وَعَنْ عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ مَاتَ وَهُوَ يَعْلَمُ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ دَخَلَ الْجَنَّةَ» . رَوَاهُ مُسلم
Usmon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim Allohdan oʻzga iloh yoʻqligini bilgan holda vafot etsa, jannatga kiradi», dedilar.Усмон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқлигини билган ҳолда вафот этса, жаннатга киради», дедилар.
عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: إِنَّ رِجَالًا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَزِنُوا عَلَيْهِ حَتَّى كَادَ بَعْضُهُمْ يُوَسْوِسُ قَالَ عُثْمَان وَكنت مِنْهُم فَبينا أَنا جَالس فِي ظلّ أَطَم من الْآطَام مر عَليّ عمر رَضِي الله عَنهُ فَسلم عَليّ فَلم أشعر أَنه مر وَلَا سلم فَانْطَلق عمر حَتَّى دخل على أبي بكر رَضِي الله عَنهُ فَقَالَ لَهُ مَا يُعْجِبك أَنِّي مَرَرْت على عُثْمَان فَسلمت عَلَيْهِ فَلم يرد عَليّ السَّلَام وَأَقْبل هُوَ وَأَبُو بكر فِي وِلَايَةَ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ حَتَّى سلما عَليّ جَمِيعًا ثمَّ قَالَ أَبُو بكر جَاءَنِي أَخُوك عمر فَذكر أَنه مر عَلَيْك فَسلم فَلم ترد عَلَيْهِ السَّلَام فَمَا الَّذِي حملك على ذَلِك قَالَ قُلْتُ مَا فَعَلْتُ فَقَالَ عُمَرُ بَلَى وَاللَّهِ لقد فعلت وَلكنهَا عبيتكم يَا بني أُميَّة قَالَ قُلْتُ وَاللَّهِ مَا شَعَرْتُ أَنَّكَ مَرَرْتَ وَلَا سَلَّمْتَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ صَدَقَ عُثْمَانُ وَقد شَغَلَكَ عَنْ ذَلِكَ أَمْرٌ فَقُلْتُ أَجْلَ قَالَ مَا هُوَ فَقَالَ عُثْمَان رَضِي الله عَنهُ توفى الله عز وَجل نَبِيَّهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَبْلَ أَنْ نَسْأَلَهُ عَنْ نَجَاةِ هَذَا الْأَمْرِ قَالَ أَبُو بكر قد سَأَلته عَن ذَلِك قَالَ فَقُمْت إِلَيْهِ فَقلت لَهُ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي أَنْتَ أَحَقُّ بِهَا قَالَ أَبُو بَكْرٍ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا نَجَاةُ هَذَا الْأَمْرِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ قَبِلَ مِنِّي الْكَلِمَةَ الَّتِي عَرَضْتُ عَلَى عَمِّي فَرَدَّهَا فَهِيَ لَهُ نجاة. رَوَاهُ أَحْمد
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ vafot etganlarida u zotning ashoblaridan baʼzilari shunchalik qaygʻurdilarki, hattoki baʼzilari deyarli oʻzini yoʻqotayozdi. Usmon dedi: «Men ham ulardan biri edim. Bir kuni men qalʼalardan birining soyasida oʻtirganimda, Umar (roziyallohu anhu) yonimdan oʻtib, menga salom berdi, men esa uning oʻtganini ham, salom berganini ham sezmadim. Umar Abu Bakr (roziyallohu anhu) huzuriga kirib, unga: ‹Men Usmonning yonidan oʻtib, salom berdim, u esa salomimga alik olmadi, buni gʻalati koʻrmaysanmi?