وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ، كَانَ يَقُولُ إِذَا فَاتَتْكَ الرَّكْعَةُ فَقَدْ فَاتَتْكَ السَّجْدَةُ .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar ibn Xattob (roziyallohu anhumo) shunday derdi: «Agar rukuʼ (rakaat) sendan oʻtib ketsa, sajda ham sendan oʻtib ketibdi».Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар ибн Хаттоб (розияллоҳу анҳумо) шундай дерди: «Агар рукуъ (ракаат) сендан ўтиб кетса, сажда ҳам сендан ўтиб кетибди».
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ دُلُوكُ الشَّمْسِ مَيْلُهَا .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) shunday derdi: «Duluk ush-shams — quyoshning (zavolga) ogʻishidir».Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) шундай дерди: «Дулук уш-шамс — қуёшнинг (заволга) оғишидир».
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، أُغْمِيَ عَلَيْهِ فَذَهَبَ عَقْلُهُ فَلَمْ يَقْضِ الصَّلاَةَ . قَالَ مَالِكٌ وَذَلِكَ فِيمَا نَرَى - وَاللَّهُ أَعْلَمُ - أَنَّ الْوَقْتَ قَدْ ذَهَبَ فَأَمَّا مَنْ أَفَاقَ فِي الْوَقْتِ فَإِنَّهُ يُصَلِّي .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) hushidan ketib, aqli (idroki) yoʻqoldi, shu bois namozni qazo qilmadi. Molik aytdi: «Bu — bizning fikrimizcha, Alloh yaxshi biluvchi — vaqt oʻtib ketgani sababidandir. Vaqt ichida hushiga kelgan kishi esa, albatta, namoz oʻqiydi».Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) ҳушидан кетиб, ақли (идроки) йўқолди, шу боис намозни қазо қилмади. Молик айтди: «Бу — бизнинг фикримизча, Аллоҳ яхши билувчи — вақт ўтиб кетгани сабабидандир. Вақт ичида ҳушига келган киши эса, албатта, намоз ўқийди».
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَغْتَسِلُ يَوْمَ الْفِطْرِ قَبْلَ أَنْ يَغْدُوَ إِلَى الْمُصَلَّى .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) Fitr kuni namozgohga chiqishdan oldin gʻusl qilardi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) Фитр куни намозгоҳга чиқишдан олдин ғусл қиларди.
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، لَمْ يَكُنْ يُصَلِّي يَوْمَ الْفِطْرِ قَبْلَ الصَّلاَةِ وَلاَ بَعْدَهَا .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) Fitr kuni namozdan na oldin, na keyin (nafl) namoz oʻqimasdi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) Фитр куни намоздан на олдин, на кейин (нафл) намоз ўқимасди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ إِذَا سُئِلَ عَنْ صَلاَةِ الْخَوْفِ، قَالَ يَتَقَدَّمُ الإِمَامُ وَطَائِفَةٌ مِنَ النَّاسِ فَيُصَلِّي بِهِمُ الإِمَامُ رَكْعَةً وَتَكُونُ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْعَدُوِّ لَمْ يُصَلُّوا فَإِذَا صَلَّى الَّذِينَ مَعَهُ رَكْعَةً اسْتَأْخَرُوا مَكَانَ الَّذِينَ لَمْ يُصَلُّوا وَلاَ يُسَلِّمُونَ وَيَتَقَدَّمُ الَّذِينَ لَمْ يُصَلُّوا فَيُصَلُّونَ مَعَهُ رَكْعَةً ثُمَّ يَنْصَرِفُ الإِمَامُ وَقَدْ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ فَتَقُومُ كُلُّ وَاحِدَةٍ مِنَ الطَّائِفَتَيْنِ فَيُصَلُّونَ لأَنْفُسِهِمْ رَكْعَةً رَكْعَةً بَعْدَ أَنْ يَنْصَرِفَ الإِمَامُ فَيَكُونُ كُلُّ وَاحِدَةٍ مِنَ الطَّائِفَتَيْنِ قَدْ صَلَّوْا رَكْعَتَيْنِ فَإِنْ كَانَ خَوْفًا هُوَ أَشَدَّ مِنْ ذَلِكَ صَلَّوْا رِجَالاً قِيَامًا عَلَى أَقْدَامِهِمْ أَوْ رُكْبَانًا مُسْتَقْبِلِي الْقِبْلَةِ أَوْ غَيْرَ مُسْتَقْبِلِيهَا .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) xavf namozi haqida soʻralganda shunday derdi: «Imom va bir toʻda (jamoat) oldinga oʻtadi, imom ular bilan bir rakaat oʻqiydi, ulardan bir toʻda esa u bilan dushman orasida boʻlib, (hali) namoz oʻqimagan boʻladi. U bilan (turganlar) bir rakaat oʻqib boʻlishsa, namoz oʻqimaganlar oʻrniga (orqaga) chekinishadi va salom bermaydilar; namoz oʻqimaganlar oldinga oʻtib, u bilan bir rakaat oʻqishadi. Soʻng imom ikki rakaat oʻqigan holda (namozdan) chiqadi. Ikki toʻdaning har biri, imom (namozdan) chiqqanidan soʻng, oʻzlari bir rakaatdan oʻqishadi; shunda ikki toʻdaning har biri ikki rakaat oʻqigan boʻladi. Agar xavf bundan ham kuchliroq boʻlsa, ular oyoqda tik turgan yoki ulov ustidagi holda, qiblaga yuzlangan yoki yuzlanmagan holda oʻqiyveradilar».Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) хавф намози ҳақида сўралганда шундай дерди: «Имом ва бир тўда (жамоат) олдинга ўтади, имом улар билан бир ракаат ўқийди, улардан бир тўда эса у билан душман орасида бўлиб, (ҳали) намоз ўқимаган бўлади. У билан (турганлар) бир ракаат ўқиб бўлишса, намоз ўқимаганлар ўрнига (орқага) чекинишади ва салом бермайдилар; намоз ўқимаганлар олдинга ўтиб, у билан бир ракаат ўқишади. Сўнг имом икки ракаат ўқиган ҳолда (намоздан) чиқади. Икки тўданинг ҳар бири, имом (намоздан) чиққанидан сўнг, ўзлари бир ракаатдан ўқишади; шунда икки тўданинг ҳар бири икки ракаат ўқиган бўлади. Агар хавф бундан ҳам кучлироқ бўлса, улар оёқда тик турган ёки улов устидаги ҳолда, қиблага юзланган ёки юзланмаган ҳолда ўқийверадилар».
حَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، قَالَ مَا بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ قِبْلَةٌ إِذَا تُوُجِّهَ قِبَلَ الْبَيْتِ .
Nofeʼ Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilishicha, u: «Kishi Baytga tomon yuzlangan boʻlsa, mashriq bilan magʻrib orasidagi har qanday tomon qibladir», dedi.Нофеъ Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилишича, у: «Киши Байтга томон юзланган бўлса, машриқ билан мағриб орасидаги ҳар қандай томон қибладир», деди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ لاَ يَقْرَأُ فِي الصَّلاَةِ عَلَى الْجَنَازَةِ .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar janoza namozida (Qurʼon) qiroat qilmas edi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар жаноза намозида (Қуръон) қироат қилмас эди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، قَالَ يُصَلَّى عَلَى الْجَنَازَةِ بَعْدَ الْعَصْرِ وَبَعْدَ الصُّبْحِ إِذَا صُلِّيَتَا لِوَقْتِهِمَا .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar shunday dedi: «Janoza namozi asrdan keyin ham, bomdoddan keyin ham — agar bu ikkisi (asr va bomdod) oʻz vaqtida oʻqilgan boʻlsa — oʻqilaveradi».Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар шундай деди: «Жаноза намози асрдан кейин ҳам, бомдоддан кейин ҳам — агар бу иккиси (аср ва бомдод) ўз вақтида ўқилган бўлса — ўқилаверади».
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ صُلِّيَ عَلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فِي الْمَسْجِدِ .
Nofeʼ, Abdulloh ibn Umardan rivoyat qilishicha, u shunday dedi: «Umar ibn al-Xattobga masjidda (turib) janoza namozi oʻqildi».Нофеъ, Абдуллоҳ ибн Умардан ривоят қилишича, у шундай деди: «Умар ибн ал-Хаттобга масжидда (туриб) жаноза намози ўқилди».
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ إِذَا صَلَّى عَلَى الْجَنَائِزِ يُسَلِّمُ حَتَّى يُسْمِعَ مَنْ يَلِيهِ .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar janoza namozini oʻqiganda, yonidagi kishi eshitadigan (darajada ovoz chiqarib) salom berardi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар жаноза намозини ўқиганда, ёнидаги киши эшитадиган (даражада овоз чиқариб) салом берарди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ لاَ يُصَلِّي الرَّجُلُ عَلَى الْجَنَازَةِ إِلاَّ وَهُوَ طَاهِرٌ . قَالَ يَحْيَى سَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ لَمْ أَرَ أَحَدًا مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ يَكْرَهُ أَنْ يُصَلَّى عَلَى وَلَدِ الزِّنَا وَأُمِّهِ .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Kishi faqat pok (tahoratli) boʻlgan holidagina janoza ustida namoz oʻqiydi», derdi. Yahyo aytdi: Men Molikning shunday deganini eshitdim: «Men ilm ahlidan zino farzandi hamda uning onasi ustiga janoza namozi oʻqilishini makruh sanaydigan birortasini koʻrmadim».Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо): «Киши фақат пок (таҳоратли) бўлган ҳолидагина жаноза устида намоз ўқийди», дерди. Яҳё айтди: Мен Моликнинг шундай деганини эшитдим: «Мен илм аҳлидан зино фарзанди ҳамда унинг онаси устига жаноза намози ўқилишини макруҳ санайдиган бирортасини кўрмадим».
