حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ حَدَّثَنِي أَبِي حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ يَعْنِي الْمُعَلِّمَ عَنِ ابْنِ بُرَيْدَةَ حَدَّثَنِي حَنْظَلَةُ بْنُ عَلِيٍّ أَنَّ مِحْجَنَ بْنَ الْأَدْرَعِ حَدَّثَهُأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَإِذَا هُوَ بِرَجُلٍ قَدْ قَضَى صَلَاتَهُ وَهُوَ يَتَشَهَّدُ وَهُوَ يَقُولُ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِاللَّهِ الْوَاحِدِ الْأَحَدِ الصَّمَدِ الَّذِي لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ أَنْ تَغْفِرَ لِي ذُنُوبِي إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ قَالَ فَقَالَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ غُفِرَ لَهُ قَدْ غُفِرَ لَهُ قَدْ غُفِرَ لَهُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ

Mihjan ibn al-Adraʼ (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ masjidga kirdilar, shu payt bir kishi namozini tugatib, tashahhud aytar, u: «Allohumma inni asʼaluka billahil-Vahidis-Somad, allazi lam yalid va lam yulad, va lam yakun lahu kufuvan ahad, an tagʻfira li zunubi, innaka antal-Gʻafurur-Rohim», derdi. Shunda Nabiy ﷺ: «U magʻfirat qilindi, u magʻfirat qilindi», deb uch marta aytdilar.Миҳжан ибн ал-Адраъ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ масжидга кирдилар, шу пайт бир киши намозини тугатиб, ташаҳҳуд айтар, у: «Аллоҳумма инни асъалука биллаҳил-Ваҳидис-Сомад, аллази лам ялид ва лам юлад, ва лам якун лаҳу куфуван аҳад, ан тағфира ли зунуби, иннака антал-Ғафурур-Роҳим», дерди. Шунда Набий ﷺ: «У мағфират қилинди, у мағфират қилинди», деб уч марта айтдилар.

حَدَّثَنَا يُونُسُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ يَعْنِي ابْنَ سَلَمَةَ عَنْ سَعِيدٍ الْجُرَيْرِيِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ عَنْ مِحْجَنِ بْنِ الْأَدْرَعِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَطَبَ النَّاسَ فَقَالَ يَوْمُ الْخَلَاصِ وَمَا يَوْمُ الْخَلَاصِ يَوْمُ الْخَلَاصِ وَمَا يَوْمُ الْخَلَاصِ يَوْمُ الْخَلَاصِ وَمَا يَوْمُ الْخَلَاصِ ثَلَاثًا فَقِيلَ لَهُ وَمَا يَوْمُ الْخَلَاصِ قَالَ يَجِيءُ الدَّجَّالُ فَيَصْعَدُ أُحُدًا فَيَنْظُرُ الْمَدِينَةَ فَيَقُولُ لِأَصْحَابِهِ أَتَرَوْنَ هَذَا الْقَصْرَ الْأَبْيَضَ هَذَا مَسْجِدُ أَحْمَدَ ثُمَّ يَأْتِي الْمَدِينَةَ فَيَجِدُ بِكُلِّ نَقْبٍ مِنْهَا مَلَكًا مُصْلِتًا فَيَأْتِي سَبْخَةَ الْحَرْفِ فَيَضْرِبُ رُوَاقَهُ ثُمَّ تَرْجُفُ الْمَدِينَةُ ثَلَاثَ رَجَفَاتٍ فَلَا يَبْقَى مُنَافِقٌ وَلَا مُنَافِقَةٌ وَلَا فَاسِقٌ وَلَا فَاسِقَةٌ إِلَّا خَرَجَ إِلَيْهِ فَذَلِكَ يَوْمُ الْخَلَاصِ

