حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَمْرٍو عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنِ ابْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ أَبِيهِيَبْلُغُ بِهِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَعْنِي أَنَّ أَرْوَاحَ الشُّهَدَاءِ فِي طَائِرٍ خُضْرٍ تَعْلُقُ مِنْ ثَمَرِ الْجَنَّةِ وَقُرِئَ عَلَى سُفْيَانَ نَسَمَةٌ تَعْلُقُ فِي ثَمَرَةٍ أَوْ شَجَرِ الْجَنَّةِ

Ibn Kaʼb ibn Molik otasidan rivoyat qiladi; u buni Nabiy ﷺga yetkazadi, yaʼni: shahidlarning ruhlari jannat mevasidan yeydigan yashil qushlar ichidadir. Sufyonga: «Jannat mevasidan yoki daraxtidan yeydigan bir jon», deb ham oʻqib berilgan.Ибн Каъб ибн Молик отасидан ривоят қилади; у буни Набий ﷺга етказади, яъни: шаҳидларнинг руҳлари жаннат мевасидан ейдиган яшил қушлар ичидадир. Суфёнга: «Жаннат мевасидан ёки дарахтидан ейдиган бир жон», деб ҳам ўқиб берилган.

حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَعْدٍ عَنْ ابْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَأْكُلُ بِثَلَاثِ أَصَابِعَ وَلَا يَمْسَحُ يَدَهُ حَتَّى يَلْعَقَهَا

Kaʼb ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ uch barmoq bilan yer va qoʻlini artishdan oldin uni yalar edilar», — dedi.Каъб ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ уч бармоқ билан ер ва қўлини артишдан олдин уни ялар эдилар», — деди.

حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ قَالَ حَدَّثَنَا الْحَجَّاجُ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ أَبِيهِأَنَّ جَارِيَةً لَهُمْ سَوْدَاءَ ذَبَحَتْ شَاةً بِمَرْوَةٍ فَذَكَرَ كَعْبٌ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَمَرَهُ بِأَكْلِهَا

Ibn Kaʼb ibn Molik otasidan rivoyat qiladiki, ularning qora tanli bir choʻrisi oʻtkir tosh bilan bir qoʻyni soʻydi. Kaʼb buni Nabiy ﷺga aytdi, u zot esa uni yeyishga buyurdilar.Ибн Каъб ибн Молик отасидан ривоят қиладики, уларнинг қора танли бир чўриси ўткир тош билан бир қўйни сўйди. Каъб буни Набий ﷺга айтди, у зот эса уни ейишга буюрдилар.

حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ عَنْ هِشَامٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَعْدٍ أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَوْ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَخْبَرَاهُ عَنْ أَبِيهِ كَعْبٍ أَنَّهُ حَدَّثَهُمْأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَأْكُلُ بِثَلَاثِ أَصَابِعَ فَإِذَا فَرَغَ لَعِقَهَا

Kaʼb ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ uch barmoq bilan yer, taomni tugatgach esa ularni yalar edilar.Каъб ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ уч бармоқ билан ер, таомни тугатгач эса уларни ялар эдилар.

حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ قَالَ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ كَعْبٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَقْدَمُ مِنْ سَفَرٍ إِلَّا فِي الضُّحَى فَيَبْدَأُ بِالْمَسْجِدِ فَيُصَلِّي فِيهِ رَكْعَتَيْنِ وَيَقْعُدُ فِيهِ

Abdurrahmon ibn Kaʼb otasidan rivoyat qiladi. U aytdi: Rasululloh ﷺ safardan faqat chosht paytida qaytar edilar. Kelgach, avval masjiddan boshlar, unda ikki rakat namoz oʻqir va unda oʻtirar edilar.Абдурраҳмон ибн Каъб отасидан ривоят қилади. У айтди: Расулуллоҳ ﷺ сафардан фақат чошт пайтида қайтар эдилар. Келгач, аввал масжиддан бошлар, унда икки ракат намоз ўқир ва унда ўтирар эдилар.