›, dedi». Soʻng u va Abu Bakr — Abu Bakr (roziyallohu anhu) hukmronligi davrida — kelib, ikkalasi menga salom berishdi. Keyin Abu Bakr: «Birodaring Umar oldimga kelib, sening yoningdan oʻtib salom berganini, sen esa alik olmaganingni aytdi. Seni bunga nima olib bordi?», dedi. Men: «Men bunday qilmadim», dedim. Umar: «Yoʻq, Alloh haqi, sen qilding, lekin bu sizlarning kibringiz, ey Umayya oʻgʻillari», dedi. Men: «Alloh haqi, sen oʻtganingni ham, salom berganingni ham sezmadim», dedim. Abu Bakr: «Usmon rost aytdi, seni bundan bir ish mashgʻul qilib qoʻygan», dedi. Men: «Ha», dedim. U: «Nima u?», dedi. Usmon (roziyallohu anhu) dedi: «Alloh azza va jalla oʻz Nabiysini ﷺ biz undan bu ishning najotini soʻrashimizdan avval vafot ettirdi», dedim. Abu Bakr: «Men undan bu haqda soʻraganman», dedi. Men uning oldiga borib: «Otam-onam senga fido boʻlsin, unga sen haqliroqsan», dedim. Abu Bakr dedi: «Men: ‹Ey Allohning Rasuli, bu ishning najoti nima?›, dedim. Rasululloh ﷺ: ‹Men amakimga taqdim qilgan, u esa menga qaytargan kalimani mendan qabul qilgan kishi uchun u najotdir›, dedilar».Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ вафот этганларида у зотнинг ашобларидан баъзилари шунчалик қайғурдиларки, ҳаттоки баъзилари деярли ўзини йўқотаёзди. Усмон деди: «Мен ҳам улардан бири эдим. Бир куни мен қалъалардан бирининг соясида ўтирганимда, Умар (розияллоҳу анҳу) ёнимдан ўтиб, менга салом берди, мен эса унинг ўтганини ҳам, салом берганини ҳам сезмадим. Умар Абу Бакр (розияллоҳу анҳу) ҳузурига кириб, унга: ‹Мен Усмоннинг ёнидан ўтиб, салом бердим, у эса саломимга алик олмади, буни ғалати кўрмайсанми?›, деди». Сўнг у ва Абу Бакр — Абу Бакр (розияллоҳу анҳу) ҳукмронлиги даврида — келиб, иккаласи менга салом беришди. Кейин Абу Бакр: «Биродаринг Умар олдимга келиб, сенинг ёнингдан ўтиб салом берганини, сен эса алик олмаганингни айтди. Сени бунга нима олиб борди?», деди. Мен: «Мен бундай қилмадим», дедим. Умар: «Йўқ, Аллоҳ ҳақи, сен қилдинг, лекин бу сизларнинг кибрингиз, эй Умайя ўғиллари», деди. Мен: «Аллоҳ ҳақи, сен ўтганингни ҳам, салом берганингни ҳам сезмадим», дедим. Абу Бакр: «Усмон рост айтди, сени бундан бир иш машғул қилиб қўйган», деди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Нима у?», деди. Усмон (розияллоҳу анҳу) деди: «Аллоҳ азза ва жалла ўз Набийсини ﷺ биз ундан бу ишнинг нажотини сўрашимиздан аввал вафот эттирди», дедим. Абу Бакр: «Мен ундан бу ҳақда сўраганман», деди. Мен унинг олдига бориб: «Отам-онам сенга фидо бўлсин, унга сен ҳақлироқсан», дедим. Абу Бакр деди: «Мен: ‹Эй Аллоҳнинг Расули, бу ишнинг нажоти нима?›, дедим. Расулуллоҳ ﷺ: ‹Мен амакимга тақдим қилган, у эса менга қайтарган калимани мендан қабул қилган киши учун у нажотдир›, дедилар».