Mihjan ibn al-Adraʼ (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinishicha, Rasululloh ﷺ odamlarga xutba qilib: «Xalos kuni! Xalos kuni nima? Xalos kuni! Xalos kuni nima? Xalos kuni! Xalos kuni nima?» deb uch marta aytdilar. U zotga: «Xalos kuni nima?» deyildi. U zot: «Dajjol keladi va Uhudga chiqib, Madinaga qaraydi-da, sheriklariga: ‹Mana bu oq qasrni koʻryapsizlarmi? Bu — Ahmadning masjididir›, deydi. Soʻng Madinaga keladi va uning har bir yoʻlida yalangʻoch qilich koʻtargan bir farishtani topadi. Shunda u Sabxatul-Harfga borib, chodirini tikadi. Soʻng Madina uch marta silkinadi va (undan) hech bir munofiq erkak, munofiqa ayol, fosiq erkak va fosiqa ayol qolmay, uning oldiga chiqadi. Ana oʻsha — xalos kunidir», dedilar.Миҳжан ибн ал-Адраъ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинишича, Расулуллоҳ ﷺ одамларга хутба қилиб: «Халос куни! Халос куни нима? Халос куни! Халос куни нима? Халос куни! Халос куни нима?» деб уч марта айтдилар. У зотга: «Халос куни нима?» дейилди. У зот: «Дажжол келади ва Уҳудга чиқиб, Мадинага қарайди-да, шерикларига: ‹Мана бу оқ қасрни кўряпсизларми? Бу — Аҳмаднинг масжидидир›, дейди. Сўнг Мадинага келади ва унинг ҳар бир йўлида яланғоч қилич кўтарган бир фариштани топади. Шунда у Сабхатул-Ҳарфга бориб, чодирини тикади. Сўнг Мадина уч марта силкинади ва (ундан) ҳеч бир мунофиқ эркак, мунофиқа аёл, фосиқ эркак ва фосиқа аёл қолмай, унинг олдига чиқади. Ана ўша — халос кунидир», дедилар.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ أَبِي بِشْرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ عَنْ رَجَاءِ بْنِ أَبِي رَجَاءٍ قَالَكَانَ بُرَيْدَةُ عَلَى بَابِ الْمَسْجِدِ فَمَرَّ مِحْجَنٌ عَلَيْهِ وَسُكْبَةُ يُصَلِّي فَقَالَ بُرَيْدَةُ وَكَانَ فِيهِ مُرَاحٌ لِمِحْجَنٍ أَلَا تُصَلِّي كَمَا يُصَلِّي هَذَا فَقَالَ مِحْجَنٌ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَخَذَ بِيَدِي فَصَعِدَ عَلَى أُحُدٍ فَأَشْرَفَ عَلَى الْمَدِينَةِ فَقَالَ وَيْلُ أُمِّهَا قَرْيَةً يَدَعُهَا أَهْلُهَا خَيْرَ مَا تَكُونُ أَوْ كَأَخْيَرِ مَا تَكُونُ فَيَأْتِيهَا الدَّجَّالُ فَيَجِدُ عَلَى كُلِّ بَابٍ مِنْ أَبْوَابِهَا مَلَكًا مُصْلِتًا جَنَاحَيْهِ فَلَا يَدْخُلُهَا قَالَ ثُمَّ نَزَلَ وَهُوَ آخِذٌ بِيَدِي فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ وَإِذَا هُوَ بِرَجُلٍ يُصَلِّي فَقَالَ لِي مَنْ هَذَا فَأَتَيْتُ عَلَيْهِ فَأَثْنَيْتُ عَلَيْهِ خَيْرًا فَقَالَ اسْكُتْ لَا تُسْمِعْهُ فَتُهْلِكَهُ قَالَ ثُمَّ أَتَى حُجْرَةَ امْرَأَةٍ مِنْ نِسَائِهِ فَنَفَضَ يَدَهُ مِنْ يَدِي قَالَ إِنَّ خَيْرَ دِينِكُمْ أَيْسَرُهُ إِنَّ خَيْرَ دِينِكُمْ أَيْسُرُهُحَدَّثَنَا حَجَّاجٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ أَبِي بِشْرٍ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ شَقِيقٍ يُحَدِّثُ عَنْ رَجَاءِ بْنِ أَبِي رَجَاءٍ الْبَاهِلِيِّ عَنْ مِحْجَنٍ رَجُلٍ مِنْ أَسْلَمَ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ وَلَمْ يَقُلْ حَجَّاجٌ وَلَا أَبُو النَّضْرِ بِجَنَاحِهِ

