حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، مَوْلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ أَنَّ أَبَا مُرَّةَ، مَوْلَى أُمِّ هَانِئٍ ابْنَةِ أَبِي طَالِبٍ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أُمَّ هَانِئٍ ابْنَةَ أَبِي طَالِبٍ، تَقُولُ ذَهَبْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامَ الْفَتْحِ فَوَجَدْتُهُ يَغْتَسِلُ، وَفَاطِمَةُ ابْنَتُهُ تَسْتُرُهُ، فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَقَالَ " مَنْ هَذِهِ ". فَقُلْتُ أَنَا أُمُّ هَانِئٍ بِنْتُ أَبِي طَالِبٍ. فَقَالَ " مَرْحَبًا بِأُمِّ هَانِئٍ ". فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ غُسْلِهِ قَامَ، فَصَلَّى ثَمَانَ رَكَعَاتٍ مُلْتَحِفًا فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ، فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، زَعَمَ ابْنُ أُمِّي عَلِيٌّ أَنَّهُ قَاتِلٌ رَجُلاً قَدْ أَجَرْتُهُ فُلاَنُ بْنُ هُبَيْرَةَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَدْ أَجَرْنَا مَنْ أَجَرْتِ يَا أُمَّ هَانِئٍ ". قَالَتْ أُمُّ هَانِئٍ وَذَلِكَ ضُحًى.
Ummu Honiʼ (Abu Tolibning qizi) (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men Makka fathi kuni Allohning Rasuli ﷺ ning oldiga bordim va u zotni — gʻusl qilayotgan, qizi Fotima esa unga toʻsiq (parda) boʻlib turgan holda — topdim. Men unga salom berdim va u: «Bu kim?» — deb soʻradi. Men: «Men — Ummu Honiʼ bint Abu Tolib», — dedim. U: «Marhabo, ey Ummu Honiʼ», — dedi. U zot gʻuslni tugatgach, (oʻrnidan) turib, bir kiyim ichida sakkiz rakaat (namoz) oʻqidi. Men: «Yo Rasululloh! Akam Ali — men panoh bergan bir kishini oʻldiraman, deb aytdi. U kishi — falon ibn Hubayra», — dedim. Allohning Rasuli ﷺ: «Ey Ummu Honiʼ! Sen kimga panoh bergan boʻlsang, biz (ham) unga panoh beramiz», — dedi (Ummu Honiʼ: «U (tashrif) zuho (yaʼni choshgoh) vaqtida boʻlgan edi», — dedi).Умму Ҳониъ (Абу Толибнинг қизи) (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен Макка фатҳи куни Аллоҳнинг Расули ﷺ нинг олдига бордим ва у зотни — ғусл қилаётган, қизи Фотима эса унга тўсиқ (парда) бўлиб турган ҳолда — топдим. Мен унга салом бердим ва у: «Бу ким?» — деб сўради. Мен: «Мен — Умму Ҳониъ бинт Абу Толиб», — дедим. У: «Марҳабо, эй Умму Ҳониъ», — деди. У зот ғуслни тугатгач, (ўрнидан) туриб, бир кийим ичида саккиз ракаат (намоз) ўқиди. Мен: «Ё Расулуллоҳ! Акам Али — мен паноҳ берган бир кишини ўлдираман, деб айтди. У киши — фалон ибн Ҳубайра», — дедим. Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Эй Умму Ҳониъ! Сен кимга паноҳ берган бўлсанг, биз (ҳам) унга паноҳ берамиз», — деди (Умму Ҳониъ: «У (ташриф) зуҳо (яъни чошгоҳ) вақтида бўлган эди», — деди).
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، مَوْلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ أَنَّ أَبَا مُرَّةَ، مَوْلَى أُمِّ هَانِئٍ بِنْتِ أَبِي طَالِبٍ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَمَّ هَانِئٍ بِنْتَ أَبِي طَالِبٍ، تَقُولُ ذَهَبْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامَ الْفَتْحِ فَوَجَدْتُهُ يَغْتَسِلُ، وَفَاطِمَةُ ابْنَتُهُ تَسْتُرُهُ، فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ، فَقَالَ " مَنْ هَذِهِ ". فَقُلْتُ أَنَا أُمُّ هَانِئٍ بِنْتُ أَبِي طَالِبٍ. فَقَالَ " مَرْحَبًا بِأُمِّ هَانِئٍ ". فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ غَسْلِهِ قَامَ فَصَلَّى ثَمَانِيَ رَكَعَاتٍ، مُلْتَحِفًا فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ، فَلَمَّا انْصَرَفَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ زَعَمَ ابْنُ أُمِّي أَنَّهُ قَاتِلٌ رَجُلاً قَدْ أَجَرْتُهُ فُلاَنُ بْنُ هُبَيْرَةَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَدْ أَجَرْنَا مَنْ أَجَرْتِ يَا أُمَّ هَانِئٍ ". قَالَتْ أُمُّ هَانِئٍ وَذَاكَ ضُحًى.
(Ummu Honiy binti Abu Tolib (roziyallohu anho) aytdilar:) Men Fath (Makka fathi) yili Rasululloh ﷺning oldilariga bordim va u zotni gʻusl qilayotgan holda topdim, qizlari Fotima esa u zotni (parda bilan) toʻsib turardi. Men u zotga salom berdim; (u zot:) «Bu kim?» dedilar. Men: «Men Ummu Honiy binti Abu Tolibman» dedim. (U zot:) «Marhabo (xush kelibsiz), Ummu Honiy!» dedilar. (U zot) gʻusldan chiqqach, turib, bir kiyimga oʻralgan holda sakkiz rakat namoz oʻqidilar. (U zot namozdan) boʻshaganlarida, men: «Yo Rasululloh, onamning oʻgʻli (akam Ali) men omon (panoh) bergan bir kishini — falon ibn Hubayrani — oʻldiraman deb daʼvo qilyapti» dedim. Rasululloh ﷺ: «Ey Ummu Honiy, sen kimga omon bergan boʻlsang, biz (ham) unga omon berdik» dedilar. Ummu Honiy aytdi: Va bu (voqea) chosht paytida (boʻlgan) edi.(Умму Ҳоний бинти Абу Толиб (розияллоҳу анҳо) айтдилар:) Мен Фатҳ (Макка фатҳи) йили Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига бордим ва у зотни ғусл қилаётган ҳолда топдим, қизлари Фотима эса у зотни (парда билан) тўсиб турарди. Мен у зотга салом бердим; (у зот:) «Бу ким?» дедилар. Мен: «Мен Умму Ҳоний бинти Абу Толибман» дедим. (У зот:) «Марҳабо (хуш келибсиз), Умму Ҳоний!» дедилар. (У зот) ғуслдан чиққач, туриб, бир кийимга ўралган ҳолда саккиз ракат намоз ўқидилар. (У зот намоздан) бўшаганларида, мен: «Ё Расулуллоҳ, онамнинг ўғли (акам Али) мен омон (паноҳ) берган бир кишини — фалон ибн Ҳубайрани — ўлдираман деб даъво қиляпти» дедим. Расулуллоҳ ﷺ: «Эй Умму Ҳоний, сен кимга омон берган бўлсанг, биз (ҳам) унга омон бердик» дедилар. Умму Ҳоний айтди: Ва бу (воқеа) чошт пайтида (бўлган) эди.