وَعَن عُثْمَان رَضِي الله عَنهُ أَنه إِذَا وَقَفَ عَلَى قَبْرٍ بَكَى حَتَّى يَبُلَّ لِحْيَتَهُ فَقِيلَ لَهُ تُذْكَرُ الْجَنَّةُ وَالنَّارُ فَلَا تَبْكِي وَتَبْكِي مِنْ هَذَا فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «إِنَّ الْقَبْرَ أَوَّلُ مَنْزِلٍ مِنْ مَنَازِلِ الْآخِرَةِ فَإِنْ نَجَا مِنْهُ فَمَا بَعْدَهُ أَيْسَرُ مِنْهُ وَإِنْ لَمْ يَنْجُ مِنْهُ فَمَا بَعْدَهُ أَشَدُّ مِنْهُ قَالَ وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا رَأَيْت منْظرًا قطّ إِلَّا الْقَبْر أَفْظَعُ مِنْهُ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ. وَقَالَ التِّرْمِذِيُّ هَذَا حَدِيث غَرِيب
Usmonning ozod qilingan quli Honiy aytadi: Usmon (roziyallohu anhu) bir qabr ustida toʻxtasa, soqoli hoʻl boʻlguncha yigʻlardi. Unga: «Jannat va doʻzax eslanganda yigʻlamaysan-u, bundan (qabrdan) yigʻlaysanmi?» deyildi. Shunda u: «Albatta, Rasululloh ﷺ: ‹Qabr — oxiratning birinchi manzilidir. Agar (banda) undan najot topsa, undan keyingisi yengilroqdir; agar undan najot topmasa, undan keyingisi qattiqroqdir›, dedilar», dedi. Va: «Rasululloh ﷺ: ‹Men hech qachon bir manzarani koʻrmadimki, qabr undan dahshatliroq boʻlmasin›, dedilar», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir, uni faqat Hishom ibn Yusuf hadisi orqaligina bilamiz.Усмоннинг озод қилинган қули Ҳоний айтади: Усмон (розияллоҳу анҳу) бир қабр устида тўхтаса, соқоли ҳўл бўлгунча йиғларди. Унга: «Жаннат ва дўзах эсланганда йиғламайсан-у, бундан (қабрдан) йиғлайсанми?» дейилди. Шунда у: «Албатта, Расулуллоҳ ﷺ: ‹Қабр — охиратнинг биринчи манзилидир. Агар (банда) ундан нажот топса, ундан кейингиси енгилроқдир; агар ундан нажот топмаса, ундан кейингиси қаттиқроқдир›, дедилар», деди. Ва: «Расулуллоҳ ﷺ: ‹Мен ҳеч қачон бир манзарани кўрмадимки, қабр ундан даҳшатлироқ бўлмасин›, дедилар», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир, уни фақат Ҳишом ибн Юсуф ҳадиси орқалигина биламиз.
وَعَنْ عُثْمَانَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا يَنْكِحُ الْمُحْرِمُ وَلَا يُنكِحُ وَلَا يَخْطُبُ» . رَوَاهُ مُسلم
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Ehromdagi kishi (oʻzi) nikohlanmaydi, (boshqani) nikohlab qoʻymaydi va sovchilik ham qilmaydi», — dedilar.Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Эҳромдаги киши (ўзи) никоҳланмайди, (бошқани) никоҳлаб қўймайди ва совчилик ҳам қилмайди», — дедилар.
وَعَن عُثْمَان حَدَّثَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الرَّجُلِ إِذَا اشْتَكَى عَيْنَيْهِ وَهُوَ محرمٌ ضمدهما بِالصبرِ. رَوَاهُ مُسلم
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ihrom holatida koʻzlari ogʻrigan kishi haqida — (u) ikkovini sabr (aloye) bilan bogʻlaydi (surtadi), dedilar.Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ иҳром ҳолатида кўзлари оғриган киши ҳақида — (у) икковини сабр (алое) билан боғлайди (суртади), дедилар.
عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: إِذَا وَقَعَتِ الْحُدُودُ فِي الْأَرْضِ فَلَا شُفْعَةَ فِيهَا. وَلَا شُفْعَةَ فِي بِئْرٍ وَلَا فَحل النّخل. رَوَاهُ مَالك
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U: «Yerda chegaralar (hudud) belgilanib boʻlgach, unda shufʼa (imtiyozli sotib olish huquqi) yoʻq. Quduqda ham, xurmoning changlatuvchi erkak tupida ham shufʼa yoʻq», dedi. Molik rivoyat qilgan.Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У: «Ерда чегаралар (ҳудуд) белгиланиб бўлгач, унда шуфъа (имтиёзли сотиб олиш ҳуқуқи) йўқ. Қудуқда ҳам, хурмонинг чанглатувчи эркак тупида ҳам шуфъа йўқ», деди. Молик ривоят қилган.
