أَخْبَرَنَا سَعِيدُ بْنُ عَامِرٍ ، عَنْ الْخَلِيلِ بْنِ مُرَّةَ ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ قُرَّةَ ، قَالَ : " كُنْتُ فِي حَلْقَةٍ فِيهَا الْمَشْيَخَةُ وَهُمْ يَتَرَاجَعُونَ، فِيهِمْ عَابِدُ بْنُ عَمْرٍو، فَقَالَ شَابٌّ فِي نَاحِيَةِ الْقَوْمِ : أَفِيضُوا فِي ذِكْرِ اللَّهِ، بَارَكَ اللَّهُ فِيكُمْ، فَنَظَرَ الْقَوْمُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ، فِي أَيِّ شَيْءٍ رَآنَا؟ ثُمَّ قَالَ بَعْضُهُمْ : مَنْ أَمَرَكَ بِهَذَا؟ فَمُرَّ، لَئِنْ عُدْتَ، لَنَفْعَلَنَّ وَلَنَفْعَلَنَّ "
Muoviya ibn Qurra aytdi: «Men bir halqada edim, unda mashoyixlar bor edi va ular oʻzaro (soʻz) qaytarishardi; ular ichida Obid ibn Amr ham bor edi. Qavmning bir chetidagi bir yigit: ‹Allohning zikriga shoʻngʻinglar, Alloh sizlarga baraka bersin›, dedi. Shunda qavm bir-biriga qaradi: bizni qanday holatda koʻrdi ekan? Soʻng ulardan biri: ‹Buni senga kim buyurdi? Yur (ket)! Agar qaytarsang, albatta shunday-shunday qilamiz›, dedi».Муовия ибн Қурра айтди: «Мен бир ҳалқада эдим, унда машойихлар бор эди ва улар ўзаро (сўз) қайтаришарди; улар ичида Обид ибн Амр ҳам бор эди. Қавмнинг бир четидаги бир йигит: ‹Аллоҳнинг зикрига шўнғинглар, Аллоҳ сизларга барака берсин›, деди. Шунда қавм бир-бирига қаради: бизни қандай ҳолатда кўрди экан? Сўнг улардан бири: ‹Буни сенга ким буюрди? Юр (кет)! Агар қайтарсанг, албатта шундай-шундай қиламиз›, деди».