Rajoʼ ibn Abu Rajoʼdan rivoyat qilinadi: Burayda masjid eshigida edi. Mihjan uning yonidan oʻtdi, Sukba esa namoz oʻqiyotgan edi. Burayda — Mihjanga hazil aralash — : «Mana bu kishi oʻqiyotgandek namoz oʻqimaysanmi?» dedi. Mihjan shunday dedi: Rasululloh ﷺ qoʻlimdan ushlab, Uhudga chiqdilar va Madinaga nazar solib: «Voy uning holiga! U shunday qishloqki, ahli uni eng yaxshi holida tashlab ketadi. Soʻng unga Dajjol keladi va uning har bir eshigi ustida qanotlarini yozgan bir farishtani topadi va unga kira olmaydi», dedilar. Soʻng u zot qoʻlimdan ushlagan holda tushdilar va masjidga kirdilar. Shu payt bir kishi namoz oʻqiyotgan ekan. U zot menga: «Bu kim?» dedilar. Men uni maqtab, yaxshi soʻzlar aytdim. U zot: «Jim boʻl, unga eshittirib, uni halok qilib qoʻyma», dedilar. Soʻng ayollaridan birining hujrasiga bordilar va qoʻllarini qoʻlimdan boʻshatib: «Albatta, diningizning eng yaxshisi — eng yengilidir; albatta, diningizning eng yaxshisi — eng yengilidir», dedilar. Hajjoj Shuʼbadan, u Abu Bishrdan, u Abdulloh ibn Shaqiqdan, u Rajoʼ ibn Abu Rajoʼ al-Bohiliydan, u Aslam (qabilasi)dan boʻlgan bir kishi — Mihjandan shuning maʼnosini zikr qildi; Hajjoj ham, Abun-Nazr ham: «qanoti bilan», demadi.Ражў ибн Абу Ражўдан ривоят қилинади: Бурайда масжид эшигида эди. Миҳжан унинг ёнидан ўтди, Сукба эса намоз ўқиётган эди. Бурайда — Миҳжанга ҳазил аралаш — : «Мана бу киши ўқиётгандек намоз ўқимайсанми?» деди. Миҳжан шундай деди: Расулуллоҳ ﷺ қўлимдан ушлаб, Уҳудга чиқдилар ва Мадинага назар солиб: «Вой унинг ҳолига! У шундай қишлоқки, аҳли уни энг яхши ҳолида ташлаб кетади. Сўнг унга Дажжол келади ва унинг ҳар бир эшиги устида қанотларини ёзган бир фариштани топади ва унга кира олмайди», дедилар. Сўнг у зот қўлимдан ушлаган ҳолда тушдилар ва масжидга кирдилар. Шу пайт бир киши намоз ўқиётган экан. У зот менга: «Бу ким?» дедилар. Мен уни мақтаб, яхши сўзлар айтдим. У зот: «Жим бўл, унга эшиттириб, уни ҳалок қилиб қўйма», дедилар. Сўнг аёлларидан бирининг ҳужрасига бордилар ва қўлларини қўлимдан бўшатиб: «Албатта, динингизнинг энг яхшиси — энг енгилидир; албатта, динингизнинг энг яхшиси — энг енгилидир», дедилар. Ҳажжож Шуъбадан, у Абу Бишрдан, у Абдуллоҳ ибн Шақиқдан, у Ражў ибн Абу Ражў ал-Боҳилийдан, у Аслам (қабиласи)дан бўлган бир киши — Миҳжандан шунинг маъносини зикр қилди; Ҳажжож ҳам, Абун-Назр ҳам: «қаноти билан», демади.