.

وَعَنْ جَابِرِ قَالَ: كُنْتُ أُصَلِّي الظُّهْرَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فآخذ قَبْضَة من الْحَصَى لتبرد فِي كفي ن أَضَعُهَا لِجَبْهَتِي أَسْجُدُ عَلَيْهَا لِشِدَّةِ الْحَرِّ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد وروى النَّسَائِيّ نَحوه

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺ bilan birga peshin namozini oʻqirdim, shunda issiqning qattiqligidan kaftimda sovushi uchun bir hovuch maydatosh olib, sajda qilganimda peshonamni qoʻyishim uchun uni (oldimga) qoʻyardim.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺ билан бирга пешин намозини ўқирдим, шунда иссиқнинг қаттиқлигидан кафтимда совуши учун бир ҳовуч майдатош олиб, сажда қилганимда пешонамни қўйишим учун уни (олдимга) қўярдим.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا تُؤَخِّرُوا الصَّلَاةَ لِطَعَامٍ وَلَا لغيره» . رَوَاهُ فِي شرح السّنة

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Namozni taom uchun ham, boshqa narsa uchun ham kechiktirmanglar», dedilar. «Sharh us-sunna»da rivoyat qilgan.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Намозни таом учун ҳам, бошқа нарса учун ҳам кечиктирманглар», дедилар. «Шарҳ ус-сунна»да ривоят қилган.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِيُصَلِّيَ فَجِئْتُ حَتَّى قُمْتُ عَنْ يَسَارِهِ فَأَخَذَ بِيَدِي فَأَدَارَنِي حَتَّى أَقَامَنِي عَن يَمِينه ثُمَّ جَاءَ جَبَّارُ بْنُ صَخْرٍ فَقَامَ عَنْ يَسَارِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخَذَ بيدينا جَمِيعًا فدفعنا حَتَّى أَقَمْنَا خَلفه. رَوَاهُ مُسلم

