Nofi' mavlo Abdulloh ibn Umar

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عِيسَى، قَالَ‏:‏ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللهِ بْنُ وَهْبٍ، عَنْ حَرْمَلَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الْقُرَشِيِّ، عَنْ نَافِعٍ قَالَ‏:‏ كَانَ ابْنُ عُمَرَ إِذَا دَخَلَ عَلَى مَرِيضٍ يَسْأَلُهُ‏:‏ كَيْفَ هُوَ‏؟‏ فَإِذَا قَامَ مِنْ عِنْدِهِ قَالَ‏:‏ خَارَ اللَّهُ لَكَ، وَلَمْ يَزِدْهُ عَلَيْهِ‏.‏

Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U kishi bir kasalning huzuriga kirsalar, undan: «Ahvoling qanday?» deb soʻrar edilar. Uning oldidan turib ketayotganlarida esa: «Alloh sen uchun yaxshisini ixtiyor qilsin», der va bundan ziyoda gapirmas edilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У киши бир касалнинг ҳузурига кирсалар, ундан: «Аҳволинг қандай?» деб сўрар эдилар. Унинг олдидан туриб кетаётганларида эса: «Аллоҳ сен учун яхшисини ихтиёр қилсин», дер ва бундан зиёда гапирмас эдилар.

حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ‏:‏ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عُبَيْدِ اللهِ، عَنْ نَافِعٍ قَالَ‏:‏ كَانَ ابْنُ عُمَرَ يَضْرِبُ وَلَدَهُ عَلَى اللَّحْنِ‏.‏

Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U zot oʻz farzandini til (grammatika) xatosi uchun urar edilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У зот ўз фарзандини тил (грамматика) хатоси учун урар эдилар.

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ كَانَ إِذَا عَطَسَ فَقِيلَ لَهُ‏:‏ يَرْحَمُكَ اللَّهُ، فَقَالَ‏:‏ يَرْحَمُنَا اللَّهُ وَإِيَّاكُمْ، وَيَغْفِرُ لَنَا وَلَكُمْ‏.‏

Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, u juma namozini oʻqib boʻlgach, qaytib, uyida ikki rakaat namoz oʻqir edi, soʻng: «Rasululloh ﷺ ana shunday qilardilar», derdi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, у жума намозини ўқиб бўлгач, қайтиб, уйида икки ракаат намоз ўқир эди, сўнг: «Расулуллоҳ ﷺ ана шундай қилардилар», дерди.

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ‏:‏ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ زَكَرِيَّا، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنْ نَافِعٍ قَالَ‏:‏ كَانَتْ لِابْنِ عُمَرَ حَاجَةٌ إِلَى مُعَاوِيَةَ، فَأَرَادَ أَنْ يَكْتُبَ إِلَيْهِ، فَقَالُوا‏:‏ ابْدَأْ بِهِ، فَلَمْ يَزَالُوا بِهِ حَتَّى كَتَبَ‏:‏ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، إِلَى مُعَاوِيَةَ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: uning Muoviyaga bir hojati bor edi, unga maktub yozmoqchi boʻldi. Odamlar: «Uni (avval) yoz», deyishdi. Ular unga shuni takror aytaverib, oxiri u: «Bismillahir Rohmanir Rohiym, Muoviyaga», deb yozdi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: унинг Муовияга бир ҳожати бор эди, унга мактуб ёзмоқчи бўлди. Одамлар: «Уни (аввал) ёз», дейишди. Улар унга шуни такрор айтавериб, охири у: «Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм, Муовияга», деб ёзди.

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ قَالَ‏:‏ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللهِ بْنَ عُمَرَ كَانَ إِذَا وَجَدَ أَحَدًا مِنْ أَهْلِهِ يَلْعَبُ بِالنَّرْدِ ضَرَبَهُ، وَكَسَرَهَا‏.‏

Nofiʼ (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Abdulloh ibn Umar fitna(lar) davrida umra qilish niyatida Makkaga yoʻlga chiqqanda: «Agar men Kaʼbaga yetishdan toʻsilsam, biz Allohning Rasuli ﷺ bilan birga boʻlganimizda qilganidek qilar edim», — dedi. Bas, u umra uchun ehrom bogʻladi — chunki Paygʻambar ﷺ Hudaybiya yilida umra uchun ehrom bogʻlagan edilar. Soʻng Abdulloh ibn Umar bu haqda oʻylab: «Haj va umraning shartlari bir xil», — dedi. Soʻng u sahobalari (hamrohlari) tomonga burilib: «Haj va umraning shartlari bir xil. Men sizlarni guvoh qilamanki, men umra bilan birga hajni ham oʻzimga vojib qildim», — dedi. Soʻng u ikkovi (haj va umra) uchun bir tavof (Safo bilan Marva orasida) qildi va uni oʻziga kifoya deb hisobladi hamda Hadiy soʻydi.Нофиъ (Ибн Умардан) ривоят қилади: Абдуллоҳ ибн Умар фитна(лар) даврида умра қилиш ниятида Маккага йўлга чиққанда: «Агар мен Каъбага етишдан тўсилсам, биз Аллоҳнинг Расули ﷺ билан бирга бўлганимизда қилганидек қилар эдим», — деди. Бас, у умра учун эҳром боғлади — чунки Пайғамбар ﷺ Ҳудайбия йилида умра учун эҳром боғлаган эдилар. Сўнг Абдуллоҳ ибн Умар бу ҳақда ўйлаб: «Ҳаж ва умранинг шартлари бир хил», — деди. Сўнг у саҳобалари (ҳамроҳлари) томонга бурилиб: «Ҳаж ва умранинг шартлари бир хил. Мен сизларни гувоҳ қиламанки, мен умра билан бирга ҳажни ҳам ўзимга вожиб қилдим», — деди. Сўнг у иккови (ҳаж ва умра) учун бир тавоф (Сафо билан Марва орасида) қилди ва уни ўзига кифоя деб ҳисоблади ҳамда Ҳадий сўйди.