حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ عَبْدِ الْحَمِيدِ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي زِيَادٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ عَنْ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ بْنِ رَبِيعَةَ قَالَدَخَلَ الْعَبَّاسُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا لَنَخْرُجُ فَنَرَى قُرَيْشًا تَحَدَّثُ فَإِذَا رَأَوْنَا سَكَتُوا فَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَدَرَّ عِرْقٌ بَيْنَ عَيْنَيْهِ ثُمَّ قَالَ وَاللَّهِ لَا يَدْخُلُ قَلْبَ امْرِئٍ إِيمَانٌ حَتَّى يُحِبَّكُمْ لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَلِقَرَابَتِي

Abdulmuttalib ibn Rabiʼa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Abbos Rasululloh ﷺning huzurlariga kirib: «Yo Rasululloh, biz (koʻchaga) chiqsak, Qurayshning gaplashib turganini koʻramiz; bizni koʻrishlari bilanoq jim boʻlib qoladilar», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ gʻazablandilar, ikki koʻzlari orasidagi tomir boʻrtib chiqdi. Soʻng: «Allohga qasamki, kishining qalbiga toki sizlarni Alloh azza va jalla uchun va mening qarindoshligim uchun sevmaguncha iymon kirmaydi», dedilar.Абдулмутталиб ибн Рабиъа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аббос Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига кириб: «Ё Расулуллоҳ, биз (кўчага) чиқсак, Қурайшнинг гаплашиб турганини кўрамиз; бизни кўришлари биланоқ жим бўлиб қоладилар», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ ғазабландилар, икки кўзлари орасидаги томир бўртиб чиқди. Сўнг: «Аллоҳга қасамки, кишининг қалбига токи сизларни Аллоҳ азза ва жалла учун ва менинг қариндошлигим учун севмагунча иймон кирмайди», дедилар.

حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا يَزِيدُ يَعْنِي ابْنَ عَطَاءٍ عَنْ يَزِيدَ يَعْنِي ابْنَ أَبِي زِيَادٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ نَوْفَلٍ حَدَّثَنِي عَبْدُ الْمُطَّلِبِ بْنُ رَبِيعَةَ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ قَالَدَخَلَ الْعَبَّاسُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُغْضَبًا فَقَالَ لَهُ مَا يُغْضِبُكَ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَنَا وَلِقُرَيْشٍ إِذَا تَلَاقَوْا بَيْنَهُمْ تَلَاقَوْا بِوُجُوهٍ مُبْشِرَةٍ وَإِذَا لَقُونَا لَقُونَا بِغَيْرِ ذَلِكَ فَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى احْمَرَّ وَجْهُهُ وَحَتَّى اسْتَدَرَّ عِرْقٌ بَيْنَ عَيْنَيْهِ وَكَانَ إِذَا غَضِبَ اسْتَدَرَّ فَلَمَّا سُرِّيَ عَنْهُ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ أَوْ قَالَ وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ لَا يَدْخُلُ قَلْبَ رَجُلٍ الْإِيمَانُ حَتَّى يُحِبَّكُمْ لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَلِرَسُولِهِ ثُمَّ قَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ مَنْ آذَى الْعَبَّاسَ فَقَدْ آذَانِي إِنَّمَا عَمُّ الرَّجُلِ صِنْوُ أَبِيهِ

Abdulmuttalib ibn Rabiʼa ibn Horis ibn Abdulmuttalib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Abbos Rasululloh ﷺning huzurlariga gʻazablangan holda kirdi. U zot unga: «Seni nima gʻazablantirdi?» dedilar. U: «Yo Rasululloh, bizga va Qurayshga nima boʻldi? Ular bir-birlari bilan uchrashsalar, ochiq yuz bilan uchrashadilar, biz bilan uchrashsalar, undan boshqa (yuz) bilan uchrashadilar», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ shunday gʻazablandilarki, hatto yuzlari qizarib ketdi va ikki koʻzlari orasidagi tomir boʻrtib chiqdi — u zot gʻazablanganlarida u boʻrtib chiqar edi. Gʻazablari tarqaganida: «Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki» — yoki: «Muhammadning joni qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki», dedilar — «kishining qalbiga toki sizlarni Alloh azza va jalla uchun va Uning Rasuli uchun sevmaguncha iymon kirmaydi». Soʻng: «Ey odamlar! Kim Abbosga aziyat bersa, menga aziyat bergan boʻladi. Zero, kishining amakisi otasining egizagidir», dedilar.Абдулмутталиб ибн Рабиъа ибн Ҳорис ибн Абдулмутталиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аббос Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига ғазабланган ҳолда кирди. У зот унга: «Сени нима ғазаблантирди?» дедилар. У: «Ё Расулуллоҳ, бизга ва Қурайшга нима бўлди? Улар бир-бирлари билан учрашсалар, очиқ юз билан учрашадилар, биз билан учрашсалар, ундан бошқа (юз) билан учрашадилар», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ шундай ғазабландиларки, ҳатто юзлари қизариб кетди ва икки кўзлари орасидаги томир бўртиб чиқди — у зот ғазабланганларида у бўртиб чиқар эди. Ғазаблари тарқаганида: «Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки» — ёки: «Муҳаммаднинг жони қўлида бўлган Зотга қасамки», дедилар — «кишининг қалбига токи сизларни Аллоҳ азза ва жалла учун ва Унинг Расули учун севмагунча иймон кирмайди». Сўнг: «Эй одамлар! Ким Аббосга азият берса, менга азият берган бўлади. Зеро, кишининг амакиси отасининг эгизагидир», дедилар.

حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ عَطَاءٍ عَنْ يَزِيدَ عَنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ نَوْفَلٍ عَنْ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ بْنِ رَبِيعَةَ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ قَالَأَتَى نَاسٌ مِنْ الْأَنْصَارِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالُوا إِنَّا لَنَسْمَعُ مِنْ قَوْمِكَ حَتَّى يَقُولَ الْقَائِلُ مِنْهُمْ إِنَّمَا مِثْلُ مُحَمَّدٍ مِثْلُ نَخْلَةٍ نَبَتَتْ فِي كِبَاءٍ قَالَ حُسَيْنٌ الْكِبَاءُ الْكُنَاسَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيُّهَا النَّاسُ مَنْ أَنَا قَالُوا أَنْتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ قَالَ فَمَا سَمِعْنَاهُ قَطُّ يَنْتَمِي قَبْلَهَا أَلَا إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ خَلَقَ خَلْقَهُ فَجَعَلَنِي مِنْ خَيْرِ خَلْقِهِ ثُمَّ فَرَّقَهُمْ فِرْقَتَيْنِ فَجَعَلَنِي مِنْ خَيْرِ الْفِرْقَتَيْنِ ثُمَّ جَعَلَهُمْ قَبَائِلَ فَجَعَلَنِي مِنْ خَيْرِهِمْ قَبِيلَةً ثُمَّ جَعَلَهُمْ بُيُوتًا فَجَعَلَنِي مِنْ خَيْرِهِمْ بَيْتًا وَأَنَا خَيْرُكُمْ بَيْتًا وَخَيْرُكُمْ نَفْسًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Abdulmuttalib ibn Rabiʼa ibn Horis ibn Abdulmuttalib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ansorlardan bir necha kishi Nabiy ﷺning huzurlariga kelib: «Biz sizning qavmingizdan shunday (gaplarni) eshitamizki, hatto ulardan biri: ‹Muhammadning misoli axlatxonada oʻsib chiqqan xurmo daraxtining misolidir›, deydi», dedilar — Husayn aytdi: al-kiboa — axlatxona demakdir. Shunda Rasululloh ﷺ: «Ey odamlar, men kimman?» dedilar. Ular: «Siz Allohning Rasulisiz», dedilar. U zot: «Men Muhammad ibn Abdulloh ibn Abdulmuttalibman», dedilar. (Roviy) aytdi: Biz u zotning bundan oldin nasablarini aytganlarini hech eshitmagan edik. «Ogoh boʻlinglar! Albatta, Alloh azza va jalla oʻz xalqini yaratdi va meni ularning eng yaxshisidan qildi. Soʻng ularni ikki firqaga ajratdi va meni ikki firqaning eng yaxshisidan qildi. Soʻng ularni qabilalar qildi va meni ularning eng yaxshi qabilasidan qildi. Soʻng ularni uylar qildi va meni ularning eng yaxshi uyidan qildi. Men sizlarning eng yaxshi uyligingiz va eng yaxshi nafsligingizman», dedilar ﷺ.Абдулмутталиб ибн Рабиъа ибн Ҳорис ибн Абдулмутталиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Ансорлардан бир неча киши Набий ﷺнинг ҳузурларига келиб: «Биз сизнинг қавмингиздан шундай (гапларни) эшитамизки, ҳатто улардан бири: ‹Муҳаммаднинг мисоли ахлатхонада ўсиб чиққан хурмо дарахтининг мисолидир›, дейди», дедилар — Ҳусайн айтди: ал-кибоа — ахлатхона демакдир. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Эй одамлар, мен кимман?» дедилар. Улар: «Сиз Аллоҳнинг Расулисиз», дедилар. У зот: «Мен Муҳаммад ибн Абдуллоҳ ибн Абдулмутталибман», дедилар. (Ровий) айтди: Биз у зотнинг бундан олдин насабларини айтганларини ҳеч эшитмаган эдик. «Огоҳ бўлинглар! Албатта, Аллоҳ азза ва жалла ўз халқини яратди ва мени уларнинг энг яхшисидан қилди. Сўнг уларни икки фирқага ажратди ва мени икки фирқанинг энг яхшисидан қилди. Сўнг уларни қабилалар қилди ва мени уларнинг энг яхши қабиласидан қилди. Сўнг уларни уйлар қилди ва мени уларнинг энг яхши уйидан қилди. Мен сизларнинг энг яхши уйлигингиз ва энг яхши нафслигингизман», дедилар ﷺ.