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men va otam bu ansorlar mahallasida ular (vafot etib) ketishlaridan oldin ilm talab qilib chiqdik. Bizga birinchi roʻpara boʻlgan kishi Abul-Yasar — Rasululloh ﷺ ning sahobasi — boʻldi. Uning yonida bir gʻulomi bor edi, (gʻulomning) qoʻlida bir tutam sahifalar bor edi. Abul-Yasar ustida burda (chopon) va maʼofiriy (matodan kiyim) bor edi, gʻulomi ustida ham burda va maʼofiriy bor edi. Otam unga: «Ey amaki! Yuzingizda gʻazabdan (alomat) bir oʻzgarish koʻryapman», dedi. U: «Ha. Falon ibn falon al-Haromiyda mening qarzim bor edi. Uning uyiga keldim, salom berib: ‹U shu yerdami?› dedim. ‹Yoʻq›, dedilar. Soʻng uning toʻladan kelgan bir oʻgʻli oldimga chiqdi. Men unga: ‹Otang qani?› dedim. U: ‹Ovozingni eshitib, onamning karavoti orqasiga kirib oldi›, dedi. Men: ‹Oldimga chiq, qayerda ekaningni bilib boʻldim›, dedim. Bas, u chiqdi. Men: ‹Nima uchun mendan yashirinding?› dedim. U: ‹Vallohi, men senga (rost) gapiraman, soʻng senga yolgʻon aytmayman. Vallohi, senga gapirib yolgʻon aytishimdan va senga vaʼda berib, unga xilof qilishimdan qoʻrqdim. Sen esa Rasululloh ﷺ ning sahobasisan. Vallohi, men qiyin ahvolda (qarzdor) edim›, dedi. Men: ‹Alloh haqimi?› dedim. U: ‹Alloh haqi›, dedi. Men: ‹Alloh haqimi?› dedim. U: ‹Alloh haqi›, dedi. Men: ‹Alloh haqimi?› dedim. U: ‹Alloh haqi›, dedi. Soʻng u oʻzining (qarz) sahifasini keltirib, uni qoʻli bilan oʻchirdi va: ‹Agar toʻlash (imkonini) topsang, menga toʻla, boʻlmasa, sen oraga (qarzdan) xolisan›, dedi. Mana shu ikki koʻzim koʻrdi — u ikki barmogʻini ikki koʻziga qoʻydi — mana shu ikki qulogʻim eshitdi va mana shu qalbim (yodida) saqlab qoldi — u qalbining oʻrniga ishora qildi — Rasululloh ﷺ shunday deyayotganlarini: «Kim qiyin ahvoldagi (qarzdor)ga muhlat bersa yoki undan (qarzni) tushirib yuborsa, Alloh uni Oʻz soyasida soyalaydi». Men unga: ‹Ey amaki! Agar gʻulomingning burdasini olib, unga oʻz maʼofiriyingni bersangiz va uning maʼofiriysini olib, unga oʻz burdangizni bersangiz, sizning ustingizda ham bir sidra kiyim boʻlardi, uning ustida ham bir sidra kiyim boʻlardi›, dedim. Shunda u boshimni siladi va: ‹Allohim, bunga baraka ber. Ey jiyanim! Mana shu ikki koʻzim koʻrdi, mana shu ikki qulogʻim eshitdi va mana shu qalbim (yodida) saqlab qoldi — u qalbining oʻrniga ishora qildi — Rasululloh ﷺ shunday deyayotganlarini: ‹Ularni (xizmatkorlarni) oʻzingiz yeydigan narsadan yediringlar va oʻzingiz kiyadigan narsadan kiydiringlar›. Unga dunyo matosidan berishim, qiyomat kunida mening yaxshiliklarimdan olib qoʻyishidan koʻra menga osonroqdir›, dedi. Soʻng biz yurib, Jobir ibn Abdulloh oldiga, uning masjidiga keldik. U bir kiyimga oʻralib, shu bitta kiyimda namoz oʻqiyotgan edi. Men odamlarni yorib oʻtib, uning bilan qibla orasiga oʻtirdim. ‹Alloh senga rahm qilsin! Ridoing yoningda turgan holda, bitta kiyimda namoz oʻqiyapsanmi?› dedim. U qoʻli bilan koʻkragimga mana bunday ishora qildi-da, barmoqlarini bir-biridan ajratib, ularni egib: ‹Sendek bir ahmoq oldimga kirib, men qanday qilayotganimni koʻrib, oʻzi ham shunday qilishni xohlaganini koʻrishini istadim. Rasululloh ﷺ mana shu masjidimizga keldilar, qoʻllarida ibn Tob (turidagi) xurmo shoxi bor edi. (U zot) masjidning qiblasida bir tupuk (balgʻam) koʻrib, uni xurmo shoxi bilan qirib tashladilar, soʻng bizga yuzlanib: ‹Qaysingiz Allohning undan yuz oʻgirishini yaxshi koʻradi?› dedilar. Biz qoʻrqib (boʻyin egib) qoldik. Soʻng yana: ‹Qaysingiz Allohning undan yuz oʻgirishini yaxshi koʻradi?› dedilar. Biz qoʻrqib qoldik. Soʻng yana: ‹Qaysingiz Allohning undan yuz oʻgirishini yaxshi koʻradi?› dedilar. Biz: ‹Hech qaysimiz (xohlamaymiz), yo Rasululloh!› dedik. (U zot): ‹Sizlardan biringiz namozga turganida, albatta, Alloh tabaraka va taolo uning yuzi qarshisidadir. Bas, u yuzi qarshisiga ham, oʻngiga ham tupurmasin, balki chap tomoniga, chap oyogʻining ostiga tupursin. Agar toʻsatdan kelib qolsa, kiyimi bilan mana bunday qilsin›, dedilar», soʻng kiyimini bir-biriga buklab (koʻrsatdilar). Va: ‹Menga abir (xushboʻylik) keltiringlar›, dedilar. Shunda mahalladan bir yigit oilasiga (tomon) yugurib bordi va kaftida xaluq (xushboʻylik) olib keldi. Rasululloh ﷺ uni olib, xurmo shoxining uchiga surtdilar, soʻng uni tupuk iziga surkadilar», dedi. Jobir dedi: «Mana shu sababdan masjidlaringizga xaluq (xushboʻylik surtish odatini) joriy qildingiz». «Biz Rasululloh ﷺ bilan Batni Buvot gʻazotida yurdik, u zot al-Majdiy ibn Amr al-Juhaniyni qidirayotgan edilar. (Suv tashuvchi) tuyaga bizdan besh, olti, yetti kishi navbat bilan (minib) borardi. Ansorlardan bir kishining navbati oʻz tuyasiga keldi. U (tuyani) choʻktirib, mindi, soʻng (turgʻazib) haydadi. (Tuya) unga biroz sustkashlik qildi. Shunda u unga: ‹Hayda! Alloh seni laʼnatlasin!› dedi. Rasululloh ﷺ: ‹Tuyasini laʼnatlovchi bu kim?› dedilar. U: ‹Men, yo Rasululloh›, dedi. (U zot): ‹Undan tush, laʼnatlangan (tuya) bilan bizga hamroh boʻlma! Oʻzingizga qarshi duo qilmanglar, bolalaringizga qarshi duo qilmanglar, mol-mulkingizga qarshi duo qilmanglar! Allohdan (inʼom) soʻralganda, U ijobat qiladigan soatga toʻgʻri kelib qolib, sizlarga (zararingizga) ijobat qilinmasin›, dedilar. Biz Rasululloh ﷺ bilan yurdik, hatto kechki payt boʻlib, arablarning suvlaridan bir suvga yaqinlashganimizda, Rasululloh ﷺ: ‹Bizdan oldin borib, hovuzni (suvab) tayyorlab, oʻzi ichib, bizga ham suv beradigan kishi kim?› dedilar». Jobir dedi: «Men turib: ‹Mana shu kishi (men), yo Rasululloh›, dedim. Rasululloh ﷺ: ‹Jobir bilan qaysi kishi (boradi)?› dedilar. Shunda Jabbor ibn Saxr turdi. Biz quduqqa bordik, hovuzga bir yoki ikki chelak (suv) tortdik, soʻng uni (loy bilan) suvadik, soʻng yana unga (suv) tortib, toʻldirdik. Bizning oldimizga birinchi boʻlib Rasululloh ﷺ keldilar va: ‹Ikkovingiz ruxsat berasizmi?› dedilar. Biz: ‹Ha, yo Rasululloh›, dedik. Bas, (u zot) tuyasini (suvga) tutdilar, u ichdi. (U zot) uning (jilovini) tortdilar, u (oyoqlarini) kerib, siydi. Soʻng uni burib, choʻktirdilar. Soʻng Rasululloh ﷺ hovuzga kelib, undan tahorat oldilar. Soʻng men turib, Rasululloh ﷺ tahorat olgan (suvdan) tahorat oldim. Jabbor ibn Saxr hojatini chiqargani ketdi. Rasululloh ﷺ namoz oʻqishga turdilar. Ustimda bir burda bor edi. Uning ikki uchini (yelkalarda) xochlamoqchi (qarshilab bogʻlamoqchi) boʻldim, lekin (yetmadi). Uning popuklari bor edi. Men uni teskari qildim, soʻng ikki uchini xochladim, soʻng (popuklari tushib ketmasligi uchun) boʻynimni qisib (bogʻladim). Soʻng kelib, Rasululloh ﷺ ning chap tomonlarida turdim. (U zot) qoʻlimdan ushlab, meni aylantirib, oʻzlarining oʻng tomonlarida turgʻazdilar. Soʻng Jabbor ibn Saxr keldi, tahorat oldi, soʻng kelib Rasululloh ﷺ ning chap tomonlarida turdi. Shunda Rasululloh ﷺ ikkimizning qoʻlimizdan birga ushlab, bizni orqaga surib, oʻzlarining orqalarida turgʻazdilar. Rasululloh ﷺ menga (qarab) qarayverdilar, men buni sezmadim. Soʻng buni payqadim. (U zot) qoʻllari bilan mana bunday (ishora) qildilar, yaʼni ‹belingni mahkam bogʻla›. Rasululloh ﷺ (namozdan) boʻshaganlarida: ‹Ey Jobir!› dedilar. Men: ‹Labbay, yo Rasululloh›, dedim. (U zot): ‹(Kiyim) keng boʻlsa, ikki uchini xochla (qarshilab bogʻla); tor boʻlsa, uni beling ustidan bogʻlab ol›, dedilar. Biz Rasululloh ﷺ bilan yurdik. Har birimizning har kungi ozigʻimiz bittadan xurmo edi. (Har birimiz) uni shimirar, soʻng kiyimiga tugib qoʻyar edik. Biz yoylarimiz bilan (daraxt barglarini) qoqib tushirar va yer edik, hatto ogʻzimizning chetlari yarador boʻldi. Qasam ichaman: bir kuni bizdan bir kishiga (xurmosi) berilmay, ozigʻidan adashildi. Biz uni (zaiflashganidan) suyab olib bordik va unga (xurmo) berilmaganiga guvohlik berdik. Bas, unga (xurmo) berildi, u turib, uni oldi. Biz Rasululloh ﷺ bilan yurdik, hatto keng bir vodiyga tushdik. Rasululloh ﷺ hojatlarini chiqargani ketdilar. Men suv toʻla bir idish (mesh) bilan u zotning orqalaridan bordim. Rasululloh ﷺ qaradilar, (oʻzlarini) toʻsadigan biror narsa koʻrmadilar. Vodiyning chetida ikkita daraxt bor ekan. Rasululloh ﷺ ulardan biriga borib, shoxlaridan birini ushladilar va: ‹Allohning izni bilan menga ergash!› dedilar. Bas, u xuddi yetaklovchisiga boʻysunadigan, burnidan jilovlangan tuyadek u zotga ergashdi, hatto ikkinchi daraxtga yetib bordilar. (U zot) uning shoxlaridan birini ushlab: ‹Allohning izni bilan menga ergash!› dedilar. Bas, u ham shunday u zotga ergashdi, hatto ikkisining oʻrtasiga (yetganlarida) ularni (bir-biriga) juftladilar — yaʼni ularni birlashtirdilar — va: ‹Allohning izni bilan menga (kelib) qovushinglar!› dedilar. Bas, ular qovushdilar». Jobir dedi: «Men Rasululloh ﷺ mening yaqinligimni sezib, uzoqlashib ketmasinlar deb (qoʻrqib), tez yurib ketdim» — Muhammad ibn Abbod ‹uzoqlashib ketmasinlar (fayatabaʼad)› dedi — «soʻng oʻzimcha xayol surib oʻtirdim. Bir payt yuzimni burganimda, Rasululloh ﷺ kelayotgan boʻldilar va ikki daraxt allaqachon ajralib, har biri oʻz tagi (oʻz tanasi) ustida turgan edi. Men Rasululloh ﷺ bir zum toʻxtaganlarini koʻrdim. (U zot) boshlari bilan mana bunday (ishora) qildilar — Abu Ismoil boshi bilan oʻngga va chapga ishora qildi — soʻng yuzlandilar. Mening oldimga yetganlarida: ‹Ey Jobir! Turgan joyimni koʻrdingmi?› dedilar. Men: ‹Ha, yo Rasululloh›, dedim. (U zot): ‹Ikki daraxtga borib, ularning har biridan bittadan shox kes, soʻng ularni olib kel, hatto men turgan joyda turganingda, bir shoxni oʻngingdan, bir shoxni chapingdan (yerga) qoʻyib yubor›, dedilar». Jobir dedi: «Men turib, bir tosh oldim, uni sindirdim va (chetini) qirib, men uchun oʻtkir boʻldi. Soʻng ikki daraxtga borib, ularning har biridan bittadan shox kesdim. Soʻng ularni sudrab keldim, hatto Rasululloh ﷺ turgan joyda turganimda, bir shoxni oʻngimdan, bir shoxni chapimdan (yerga) qoʻyib yubordim. Soʻng u zotga yetib olib: ‹Bajardim, yo Rasululloh. Bu nima uchun (boʻldi)?› dedim. (U zot): ‹Men azoblanayotgan ikki qabrning yonidan oʻtdim, shafoatim ila bu ikki shox qurimaguncha ulardan (azob) yengillatilishini yaxshi koʻrdim›, dedilar». (Jobir) dedi: «Soʻng biz qoʻshin (qarorgohi)ga keldik. Rasululloh ﷺ: ‹Ey Jobir! Tahorat (suvini) eʼlon qil›, dedilar. Men: ‹Hoy, tahorat (suvi yoʻqmi)! Hoy, tahorat (suvi yoʻqmi)! Hoy, tahorat (suvi yoʻqmi)!› dedim. ‹Yo Rasululloh! Karvonda bir tomchi (suv) ham topmadim›, dedim. Ansorlardan bir kishi Rasululloh ﷺ uchun xurmo shoxidan (yasalgan) taglikka (osilgan) eski meshlarda suv sovutar edi. (U zot) menga: ‹Falon ibn falon al-Ansoriyning oldiga bor, meshlarida biror narsa bormi — qara›, dedilar. Bas, men uning oldiga borib, ularga qaradim. Ulardan birining ogʻzida (sizib turgan) bir tomchidan boshqa narsa topmadim. Agar uni quysam, uning qurigan (qismi) uni shimib (yutib) yuborardi. Soʻng men Rasululloh ﷺ ning oldilariga kelib: ‹Yo Rasululloh! Ulardan birining ogʻzida bir tomchidan boshqa narsa topmadim. Agar uni quysam, uning qurigan (qismi) uni shimib yuborardi›, dedim. (U zot): ‹Bor, uni menga keltir›, dedilar. Bas, men uni u zotga keltirdim. (U zot) uni qoʻllariga olib, men tushunmaydigan bir narsani ayta boshladilar va uni qoʻllari bilan siqdilar, soʻng uni menga berib: ‹Ey Jobir! Katta tovoqni (chaqirib, eʼlon qil)›, dedilar. Men: ‹Ey karvonning tovogʻi!› dedim. Bas, u koʻtarib keltirildi, men uni u zotning oldilariga qoʻydim. Rasululloh ﷺ qoʻllarini tovoqqa mana bunday qildilar: uni yozib, barmoqlarini bir-biridan ajratdilar, soʻng ularni tovoqning tubiga qoʻydilar va: ‹Ol, ey Jobir! Menga (suv) quy va ‹Bismilloh› degin›, dedilar. Bas, men u zotga (suv) quydim va ‹Bismilloh› dedim. Shunda men suvning Rasululloh ﷺ ning barmoqlari orasidan otilib chiqayotganini koʻrdim. Soʻng tovoq qaynab toshdi va aylanib, toʻlguncha (toʻldi). (U zot): ‹Ey Jobir! Kimning suvga hojati boʻlsa, (chaqir)›, dedilar». (Jobir) dedi: «Bas, odamlar kelib, qonib ichgunlaricha suv oldilar». (Jobir) dedi: «Men: ‹Hojati bor yana birorta (kishi) qoldimi?› dedim. Shunda Rasululloh ﷺ qoʻllarini tovoqdan koʻtardilar, u esa toʻla edi». «Odamlar Rasululloh ﷺ ga ochlikdan shikoyat qildilar. (U zot): ‹Shoyad Alloh sizlarni taomlantirsa›, dedilar. Bas, biz dengiz qirgʻogʻiga keldik. Dengiz bir mavj urib, bir hayvonni (sohilga) tashladi. Biz uning bir tomonida olov yoqdik, (uni) pishirdik, qovurdik va toʻyguncha yedik». Jobir dedi: «Men, falon va falon kirib — to beshtagacha sanadi — uning koʻz kosasi ichiga (kirsak), bizni hech kim koʻrmas edi, hatto chiqdik. Soʻng uning qovurgʻalaridan birini olib, uni yoy (shaklida) egdik, soʻng karvondagi eng baland kishini, karvondagi eng katta tuyani va karvondagi eng katta egar-koʻrpani chaqirdik. (Tuya egilgan qovurgʻa) ostidan boshini egmasdan oʻtib ketdi».Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Мен ва отам бу ансорлар маҳалласида улар (вафот этиб) кетишларидан олдин илм талаб қилиб чиқдик. Бизга биринчи рўпара бўлган киши Абул-Ясар — Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобаси — бўлди. Унинг ёнида бир ғуломи бор эди, (ғуломнинг) қўлида бир тутам саҳифалар бор эди. Абул-Ясар устида бурда (чопон) ва маъофирий (матодан кийим) бор эди, ғуломи устида ҳам бурда ва маъофирий бор эди. Отам унга: «Эй амаки! Юзингизда ғазабдан (аломат) бир ўзгариш кўряпман», деди. У: «Ҳа. Фалон ибн фалон ал-Ҳаромийда менинг қарзим бор эди. Унинг уйига келдим, салом бериб: ‹У шу ердами?› дедим. ‹Йўқ›, дедилар. Сўнг унинг тўладан келган бир ўғли олдимга чиқди. Мен унга: ‹Отанг қани?› дедим. У: ‹Овозингни эшитиб, онамнинг каравоти орқасига кириб олди›, деди. Мен: ‹Олдимга чиқ, қаерда эканингни билиб бўлдим›, дедим. Бас, у чиқди. Мен: ‹Нима учун мендан яшириндинг?› дедим. У: ‹Валлоҳи, мен сенга (рост) гапираман, сўнг сенга ёлғон айтмайман. Валлоҳи, сенга гапириб ёлғон айтишимдан ва сенга ваъда бериб, унга хилоф қилишимдан қўрқдим. Сен эса Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобасисан. Валлоҳи, мен қийин аҳволда (қарздор) эдим›, деди. Мен: ‹Аллоҳ ҳақими?› дедим. У: ‹Аллоҳ ҳақи›, деди. Мен: ‹Аллоҳ ҳақими?› дедим. У: ‹Аллоҳ ҳақи›, деди. Мен: ‹Аллоҳ ҳақими?› дедим. У: ‹Аллоҳ ҳақи›, деди. Сўнг у ўзининг (қарз) саҳифасини келтириб, уни қўли билан ўчирди ва: ‹Агар тўлаш (имконини) топсанг, менга тўла, бўлмаса, сен орага (қарздан) холисан›, деди. Мана шу икки кўзим кўрди — у икки бармоғини икки кўзига қўйди — мана шу икки қулоғим эшитди ва мана шу қалбим (ёдида) сақлаб қолди — у қалбининг ўрнига ишора қилди — Расулуллоҳ ﷺ шундай деяётганларини: «Ким қийин аҳволдаги (қарздор)га муҳлат берса ёки ундан (қарзни) тушириб юборса, Аллоҳ уни Ўз соясида соялайди». Мен унга: ‹Эй амаки! Агар ғуломингнинг бурдасини олиб, унга ўз маъофирийингни берсангиз ва унинг маъофирийсини олиб, унга ўз бурдангизни берсангиз, сизнинг устингизда ҳам бир сидра кийим бўларди, унинг устида ҳам бир сидра кийим бўларди›, дедим. Шунда у бошимни силади ва: ‹Аллоҳим, бунга барака бер. Эй жияним! Мана шу икки кўзим кўрди, мана шу икки қулоғим эшитди ва мана шу қалбим (ёдида) сақлаб қолди — у қалбининг ўрнига ишора қилди — Расулуллоҳ ﷺ шундай деяётганларини: ‹Уларни (хизматкорларни) ўзингиз ейдиган нарсадан едиринглар ва ўзингиз киядиган нарсадан кийдиринглар›. Унга дунё матосидан беришим, қиёмат кунида менинг яхшиликларимдан олиб қўйишидан кўра менга осонроқдир›, деди. Сўнг биз юриб, Жобир ибн Абдуллоҳ олдига, унинг масжидига келдик. У бир кийимга ўралиб, шу битта кийимда намоз ўқиётган эди. Мен одамларни ёриб ўтиб, унинг билан қибла орасига ўтирдим. ‹Аллоҳ сенга раҳм қилсин! Ридоинг ёнингда турган ҳолда, битта кийимда намоз ўқияпсанми?› дедим. У қўли билан кўкрагимга мана бундай ишора қилди-да, бармоқларини бир-биридан ажратиб, уларни эгиб: ‹Сендек бир аҳмоқ олдимга кириб, мен қандай қилаётганимни кўриб, ўзи ҳам шундай қилишни хоҳлаганини кўришини истадим. Расулуллоҳ ﷺ мана шу масжидимизга келдилар, қўлларида ибн Тоб (туридаги) хурмо шохи бор эди. (У зот) масжиднинг қибласида бир тупук (балғам) кўриб, уни хурмо шохи билан қириб ташладилар, сўнг бизга юзланиб: ‹Қайсингиз Аллоҳнинг ундан юз ўгиришини яхши кўради?› дедилар. Биз қўрқиб (бўйин эгиб) қолдик. Сўнг яна: ‹Қайсингиз Аллоҳнинг ундан юз ўгиришини яхши кўради?› дедилар. Биз қўрқиб қолдик. Сўнг яна: ‹Қайсингиз Аллоҳнинг ундан юз ўгиришини яхши кўради?› дедилар. Биз: ‹Ҳеч қайсимиз (хоҳламаймиз), ё Расулуллоҳ!› дедик. (У зот): ‹Сизлардан бирингиз намозга турганида, албатта, Аллоҳ табарака ва таоло унинг юзи қаршисидадир. Бас, у юзи қаршисига ҳам, ўнгига ҳам тупурмасин, балки чап томонига, чап оёғининг остига тупурсин. Агар тўсатдан келиб қолса, кийими билан мана бундай қилсин›, дедилар», сўнг кийимини бир-бирига буклаб (кўрсатдилар). Ва: ‹Менга абир (хушбўйлик) келтиринглар›, дедилар. Шунда маҳалладан бир йигит оиласига (томон) югуриб борди ва кафтида халуқ (хушбўйлик) олиб келди. Расулуллоҳ ﷺ уни олиб, хурмо шохининг учига суртдилар, сўнг уни тупук изига суркадилар», деди. Жобир деди: «Мана шу сабабдан масжидларингизга халуқ (хушбўйлик суртиш одатини) жорий қилдингиз». «Биз Расулуллоҳ ﷺ билан Батни Бувот ғазотида юрдик, у зот ал-Маждий ибн Амр ал-Жуҳанийни қидираётган эдилар. (Сув ташувчи) туяга биздан беш, олти, етти киши навбат билан (миниб) борарди. Ансорлардан бир кишининг навбати ўз туясига келди. У (туяни) чўктириб, минди, сўнг (турғазиб) ҳайдади. (Туя) унга бироз сусткашлик қилди. Шунда у унга: ‹Ҳайда! Аллоҳ сени лаънатласин!› деди. Расулуллоҳ ﷺ: ‹Туясини лаънатловчи бу ким?› дедилар. У: ‹Мен, ё Расулуллоҳ›, деди. (У зот): ‹Ундан туш, лаънатланган (туя) билан бизга ҳамроҳ бўлма! Ўзингизга қарши дуо қилманглар, болаларингизга қарши дуо қилманглар, мол-мулкингизга қарши дуо қилманглар! Аллоҳдан (инъом) сўралганда, У ижобат қиладиган соатга тўғри келиб қолиб, сизларга (зарарингизга) ижобат қилинмасин›, дедилар. Биз Расулуллоҳ ﷺ билан юрдик, ҳатто кечки пайт бўлиб, арабларнинг сувларидан бир сувга яқинлашганимизда, Расулуллоҳ ﷺ: ‹Биздан олдин бориб, ҳовузни (суваб) тайёрлаб, ўзи ичиб, бизга ҳам сув берадиган киши ким?› дедилар». Жобир деди: «Мен туриб: ‹Мана шу киши (мен), ё Расулуллоҳ›, дедим. Расулуллоҳ ﷺ: ‹Жобир билан қайси киши (боради)?› дедилар. Шунда Жаббор ибн Сахр турди. Биз қудуққа бордик, ҳовузга бир ёки икки челак (сув) тортдик, сўнг уни (лой билан) сувадик, сўнг яна унга (сув) тортиб, тўлдирдик. Бизнинг олдимизга биринчи бўлиб Расулуллоҳ ﷺ келдилар ва: ‹Икковингиз рухсат берасизми?› дедилар. Биз: ‹Ҳа, ё Расулуллоҳ›, дедик. Бас, (у зот) туясини (сувга) тутдилар, у ичди. (У зот) унинг (жиловини) тортдилар, у (оёқларини) кериб, сийди. Сўнг уни буриб, чўктирдилар. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ ҳовузга келиб, ундан таҳорат олдилар. Сўнг мен туриб, Расулуллоҳ ﷺ таҳорат олган (сувдан) таҳорат олдим. Жаббор ибн Сахр ҳожатини чиқаргани кетди. Расулуллоҳ ﷺ намоз ўқишга турдилар. Устимда бир бурда бор эди. Унинг икки учини (елкаларда) хочламоқчи (қаршилаб боғламоқчи) бўлдим, лекин (етмади). Унинг попуклари бор эди. Мен уни тескари қилдим, сўнг икки учини хочладим, сўнг (попуклари тушиб кетмаслиги учун) бўйнимни қисиб (боғладим). Сўнг келиб, Расулуллоҳ ﷺ нинг чап томонларида турдим. (У зот) қўлимдан ушлаб, мени айлантириб, ўзларининг ўнг томонларида турғаздилар. Сўнг Жаббор ибн Сахр келди, таҳорат олди, сўнг келиб Расулуллоҳ ﷺ нинг чап томонларида турди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ иккимизнинг қўлимиздан бирга ушлаб, бизни орқага суриб, ўзларининг орқаларида турғаздилар. Расулуллоҳ ﷺ менга (қараб) қарайвердилар, мен буни сезмадим. Сўнг буни пайқадим. (У зот) қўллари билан мана бундай (ишора) қилдилар, яъни ‹белингни маҳкам боғла›. Расулуллоҳ ﷺ (намоздан) бўшаганларида: ‹Эй Жобир!› дедилар. Мен: ‹Лаббай, ё Расулуллоҳ›, дедим. (У зот): ‹(Кийим) кенг бўлса, икки учини хочла (қаршилаб боғла); тор бўлса, уни белинг устидан боғлаб ол›, дедилар. Биз Расулуллоҳ ﷺ билан юрдик. Ҳар биримизнинг ҳар кунги озиғимиз биттадан хурмо эди. (Ҳар биримиз) уни шимирар, сўнг кийимига тугиб қўяр эдик. Биз ёйларимиз билан (дарахт баргларини) қоқиб туширар ва ер эдик, ҳатто оғзимизнинг четлари ярадор бўлди. Қасам ичаман: бир куни биздан бир кишига (хурмоси) берилмай, озиғидан адашилди. Биз уни (заифлашганидан) суяб олиб бордик ва унга (хурмо) берилмаганига гувоҳлик бердик. Бас, унга (хурмо) берилди, у туриб, уни олди. Биз Расулуллоҳ ﷺ билан юрдик, ҳатто кенг бир водийга тушдик. Расулуллоҳ ﷺ ҳожатларини чиқаргани кетдилар. Мен сув тўла бир идиш (меш) билан у зотнинг орқаларидан бордим. Расулуллоҳ ﷺ қарадилар, (ўзларини) тўсадиган бирор нарса кўрмадилар. Водийнинг четида иккита дарахт бор экан. Расулуллоҳ ﷺ улардан бирига бориб, шохларидан бирини ушладилар ва: ‹Аллоҳнинг изни билан менга эргаш!› дедилар. Бас, у худди етакловчисига бўйсунадиган, бурнидан жиловланган туядек у зотга эргашди, ҳатто иккинчи дарахтга етиб бордилар. (У зот) унинг шохларидан бирини ушлаб: ‹Аллоҳнинг изни билан менга эргаш!› дедилар. Бас, у ҳам шундай у зотга эргашди, ҳатто иккисининг ўртасига (етганларида) уларни (бир-бирига) жуфтладилар — яъни уларни бирлаштирдилар — ва: ‹Аллоҳнинг изни билан менга (келиб) қовушинглар!› дедилар. Бас, улар қовушдилар». Жобир деди: «Мен Расулуллоҳ ﷺ менинг яқинлигимни сезиб, узоқлашиб кетмасинлар деб (қўрқиб), тез юриб кетдим» — Муҳаммад ибн Аббод ‹узоқлашиб кетмасинлар (фаятабаъад)› деди — «сўнг ўзимча хаёл суриб ўтирдим. Бир пайт юзимни бурганимда, Расулуллоҳ ﷺ келаётган бўлдилар ва икки дарахт аллақачон ажралиб, ҳар бири ўз таги (ўз танаси) устида турган эди. Мен Расулуллоҳ ﷺ бир зум тўхтаганларини кўрдим. (У зот) бошлари билан мана бундай (ишора) қилдилар — Абу Исмоил боши билан ўнгга ва чапга ишора қилди — сўнг юзландилар. Менинг олдимга етганларида: ‹Эй Жобир! Турган жойимни кўрдингми?› дедилар. Мен: ‹Ҳа, ё Расулуллоҳ›, дедим. (У зот): ‹Икки дарахтга бориб, уларнинг ҳар биридан биттадан шох кес, сўнг уларни олиб кел, ҳатто мен турган жойда турганингда, бир шохни ўнгингдан, бир шохни чапингдан (ерга) қўйиб юбор›, дедилар». Жобир деди: «Мен туриб, бир тош олдим, уни синдирдим ва (четини) қириб, мен учун ўткир бўлди. Сўнг икки дарахтга бориб, уларнинг ҳар биридан биттадан шох кесдим. Сўнг уларни судраб келдим, ҳатто Расулуллоҳ ﷺ турган жойда турганимда, бир шохни ўнгимдан, бир шохни чапимдан (ерга) қўйиб юбордим. Сўнг у зотга етиб олиб: ‹Бажардим, ё Расулуллоҳ. Бу нима учун (бўлди)?› дедим. (У зот): ‹Мен азобланаётган икки қабрнинг ёнидан ўтдим, шафоатим ила бу икки шох қуримагунча улардан (азоб) енгиллатилишини яхши кўрдим›, дедилар». (Жобир) деди: «Сўнг биз қўшин (қароргоҳи)га келдик. Расулуллоҳ ﷺ: ‹Эй Жобир! Таҳорат (сувини) эълон қил›, дедилар. Мен: ‹Ҳой, таҳорат (суви йўқми)! Ҳой, таҳорат (суви йўқми)! Ҳой, таҳорат (суви йўқми)!› дедим. ‹Ё Расулуллоҳ! Карвонда бир томчи (сув) ҳам топмадим›, дедим. Ансорлардан бир киши Расулуллоҳ ﷺ учун хурмо шохидан (ясалган) тагликка (осилган) эски мешларда сув совутар эди. (У зот) менга: ‹Фалон ибн фалон ал-Ансорийнинг олдига бор, мешларида бирор нарса борми — қара›, дедилар. Бас, мен унинг олдига бориб, уларга қарадим. Улардан бирининг оғзида (сизиб турган) бир томчидан бошқа нарса топмадим. Агар уни қуйсам, унинг қуриган (қисми) уни шимиб (ютиб) юборарди. Сўнг мен Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига келиб: ‹Ё Расулуллоҳ! Улардан бирининг оғзида бир томчидан бошқа нарса топмадим. Агар уни қуйсам, унинг қуриган (қисми) уни шимиб юборарди›, дедим. (У зот): ‹Бор, уни менга келтир›, дедилар. Бас, мен уни у зотга келтирдим. (У зот) уни қўлларига олиб, мен тушунмайдиган бир нарсани айта бошладилар ва уни қўллари билан сиқдилар, сўнг уни менга бериб: ‹Эй Жобир! Катта товоқни (чақириб, эълон қил)›, дедилар. Мен: ‹Эй карвоннинг товоғи!› дедим. Бас, у кўтариб келтирилди, мен уни у зотнинг олдиларига қўйдим. Расулуллоҳ ﷺ қўлларини товоққа мана бундай қилдилар: уни ёзиб, бармоқларини бир-биридан ажратдилар, сўнг уларни товоқнинг тубига қўйдилар ва: ‹Ол, эй Жобир! Менга (сув) қуй ва ‹Бисмиллоҳ› дегин›, дедилар. Бас, мен у зотга (сув) қуйдим ва ‹Бисмиллоҳ› дедим. Шунда мен сувнинг Расулуллоҳ ﷺ нинг бармоқлари орасидан отилиб чиқаётганини кўрдим. Сўнг товоқ қайнаб тошди ва айланиб, тўлгунча (тўлди). (У зот): ‹Эй Жобир! Кимнинг сувга ҳожати бўлса, (чақир)›, дедилар». (Жобир) деди: «Бас, одамлар келиб, қониб ичгунларича сув олдилар». (Жобир) деди: «Мен: ‹Ҳожати бор яна бирорта (киши) қолдими?› дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ қўлларини товоқдан кўтардилар, у эса тўла эди». «Одамлар Расулуллоҳ ﷺ га очликдан шикоят қилдилар. (У зот): ‹Шояд Аллоҳ сизларни таомлантирса›, дедилар. Бас, биз денгиз қирғоғига келдик. Денгиз бир мавж уриб, бир ҳайвонни (соҳилга) ташлади. Биз унинг бир томонида олов ёқдик, (уни) пиширдик, қовурдик ва тўйгунча едик». Жобир деди: «Мен, фалон ва фалон кириб — то бештагача санади — унинг кўз косаси ичига (кирсак), бизни ҳеч ким кўрмас эди, ҳатто чиқдик. Сўнг унинг қовурғаларидан бирини олиб, уни ёй (шаклида) эгдик, сўнг карвондаги энг баланд кишини, карвондаги энг катта туяни ва карвондаги энг катта эгар-кўрпани чақирдик. (Туя эгилган қовурға) остидан бошини эгмасдан ўтиб кетди».