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ أَحَدَكُمْ إِذَا مَاتَ عُرِضَ عَلَيْهِ مَقْعَدُهُ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ إِنْ كَانَ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَمِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَإِنْ كَانَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ فَمِنْ أَهْلِ النَّارِ يُقَالُ لَهُ هَذَا مَقْعَدُكَ حَتَّى يَبْعَثَكَ اللَّهُ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ " .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Sizlardan biringiz vafot etsa, unga ertayu kech oʻrni koʻrsatib turiladi. Agar u jannat ahlidan boʻlsa — jannat ahlidan (boʻlgan oʻrni), agar doʻzax ahlidan boʻlsa — doʻzax ahlidan (boʻlgan oʻrni koʻrsatiladi). Unga: ‹Alloh seni qiyomat kuni tiriltirguncha, mana bu — sening oʻrningdir›, deyiladi», dedilar.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Сизлардан бирингиз вафот этса, унга эртаю кеч ўрни кўрсатиб турилади. Агар у жаннат аҳлидан бўлса — жаннат аҳлидан (бўлган ўрни), агар дўзах аҳлидан бўлса — дўзах аҳлидан (бўлган ўрни кўрсатилади). Унга: ‹Аллоҳ сени қиёмат куни тирилтиргунча, мана бу — сенинг ўрнингдир›, дейилади», дедилар.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، قَالَ : أَسْرِعُوا بِجَنَائِزِكُمْ، فَإِنَّمَا هُوَ خَيْرٌ تُقَدِّمُونَهُ إِلَيْهِ أَوْ شَرٌّ تَضَعُونَهُ عَنْ رِقَابِكُمْ .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi: «Janozalaringizni (dafn etishni) tezlashtiringlar; chunki u yo (bir) yaxshilikki, uni (marhumni) unga qarab tezlatasizlar; yoki (bir) yomonlikki, uni yelkalaringizdan tushirasizlar».Нофеъдан ривоят қилинадики, Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди: «Жанозаларингизни (дафн этишни) тезлаштиринглар; чунки у ё (бир) яхшиликки, уни (мархумни) унга қараб тезлатасизлар; ёки (бир) ёмонликки, уни елкаларингиздан туширасизлар».
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ : لاَ تَجِبُ فِي مَالٍ زَكَاةٌ حَتَّى يَحُولَ عَلَيْهِ الْحَوْلُ .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Molga bir yil (toʻliq) oʻtmaguncha, unda zakot vojib boʻlmaydi», derdi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо): «Молга бир йил (тўлиқ) ўтмагунча, унда закот вожиб бўлмайди», дерди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يُحَلِّي بَنَاتِهُ وَجَوَارِيَهُ الذَّهَبَ ثُمَّ لاَ يُخْرِجُ مِنْ حُلِيِّهِنَّ الزَّكَاةَ . قَالَ مَالِكٌ مَنْ كَانَ عِنْدَهُ تِبْرٌ أَوْ حَلْىٌ مِنْ ذَهَبٍ أَوْ فِضَّةٍ لاَ يُنْتَفَعُ بِهِ لِلُبْسٍ فَإِنَّ عَلَيْهِ فِيهِ الزَّكَاةَ فِي كُلِّ عَامٍ يُوزَنُ فَيُؤْخَذُ رُبُعُ عُشْرِهِ إِلاَّ أَنْ يَنْقُصَ مِنْ وَزْنِ عِشْرِينَ دِينَارًا عَيْنًا أَوْ مِائَتَىْ دِرْهَمٍ فَإِنْ نَقَصَ مِنْ ذَلِكَ فَلَيْسَ فِيهِ زَكَاةٌ وَإِنَّمَا تَكُونُ فِيهِ الزَّكَاةُ إِذَا كَانَ إِنَّمَا يُمْسِكُهُ لِغَيْرِ اللُّبْسِ فَأَمَّا التِّبْرُ وَالْحُلِيُّ الْمَكْسُورُ الَّذِي يُرِيدُ أَهْلُهُ إِصْلاَحَهُ وَلُبْسَهُ فَإِنَّمَا هُوَ بِمَنْزِلَةِ الْمَتَاعِ الَّذِي يَكُونُ عِنْدَ أَهْلِهِ فَلَيْسَ عَلَى أَهْلِهِ فِيهِ زَكَاةٌ . قَالَ مَالِكٌ لَيْسَ فِي اللُّؤْلُؤِ وَلاَ فِي الْمِسْكِ وَلاَ الْعَنْبَرِ زَكَاةٌ .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) qizlari va joriyalarini oltin (taqinchoqlar) bilan bezar, soʻng ularning taqinchoqlaridan zakot chiqarmasdi. Molik aytdi: «Kimda kiyish uchun ishlatilmaydigan tibr (quyilmagan oltin) yoki oltin-kumush taqinchoq boʻlsa, unga har yili zakot vojib boʻladi: u tortiladi va uning qirqdan biri (rubʼul-ushr) olinadi — magar u yigirma dinor naqd yoki ikki yuz dirham vaznidan kam boʻlsa (bundan mustasno); agar shundan kam boʻlsa, unda zakot yoʻq. Zakot faqat u (taqinchoq)ni kiyishdan boshqa (maqsad) uchun saqlaganidagina boʻladi. Ammo egasi tuzatib kiymoqchi boʻlgan tibr va singan taqinchoq esa — egasi qoʻlidagi (boshqa) matoh (buyum) hukmidadir, egasiga unda zakot yoʻq». Molik aytdi: «Marvarid (dur)da ham, mushkda ham, anbarda ham zakot yoʻq».Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) қизлари ва жорияларини олтин (тақинчоқлар) билан безар, сўнг уларнинг тақинчоқларидан закот чиқармасди. Молик айтди: «Кимда кийиш учун ишлатилмайдиган тибр (қуйилмаган олтин) ёки олтин-кумуш тақинчоқ бўлса, унга ҳар йили закот вожиб бўлади: у тортилади ва унинг қирқдан бири (рубъул-ушр) олинади — магар у йигирма динор нақд ёки икки юз дирҳам вазнидан кам бўлса (бундан мустасно); агар шундан кам бўлса, унда закот йўқ. Закот фақат у (тақинчоқ)ни кийишдан бошқа (мақсад) учун сақлаганидагина бўлади. Аммо эгаси тузатиб киймоқчи бўлган тибр ва синган тақинчоқ эса — эгаси қўлидаги (бошқа) матоҳ (буюм) ҳукмидадир, эгасига унда закот йўқ». Молик айтди: «Марварид (дур)да ҳам, мушкда ҳам, анбарда ҳам закот йўқ».
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ لاَ يُخْرِجُ فِي زَكَاةِ الْفِطْرِ إِلاَّ التَّمْرَ إِلاَّ مَرَّةً وَاحِدَةً فَإِنَّهُ أَخْرَجَ شَعِيرًا .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) fitr zakotini xurmodan boshqa (narsada) chiqarmasdi — faqat bir marta, arpa chiqargan (edi).Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) фитр закотини хурмодан бошқа (нарсада) чиқармасди — фақат бир марта, арпа чиқарган (эди).
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ لاَ يَصُومُ إِلاَّ مَنْ أَجْمَعَ الصِّيَامَ قَبْلَ الْفَجْرِ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, u: «Faqat tong (fajr)dan avval roʻza (niyatini) qatʼiy qilgan kishigina roʻza tutgan boʻladi», derdi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, у: «Фақат тонг (фажр)дан аввал рўза (ниятини) қатъий қилган кишигина рўза тутган бўлади», дерди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَنْهَى عَنِ الْقُبْلَةِ، وَالْمُبَاشَرَةِ، لِلصَّائِمِ .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinishicha, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) roʻzador uchun oʻpish va (badanni badanga) tekkizishdan qaytarar edi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинишича, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) рўзадор учун ўпиш ва (баданни баданга) теккизишдан қайтарар эди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ لاَ يَصُومُ فِي السَّفَرِ .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinishicha, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) safarda roʻza tutmas edi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинишича, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) сафарда рўза тутмас эди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ يَصُومُ قَضَاءَ رَمَضَانَ مُتَتَابِعًا مَنْ أَفْطَرَهُ مِنْ مَرَضٍ أَوْ فِي سَفَرٍ .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinishicha, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Kim kasallik yoki safar sababli (roʻzasini) ochgan boʻlsa, Ramazon qazosini ketma-ket tutsin», der edi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинишича, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо): «Ким касаллик ёки сафар сабабли (рўзасини) очган бўлса, Рамазон қазосини кетма-кет тутсин», дер эди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ مَنِ اسْتَقَاءَ وَهُوَ صَائِمٌ فَعَلَيْهِ الْقَضَاءُ وَمَنْ ذَرَعَهُ الْقَىْءُ فَلَيْسَ عَلَيْهِ الْقَضَاءُ .
Nofeʼ — Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilishicha, u: «Kim roʻzador holida (atayin) qusib yuborsa, uning zimmasida qazo bor; kimni qusish oʻzi bosib kelsa (beixtiyor qussa), uning zimmasida qazo yoʻq», der edi.Нофеъ — Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилишича, у: «Ким рўзадор ҳолида (атайин) қусиб юборса, унинг зиммасида қазо бор; кимни қусиш ўзи босиб келса (беихтиёр қусса), унинг зиммасида қазо йўқ», дер эди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ إِنْ كَانَ الرِّجَالُ وَالنِّسَاءُ فِي زَمَانِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيَتَوَضَّئُونَ جَمِيعًا .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) shunday derdi: «Rasululloh ﷺ zamonida erkaklar va ayollar birgalikda (bir idishdan) tahorat olardilar».Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) шундай дерди: «Расулуллоҳ ﷺ замонида эркаклар ва аёллар биргаликда (бир идишдан) таҳорат олардилар».