وَعَنْ عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «رِبَاطُ يَوْمٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ يَوْمٍ فِيمَا سِوَاهُ مِنَ الْمَنَازِلِ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَالنَّسَائِيّ
Sahl ibn Saʼd as-Soidiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ: «Alloh yoʻlida — musulmonlarni kofirlardan — bir kun qoʻriqlash (ribot qilish) — dunyo va uning yuzidagi barcha narsadan yaxshiroq(dir); jannatda — sizlardan birovning qamchisi (joylashadigan) kichik joy — dunyo va uning yuzidagi barcha narsadan yaxshiroq(dir); va banda (kishi) Alloh yoʻlida — ertalab yoki kechqurun — bosib oʻtadigan (bir martalik) safar — dunyo va uning yuzidagi barcha narsadan yaxshiroq(dir)», — dedi.Саҳл ибн Саъд ас-Соидий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Аллоҳ йўлида — мусулмонларни кофирлардан — бир кун қўриқлаш (рибот қилиш) — дунё ва унинг юзидаги барча нарсадан яхшироқ(дир); жаннатда — сизлардан бировнинг қамчиси (жойлашадиган) кичик жой — дунё ва унинг юзидаги барча нарсадан яхшироқ(дир); ва банда (киши) Аллоҳ йўлида — эрталаб ёки кечқурун — босиб ўтадиган (бир марталик) сафар — дунё ва унинг юзидаги барча нарсадан яхшироқ(дир)», — деди.
عَنْ عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ تَوَضَّأَ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ خَرَجَتْ خَطَايَاهُ مِنْ جَسَدِهِ حَتَّى تخرج من تَحت أَظْفَاره»
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim tahorat qilib, tahoratni goʻzal qilsa, uning xatolari (gunohlari) tanasidan chiqib ketadi — hatto tirnoqlari ostidan (ham) chiqadi», dedilar.Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким таҳорат қилиб, таҳоратни гўзал қилса, унинг хатолари (гуноҳлари) танасидан чиқиб кетади — ҳатто тирноқлари остидан (ҳам) чиқади», дедилар.
وَعَنْ عُثْمَانَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَا مِنَ امْرِئٍ مُسْلِمٍ تَحْضُرُهُ صَلَاةٌ مَكْتُوبَةٌ فَيُحْسِنُ وُضُوءَهَا وَخُشُوعَهَا وَرُكُوعَهَا إِلَّا كَانَتْ كَفَّارَةً لِمَا قَبْلَهَا مِنَ الذُّنُوبِ مَا لَمْ يُؤْتِ كَبِيرَةً وَذَلِكَ الدَّهْرَ كُلَّهُ» . رَوَاهُ مُسلم
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U tahorat (suvi)ni soʻradi-da: «Men Rasululloh ﷺ ning shunday deyayotganlarini eshitdim: ‹Qaysi bir musulmon kishiga farz namoz hozir boʻlsa (vaqti kelsa)-da, u uning tahoratini, xushuʼ(huzur-xushuʼ)ini va rukuʼini goʻzal qilsa, albatta u oʻzidan oldingi gunohlarga kafforat boʻladi — toki u katta (gunoh) qilmagan boʻlsa —; va bu — butun zamonda (har doim) shunday›», dedi.Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У таҳорат (суви)ни сўради-да: «Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг шундай деяётганларини эшитдим: ‹Қайси бир мусулмон кишига фарз намоз ҳозир бўлса (вақти келса)-да, у унинг таҳоратини, хушуъ(ҳузур-хушуъ)ини ва рукуъини гўзал қилса, албатта у ўзидан олдинги гуноҳларга каффорат бўлади — токи у катта (гуноҳ) қилмаган бўлса —; ва бу — бутун замонда (ҳар доим) шундай›», деди.
وَعَنْ عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ: أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُخَلِّلُ لِحْيَتَهُ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ والدارمي
Usmon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ soqollarini xilol qilar edilar. Termiziy va Dorimiy rivoyat qilgan.Усмон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ соқолларини хилол қилар эдилар. Термизий ва Доримий ривоят қилган.
وَعَنْ عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَوَضَّأَ ثَلَاثًا ثَلَاثًا وَقَالَ: «هَذَا وُضُوئِي وَوُضُوءُ الْأَنْبِيَاءِ قَبْلِي وَوُضُوءُ إِبْرَاهِيمَ» . رَوَاهُمَا رَزِينٌ وَالنَّوَوِيُّ ضَعَّفَ الثَّانِي فِي شرح مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ: «Yahudiylar va nasroniylar (oq sochlarini) boʻyamaydi; bas, sizlar ular qilgan (ish)ning aksini qilinglar (yaʼni oq soch va soqollaringizni boʻyanglar)», — dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Яҳудийлар ва насронийлар (оқ сочларини) бўямайди; бас, сизлар улар қилган (иш)нинг аксини қилинглар (яъни оқ соч ва соқолларингизни бўянглар)», — деди.