عَنْ جَابِرٍ قَالَ: كَانَ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ يُصَلِّي مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ يَأْتِي قومه فَيصَلي بهم

Amr (Jobirdan) rivoyat qiladi: Jobir ibn Abdulloh dedi: «Muoz ibn Jabal Paygʻambar ﷺ bilan namoz oʻqir, soʻng oʻz qavmiga imomlik qilgani borar edi. Bir kuni u xufton namoziga imomlik qilib, ‹Baqara› surasini oʻqidi. Bir kishi namozni tark etdi va Muoz uni tanqid qildi. Bu xabar Paygʻambar ﷺ ga yetdi va u zot Muozga: ‹Sen odamlarni fitnaga solyapsan›, — dedilar va buni uch marta (yoki shunga oʻxshash) takrorladilar; soʻng unga Mufassal (suralari)dan ikkita oʻrtacha surani oʻqishni buyurdilar». (Amr: «Men oʻsha suralar nomini unutibman», — dedi.)Амр (Жобирдан) ривоят қилади: Жобир ибн Абдуллоҳ деди: «Муоз ибн Жабал Пайғамбар ﷺ билан намоз ўқир, сўнг ўз қавмига имомлик қилгани борар эди. Бир куни у хуфтон намозига имомлик қилиб, ‹Бақара› сурасини ўқиди. Бир киши намозни тарк этди ва Муоз уни танқид қилди. Бу хабар Пайғамбар ﷺ га етди ва у зот Муозга: ‹Сен одамларни фитнага соляпсан›, — дедилар ва буни уч марта (ёки шунга ўхшаш) такрорладилар; сўнг унга Муфассал (суралари)дан иккита ўртача сурани ўқишни буюрдилар». (Амр: «Мен ўша суралар номини унутибман», — деди.)

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «إِنَّ فِي اللَّيْلِ لَسَاعَةً لَا يُوَافِقُهَا رَجُلٌ مُسْلِمٌ يَسْأَلُ اللَّهَ فِيهَا خَيْرًا مِنْ أَمْرِ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ إِلَّا أَعْطَاهُ إِيَّاه وَذَلِكَ كل لَيْلَة» رَوَاهُ مُسلم

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Nabiy ﷺ ning shunday deganlarini eshitdim: «Albatta, kechada bir soat (payt) borki, biror musulmon kishi unga toʻgʻri kelib, Allohdan dunyo va oxirat ishidan biror yaxshilik soʻrasa, Alloh unga albatta uni ato etadi. Va bu har kechada (boʻladi)», — dedilar.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Набий ﷺ нинг шундай деганларини эшитдим: «Албатта, кечада бир соат (пайт) борки, бирор мусулмон киши унга тўғри келиб, Аллоҳдан дунё ва охират ишидан бирор яхшилик сўраса, Аллоҳ унга албатта уни ато этади. Ва бу ҳар кечада (бўлади)», — дедилар.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ خَافَ أَنْ لَا يَقُومَ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ فَلْيُوتِرْ أَوَّلَهُ وَمَنْ طَمِعَ أَنْ يَقُومَ آخِرَهُ فَلْيُوتِرْ آخِرَ اللَّيْلِ فَإِنَّ صَلَاةَ آخِرِ اللَّيْلِ مَشْهُودَةٌ وَذَلِكَ أَفْضَلُ» . رَوَاهُ مُسلم

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim tunning oxirida turolmasligidan qoʻrqsa, uning avvalida vitr qilsin; kim tunning oxirida turishga umid bogʻlasa, tunning oxirida vitr qilsin, chunki tunning oxiridagi namozda (farishtalar) hozir boʻladi va bu afzaldir», — dedilar.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким туннинг охирида туролмаслигидан қўрқса, унинг аввалида витр қилсин; ким туннинг охирида туришга умид боғласа, туннинг охирида витр қилсин, чунки туннинг охиридаги намозда (фаришталар) ҳозир бўлади ва бу афзалдир», — дедилар.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِذَا قَضَى أَحَدُكُمُ الصَّلَاةَ فِي مَسْجده فليجعل لبيته نَصِيبا من صلَاته فَإِنَّ اللَّهَ جَاعِلٌ فِي بَيْتِهِ مِنْ صِلَاتِهِ خيرا» . رَوَاهُ مُسلم

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Biringiz masjidida namozini oʻqib boʻlsa, namozidan uyiga ham bir ulush ajratsin. Chunki Alloh uning namozi sababli uyiga yaxshilik joylaydi», dedilar.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бирингиз масжидида намозини ўқиб бўлса, намозидан уйига ҳам бир улуш ажратсин. Чунки Аллоҳ унинг намози сабабли уйига яхшилик жойлайди», дедилар.

عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُعَلِّمُنَا الِاسْتِخَارَةَ فِي الْأُمُورِ كَمَا يُعَلِّمُنَا السُّورَةَ مِنَ الْقُرْآنِ يَقُولُ: " إِذَا هَمَّ أَحَدُكُمْ بِالْأَمْرِ فَلْيَرْكَعْ رَكْعَتَيْنِ مِنْ غَيْرِ الْفَرِيضَةِ ثُمَّ لْيَقُلْ: اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْتَخِيرُكَ بِعِلْمِكَ وَأَسْتَقْدِرُكَ بِقُدْرَتِكَ وَأَسْأَلُكَ مِنْ فَضْلِكَ الْعَظِيمِ فَإِنَّك تَقْدِرُ وَلَا أقدر وَتعلم وَلَا أعلم وَأَنت علام الغيوب اللَّهُمَّ إِنَّ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الْأَمْرَ خَيْرٌ لِي فِي دِينِي وَمَعَاشِي وَعَاقِبَةِ أَمْرِي - أوقال فِي عَاجِلِ أَمْرِي وَآجِلِهِ - فَاقْدُرْهُ لِي وَيَسِّرْهُ لِي ثُمَّ بَارِكْ لِي فِيهِ وَإِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الْأَمْرَ شَرٌّ لِي فِي دِينِي وَمَعَاشِي وَعَاقِبَةِ أَمْرِي - أَوْ قَالَ فِي عَاجِلِ أَمْرِي وَآجِلِهِ - فَاصْرِفْهُ عَنِّي وَاصْرِفْنِي عَنْهُ وَاقَدُرْ لِيَ الْخَيْرَ حَيْثُ كَانَ ثُمَّ أَرْضِنِي بِهِ ". قَالَ: «ويسمي حَاجته» . رَوَاهُ البُخَارِيّ

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ bizga — Qurʼon suralarini oʻrgatgandek — barcha ishlarda istixorani (istixora — biror ish yoki amal borasida Allohdan toʻgʻri yoʻlga hidoyat soʻrash) oʻrgatar edilar. U zot: «Biringiz biror ishni qilmoqchi boʻlsa, farzdan boshqa ikki rakat namoz oʻqisin, soʻng (namozdan keyin) shunday desin: ‹Allohumma innii astaxiiruka bi-ilmik, va astaqdiruka bi-qudratik, va asʼaluka min fazlikal-aziym. Fa-innaka taqdiru va laa aqdir, va taʼlamu va laa aʼlam, va anta allaamul-gʻuyuub. Allohumma in kunta taʼlamu anna haazal-amra xayrun lii fii diinii va maʼoshii va aaqibati amrii (yoki: aajili amrii va aajilih), faqdirhu lii va yassirhu lii, summa baarik lii fiih. Va in kunta taʼlamu anna haazal-amra sharrun lii fii diinii va maʼoshii va aaqibati amrii (yoki: fii aajili amrii va aajilih), fasrifhu annii vasrifnii anhu, vaqdir liyal-xayra haysu kaana, summa arzinii bih (Allohim, men Sening ilming bilan (mendan) yaxshini (tanlab berishingni) soʻrayman; Sening qudrating bilan (menga) qudrat soʻrayman; va Sening ulugʻ fazlingdan soʻrayman. Albatta, Sen qodirsan, men qodir emasman; Sen bilasan, men bilmayman; Sen — gʻayb (ilmi)ni biluvchisan. Allohim, agar bu ish — mening dinim, hayotim va ishimning oqibati (yoki: ishimning hozir va kelajagi) uchun — yaxshi ekanini bilsang, uni menga taqdir qil (muyassar et) va uni menga oson qil, soʻng menga unda barakat ber. Agar bu ish — mening dinim, hayotim va ishimning oqibati (yoki: ishimning hozir va kelajagi) uchun — yomon ekanini bilsang, uni mendan, meni esa undan burgaz; va menga yaxshini — qayerda boʻlmasin — taqdir qil, soʻng meni unga rozi qil)›», — dedilar. Paygʻambar ﷺ qoʻshdilarki, soʻng oʻsha kishi oʻz ehtiyojini (tilagini) aytsin.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ бизга — Қуръон сураларини ўргатгандек — барча ишларда истихорани (истихора — бирор иш ёки амал борасида Аллоҳдан тўғри йўлга ҳидоят сўраш) ўргатар эдилар. У зот: «Бирингиз бирор ишни қилмоқчи бўлса, фарздан бошқа икки ракат намоз ўқисин, сўнг (намоздан кейин) шундай десин: ‹Аллоҳумма иннии астахиирука би-илмик, ва астақдирука би-қудратик, ва асъалука мин фазликал-азийм. Фа-иннака тақдиру ва лаа ақдир, ва таъламу ва лаа аълам, ва анта аллаамул-ғуюуб. Аллоҳумма ин кунта таъламу анна ҳаазал-амра хайрун лии фии диинии ва маъошии ва аақибати амрии (ёки: аажили амрии ва аажилиҳ), фақдирҳу лии ва яссирҳу лии, сумма баарик лии фииҳ. Ва ин кунта таъламу анна ҳаазал-амра шаррун лии фии диинии ва маъошии ва аақибати амрии (ёки: фии аажили амрии ва аажилиҳ), фасрифҳу аннии васрифнии анҳу, вақдир лиял-хайра ҳайсу каана, сумма арзинии биҳ (Аллоҳим, мен Сенинг илминг билан (мендан) яхшини (танлаб беришингни) сўрайман; Сенинг қудратинг билан (менга) қудрат сўрайман; ва Сенинг улуғ фазлингдан сўрайман. Албатта, Сен қодирсан, мен қодир эмасман; Сен биласан, мен билмайман; Сен — ғайб (илми)ни билувчисан. Аллоҳим, агар бу иш — менинг диним, ҳаётим ва ишимнинг оқибати (ёки: ишимнинг ҳозир ва келажаги) учун — яхши эканини билсанг, уни менга тақдир қил (муяссар эт) ва уни менга осон қил, сўнг менга унда баракат бер. Агар бу иш — менинг диним, ҳаётим ва ишимнинг оқибати (ёки: ишимнинг ҳозир ва келажаги) учун — ёмон эканини билсанг, уни мендан, мени эса ундан бургаз; ва менга яхшини — қаерда бўлмасин — тақдир қил, сўнг мени унга рози қил)›», — дедилар. Пайғамбар ﷺ қўшдиларки, сўнг ўша киши ўз эҳтиёжини (тилагини) айцин.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَاجَةٍ فَجِئْتُ وَهُوَ يُصَلِّي عَلَى رَاحِلَتِهِ نَحْوَ الْمَشْرِقِ وَيَجْعَلُ السُّجُودَ أَخفض من الرُّكُوع. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi. U dedi: «Nabiy ﷺ meni bir hojat (yumush) uchun yubordilar. Men qaytib kelsam, u zot ulovlari ustida sharq tomonga qarab namoz oʻqiyotgan edilar; sajdani rukuʼdan pastroq qilar edilar». (Abu Iso) aytdi: Bu bobda Anas, Ibn Umar, Abu Said va Omir ibn Rabiʼadan ham (rivoyatlar) bor. Abu Iso aytdi: Jobirning hadisi hasan sahih hadisdir; bu hadis Jobirdan bir necha yoʻl bilan rivoyat qilingan. Ilm ahlining umumiy (koʻpchiligi) nazdida shunga amal qilinadi, ular orasida ixtilof borligini bilmaymiz. Ular kishining ulovi ustida — yuzi qiblaga qarasinmi yoki boshqa tomongami — nafl namozini oʻqishida hech qanday eʼtiroz koʻrmaydilar.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади. У деди: «Набий ﷺ мени бир ҳожат (юмуш) учун юбордилар. Мен қайтиб келсам, у зот уловлари устида шарқ томонга қараб намоз ўқиётган эдилар; саждани рукуъдан пастроқ қилар эдилар». (Абу Исо) айтди: Бу бобда Анас, Ибн Умар, Абу Саид ва Омир ибн Рабиъадан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо айтди: Жобирнинг ҳадиси ҳасан саҳиҳ ҳадисдир; бу ҳадис Жобирдан бир неча йўл билан ривоят қилинган. Илм аҳлининг умумий (кўпчилиги) наздида шунга амал қилинади, улар орасида ихтилоф борлигини билмаймиз. Улар кишининг улови устида — юзи қиблага қарасинми ёки бошқа томонгами — нафл намозини ўқишида ҳеч қандай эътироз кўрмайдилар.