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، حَنَّطَ ابْنًا لِسَعِيدِ بْنِ زَيْدٍ وَحَمَلَهُ ثُمَّ دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَصَلَّى وَلَمْ يَتَوَضَّأْ . قَالَ يَحْيَى وَسُئِلَ مَالِكٌ هَلْ فِي الْقَىْءِ وُضُوءٌ قَالَ لاَ وَلَكِنْ لِيَتَمَضْمَضْ مِنْ ذَلِكَ وَلْيَغْسِلْ فَاهُ وَلَيْسَ عَلَيْهِ وُضُوءٌ .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) Said ibn Zaydning bir oʻgʻlini hanut (xushbuʼy modda) bilan tayyorlab, uni koʻtardi, soʻng masjidga kirib, tahorat olmay namoz oʻqidi. Yahyo aytdi: Molikdan qusuqda tahorat (vojib) boʻladimi, deb soʻralganda, u: «Yoʻq, lekin shundan (soʻng) ogʻzini chayqasin va ogʻzini yuvsin, unga tahorat (vojib) boʻlmaydi», dedi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) Саид ибн Зайднинг бир ўғлини ҳанут (хушбуъй модда) билан тайёрлаб, уни кўтарди, сўнг масжидга кириб, таҳорат олмай намоз ўқиди. Яҳё айтди: Моликдан қусуқда таҳорат (вожиб) бўладими, деб сўралганда, у: «Йўқ, лекин шундан (сўнг) оғзини чайқасин ва оғзини ювсин, унга таҳорат (вожиб) бўлмайди», деди.
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَأْخُذُ الْمَاءَ بِأَصْبُعَيْهِ لأُذُنَيْهِ .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) ikki barmogʻi bilan quloqlariga suv olardi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) икки бармоғи билан қулоқларига сув оларди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّهُ رَأَى صَفِيَّةَ بِنْتَ أَبِي عُبَيْدٍ امْرَأَةَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ تَنْزِعُ خِمَارَهَا وَتَمْسَحُ عَلَى رَأْسِهَا بِالْمَاءِ وَنَافِعٌ يَوْمَئِذٍ صَغِيرٌ . وَسُئِلَ مَالِكٌ عَنِ الْمَسْحِ عَلَى الْعِمَامَةِ وَالْخِمَارِ فَقَالَ لاَ يَنْبَغِي أَنْ يَمْسَحَ الرَّجُلُ وَلاَ الْمَرْأَةُ عَلَى عِمَامَةٍ وَلاَ خِمَارٍ وَلْيَمْسَحَا عَلَى رُءُوسِهِمَا . وَسُئِلَ مَالِكٌ عَنْ رَجُلٍ تَوَضَّأَ فَنَسِيَ أَنْ يَمْسَحَ عَلَى رَأْسِهِ حَتَّى جَفَّ وَضُوءُهُ قَالَ أَرَى أَنْ يَمْسَحَ بِرَأْسِهِ وَإِنْ كَانَ قَدْ صَلَّى أَنْ يُعِيدَ الصَّلاَةَ .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, u Abdulloh ibn Umarning xotini Safiyya bint Abu Ubaydning roʻmolini yechib, boshini suv bilan mash qilganini koʻrdi — Nofeʼ oʻsha kunlari kichkina (bola) edi. Molikdan salla va roʻmol ustidan mash tortish haqida soʻralganda, u: «Erkak ham, ayol ham salla yoki roʻmol ustidan mash tortmasligi, balki boshlariga (bevosita) mash tortishi lozim», dedi. Molikdan tahorat olib, boshiga mash tortishni unutgan va tahorat suvi qurigan kishi haqida soʻralganda, u: «Menimcha, u boshiga mash tortsin; agar (bu holda) namoz oʻqigan boʻlsa, namozni qayta oʻqisin», dedi.Нофеъдан ривоят қилинадики, у Абдуллоҳ ибн Умарнинг хотини Сафийя бинт Абу Убайднинг рўмолини ечиб, бошини сув билан маш қилганини кўрди — Нофеъ ўша кунлари кичкина (бола) эди. Моликдан салла ва рўмол устидан маш тортиш ҳақида сўралганда, у: «Эркак ҳам, аёл ҳам салла ёки рўмол устидан маш тортмаслиги, балки бошларига (бевосита) маш тортиши лозим», деди. Моликдан таҳорат олиб, бошига маш тортишни унутган ва таҳорат суви қуриган киши ҳақида сўралганда, у: «Менимча, у бошига маш тортсин; агар (бу ҳолда) намоз ўқиган бўлса, намозни қайта ўқисин», деди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، بَالَ فِي السُّوقِ ثُمَّ تَوَضَّأَ فَغَسَلَ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ وَمَسَحَ رَأْسَهُ ثُمَّ دُعِيَ لِجَنَازَةٍ لِيُصَلِّيَ عَلَيْهَا حِينَ دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَمَسَحَ عَلَى خُفَّيْهِ ثُمَّ صَلَّى عَلَيْهَا .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) bozorda bavl qildi, soʻng tahorat olib, yuzini va qoʻllarini yuvdi, boshiga mash tortdi. Keyin masjidga kirganida, bir janoza (namozi)ga chaqirildi. Shunda u maxsilari ustidan mash tortib, uning (janozasi) ustiga namoz oʻqidi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) бозорда бавл қилди, сўнг таҳорат олиб, юзини ва қўлларини ювди, бошига маш тортди. Кейин масжидга кирганида, бир жаноза (намози)га чақирилди. Шунда у махсилари устидан маш тортиб, унинг (жанозаси) устига намоз ўқиди.