حَدَّثَنَا يَزِيدُ وَأَبُو النَّضْرِ قَالَا أَنَا الْمَسْعُودِيُّ عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنِ ابْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَثَلُ الْمُؤْمِنِ كَالْخَامَةِ مِنْ الزَّرْعِ تُفَيِّئُهَا الرِّيَاحُ تَصْرَعُهَا مَرَّةً وَتَعْدِلُهَا أُخْرَى حَتَّى يَأْتِيَهُ أَجَلُهُ وَمَثَلُ الْكَافِرِ مَثَلُ الْأَرْزَةِ الْمُجْذِيَةِ عَلَى أَصْلِهَا لَا يُقِلُّهَا شَيْءٌ حَتَّى يَكُونَ انْجِعَافُهَا مَرَّةً

Ibn Kaʼb ibn Molik otasidan rivoyat qiladi. U aytdi: Rasululloh ﷺ: «Moʻminning misoli ekinning yumshoq niholiga oʻxshaydi: shamollar uni egib qoʻyadi, goh yiqitadi, goh tiklab qoʻyadi, toki uning ajali kelgunicha. Kofirning misoli esa oʻz tomiri ustida tik turgan qarogʻayning misolidir: unga hech narsa taʼsir qilmaydi, toki bir martada ildizi bilan qoʻporib tashlanguniga qadar», dedilar.Ибн Каъб ибн Молик отасидан ривоят қилади. У айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Мўминнинг мисоли экиннинг юмшоқ ниҳолига ўхшайди: шамоллар уни эгиб қўяди, гоҳ йиқитади, гоҳ тиклаб қўяди, токи унинг ажали келгунича. Кофирнинг мисоли эса ўз томири устида тик турган қароғайнинг мисолидир: унга ҳеч нарса таъсир қилмайди, токи бир мартада илдизи билан қўпориб ташлангунига қадар», дедилар.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ وَعَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَا أَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ شِهَابٍ أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبٍ قَالَ عَبْدُ الرَّزَّاقِ وَعَنْ عَمِّهِ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبٍ عَنْ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ قَالَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَقْدَمُ مِنْ سَفَرٍ إِلَّا نَهَارًا فِي الضُّحَى وَإِذَا قَدِمَ بَدَأَ بِالْمَسْجِدِ فَصَلَّى فِيهِ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ فِيهِ

Kaʼb ibn Molik (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺ safardan faqat kunduzi, chosht paytida qaytar edilar. Qaytganlarida, avval masjiddan boshlar, unda ikki rakat namoz oʻqir, soʻng unda oʻtirar edilar.Каъб ибн Молик (розияллоҳу анҳу) айтди: Набий ﷺ сафардан фақат кундузи, чошт пайтида қайтар эдилар. Қайтганларида, аввал масжиддан бошлар, унда икки ракат намоз ўқир, сўнг унда ўтирар эдилар.

حَدَّثَنَا سُرَيْجٌ وَأَبُو جَعْفَرٍ الْمَدَائِنِيُّ قَالَا حَدَّثَنَا عَبَّادٌ عَنْ سُفْيَانَ بْنِ حُسَيْنٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ أَبِيهِأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَرَّ بِهِ وَهُوَ مُلَازِمٌ رَجُلًا فَقَالَ مَا هَذَا قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ غَرِيمٌ لِي وَأَشَارَ بِيَدِهِ أَنْ يَأْخُذَ النِّصْفَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ نَعَمْ قَالَ فَأَخَذَ الشَّطْرَ وَتَرَكَ الشَّطْرَ

Abdulloh ibn Kaʼb ibn Molik otasidan rivoyat qiladiki, Nabiy ﷺ uning yonidan oʻtdilar, u esa bir kishini (qoʻyib yubormay) ushlab turgan edi. U zot: «Bu nima?» dedilar. U: «Yo Rasululloh, bu — mening qarzdorim», dedi. U zot qoʻllari bilan yarmini olishga ishora qildilar. Men: «Ha, yo Rasululloh», dedim. U aytdi: Bas, u yarmini oldi va yarmini tark qildi.Абдуллоҳ ибн Каъб ибн Молик отасидан ривоят қиладики, Набий ﷺ унинг ёнидан ўтдилар, у эса бир кишини (қўйиб юбормай) ушлаб турган эди. У зот: «Бу нима?» дедилар. У: «Ё Расулуллоҳ, бу — менинг қарздорим», деди. У зот қўллари билан ярмини олишга ишора қилдилар. Мен: «Ҳа, ё Расулуллоҳ», дедим. У айтди: Бас, у ярмини олди ва ярмини тарк қилди.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ أَبِيهِأَنَّهُ قَالَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ أَنْزَلَ فِي الشِّعْرِ مَا أَنْزَلَ فَقَالَ إِنَّ الْمُؤْمِنَ يُجَاهِدُ بِسَيْفِهِ وَلِسَانِهِ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَكَأَنَّ مَا تَرْمُونَهُمْ بِهِ نَضْحُ النَّبْلِ