وَعَنْ جَابِرٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَعَلَيْهِ الْجُمُعَةُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ إِلَّا مَرِيض أَو مُسَافر أَوْ صَبِيٌّ أَوْ مَمْلُوكٌ فَمَنِ اسْتَغْنَى بِلَهْوٍ أَوْ تِجَارَةٍ اسْتَغْنَى اللَّهُ عَنْهُ وَاللَّهُ غَنِيٌّ حميد» . رَوَاهُ الدراقطني

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim Allohga va oxirat kuniga iymon keltirsa, unga juma kuni juma (namozi) farzdir. Faqat kasal, musofir, bola yoki qul bundan mustasno. Kim oʻyin-kulgi yoki savdo bilan (jumadan) beparvo boʻlsa, Alloh undan beparvo boʻladi. Alloh boy, maqtovga loyiqdir», dedilar. Daroqutniy rivoyat qilgan.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким Аллоҳга ва охират кунига иймон келтирса, унга жума куни жума (намози) фарздир. Фақат касал, мусофир, бола ёки қул бундан мустасно. Ким ўйин-кулги ёки савдо билан (жумадан) бепарво бўлса, Аллоҳ ундан бепарво бўлади. Аллоҳ бой, мақтовга лойиқдир», дедилар. Дароқутний ривоят қилган.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " لَا يُقِيمَنَّ أَحَدُكُمْ أَخَاهُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ ثُمَّ يُخَالِفُ إِلَى مَقْعَدِهِ فَيَقْعُدَ فِيهِ وَلَكِن يَقُول: افسحوا ". رَوَاهُ مُسلم

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Sizlardan biringiz juma kuni birodarini (oʻrnidan) turgʻizib, soʻng uning joyiga oʻtib oʻtirib olmasin. Balki: ‹Joy oching›, desin», dedilar. Muslim rivoyat qilgan.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Сизлардан бирингиз жума куни биродарини (ўрнидан) турғизиб, сўнг унинг жойига ўтиб ўтириб олмасин. Балки: ‹Жой очинг›, десин», дедилар. Муслим ривоят қилган.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا خَطَبَ احْمَرَّتْ عَيْنَاهُ وَعَلَا صَوْتُهُ وَاشْتَدَّ غَضَبُهُ حَتَّى كَأَنَّهُ مُنْذِرُ جَيش يقولك: «صَبَّحَكُمْ وَمَسَّاكُمْ» وَيَقُولُ: «بُعِثْتُ أَنَا وَالسَّاعَةُ كَهَاتَيْنِ» . وَيَقْرُنُ بَيْنَ إِصْبَعَيْهِ السَّبَابَةِ وَالْوُسْطَى. رَوَاهُ مُسْلِمٌ

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ xutba qilganlarida koʻzlari qizarar, ovozlari koʻtarilar va gʻazablari kuchayar edi, hatto goʻyo u zot bir lashkarni ogohlantirayotgan kishidek: «(Dushman) sizlarga ertalab hujum qildi, kechqurun ham hujum qildi», deyardilar. Yana: «Men va qiyomat mana bu ikkovidek (bir vaqtda) yuborildik», deb koʻrsatkich barmogʻi bilan oʻrta barmoqlarini birlashtirardilar. Yana: «Ammo baʼdu, eng yaxshi soʻz Allohning Kitobidir, eng yaxshi yoʻl Muhammadning yoʻlidir, ishlarning eng yomoni esa (dinda) yangidan toʻqib chiqarilganlaridir, har bir bidʼat zalolatdir», derdilar. Soʻng: «Men har bir moʻmin uchun uning oʻz nafsidan koʻra haqliroqman. Kim (oʻzidan keyin) mol qoldirsa, u uning ahli (vorislari) uchundir, kim qarz yoki (zoye boʻlib qoluvchi) bola qoldirsa, u menga (tegishli) va (uni hal qilish) men zimmamdadir», derdilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ хутба қилганларида кўзлари қизарар, овозлари кўтарилар ва ғазаблари кучаяр эди, ҳатто гўё у зот бир лашкарни огоҳлантираётган кишидек: «(Душман) сизларга эрталаб ҳужум қилди, кечқурун ҳам ҳужум қилди», деярдилар. Яна: «Мен ва қиёмат мана бу икковидек (бир вақтда) юборилдик», деб кўрсаткич бармоғи билан ўрта бармоқларини бирлаштирардилар. Яна: «Аммо баъду, энг яхши сўз Аллоҳнинг Китобидир, энг яхши йўл Муҳаммаднинг йўлидир, ишларнинг энг ёмони эса (динда) янгидан тўқиб чиқарилганларидир, ҳар бир бидъат залолатдир», дердилар. Сўнг: «Мен ҳар бир мўмин учун унинг ўз нафсидан кўра ҳақлироқман. Ким (ўзидан кейин) мол қолдирса, у унинг аҳли (ворислари) учундир, ким қарз ёки (зое бўлиб қолувчи) бола қолдирса, у менга (тегишли) ва (уни ҳал қилиш) мен зиммамдадир», дердилар.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم وَهُوَ يخْطب: «إِذَا جَاءَ أَحَدُكُمْ يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَالْإِمَامُ يَخْطُبُ فليركع رَكْعَتَيْنِ وليتجوز فيهمَا» . رَوَاهُ مُسلم

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ xutba qilayotganlarida: «Biringiz imom xutba qilayotgan paytda yoki (imom) xutba uchun chiqqanda (masjidga) kelsa, ikki rakat namoz oʻqisin», — dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ хутба қилаётганларида: «Бирингиз имом хутба қилаётган пайтда ёки (имом) хутба учун чиққанда (масжидга) келса, икки ракат намоз ўқисин», — дедилар.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: لَمَّا اسْتَوَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ عَلَى الْمِنْبَرِ قَالَ: «اجْلِسُوا» فَسَمِعَ ذَلِكَ ابْنُ مَسْعُودٍ فَجَلَسَ عَلَى بَابِ الْمَسْجِدِ فَرَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: «تَعَالَ يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مَسْعُودٍ» رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ juma kuni (minbarga chiqib) turib olganlarida: «Oʻtiringlar», dedilar. Buni Ibn Masʼud eshitib, masjidning eshigi oldida oʻtirdi. Rasululloh ﷺ uni koʻrib: «Bu yoqqa kel, ey Abdulloh ibn Masʼud», dedilar. Abu Dovud aytdi: Bu hadis mursal sifatida maʼlumdir; uni faqat odamlar Atodan, u Nabiy ﷺdan (deb) rivoyat qilganlar. Maxlad esa shayx (ustozi)dir.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ жума куни (минбарга чиқиб) туриб олганларида: «Ўтиринглар», дедилар. Буни Ибн Масъуд эшитиб, масжиднинг эшиги олдида ўтирди. Расулуллоҳ ﷺ уни кўриб: «Бу ёққа кел, эй Абдуллоҳ ибн Масъуд», дедилар. Абу Довуд айтди: Бу ҳадис мурсал сифатида маълумдир; уни фақат одамлар Атодан, у Набий ﷺдан (деб) ривоят қилганлар. Махлад эса шайх (устози)дир.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: أَقْبَلْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى إِذْ كُنَّا بِذَاتِ الرِّقَاعِ قَالَ: كُنَّا إِذَا أَتَيْنَا عَلَى شَجَرَةٍ ظَلِيلَةٍ تَرَكْنَاهَا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: فَجَاءَ رَجُلٌ مِنَ المشكرين وَسَيْفُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُعَلَّقٌ بِشَجَرَةٍ فَأَخَذَ سَيْفَ نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاخْتَرَطَهُ فَقَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: أَتَخَافُنِي؟ قَالَ: «لَا» . قَالَ: فَمَنْ يَمْنَعُكَ مِنِّي؟ قَالَ: «اللَّهُ يَمْنَعُنِي مِنْك» . قَالَ: فَتَهَدَّدَهُ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَغَمَدَ السَّيْفَ وَعَلَّقَهُ قَالَ: فَنُودِيَ بِالصَّلَاةِ فَصَلَّى بِطَائِفَةٍ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ تَأَخَّرُوا وَصَلَّى بِالطَّائِفَةِ الْأُخْرَى رَكْعَتَيْنِ قَالَ: فَكَانَتْ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْبَعُ رَكَعَاتٍ وَلِلْقَوْمِ رَكْعَتَانِ

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Biz Rasululloh ﷺ bilan birga (yoʻlga) yoʻl oldik, toki Zotur-Riqoʼga yetib bordik». U dedi: «Biz soyali bir daraxtga yetib kelsak, uni Rasululloh ﷺ uchun (soya boʻlsin deb) boʻsh qoldirardik». U dedi: «Mushriklardan bir kishi keldi, Rasululloh ﷺ ning qilichi esa daraxtga osigʻlik turardi. U Allohning Nabiysi ﷺ ning qilichini olib, uni qinidan sugʻurib oldi-da, Rasululloh ﷺ ga: ‹Mendan qoʻrqasanmi?› dedi. U zot: ‹Yoʻq›, dedilar. U: ‹Unda meni sendan kim toʻsadi?› dedi. U zot: ‹Alloh meni sendan toʻsadi›, dedilar». U dedi: «Shunda Rasululloh ﷺ ning sahobalari uni (qoʻrqitib) doʻq qildilar, u esa qilichni qiniga solib, (yana joyiga) osib qoʻydi». U dedi: «Soʻng namozga (azon bilan) chaqirildi. U zot bir guruhga ikki rakaʼat (namoz) oʻqitdi, soʻng ular orqaga chekindilar, u zot ikkinchi guruhga (ham) ikki rakaʼat oʻqitdi». U dedi: «Shu tariqa Rasululloh ﷺ ga toʻrt rakaʼat, har bir guruhga esa ikki rakaʼatdan boʻldi».Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Биз Расулуллоҳ ﷺ билан бирга (йўлга) йўл олдик, токи Зотур-Риқўга етиб бордик». У деди: «Биз сояли бир дарахтга етиб келсак, уни Расулуллоҳ ﷺ учун (соя бўлсин деб) бўш қолдирардик». У деди: «Мушриклардан бир киши келди, Расулуллоҳ ﷺ нинг қиличи эса дарахтга осиғлик турарди. У Аллоҳнинг Набийси ﷺ нинг қиличини олиб, уни қинидан суғуриб олди-да, Расулуллоҳ ﷺ га: ‹Мендан қўрқасанми?› деди. У зот: ‹Йўқ›, дедилар. У: ‹Унда мени сендан ким тўсади?› деди. У зот: ‹Аллоҳ мени сендан тўсади›, дедилар». У деди: «Шунда Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобалари уни (қўрқитиб) дўқ қилдилар, у эса қилични қинига солиб, (яна жойига) осиб қўйди». У деди: «Сўнг намозга (азон билан) чақирилди. У зот бир гуруҳга икки ракаъат (намоз) ўқитди, сўнг улар орқага чекиндилар, у зот иккинчи гуруҳга (ҳам) икки ракаъат ўқитди». У деди: «Шу тариқа Расулуллоҳ ﷺ га тўрт ракаъат, ҳар бир гуруҳга эса икки ракаъатдан бўлди».