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ إِذَا رَعَفَ انْصَرَفَ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ رَجَعَ فَبَنَى وَلَمْ يَتَكَلَّمْ .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) burni qonaganda (namozdan) chiqib, tahorat olar, soʻng qaytib, gapirmagan holda (namozini) davom ettirar edi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) бурни қонаганда (намоздан) чиқиб, таҳорат олар, сўнг қайтиб, гапирмаган ҳолда (намозини) давом эттирар эди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، كَانَ يَرْعُفُ فَيَخْرُجُ فَيَغْسِلُ الدَّمَ عَنْهُ ثُمَّ يَرْجِعُ فَيَبْنِي عَلَى مَا قَدْ صَلَّى .
Molikka yetib kelishicha, Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo)ning burni qonar, u (namozdan) chiqib, qonini yuvar, soʻng qaytib, oʻqigan (namozi) ustiga (davom ettirib) qurar edi.Моликка етиб келишича, Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)нинг бурни қонар, у (намоздан) чиқиб, қонини ювар, сўнг қайтиб, ўқиган (намози) устига (давом эттириб) қурар эди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ إِذَا مَسَّ أَحَدُكُمْ ذَكَرَهُ فَقَدْ وَجَبَ عَلَيْهِ الْوُضُوءُ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) shunday derdi: «Biringiz zakarini (jinsiy aʼzosini) ushlasa, unga tahorat vojib boʻladi».Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) шундай дерди: «Бирингиз закарини (жинсий аъзосини) ушласа, унга таҳорат вожиб бўлади».
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ مَعَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فِي سَفَرٍ فَرَأَيْتُهُ بَعْدَ أَنْ طَلَعَتِ الشَّمْسُ تَوَضَّأَ ثُمَّ صَلَّى قَالَ فَقُلْتُ لَهُ إِنَّ هَذِهِ لَصَلاَةٌ مَا كُنْتَ تُصَلِّيهَا . قَالَ إِنِّي بَعْدَ أَنْ تَوَضَّأْتُ لِصَلاَةِ الصُّبْحِ مَسِسْتُ فَرْجِي ثُمَّ نَسِيتُ أَنْ أَتَوَضَّأَ فَتَوَضَّأْتُ وَعُدْتُ لِصَلاَتِي .
Solim ibn Abdulloh (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u shunday dedi: «Men Abdulloh ibn Umar bilan bir safarda edim. Quyosh chiqqanidan keyin uning tahorat olib, soʻng namoz oʻqiganini koʻrdim. Men unga: ‹Bu — siz odatda oʻqimaydigan namoz-ku?› dedim. U: ‹Men bomdod namozi uchun tahorat olganimdan keyin avratimni ushlabman, soʻng tahorat olishni unutibman. Shuning uchun (yangidan) tahorat olib, namozimni qaytadan oʻqidim›, dedi».Солим ибн Абдуллоҳ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у шундай деди: «Мен Абдуллоҳ ибн Умар билан бир сафарда эдим. Қуёш чиққанидан кейин унинг таҳорат олиб, сўнг намоз ўқиганини кўрдим. Мен унга: ‹Бу — сиз одатда ўқимайдиган намоз-ку?› дедим. У: ‹Мен бомдод намози учун таҳорат олганимдан кейин авратимни ушлабман, сўнг таҳорат олишни унутибман. Шунинг учун (янгидан) таҳорат олиб, намозимни қайтадан ўқидим›, деди».