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا كَهْمَسٌ وَيَزِيدُ قَالَ أَخْبَرَنَا كَهْمَسٌ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ شَقِيقٍ قَالَ مِحْجَنُ بْنُ الْأَدْرَعِبَعَثَنِي نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَاجَةٍ ثُمَّ عَرَضَ لِي وَأَنَا خَارِجٌ مِنْ طَرِيقٍ مِنْ طُرُقِ الْمَدِينَةِ قَالَ فَانْطَلَقْتُ مَعَهُ حَتَّى صَعِدْنَا أُحُدًا فَأَقْبَلَ عَلَى الْمَدِينَةِ فَقَالَ وَيْلُ أُمِّهَا قَرْيَةً يَوْمَ يَدَعُهَا أَهْلُهَا قَالَ يَزِيدُ كَأَيْنَعِ مَا تَكُونُ قَالَ قُلْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ مَنْ يَأْكُلُ ثَمَرَتَهَا قَالَ عَافِيَةُ الطَّيْرِ وَالسِّبَاعُ قَالَ وَلَا يَدْخُلُهَا الدَّجَّالُ كُلَّمَا أَرَادَ أَنْ يَدْخُلَهَا تَلَقَّاهُ بِكُلِّ نَقْبٍ مِنْهَا مَلَكٌ مُصْلِتًا قَالَ ثُمَّ أَقْبَلْنَا حَتَّى إِذَا كُنَّا بِبَابِ الْمَسْجِدِ قَالَ إِذَا رَجُلٌ يُصَلِّي قَالَ أَتَقُولُهُ صَادِقًا قَالَ قُلْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ هَذَا فُلَانٌ وَهَذَا مِنْ أَحْسَنِ أَهْلِ الْمَدِينَةِ أَوْ قَالَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْمَدِينَةِ صَلَاةً قَالَ لَا تُسْمِعْهُ فَتُهْلِكَهُ مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا إِنَّكُمْ أُمَّةٌ أُرِيدَ بِكُمْ الْيُسْرُحَدَّثَنَا حَجَّاجٌ حَدَّثَنِي شُعْبَةُ عَنْ أَبِي بِشْرٍ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ شَقِيقٍ يُحَدِّثُ عَنْ رَجَاءِ بْنِ أَبِي رَجَاءٍ الْبَاهِلِيِّ عَنْ مِحْجَنٍ رَجُلٍ مِنْ أَسْلَمَ فَذَكَرَ نَحْوَهُ

Mihjan ibn al-Adraʼ aytdi: Allohning Nabiysi ﷺ meni bir hojat bilan yubordilar; soʻng men Madina yoʻllaridan biridan chiqib kelayotganimda, u zot menga roʻpara boʻldilar. Men u zot bilan birga bordim, hatto Uhudga chiqdik. U zot Madinaga yuzlanib: «Ahli uni tashlab ketadigan kunida bu qishloqning holiga voy!» dedilar. Yazid oʻz rivoyatida: «U eng gullab-yashnagan chogʻida», dedi. Men: «Ey Allohning Nabiysi, uning mevasini kim yeydi?» dedim. U zot: «Qushlar va yirtqichlar», dedilar. Soʻng: «Unga Dajjol kirmaydi; u kirmoqchi boʻlgan har safar uning har bir yoʻlagida qilichini yalangʻochlagan bir farishta uni qarshi oladi», dedilar. Soʻng biz qaytdik. Masjid eshigiga yetganimizda, bir kishi namoz oʻqiyotgan ekan. U zot: «Uni chin (ixlosli) deb aytasanmi?» dedilar. Men: «Ey Allohning Nabiysi, bu falonchi; u Madina ahlining eng yaxshisi», yoki: «Madina ahlining eng koʻp namoz oʻqiydiganidir», dedim. U zot: «Unga eshittirma, uni halok qilasan», — ikki yoki uch marta (aytdilar) — «Albatta, sizlar oson (yengillik) iroda qilingan ummatsizlar», dedilar. Boshqa bir rivoyatda Abdulloh ibn Shaqiq Rajoʼ ibn Abu Rajoʼ al-Bohiliydan, u Aslam (qabilasi)dan boʻlgan Mihjan degan kishidan shunga oʻxshashini zikr qildi.