عَنْ جَابِرٌ: أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُصَلِّي بِالنَّاسِ صَلَاةَ الظُّهْرِ فِي الْخَوْف بِبَطن نخل فَصَلَّى بِطَائِفَةٍ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ ثُمَّ جَاءَ طَائِفَةٌ أُخْرَى فَصَلَّى بِهِمْ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ. رَوَاهُ فِي «شرح السّنة»

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ Batni Naxlda xavf paytida odamlarga peshin namozini oʻqib berdilar. Bir toifa bilan ikki rakʼat oʻqib, soʻng salom berdilar. Soʻngra boshqa toifa keldi, ular bilan ham ikki rakʼat oʻqib, soʻng salom berdilar. «Sharhus-sunna»da rivoyat qilingan.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ Батни Нахлда хавф пайтида одамларга пешин намозини ўқиб бердилар. Бир тоифа билан икки ракъат ўқиб, сўнг салом бердилар. Сўнгра бошқа тоифа келди, улар билан ҳам икки ракъат ўқиб, сўнг салом бердилар. «Шарҳус-сунна»да ривоят қилинган.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا كَانَ يَوْمُ عِيدٍ خَالَفَ الطَّرِيق. رَوَاهُ البُخَارِيّ

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Iyd kuni Paygʻambar ﷺ (iyd namozini oʻqib) kelgan yoʻldan boshqa yoʻldan qaytar edilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Ийд куни Пайғамбар ﷺ (ийд намозини ўқиб) келган йўлдан бошқа йўлдан қайтар эдилар.

وَعَن جَابر قَالَ: شَهِدْتُ الصَّلَاةِ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي يَوْمِ عِيدٍ فَبَدَأَ بِالصَّلَاةِ قَبْلَ الْخُطْبَةِ بِغَيْرِ أَذَانٍ وَلَا إِقَامَةٍ فَلَمَّا قَضَى الصَّلَاةَ قَامَ مُتَّكِئًا عَلَى بِلَالٍ فَحَمَدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ وَوَعَظَ النَّاسَ وَذَكَّرَهُمْ وَحَثَّهُمْ على طَاعَته ثمَّ قَالَ: وَمَضَى إِلَى النِّسَاءِ وَمَعَهُ بِلَالٌ فَأَمَرَهُنَّ بِتَقْوَى الله ووعظهن وذكرهن. رَوَاهُ النَّسَائِيّ

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Iyd kuni Rasululloh ﷺ bilan birga namozda hozir boʻldim. U zot xutbadan oldin, azon va iqomatsiz namozdan boshladilar. Namozni tugatgach, Bilolga suyanib turdilar-da, Allohga hamd va sano aytdilar, odamlarga vaʼz qildilar, ularga eslatma berdilar va Allohga itoat qilishga ragʻbatlantirdilar. Soʻng burilib, Bilol bilan birga ayollar tomonga bordilar. Ularga Allohdan qoʻrqishni buyurdilar, vaʼz qildilar va eslatma berdilar, Allohga hamd va sano aytib, soʻng ularni Allohga itoat qilishga ragʻbatlantirdilar. Soʻng: «Sadaqa qilinglar, chunki koʻpchiligingiz jahannam oʻtinisiz», dedilar. Ayollarning quyi tabaqasidan yuzi qorayibroq turgan bir ayol: «Nega, ey Rasululloh?» dedi. U zot: «Koʻp shikoyat qilasizlar va erlaringizga noshukrlik qilasizlar», dedilar. Shunda ayollar boʻyinbogʻlarini, isirgʻalarini va uzuklarini yecha boshladilar, ularni sadaqa qilib Bilolning kiyimiga tashladilar.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Ийд куни Расулуллоҳ ﷺ билан бирга намозда ҳозир бўлдим. У зот хутбадан олдин, азон ва иқоматсиз намоздан бошладилар. Намозни тугатгач, Билолга суяниб турдилар-да, Аллоҳга ҳамд ва сано айтдилар, одамларга ваъз қилдилар, уларга эслатма бердилар ва Аллоҳга итоат қилишга рағбатлантирдилар. Сўнг бурилиб, Билол билан бирга аёллар томонга бордилар. Уларга Аллоҳдан қўрқишни буюрдилар, ваъз қилдилар ва эслатма бердилар, Аллоҳга ҳамд ва сано айтиб, сўнг уларни Аллоҳга итоат қилишга рағбатлантирдилар. Сўнг: «Садақа қилинглар, чунки кўпчилигингиз жаҳаннам ўтинисиз», дедилар. Аёлларнинг қуйи табақасидан юзи қорайиброқ турган бир аёл: «Нега, эй Расулуллоҳ?» деди. У зот: «Кўп шикоят қиласизлар ва эрларингизга ношукрлик қиласизлар», дедилар. Шунда аёллар бўйинбоғларини, исирғаларини ва узукларини еча бошладилар, уларни садақа қилиб Билолнинг кийимига ташладилар.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا تَذْبَحُوا إِلَّا مُسِنَّةً إِلَّا أَنْ يَعْسُرَ عَلَيْكُمْ فَتَذْبَحُوا جَذَعَةً مِنَ الضَّأْن» . رَوَاهُ مُسلم

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Faqat musinna (toʻla yoshga yetgan jonivor)ni soʻyinglar, magar sizga qiyin (mushkul) boʻlsa, qoʻylardan bir jadaʼa (bir yoshga toʻlmagan qoʻzichoq)ni soʻyinglar», — dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Фақат мусинна (тўла ёшга етган жонивор)ни сўйинглар, магар сизга қийин (мушкул) бўлса, қўйлардан бир жадаъа (бир ёшга тўлмаган қўзичоқ)ни сўйинглар», — дедилар.

وَعَنْ جَابِرٌ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «الْبَقَرَةُ عَنْ سَبْعَةٍ وَالْجَزُورُ عَنْ سَبْعَةٍ» . رَوَاهُ مُسْلِمٌ وَأَبُو دَاوُدَ وَاللَّفْظُ لَهُ

Muso ibn Ismoil bizga Hammoddan, u Qaysdan, u Atodan, u Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilishicha, Nabiy ﷺ: «Qoramol yetti kishi nomidan, tuya yetti kishi nomidandir», dedilar.Мусо ибн Исмоил бизга Ҳаммоддан, у Қайсдан, у Атодан, у Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилишича, Набий ﷺ: «Қорамол етти киши номидан, туя етти киши номидандир», дедилар.

عَنْ جَابِرٍ قَالَ: ذَبَحَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ الذَّبْحِ كَبْشَيْنِ أَقْرَنَيْنِ أَمْلَحَيْنِ موجئين فَلَمَّا وجههما قَالَ: «إِنِّي وجهت وَجْهي للَّذي فطر السَّمَوَات وَالْأَرْضَ عَلَى مِلَّةِ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ لَا شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أَمَرْتُ وَأَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ اللَّهُمَّ مِنْكَ وَلَكَ عَنْ مُحَمَّدٍ وَأُمَّتِهِ بِسْمِ اللَّهِ وَاللَّهُ أَكْبَرُ ثُمَّ ذَبَحَ» . رَوَاهُ أَحْمَدُ وَأَبُو دَاوُدَ وَابْنُ مَاجَهْ وَالدَّارِمِيُّ وَفِي رِوَايَةٍ لِأَحْمَدَ وَأَبِي دَاوُدَ وَالتِّرْمِذِيِّ: ذَبَحَ بِيَدِهِ وَقَالَ: «بِسْمِ اللَّهِ وَاللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُمَّ هَذَا عَنِّي وَعَمَّنْ لَمْ يُضَحِّ من أمتِي»

Ibrohim ibn Muso ar-Roziy bizga aytdiki, Iso bizga aytdi, Muhammad ibn Ishoq bizga aytdi, u Yazid ibn Abu Habibdan, u Abu Ayyoshdan, u Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qildi. U dedi: Nabiy ﷺ qurbonlik kuni ikkita shoxli, oqi qoraga aralash, axta qilingan qoʻchqorni soʻydilar. U zot ularni (qiblaga) yoʻnaltirgach: «Albatta men yuzimni hanif (toza din) uzra osmonlar va yerni yaratgan Zotga, Ibrohim millatiga qaratdim va men mushriklardan emasman. Albatta namozim, qurbonligim, hayotim va oʻlimim olamlar Robbi boʻlmish Alloh uchundir. Uning sherigi yoʻq. Mana shunga buyurildim va men musulmonlardanman. Ey Alloh, (bu) Sendandir va Sen uchundir, Muhammad va uning ummati tomonidandir. Allohning nomi bilan, Alloh buyukdir», dedilar. Soʻng soʻydilar.Иброҳим ибн Мусо ар-Розий бизга айтдики, Исо бизга айтди, Муҳаммад ибн Ишоқ бизга айтди, у Язид ибн Абу Ҳабибдан, у Абу Айёшдан, у Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилди. У деди: Набий ﷺ қурбонлик куни иккита шохли, оқи қорага аралаш, ахта қилинган қўчқорни сўйдилар. У зот уларни (қиблага) йўналтиргач: «Албатта мен юзимни ҳаниф (тоза дин) узра осмонлар ва ерни яратган Зотга, Иброҳим миллатига қаратдим ва мен мушриклардан эмасман. Албатта намозим, қурбонлигим, ҳаётим ва ўлимим оламлар Робби бўлмиш Аллоҳ учундир. Унинг шериги йўқ. Мана шунга буюрилдим ва мен мусулмонларданман. Эй Аллоҳ, (бу) Сендандир ва Сен учундир, Муҳаммад ва унинг уммати томонидандир. Аллоҳнинг номи билан, Аллоҳ буюкдир», дедилар. Сўнг сўйдилар.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: انْكَسَفَتِ الشَّمْسُ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ مَاتَ إِبْرَاهِيمُ ابْنُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَلَّى بِالنَّاسِ سِتَّ رَكَعَاتٍ بِأَرْبَعِ سَجَدَاتٍ. رَوَاهُ مُسلم