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ عَنْ يُونُسَ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ نَوْفَلٍ عَنْ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ بْنِ رَبِيعَةَ بْنِ الْحَارِثِأَنَّهُ هُوَ وَالْفَضْلُ أَتَيَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِيُزَوِّجَهُمَا وَيَسْتَعْمِلَهُمَا عَلَى الصَّدَقَةِ فَيُصِيبَانِ مِنْ ذَلِكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ هَذِهِ الصَّدَقَةَ إِنَّمَا هِيَ أَوْسَاخُ النَّاسِ وَإِنَّهَا لَا تَحِلُّ لِمُحَمَّدٍ وَلَا لِآلِ مُحَمَّدٍ ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لِمَحْمِيَةَ الزُّبَيْدِيِّ زَوِّجْ الْفَضْلَ وَقَالَ لِنَوْفَلِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ زَوِّجْ عَبْدَ الْمُطَّلِبِ بْنَ رَبِيعَةَ وَقَالَ لِمَحْمِيَةَ بْنِ جَزْءٍ الزُّبَيْدِيِّ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسْتَعْمِلُهُ عَلَى الْأَخْمَاسِ فَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصْدِقُ عَنْهُمَا مِنْ الْخُمُسِ شَيْئًا لَمْ يُسَمِّهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ وَفِي أَوَّلِ هَذَا الْحَدِيثِ أَنَّ عَلِيًّا لَقِيَهُمَا فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَسْتَعْمِلُكُمَا فَقَالَا هَذَا حَسَدُكَ فَقَالَ أَنَا أَبُو حَسَنِ الْقَوْمِ لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَنْظُرَ مَا يَرُدُّ عَلَيْكُمَا فَلَمَّا كَلَّمَاهُ سَكَتَ فَجَعَلَتْ زَيْنَبُ تُلَوِّحُ بِثَوْبِهَا أَنَّهُ فِي حَاجَتِكُمَا

Abdulmuttalib ibn Rabiʼa ibn Horis (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u va Fazl Rasululloh ﷺning huzurlariga — u zot ikkovini uylantirishlari va sadaqalar ustiga amil qilib tayinlashlari, shunda ular shundan (nafaqa) olishlari uchun — keldilar. Shunda Rasululloh ﷺ: «Albatta, bu sadaqa xalqning kiridir. U Muhammadga ham, Muhammadning oilasiga ham halol emas», dedilar. Soʻng Rasululloh ﷺ Mahmiya az-Zubaydiyga: «Fazlni uylantir», dedilar; Navfal ibn Horis ibn Abdulmuttalibga esa: «Abdulmuttalib ibn Rabiʼani uylantir», dedilar. Mahmiya ibn Jazʼ az-Zubaydiyga ham (aytdilar) — Rasululloh ﷺ uni xums ustiga amil qilar edilar — u zot unga ikkovi nomidan xumsdan mahr toʻlashni buyurdilar; Abdulloh ibn Horis uning (miqdorini) aytmadi. Bu hadisning boshida (shu ham bor): Ali ikkovini uchratib: «Albatta, Rasululloh ﷺ sizlarni amil qilmaydilar», dedi. Ular: «Bu sening hasadingdir», dedilar. U: «Men qavmning Abu Hasaniman; sizlarga nima javob qaytarishini koʻrmagunimcha ketmayman», dedi. Ikkovi u zotga gapirganlarida, u zot jim qoldilar. Zaynab esa koʻylagi bilan: «U zot sizlarning hojatingiz (ustida)dir», deb ishora qila boshladi.Абдулмутталиб ибн Рабиъа ибн Ҳорис (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у ва Фазл Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига — у зот икковини уйлантиришлари ва садақалар устига амил қилиб тайинлашлари, шунда улар шундан (нафақа) олишлари учун — келдилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, бу садақа халқнинг киридир. У Муҳаммадга ҳам, Муҳаммаднинг оиласига ҳам ҳалол эмас», дедилар. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ Маҳмия аз-Зубайдийга: «Фазлни уйлантир», дедилар; Навфал ибн Ҳорис ибн Абдулмутталибга эса: «Абдулмутталиб ибн Рабиъани уйлантир», дедилар. Маҳмия ибн Жазъ аз-Зубайдийга ҳам (айтдилар) — Расулуллоҳ ﷺ уни хумс устига амил қилар эдилар — у зот унга иккови номидан хумсдан маҳр тўлашни буюрдилар; Абдуллоҳ ибн Ҳорис унинг (миқдорини) айтмади. Бу ҳадиснинг бошида (шу ҳам бор): Али икковини учратиб: «Албатта, Расулуллоҳ ﷺ сизларни амил қилмайдилар», деди. Улар: «Бу сенинг ҳасадингдир», дедилар. У: «Мен қавмнинг Абу Ҳасаниман; сизларга нима жавоб қайтаришини кўрмагунимча кетмайман», деди. Иккови у зотга гапирганларида, у зот жим қолдилар. Зайнаб эса кўйлаги билан: «У зот сизларнинг ҳожатингиз (устида)дир», деб ишора қила бошлади.

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ وَسَعْدٌ قَالَا حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ صَالِحٍ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ نَوْفَلِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ الْمُطَّلِبِ بْنَ رَبِيعَةَ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ أَخْبَرَهُأَنَّهُ اجْتَمَعَ رَبِيعَةُ بْنُ الْحَارِثِ وَعَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَقَالَا وَاللَّهِ لَوْ بَعَثْنَا هَذَيْنِ الْغُلَامَيْنِ فَقَالَ لِي وَلِلْفَضْلِ بْنِ عَبَّاسٍ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَمَّرَهُمَا عَلَى هَذِهِ الصَّدَقَاتِ فَأَدَّيَا مَا يُؤَدِّي النَّاسُ وَأَصَابَا مَا يُصِيبُ النَّاسُ مِنْ الْمَنْفَعَةِ فَبَيْنَمَا هُمَا فِي ذَلِكَ جَاءَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ مَاذَا تُرِيدَانِ فَأَخْبَرَاهُ بِالَّذِي أَرَادَا قَالَ فَلَا تَفْعَلَا فَوَاللَّهِ مَا هُوَ بِفَاعِلٍ فَقَالَ لِمَ تَصْنَعُ هَذَا فَمَا هَذَا مِنْكَ إِلَّا نَفَاسَةٌ عَلَيْنَا لَقَدْ صَحِبْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَنِلْتَ صِهْرَهُ فَمَا نَفِسْنَا ذَلِكَ عَلَيْكَ قَالَ فَقَالَ أَنَا أَبُو حَسَنٍ أَرْسِلُوهُمَا ثُمَّ اضْطَجَعَ قَالَ فَلَمَّا صَلَّى الظُّهْرَ سَبَقْنَاهُ إِلَى الْحُجْرَةِ فَقُمْنَا عِنْدَهَا حَتَّى مَرَّ بِنَا فَأَخَذَ بِأَيْدِينَا ثُمَّ قَالَ أَخْرِجَا مَا تُصَرِّرَانِ وَدَخَلَ فَدَخَلْنَا مَعَهُ وَهُوَ حِينَئِذٍ فِي بَيْتِ زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ قَالَ فَكَلَّمْنَاهُ فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ جِئْنَاكَ لِتُؤَمِّرَنَا عَلَى هَذِهِ الصَّدَقَاتِ فَنُصِيبَ مَا يُصِيبُ النَّاسُ مِنْ الْمَنْفَعَةِ وَنُؤَدِّي إِلَيْكَ مَا يُؤَدِّي النَّاسُ قَالَ فَسَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Abdulmuttalib ibn Rabiʼa ibn Horis ibn Abdulmuttalib (roziyallohu anhu) xabar berdi: Rabiʼa ibn Horis va Abbos ibn Abdulmuttalib bir joyga toʻplanishib: «Allohga qasamki, agar mana shu ikki bolani» — (roviy) aytdi: bu bilan meni va Fazl ibn Abbosni (nazarda