Abdurrahmon ibn Kaʼb ibn Molik otasidan rivoyat qiladiki, u Nabiy ﷺga: «Albatta, Alloh azza va jalla sheʼr haqida nozil qilganini nozil qildi», dedi. U zot: «Albatta, moʻmin qilichi va tili bilan jihod qiladi. Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, sizlarning ularga otayotganingiz goʻyo oʻq yogʻdirishdek», dedilar.Абдурраҳмон ибн Каъб ибн Молик отасидан ривоят қиладики, у Набий ﷺга: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла шеър ҳақида нозил қилганини нозил қилди», деди. У зот: «Албатта, мўмин қиличи ва тили билан жиҳод қилади. Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, сизларнинг уларга отаётганингиз гўё ўқ ёғдиришдек», дедилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَلَمْ أَتَخَلَّفْ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزَاةٍ غَزَاهَا حَتَّى كَانَتْ غَزْوَةُ تَبُوكَ إِلَّا بَدْرًا وَلَمْ يُعَاتِبْ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحَدًا تَخَلَّفَ عَنْ بَدْرٍ إِنَّمَا خَرَجَ يُرِيدُ الْعِيرَ فَخَرَجَتْ قُرَيْشٌ مُغَوِّثِينَ لِعِيرِهِمْ فَالْتَقَوْا عَنْ غَيْرِ مَوْعِدٍ كَمَا قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَلَعَمْرِي إِنَّ أَشْرَفَ مَشَاهِدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي النَّاسِ لَبَدْرٌ وَمَا أُحِبُّ أَنِّي كُنْتُ شَهِدْتُهَا مَكَانَ بَيْعَتِي لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ حَيْثُ تَوَافَقْنَا عَلَى الْإِسْلَامِ وَلَمْ أَتَخَلَّفْ بَعْدُ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا حَتَّى كَانَتْ غَزْوَةُ تَبُوكَ وَهِيَ آخِرُ غَزْوَةٍ غَزَاهَا فَأَذِنَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِلنَّاسِ بِالرَّحِيلِ وَأَرَادَ أَنْ يَتَأَهَّبُوا أُهْبَةَ غَزْوِهِمْ وَذَلِكَ حِينَ طَابَ الظِّلَالُ وَطَابَتْ الثِّمَارُ فَكَانَ قَلَّمَا أَرَادَ غَزْوَةً إِلَّا وَرَّى غَيْرَهَا وَقَالَ يَعْقُوبُ عَنِ ابْنِ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ إِلَّا وَرَّى بِغَيْرِهَا حَدَّثَنَاهُ سُفْيَانَ عَنْ مَعْمَرٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ وَقَالَ فِيهِ وَرَّى غَيْرَهَا ثُمَّ رَجَعَ إِلَى حَدِيثِ عَبْدِ الرَّزَّاقِ وَكَانَ يَقُولُ الْحَرْبُ خَدْعَةٌ فَأَرَادَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ أَنْ يَتَأَهَّبَ النَّاسُ أُهْبَةً وَأَنَا أَيْسَرُ مَا