وَعَنْ عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عَلَيْهِ وَسلم: «مَنْ صَلَّى الْعِشَاءَ فِي جَمَاعَةٍ فَكَأَنَّمَا قَامَ نِصْفَ اللَّيْلِ وَمَنْ صَلَّى الصُّبْحَ فِي جَمَاعَةٍ فَكَأَنَّمَا صَلَّى اللَّيْل كُله» . رَوَاهُ مُسلم
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Usmon ibn Affon shom namozidan keyin masjidga kirib, yolgʻiz oʻtirdi. Men ham uning yoniga oʻtirdim. U: «Ey ogʻam oʻgʻli! Men Rasululloh ﷺ ‹Kim xufton namozini jamoat bilan oʻqisa, goʻyo kechaning yarmini ibodat bilan oʻtkazgandek boʻladi; kim bomdod namozini jamoat bilan oʻqisa, goʻyo butun kechani ibodat bilan oʻtkazgandek boʻladi› deyayotganlarini eshitdim», dedi.Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Усмон ибн Аффон шом намозидан кейин масжидга кириб, ёлғиз ўтирди. Мен ҳам унинг ёнига ўтирдим. У: «Эй оғам ўғли! Мен Расулуллоҳ ﷺ ‹Ким хуфтон намозини жамоат билан ўқиса, гўё кечанинг ярмини ибодат билан ўтказгандек бўлади; ким бомдод намозини жамоат билан ўқиса, гўё бутун кечани ибодат билан ўтказгандек бўлади› деяётганларини эшитдим», деди.
وَعَنْ عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ بَنَى لِلَّهِ مَسْجِدًا بَنَى اللَّهُ لَهُ بَيْتًا فِي الْجَنَّةِ»
Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim oʻz molidan Alloh uchun bir masjid qursa, Alloh unga jannatda bir uy quradi», dedilar.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким ўз молидан Аллоҳ учун бир масжид қурса, Аллоҳ унга жаннатда бир уй қуради», дедилар.
وَعَنْ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ أَدْرَكَهُ الْأَذَانُ فِي الْمَسْجِدِ ثُمَّ خَرَجَ لَمْ يَخْرُجْ لِحَاجَةٍ وَهُوَ لَا يُرِيدُ الرّجْعَة فَهُوَ مُنَافِق» . رَوَاهُ ابْن مَاجَه
Usmon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kimni masjidda ekanida azon topsayu, soʻng chiqib ketsa, biror hojat uchun chiqmagan va qaytishni ham istamagan boʻlsa, u munofiqdir», dedilar.Усмон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Кимни масжидда эканида азон топсаю, сўнг чиқиб кетса, бирор ҳожат учун чиқмаган ва қайтишни ҳам истамаган бўлса, у мунофиқдир», дедилар.
عَنْ عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «خَيْرُكُمْ من تعلم الْقُرْآن وَعلمه» . رَوَاهُ البُخَارِيّ
Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Sizlarning eng yaxshilaringiz Qurʼonni oʻrganib, uni (boshqalarga) oʻrgatgan kishidir», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadisni biz Alining Paygʻambar ﷺdan (rivoyat qilgan) hadisi sifatida faqat Abdurrahmon ibn Ishoq hadisidangina bilamiz.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Сизларнинг энг яхшиларингиз Қуръонни ўрганиб, уни (бошқаларга) ўргатган кишидир», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадисни биз Алининг Пайғамбар ﷺдан (ривоят қилган) ҳадиси сифатида фақат Абдурраҳмон ибн Ишоқ ҳадисидангина биламиз.
وَعَنْ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: مَنْ قَرَأَ آخِرَ آلِ عِمْرَانَ فِي لَيْلَة كتب لَهُ قيام لَيْلَة. رَوَاهُ الدَّارمِيّ
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Kim bir kechada Oli Imronning oxirini oʻqisa, unga bir kechani (ibodat bilan) qoim boʻlish (savobi) yoziladi». Dorimiy rivoyat qilgan.Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Ким бир кечада Оли Имроннинг охирини ўқиса, унга бир кечани (ибодат билан) қоим бўлиш (савоби) ёзилади». Доримий ривоят қилган.