tutdi) — «Rasululloh ﷺning huzurlariga yuborsak-u, u zot ikkovini mana shu sadaqalar ustiga amir qilib tayinlasalar, shunda ular xalq topshiradigan (narsa)ni topshirib, xalq oladigan foydadan olsalar edi», dedilar. Ular shu ish ustida turganlarida, Ali ibn Abu Tolib kelib: «Nima qilmoqchisizlar?» dedi. Ular unga koʻzlagan narsalarini aytdilar. U: «Bunday qilmanglar. Allohga qasamki, u zot buni qilmaydilar», dedi. (Rabiʼa) unga: «Nega bunday qilyapsan? Bu sendan faqat bizga nisbatan qizgʻanish, xolos. Sen Rasululloh ﷺga hamroh boʻlding va u zotga kuyov boʻlding, biz esa buni sendan qizgʻanmadik», dedi. Ali: «Men Abu Hasanman; yuboringlar ikkovini», dedi va yonboshlab yotdi. (Roviy) aytdi: U zot peshin namozini oʻqiganlarida, biz u zotdan oldin hujraga borib, uning yonida turdik. Nihoyat u zot yonimizdan oʻtdilar-da, qoʻllarimizdan ushladilar. Soʻng: «Dilingizda yashirib turgan narsangizni chiqaringlar», dedilar va (hujraga) kirdilar, biz ham u zot bilan birga kirdik. U zot oʻsha kuni Zaynab binti Jahshning uyida edilar. (Roviy) aytdi: Biz u zotga gapirib: «Yo Rasululloh! Biz sizning huzuringizga bizni mana shu sadaqalar ustiga amir qilib tayinlashingiz uchun keldik; shunda biz xalq oladigan foydadan olsak, sizga xalq topshirgani kabi topshirsak», dedik. (Roviy) aytdi: Shunda Rasululloh ﷺ jim qoldilar.Абдулмутталиб ибн Рабиъа ибн Ҳорис ибн Абдулмутталиб (розияллоҳу анҳу) хабар берди: Рабиъа ибн Ҳорис ва Аббос ибн Абдулмутталиб бир жойга тўпланишиб: «Аллоҳга қасамки, агар мана шу икки болани» — (ровий) айтди: бу билан мени ва Фазл ибн Аббосни (назарда тутди) — «Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига юборсак-у, у зот икковини мана шу садақалар устига амир қилиб тайинласалар, шунда улар халқ топширадиган (нарса)ни топшириб, халқ оладиган фойдадан олсалар эди», дедилар. Улар шу иш устида турганларида, Али ибн Абу Толиб келиб: «Нима қилмоқчисизлар?» деди. Улар унга кўзлаган нарсаларини айтдилар. У: «Бундай қилманглар. Аллоҳга қасамки, у зот буни қилмайдилар», деди. (Рабиъа) унга: «Нега бундай қиляпсан? Бу сендан фақат бизга нисбатан қизғаниш, холос. Сен Расулуллоҳ ﷺга ҳамроҳ бўлдинг ва у зотга куёв бўлдинг, биз эса буни сендан қизғанмадик», деди. Али: «Мен Абу Ҳасанман; юборинглар икковини», деди ва ёнбошлаб ётди. (Ровий) айтди: У зот пешин намозини ўқиганларида, биз у зотдан олдин ҳужрага бориб, унинг ёнида турдик. Ниҳоят у зот ёнимиздан ўтдилар-да, қўлларимиздан ушладилар. Сўнг: «Дилингизда яшириб турган нарсангизни чиқаринглар», дедилар ва (ҳужрага) кирдилар, биз ҳам у зот билан бирга кирдик. У зот ўша куни Зайнаб бинти Жаҳшнинг уйида эдилар. (Ровий) айтди: Биз у зотга гапириб: «Ё Расулуллоҳ! Биз сизнинг ҳузурингизга бизни мана шу садақалар устига амир қилиб тайинлашингиз учун келдик; шунда биз халқ оладиган фойдадан олсак, сизга халқ топширгани каби топширсак», дедик. (Ровий) айтди: Шунда Расулуллоҳ ﷺ жим қолдилар.