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ إِذَا اغْتَسَلَ مِنَ الْجَنَابَةِ بَدَأَ فَأَفْرَغَ عَلَى يَدِهِ الْيُمْنَى فَغَسَلَهَا ثُمَّ غَسَلَ فَرْجَهُ ثُمَّ مَضْمَضَ وَاسْتَنْثَرَ ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ وَنَضَحَ فِي عَيْنَيْهِ ثُمَّ غَسَلَ يَدَهُ الْيُمْنَى ثُمَّ الْيُسْرَى ثُمَّ غَسَلَ رَأْسَهُ ثُمَّ اغْتَسَلَ وَأَفَاضَ عَلَيْهِ الْمَاءَ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) janobatdan gʻusl qilganda avval oʻng qoʻliga suv quyib, uni yuvar, soʻng avratini yuvar, keyin ogʻzini chayqab, burnini qoqar, soʻng yuzini yuvib, koʻzlariga suv purkar, keyin oʻng qoʻlini, soʻng chap qoʻlini yuvar, keyin boshini yuvar, soʻng gʻusl qilib, ustidan suv oqizar edi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) жанобатдан ғусл қилганда аввал ўнг қўлига сув қуйиб, уни ювар, сўнг авратини ювар, кейин оғзини чайқаб, бурнини қоқар, сўнг юзини ювиб, кўзларига сув пуркар, кейин ўнг қўлини, сўнг чап қўлини ювар, кейин бошини ювар, сўнг ғусл қилиб, устидан сув оқизар эди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ إِذَا جَاوَزَ الْخِتَانُ الْخِتَانَ فَقَدْ وَجَبَ الْغُسْلُ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) shunday derdi: «Xatna joyi xatna joyidan oʻtsa, gʻusl vojib boʻladi».Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) шундай дерди: «Хатна жойи хатна жойидан ўтса, ғусл вожиб бўлади».
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَنَامَ، أَوْ يَطْعَمَ وَهُوَ جُنُبٌ غَسَلَ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ وَمَسَحَ بِرَأْسِهِ ثُمَّ طَعِمَ أَوْ نَامَ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) janobatli holida uxlamoqchi yoki taom yemoqchi boʻlsa, yuzini va qoʻllarini tirsagigacha yuvib, boshiga mash tortar, soʻng taom yer yoki uxlar edi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) жанобатли ҳолида ухламоқчи ёки таом емоқчи бўлса, юзини ва қўлларини тирсагигача ювиб, бошига маш тортар, сўнг таом ер ёки ухлар эди.
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ لاَ بَأْسَ أَنْ يُغْتَسَلَ بِفَضْلِ الْمَرْأَةِ مَا لَمْ تَكُنْ حَائِضًا أَوْ جُنُبًا .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) shunday derdi: «Ayolning ortgan suvi bilan gʻusl qilishda — u hayzli yoki janobatli boʻlmagan ekan — hech qanday zarar yoʻq».Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) шундай дерди: «Аёлнинг ортган суви билан ғусл қилишда — у ҳайзли ёки жанобатли бўлмаган экан — ҳеч қандай зарар йўқ».
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَعْرَقُ فِي الثَّوْبِ وَهُوَ جُنُبٌ ثُمَّ يُصَلِّي فِيهِ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) janobatli holida kiyimida terlar, soʻng oʻsha kiyimda namoz oʻqir edi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) жанобатли ҳолида кийимида терлар, сўнг ўша кийимда намоз ўқир эди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَغْسِلُ جَوَارِيهِ رِجْلَيْهِ وَيُعْطِينَهُ الْخُمْرَةَ وَهُنَّ حُيَّضٌ . وَسُئِلَ مَالِكٌ عَنْ رَجُلٍ لَهُ نِسْوَةٌ وَجَوَارِي هَلْ يَطَؤُهُنَّ جَمِيعًا قَبْلَ أَنْ يَغْتَسِلَ فَقَالَ لاَ بَأْسَ بِأَنْ يُصِيبَ الرَّجُلُ جَارِيَتَيْهِ قَبْلَ أَنْ يَغْتَسِلَ فَأَمَّا النِّسَاءُ الْحَرَائِرُ فَيُكْرَهُ أَنْ يُصِيبَ الرَّجُلُ الْمَرْأَةَ الْحُرَّةَ فِي يَوْمِ الأُخْرَى فَأَمَّا أَنَّ يُصِيبَ الْجَارِيَةَ ثُمَّ يُصِيبَ الأُخْرَى وَهُوَ جُنُبٌ فَلاَ بَأْسَ بِذَلِكَ . وَسُئِلَ مَالِكٌ عَنْ رَجُلٍ جُنُبٍ وُضِعَ لَهُ مَاءٌ يَغْتَسِلُ بِهِ فَسَهَا فَأَدْخَلَ أَصْبُعَهُ فِيهِ لِيَعْرِفَ حَرَّ الْمَاءِ مِنْ بَرْدِهِ . قَالَ مَالِكٌ إِنْ لَمْ يَكُنْ أَصَابَ أَصْبُعَهُ أَذًى فَلاَ أَرَى ذَلِكَ يُنَجِّسُ عَلَيْهِ الْمَاءَ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)ning choʻrilari hayzli boʻlishlariga qaramay uning oyoqlarini yuvar va unga (namoz oʻqiydigan) xurma bargidan toʻqilgan joynamozni berar edilar. Molikdan xotinlari va choʻrilari bor kishi haqida — u gʻusl qilishdan avval ularning hammasiga yaqinlik qilsa boʻladimi, deb soʻralganda, u shunday