Миҳжан ибн ал-Адраъ айтди: Аллоҳнинг Набийси ﷺ мени бир ҳожат билан юбордилар; сўнг мен Мадина йўлларидан биридан чиқиб келаётганимда, у зот менга рўпара бўлдилар. Мен у зот билан бирга бордим, ҳатто Уҳудга чиқдик. У зот Мадинага юзланиб: «Аҳли уни ташлаб кетадиган кунида бу қишлоқнинг ҳолига вой!» дедилар. Язид ўз ривоятида: «У энг гуллаб-яшнаган чоғида», деди. Мен: «Эй Аллоҳнинг Набийси, унинг мевасини ким ейди?» дедим. У зот: «Қушлар ва йиртқичлар», дедилар. Сўнг: «Унга Дажжол кирмайди; у кирмоқчи бўлган ҳар сафар унинг ҳар бир йўлагида қиличини яланғочлаган бир фаришта уни қарши олади», дедилар. Сўнг биз қайтдик. Масжид эшигига етганимизда, бир киши намоз ўқиётган экан. У зот: «Уни чин (ихлосли) деб айтасанми?» дедилар. Мен: «Эй Аллоҳнинг Набийси, бу фалончи; у Мадина аҳлининг энг яхшиси», ёки: «Мадина аҳлининг энг кўп намоз ўқийдиганидир», дедим. У зот: «Унга эшиттирма, уни ҳалок қиласан», — икки ёки уч марта (айтдилар) — «Албатта, сизлар осон (енгиллик) ирода қилинган умматсизлар», дедилар. Бошқа бир ривоятда Абдуллоҳ ибн Шақиқ Ражў ибн Абу Ражў ал-Боҳилийдан, у Аслам (қабиласи)дан бўлган Миҳжан деган кишидан шунга ўхшашини зикр қилди.

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ حَدَّثَنَا أَبُو بِشْرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ عَنْ رَجَاءِ بْنِ أَبِي رَجَاءٍ الْبَاهِلِيِّ عَنْ مِحْجَنٍ قَالَ عَفَّانُ وَهُوَ ابْنُ الْأَدْرَعِ قَالَ وَحَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنِ الْجُرَيْرِيِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ عَنْ مِحْجَنِ بْنِ الْأَدْرَعِ قَالَقَالَ رَجَاءٌ أَقْبَلْتُ مَعَ مِحْجَنٍ ذَاتَ يَوْمٍ حَتَّى إِذَا انْتَهَيْنَا إِلَى مَسْجِدِ الْبَصْرَةِ فَوَجَدْنَا بُرَيْدَةَ الْأَسْلَمِيَّ عَلَى بَابٍ مِنْ أَبْوَابِ الْمَسْجِدِ جَالِسًا قَالَ وَكَانَ فِي الْمَسْجِدِ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ سُكْبَةُ يُطِيلُ الصَّلَاةَ فَلَمَّا انْتَهَيْنَا إِلَى بَابِ الْمَسْجِدِ وَعَلَيْهِ بُرَيْدَةُ قَالَ وَكَانَ بُرَيْدَةُ صَاحِبَ مُزَاحَاتٍ قَالَ يَا مِحْجَنُ أَلَا تُصَلِّي كَمَا يُصَلِّي سُكْبَةُ قَالَ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيْهِ مِحْجَنٌ شَيْئًا وَرَجَعَ قَالَ وَقَالَ لِي مِحْجَنٌ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَخَذَ بِيَدِي فَانْطَلَقَ يَمْشِي حَتَّى صَعِدَ أُحُدًا فَأَشْرَفَ عَلَى الْمَدِينَةِ فَقَالَ وَيْلُ أُمِّهَا مِنْ قَرْيَةٍ يَتْرُكُهَا أَهْلُهَا كَأَعْمَرِ مَا تَكُونُ يَأْتِيهَا الدَّجَّالُ فَيَجِدُ عَلَى كُلِّ بَابٍ مِنْ أَبْوَابِهَا مَلَكًا مُصْلِتًا فَلَا يَدْخُلُهَا قَالَ ثُمَّ انْحَدَرَ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِسُدَّةِ الْمَسْجِدِ رَأَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلًا يُصَلِّي فِي الْمَسْجِدِ وَيَسْجُدُ وَيَرْكَعُ وَيَسْجُدُ وَيَرْكَعُ قَالَ فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ هَذَا قَالَ فَأَخَذْتُ أُطْرِيهِ لَهُ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا فُلَانٌ وَهَذَا وَهَذَا قَالَ اسْكُتْ لَا تُسْمِعْهُ فَتُهْلِكَهُ قَالَ

