Muhammad ibn Sirin al-Basriy

وَعَنِ ابْنِ سِيرِينَ قَالَ: إِنَّ هَذَا الْعِلْمَ دِينٌ فَانْظُرُوا عَمَّنْ تَأْخُذُونَ دِينَكُمْ. رَوَاهُ مُسْلِمٌ

Muhammad ibn Sirin (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: «Albatta bu ilm — dindir. Bas, diningizni kimdan olayotganingizga diqqat bilan qaranglar».Муҳаммад ибн Сирин (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: «Албатта бу илм — диндир. Бас, динингизни кимдан олаётганингизга диққат билан қаранглар».

وَعَن ابْن سِيرِين عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: صَلَّى بِنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِحْدَى صَلَاتَيِ الْعشي - قَالَ ابْن سِيرِين سَمَّاهَا أَبُو هُرَيْرَةَ وَلَكِنْ نَسِيتُ أَنَا قَالَ فَصَلَّى بِنَا رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ فَقَامَ إِلَى خَشَبَةٍ مَعْرُوضَةٍ فِي الْمَسْجِدِ فَاتَّكَأَ عَلَيْهَا كَأَنَّهُ غَضْبَانُ وَوَضَعَ يَدَهُ الْيُمْنَى عَلَى الْيُسْرَى وَشَبَّكَ بَيْنَ أَصَابِعِهِ وَوَضَعَ خَدَّهُ الْأَيْمَنَ عَلَى ظَهْرِ كَفه الْيُسْرَى وَخرجت سرعَان مِنْ أَبْوَابِ الْمَسْجِدِ فَقَالُوا قَصُرَتِ الصَّلَاةُ وَفِي الْقَوْمِ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا فَهَابَاهُ أَنْ يُكَلِّمَاهُ وَفِي الْقَوْمِ رَجُلٌ فِي يَدَيْهِ طُولٌ يُقَالُ لَهُ ذُو الْيَدَيْنِ قَالَ يَا رَسُول الله أنسيت أم قصرت الصَّلَاة قَالَ: «لَمْ أَنْسَ وَلَمْ تُقْصَرْ» فَقَالَ: «أَكَمَا يَقُولُ ذُو الْيَدَيْنِ؟» فَقَالُوا: نَعَمْ. فَتَقَدَّمَ فَصَلَّى مَا تَرَكَ ثُمَّ سَلَّمَ ثُمَّ كَبَّرَ وَسَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَكَبَّرَ ثُمَّ كَبَّرَ وَسَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَكَبَّرَ فَرُبَّمَا سَأَلُوهُ ثُمَّ سَلَّمَ فَيَقُولُ نُبِّئْتُ أَنَّ عِمْرَانَ بْنَ حُصَيْنٍ قَالَ ثمَّ سلم. وَلَفْظُهُ لِلْبُخَارِيِّ وَفِي أُخْرَى لَهُمَا: فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَدَلَ «لَمْ أَنْسَ وَلَمْ تُقْصَرْ» : «كُلُّ ذَلِكَ لَمْ يَكُنْ» فَقَالَ: قَدْ كَانَ بَعْضُ ذَلِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ

Ibn Sirin (Abu Hurayradan) rivoyat qiladi: Abu Hurayra dedi: «Rasululloh ﷺ bizga ikki xufton (oqshom) namozining biriga imomlik qildilar (Abu Hurayra oʻsha namozni nomladi, lekin men unutibman)». Abu Hurayra qoʻshimcha qildi: «U zot ikki rakat oʻqib, salom bilan namozni tugatdilar. Soʻng masjid koʻndalangida yotgan bir parcha yogʻoch yonida turib, goʻyo gʻazablangandek unga suyandilar. Soʻng oʻng qoʻllarini chap (qoʻl) ustiga qoʻyib, barmoqlarini bir-biriga kiritib qoʻllarini chalishtirdilar va oʻng yuzlarini chap qoʻl ortiga qoʻydilar. Shoshganlar masjid eshiklaridan chiqib ketdi. Ular: ‹Namoz qisqartirildimi?› — deb hayron boʻldi. Ular ichida Abu Bakr va Umar ham bor edi, lekin Paygʻambardan soʻrashga hadiksiradi. Zul-Yadayn deb atalgan uzun qoʻlli bir kishi Paygʻambar ﷺ ga: ‹Yo Rasululloh, unutdingizmi yoki namoz qisqartirildimi?› — dedi. Paygʻambar ﷺ: ‹Na unutdim, na namoz qisqartirildi›, — dedilar. Soʻng u zot: ‹Zul-Yadayn aytgan (gap) rostmi?› — dedilar. Ular (odamlar): ‹Ha, rost›, — dedi. Shunda Paygʻambar ﷺ yana turib, qolgan (unutgan) namozni oʻqib tugatdilar, salom berdilar, soʻng ‹Allohu akbar› deb odatdagidek (yoki undan uzunroq) sajda qildilar. Soʻng ‹Allohu akbar› deb boshlarini koʻtardilar; yana ‹Allohu akbar› deb odatdagidek (yoki undan uzunroq) sajda qildilar. Soʻng ‹Allohu akbar› deb boshlarini koʻtardilar». (Roviy qoʻshimcha qildi: ‹Menimcha, ular Ibn Sirindan: Paygʻambar ﷺ namozni salom bilan tugatdilarmi, deb soʻradi. U: Men Imron ibn Husaynning: ‹Soʻng u (Paygʻambar) salom berdilar›, — deganini eshitdim, dedi›.)Ибн Сирин (Абу Ҳурайрадан) ривоят қилади: Абу Ҳурайра деди: «Расулуллоҳ ﷺ бизга икки хуфтон (оқшом) намозининг бирига имомлик қилдилар (Абу Ҳурайра ўша намозни номлади, лекин мен унутибман)». Абу Ҳурайра қўшимча қилди: «У зот икки ракат ўқиб, салом билан намозни тугатдилар. Сўнг масжид кўндалангида ётган бир парча ёғоч ёнида туриб, гўё ғазаблангандек унга суяндилар. Сўнг ўнг қўлларини чап (қўл) устига қўйиб, бармоқларини бир-бирига киритиб қўлларини чалиштирдилар ва ўнг юзларини чап қўл ортига қўйдилар. Шошганлар масжид эшикларидан чиқиб кетди. Улар: ‹Намоз қисқартирилдими?› — деб ҳайрон бўлди. Улар ичида Абу Бакр ва Умар ҳам бор эди, лекин Пайғамбардан сўрашга ҳадиксиради. Зул-Ядайн деб аталган узун қўлли бир киши Пайғамбар ﷺ га: ‹Ё Расулуллоҳ, унутдингизми ёки намоз қисқартирилдими?› — деди. Пайғамбар ﷺ: ‹На унутдим, на намоз қисқартирилди›, — дедилар. Сўнг у зот: ‹Зул-Ядайн айтган (гап) ростми?› — дедилар. Улар (одамлар): ‹Ҳа, рост›, — деди. Шунда Пайғамбар ﷺ яна туриб, қолган (унутган) намозни ўқиб тугатдилар, салом бердилар, сўнг ‹Аллоҳу акбар› деб одатдагидек (ёки ундан узунроқ) сажда қилдилар. Сўнг ‹Аллоҳу акбар› деб бошларини кўтардилар; яна ‹Аллоҳу акбар› деб одатдагидек (ёки ундан узунроқ) сажда қилдилар. Сўнг ‹Аллоҳу акбар› деб бошларини кўтардилар». (Ровий қўшимча қилди: ‹Менимча, улар Ибн Сириндан: Пайғамбар ﷺ намозни салом билан тугатдиларми, деб сўради. У: Мен Имрон ибн Ҳусайннинг: ‹Сўнг у (Пайғамбар) салом бердилар›, — деганини эшитдим, деди›.)