dedi: «Kishi gʻusl qilishdan avval ikki choʻrisiga yaqinlik qilsa, hech zarari yoʻq. Ammo hur ayollarga kelsak — kishining bir (xotini)ning navbatidagi kunda boshqa hur xotiniga yaqinlashishi makruhdir. Choʻriga yaqinlik qilib, soʻng janobatli holida boshqasiga yaqinlik qilishga esa hech zarar yoʻq». Molikdan janobatli kishi haqida — unga gʻusl qilish uchun suv qoʻyilib, u gʻaflatda barmogʻini suvning issiq-sovuqligini bilish uchun unga tiqib yuborsa (nima boʻladi), deb soʻraldi. Molik: «Agar barmogʻiga nopoklik tegmagan boʻlsa, bu suvni unga nopok qiladi deb bilmayman», dedi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)нинг чўрилари ҳайзли бўлишларига қарамай унинг оёқларини ювар ва унга (намоз ўқийдиган) хурма баргидан тўқилган жойнамозни берар эдилар. Моликдан хотинлари ва чўрилари бор киши ҳақида — у ғусл қилишдан аввал уларнинг ҳаммасига яқинлик қилса бўладими, деб сўралганда, у шундай деди: «Киши ғусл қилишдан аввал икки чўрисига яқинлик қилса, ҳеч зарари йўқ. Аммо ҳур аёлларга келсак — кишининг бир (хотини)нинг навбатидаги кунда бошқа ҳур хотинига яқинлашиши макруҳдир. Чўрига яқинлик қилиб, сўнг жанобатли ҳолида бошқасига яқинлик қилишга эса ҳеч зарар йўқ». Моликдан жанобатли киши ҳақида — унга ғусл қилиш учун сув қўйилиб, у ғафлатда бармоғини сувнинг иссиқ-совуқлигини билиш учун унга тиқиб юборса (нима бўлади), деб сўралди. Молик: «Агар бармоғига нопоклик тегмаган бўлса, бу сувни унга нопок қилади деб билмайман», деди.
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّهُ أَقْبَلَ هُوَ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ مِنَ الْجُرُفِ حَتَّى إِذَا كَانَا بِالْمِرْبَدِ نَزَلَ عَبْدُ اللَّهِ فَتَيَمَّمَ صَعِيدًا طَيِّبًا فَمَسَحَ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ ثُمَّ صَلَّى .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u va Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) Jurfdan kelayotgan edilar. Mirbadga yetganlarida Abdulloh (tuyadan) tushib, pok tuproq bilan tayammum qildi: yuzi va qoʻllarini tirsagigacha mash qildi, soʻng namoz oʻqidi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у ва Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) Журфдан келаётган эдилар. Мирбадга етганларида Абдуллоҳ (туядан) тушиб, пок тупроқ билан таяммум қилди: юзи ва қўлларини тирсагигача маш қилди, сўнг намоз ўқиди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَتَيَمَّمُ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ . وَسُئِلَ مَالِكٌ كَيْفَ التَّيَمُّمُ وَأَيْنَ يَبْلُغُ بِهِ فَقَالَ يَضْرِبُ ضَرْبَةً لِلْوَجْهِ وَضَرْبَةً لِلْيَدَيْنِ وَيَمْسَحُهُمَا إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) tirsaklarigacha tayammum qilar edi. Molikdan tayammum qanday qilinishi va qayergacha yetkazilishi soʻralganda, u: «Yuz uchun bir marta, qoʻllar uchun bir marta (yerga) uradi va ularni tirsaklargacha mash qiladi», dedi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) тирсакларигача таяммум қилар эди. Моликдан таяммум қандай қилиниши ва қаергача етказилиши сўралганда, у: «Юз учун бир марта, қўллар учун бир марта (ерга) уради ва уларни тирсакларгача маш қилади», деди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَرْسَلَ إِلَى عَائِشَةَ يَسْأَلُهَا هَلْ يُبَاشِرُ الرَّجُلُ امْرَأَتَهُ وَهِيَ حَائِضٌ فَقَالَتْ لِتَشُدَّ إِزَارَهَا عَلَى أَسْفَلِهَا ثُمَّ يُبَاشِرُهَا إِنْ شَاءَ .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Ubaydulloh ibn Abdulloh ibn Umar Oisha (roziyallohu anho)ga: ‹Erkak hayzli xotiniga muboshara qilsa (badaniga tegsa) boʻladimi?› deb soʻrab (odam) yubordi. U: «Izorini pastki (qismi)ga mahkam bogʻlab olsin, soʻng xohlasa unga muboshara qilaversin», dedi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Убайдуллоҳ ибн Абдуллоҳ ибн Умар Оиша (розияллоҳу анҳо)га: ‹Эркак ҳайзли хотинига мубошара қилса (баданига тегса) бўладими?› деб сўраб (одам) юборди. У: «Изорини пастки (қисми)га маҳкам боғлаб олсин, сўнг хоҳласа унга мубошара қилаверсин», деди.