Rajoʼ aytdi: Bir kuni men Mihjan bilan birga bordim, hatto Basra masjidiga yetdik. Masjid eshiklaridan birida oʻtirgan Burayda al-Aslamiyni uchratdik. Masjidda Sukba deb ataladigan, namozni uzoq oʻqiydigan bir kishi bor edi. Biz Burayda oʻtirgan masjid eshigiga yetganimizda — Burayda hazil-mutoyibani yaxshi koʻradigan kishi edi — u: «Ey Mihjan, Sukba oʻqiganidek namoz oʻqimaysanmi?» dedi. Mihjan unga hech narsa deb javob bermay qaytdi. Soʻng Mihjan menga dedi: Rasululloh ﷺ qoʻlimdan ushlab, piyoda yurdilar, hatto Uhudga chiqdilar va Madinaga nazar soldilar. Soʻng: «Ahli uni eng obod chogʻida tashlab ketadigan bu qishloqning holiga voy! Unga Dajjol keladi va uning har bir eshigida qilichini yalangʻochlagan bir farishtani topadi, bas, unga kira olmaydi», dedilar. Soʻng pastga tushdilar. Masjid ostonasiga yetganimizda, Rasululloh ﷺ masjidda namoz oʻqiyotgan, sajda qilib, rukuʼ qilib turgan bir kishini koʻrdilar. Rasululloh ﷺ menga: «Bu kim?» dedilar. Men uni u zotning oldilarida maqtay boshladim: «Ey Allohning Rasuli, bu falonchi, bu shunday, bu shunday», dedim. U zot: «Jim boʻl, unga eshittirma, uni halok qilasan», dedilar.Ражў айтди: Бир куни мен Миҳжан билан бирга бордим, ҳатто Басра масжидига етдик. Масжид эшикларидан бирида ўтирган Бурайда ал-Асламийни учратдик. Масжидда Сукба деб аталадиган, намозни узоқ ўқийдиган бир киши бор эди. Биз Бурайда ўтирган масжид эшигига етганимизда — Бурайда ҳазил-мутойибани яхши кўрадиган киши эди — у: «Эй Миҳжан, Сукба ўқиганидек намоз ўқимайсанми?» деди. Миҳжан унга ҳеч нарса деб жавоб бермай қайтди. Сўнг Миҳжан менга деди: Расулуллоҳ ﷺ қўлимдан ушлаб, пиёда юрдилар, ҳатто Уҳудга чиқдилар ва Мадинага назар солдилар. Сўнг: «Аҳли уни энг обод чоғида ташлаб кетадиган бу қишлоқнинг ҳолига вой! Унга Дажжол келади ва унинг ҳар бир эшигида қиличини яланғочлаган бир фариштани топади, бас, унга кира олмайди», дедилар. Сўнг пастга тушдилар. Масжид остонасига етганимизда, Расулуллоҳ ﷺ масжидда намоз ўқиётган, сажда қилиб, рукуъ қилиб турган бир кишини кўрдилар. Расулуллоҳ ﷺ менга: «Бу ким?» дедилар. Мен уни у зотнинг олдиларида мақтай бошладим: «Эй Аллоҳнинг Расули, бу фалончи, бу шундай, бу шундай», дедим. У зот: «Жим бўл, унга эшиттирма, уни ҳалок қиласан», дедилар.