Sulaym ibn Omir aytdi: Muoviya bilan rumliklardan boʻlgan bir qavm oʻrtasida ahd bor edi. Muoviya (yurishga) chiqdi va ular ahdni buzsin-u, u ularga hujum qilsin deb, ularning yurtida yura boshladi. Shunda bir kishi odamlarning bir chekkasida: «Vafo (qilinsin), xiyonat (qilinmasin)!» deb nido qilardi. Qarasalar, u Amr ibn Abasa ekan. U: «Men Rasululloh ﷺning: ‹Kimning biror qavm bilan ahdi boʻlsa, uning muddati oʻtmaguncha yoki teng ravishda ularga (ahdni) qaytarmaguncha, dugunni mahkamlamasin ham, yechmasin ham›, deganlarini eshitdim», dedi.Сулайм ибн Омир айтди: Муовия билан румликлардан бўлган бир қавм ўртасида аҳд бор эди. Муовия (юришга) чиқди ва улар аҳдни бузсин-у, у уларга ҳужум қилсин деб, уларнинг юртида юра бошлади. Шунда бир киши одамларнинг бир чеккасида: «Вафо (қилинсин), хиёнат (қилинмасин)!» деб нидо қиларди. Қарасалар, у Амр ибн Абаса экан. У: «Мен Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Кимнинг бирор қавм билан аҳди бўлса, унинг муддати ўтмагунча ёки тенг равишда уларга (аҳдни) қайтармагунча, дугунни маҳкамламасин ҳам, ечмасин ҳам›, деганларини эшитдим», деди.