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ zamonida, Rasululloh ﷺ ning oʻgʻli Ibrohim vafot etgan kuni quyosh tutildi. Shunda odamlar: «U faqat Ibrohimning vafoti tufayli tutildi», dedilar. Nabiy ﷺ oʻrinlaridan turib, odamlarga toʻrt sajda bilan olti rukuʼlik namoz oʻqib berdilar: avval boshlab, takbir aytdilar, soʻng (Qurʼon) oʻqidilar va qiroatni uzun qildilar; soʻng qiyomda turgan vaqtiga yaqin (uzunlikda) rukuʼ qildilar; soʻng boshlarini rukuʼdan koʻtarib, birinchi qiroatdan kamroq qiroat qildilar; soʻng qiyomda turgan vaqtiga yaqin (uzunlikda) rukuʼ qildilar; soʻng boshlarini rukuʼdan koʻtarib, ikkinchi qiroatdan kamroq qiroat qildilar; soʻng qiyomda turgan vaqtiga yaqin (uzunlikda) rukuʼ qildilar; soʻng boshlarini rukuʼdan koʻtardilar; soʻng sajdaga engashib, ikki sajda qildilar; soʻng turib, yana shunday uchta rukuʼ qildilar — ulardan har bir rakaat oldingisidan keyingisi kaltaroq boʻlmagani holda, har biri keyingisidan uzunroq edi, va rukuʼlari sajdalariga yaqin (uzunlikda) edi. Soʻng (u zot) orqaga chekindilar, orqalaridagi saflar ham orqaga chekindi, hatto biz oxiriga yetdik. Soʻng (u zot) oldinga yurdilar, odamlar ham u zot bilan birga oldinga yurdilar, hatto oʻz oʻrinlarida turdilar. Tugatish vaqti kelganda namozdan chiqdilar, quyosh esa qaytib (yorishib) boʻlgan edi. Soʻng (u zot): «Ey odamlar! Quyosh va oy Allohning oyatlaridan ikki oyatdir, va albatta ular odamlardan birovning oʻlimi tufayli tutilmaydi; bas, qachon shulardan birortasini koʻrsangiz, ochilguncha (kusuf koʻtarilguncha) namoz oʻqinglar. Sizlarga vaʼda qilingan narsalardan biror narsa yoʻqki, men uni shu namozimda koʻrgan boʻlmasam. Darhaqiqat, doʻzax keltirildi, va u sizlar meni orqaga chekinganimni koʻrgan vaqtingiz edi — uning lovullashidan menga (zarar) yetishidan qoʻrqib (chekindim). Va men unda egri tayoq sohibini koʻrdimki, ichaklarini doʻzaxda sudrar edi; u oʻzining egri tayogʻi bilan hojilarning (narsalarini) oʻgʻirlar edi: agar uni payqab qolishsa, ‹u faqat egri tayogʻimga ilashib qoldi›, der, agar undan gʻofil boʻlsalar, uni olib ketar edi. Va men unda mushuk egasi (ayol)ni ham koʻrdimki, u (mushukni) bogʻlab qoʻyib, na uni boqdi, na uni yerning hasharotlaridan yesin deb qoʻyib yubordi, hatto u (mushuk) ochlikdan oʻldi. Soʻng jannat keltirildi, va u sizlar meni oldinga yurib oʻz oʻrnimda turganimni koʻrgan vaqtingiz edi. Men qoʻlimni choʻzdim — sizlar koʻrishingiz uchun uning mevasidan olmoqchi edim — soʻng buni qilmaslik menga maʼqul boʻldi. Bas, sizlarga vaʼda qilingan narsalardan biror narsa yoʻqki, men uni shu namozimda koʻrgan boʻlmasam», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ замонида, Расулуллоҳ ﷺ нинг ўғли Иброҳим вафот этган куни қуёш тутилди. Шунда одамлар: «У фақат Иброҳимнинг вафоти туфайли тутилди», дедилар. Набий ﷺ ўринларидан туриб, одамларга тўрт сажда билан олти рукуълик намоз ўқиб бердилар: аввал бошлаб, такбир айтдилар, сўнг (Қуръон) ўқидилар ва қироатни узун қилдилар; сўнг қиёмда турган вақтига яқин (узунликда) рукуъ қилдилар; сўнг бошларини рукуъдан кўтариб, биринчи қироатдан камроқ қироат қилдилар; сўнг қиёмда турган вақтига яқин (узунликда) рукуъ қилдилар; сўнг бошларини рукуъдан кўтариб, иккинчи қироатдан камроқ қироат қилдилар; сўнг қиёмда турган вақтига яқин (узунликда) рукуъ қилдилар; сўнг бошларини рукуъдан кўтардилар; сўнг саждага энгашиб, икки сажда қилдилар; сўнг туриб, яна шундай учта рукуъ қилдилар — улардан ҳар бир ракаат олдингисидан кейингиси калтароқ бўлмагани ҳолда, ҳар бири кейингисидан узунроқ эди, ва рукуълари саждаларига яқин (узунликда) эди. Сўнг (у зот) орқага чекиндилар, орқаларидаги сафлар ҳам орқага чекинди, ҳатто биз охирига етдик. Сўнг (у зот) олдинга юрдилар, одамлар ҳам у зот билан бирга олдинга юрдилар, ҳатто ўз ўринларида турдилар. Тугатиш вақти келганда намоздан чиқдилар, қуёш эса қайтиб (ёришиб) бўлган эди. Сўнг (у зот): «Эй одамлар! Қуёш ва ой Аллоҳнинг оятларидан икки оятдир, ва албатта улар одамлардан бировнинг ўлими туфайли тутилмайди; бас, қачон шулардан бирортасини кўрсангиз, очилгунча (кусуф кўтарилгунча) намоз ўқинглар. Сизларга ваъда қилинган нарсалардан бирор нарса йўқки, мен уни шу намозимда кўрган бўлмасам. Дарҳақиқат, дўзах келтирилди, ва у сизлар мени орқага чекинганимни кўрган вақтингиз эди — унинг ловуллашидан менга (зарар) етишидан қўрқиб (чекиндим). Ва мен унда эгри таёқ соҳибини кўрдимки, ичакларини дўзахда судрар эди; у ўзининг эгри таёғи билан ҳожиларнинг (нарсаларини) ўғирлар эди: агар уни пайқаб қолишса, ‹у фақат эгри таёғимга илашиб қолди›, дер, агар ундан ғофил бўлсалар, уни олиб кетар эди. Ва мен унда мушук эгаси (аёл)ни ҳам кўрдимки, у (мушукни) боғлаб қўйиб, на уни боқди, на уни ернинг ҳашаротларидан есин деб қўйиб юборди, ҳатто у (мушук) очликдан ўлди. Сўнг жаннат келтирилди, ва у сизлар мени олдинга юриб ўз ўрнимда турганимни кўрган вақтингиз эди. Мен қўлимни чўздим — сизлар кўришингиз учун унинг мевасидан олмоқчи эдим — сўнг буни қилмаслик менга маъқул бўлди. Бас, сизларга ваъда қилинган нарсалардан бирор нарса йўқки, мен уни шу намозимда кўрган бўлмасам», дедилар.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُوَاكِئُ فَقَالَ: «اللَّهُمَّ اسْقِنَا غَيْثًا مُغِيثًا مَرِيئًا مُرِيعًا نَافِعًا غَيْرَ ضَارٍّ عَاجِلًا غَيْرَ آجِلٍ» . قَالَ: فَأَطْبَقَتْ عَلَيْهِمُ السَّمَاءُ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi: Paygʻambar ﷺning oldilariga (qurgʻoqchilikdan) yigʻlab kelishdi. Shunda u zot: «Allohim, bizga yordam beruvchi, foydali, serhosil, manfaatli, zararsiz, kechiktirilmasdan tezda (yogʻadigan) yomgʻirni nasib et», deb duo qildilar. (Roviy) aytdi: Shunda osmon ularning ustini qoplab oldi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) айтди: Пайғамбар ﷺнинг олдиларига (қурғоқчиликдан) йиғлаб келишди. Шунда у зот: «Аллоҳим, бизга ёрдам берувчи, фойдали, серҳосил, манфаатли, зарарсиз, кечиктирилмасдан тезда (ёғадиган) ёмғирни насиб эт», деб дуо қилдилар. (Ровий) айтди: Шунда осмон уларнинг устини қоплаб олди.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: دَخَلَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى أُمِّ السَّائِبِ فَقَالَ: «مَالك تُزَفْزِفِينَ؟» . قَالَتِ: الْحُمَّى لَا بَارَكَ اللَّهُ فِيهَا فَقَالَ: «لَا تَسُبِّي الْحُمَّى فَإِنَّهَا تُذْهِبُ خَطَايَا بَنِي آدَمَ كَمَا يُذْهِبُ الْكِيرُ خَبَثَ الْحَدِيدِ» . رَوَاهُ مُسلم

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Ummu Soib yoki Ummul-Musayyabning huzuriga kirib: «Senga nima boʻldi, ey Ummu Soib (yoki ey Ummul-Musayyab), qaltirayapsan?» dedilar. (U): «Isitma, Alloh unga baraka bermasin!» dedi. Shunda (Rasululloh ﷺ): «Isitmani soʻkmagin! Zero, koʻra (oʻchoq) temirning zangini ketkazganidek, u Odam bolalarining xatolarini ketkazadi», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Умму Соиб ёки Уммул-Мусайябнинг ҳузурига кириб: «Сенга нима бўлди, эй Умму Соиб (ёки эй Уммул-Мусайяб), қалтираяпсан?» дедилар. (У): «Иситма, Аллоҳ унга барака бермасин!» деди. Шунда (Расулуллоҳ ﷺ): «Иситмани сўкмагин! Зеро, кўра (ўчоқ) темирнинг зангини кетказганидек, у Одам болаларининг хатоларини кетказади», дедилар.

وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَوَدُّ أَهْلُ الْعَافِيَةِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ حِينَ يُعْطَى أَهْلُ الْبَلَاءِ الثَّوَابَ لَوْ أَنَّ جُلُودَهُمْ كَانَتْ قُرِضَتْ فِي الدُّنْيَا بِالْمَقَارِيضِ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Qiyomat kunida balo (musibat) ahliga savob berilayotganida, ofiyat (sogʻ-salomatlik) ahli terilarining dunyoda qaychilar bilan qirqib tashlangan boʻlishini orzu qiladilar», dedilar. Bu gʻarib hadisdir, biz uni bu isnod bilan faqat shu yoʻldangina bilamiz. Baʼzilar bu hadisni Aʼmashdan, u Talha ibn Musarrifdan, u Masruqdan uning oʻz soʻzi sifatida shunga oʻxshash narsani rivoyat qilganlar.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Қиёмат кунида бало (мусибат) аҳлига савоб берилаётганида, офият (соғ-саломатлик) аҳли териларининг дунёда қайчилар билан қирқиб ташланган бўлишини орзу қиладилар», дедилар. Бу ғариб ҳадисдир, биз уни бу иснод билан фақат шу йўлдангина биламиз. Баъзилар бу ҳадисни Аъмашдан, у Талҳа ибн Мусаррифдан, у Масруқдан унинг ўз сўзи сифатида шунга ўхшаш нарсани ривоят қилганлар.