Abdurrahmon ibn Kaʼb ibn Molik otasidan rivoyat qiladi. U aytdi: Men Rasululloh ﷺ qatnashgan birorta gʻazotdan — Badrdan boshqa — Tabuk gʻazotigacha ortda qolmaganman. Nabiy ﷺ Badrdan ortda qolgan hech kimni koyimagan edilar; chunki u zot faqat (savdo) karvonini koʻzlab chiqqan edilar, Quraysh esa oʻz karvoniga madad berish uchun chiqdi va ular Alloh azza va jalla aytganidek, vaʼdalashmagan holda uchrashib qoldilar. Umrim bilan qasamki, albatta Rasululloh ﷺning odamlar orasidagi eng sharafli mashhadlari Badrdir; lekin men Aqaba kechasidagi bayʼatim — biz islom uzra kelishgan (kecha) oʻrniga unda hozir boʻlishni yoqtirmayman. Shundan keyin men Rasululloh ﷺ qatnashgan birorta gʻazotdan Tabuk gʻazotigacha ortda qolmadim; u — u zot qatnashgan soʻnggi gʻazot edi. Rasululloh ﷺ odamlarga (yoʻlga) chiqishga izn berdilar va ular oʻz gʻazotlari uchun jihoz tayyorlashlarini istadilar; bu — soyalar yoqimli, mevalar shirin boʻlgan paytda edi. U zot biror gʻazotni iroda qilsalar, uni boshqasi bilan yashirmay qolishlari kam edi. Yaʼqub Ibn Shihobning jiyanidan: «illa varro bigʻayriho», dedi. Bizga buni Sufyon Maʼmardan, u az-Zuhriydan, u Abdurrahmon ibn Abdulloh ibn Kaʼb ibn Molikdan soʻzlab berdi va unda: «varro gʻayraho», dedi. Soʻng (rovi) Abdurrazzoqning hadisiga qaytdi: U zot: «Urush — makrdir», der edilar. Bas, Nabiy ﷺ Tabuk gʻazotida odamlar jihoz tayyorlashlarini istadilar; men esa eng imkonli…Абдурраҳмон ибн Каъб ибн Молик отасидан ривоят қилади. У айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺ қатнашган бирорта ғазотдан — Бадрдан бошқа — Табук ғазотигача ортда қолмаганман. Набий ﷺ Бадрдан ортда қолган ҳеч кимни койимаган эдилар; чунки у зот фақат (савдо) карвонини кўзлаб чиққан эдилар, Қурайш эса ўз карвонига мадад бериш учун чиқди ва улар Аллоҳ азза ва жалла айтганидек, ваъдалашмаган ҳолда учрашиб қолдилар. Умрим билан қасамки, албатта Расулуллоҳ ﷺнинг одамлар орасидаги энг шарафли машҳадлари Бадрдир; лекин мен Ақаба кечасидаги байъатим — биз ислом узра келишган (кеча) ўрнига унда ҳозир бўлишни ёқтирмайман. Шундан кейин мен Расулуллоҳ ﷺ қатнашган бирорта ғазотдан Табук ғазотигача ортда қолмадим; у — у зот қатнашган сўнгги ғазот эди. Расулуллоҳ ﷺ одамларга (йўлга) чиқишга изн бердилар ва улар ўз ғазотлари учун жиҳоз тайёрлашларини истадилар; бу — соялар ёқимли, мевалар ширин бўлган пайтда эди. У зот бирор ғазотни ирода қилсалар, уни бошқаси билан яширмай қолишлари кам эди. Яъқуб Ибн Шиҳобнинг жиянидан: «илла варро биғайриҳо», деди. Бизга буни Суфён Маъмардан, у аз-Зуҳрийдан, у Абдурраҳмон ибн Абдуллоҳ ибн Каъб ибн Моликдан сўзлаб берди ва унда: «варро ғайраҳо», деди. Сўнг (рови) Абдурраззоқнинг ҳадисига қайтди: У зот: «Уруш — макрдир», дер эдилар. Бас, Набий ﷺ Табук ғазотида одамлар жиҳоз тайёрлашларини истадилар; мен эса энг имконли…

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ مُبَارَكٍ عَنْ مَعْمَرٍ وَيُونُسَ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ كَعْبٍ قَالَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا سُرَّ اسْتَنَارَ وَجْهُهُ حَتَّى كَأَنَّ وَجْهَهُ شِقَّةُ قَمَرٍ وَكُنَّا نَعْرِفُ ذَلِكَ فِيهِ

Kaʼb ibn Molik (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ xursand boʻlganlarida yuzlari nurlanar, hatto yuzlari goʻyo oyning bir parchasiday boʻlar edi; biz buni u zotdan bilar edik.Каъб ибн Молик (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ хурсанд бўлганларида юзлари нурланар, ҳатто юзлари гўё ойнинг бир парчасидай бўлар эди; биз буни у зотдан билар эдик.

حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ قَالَ أَخْبَرَنَا يُونُسُ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ أَبَاهُ أَخْبَرَهُ أَنَّهُتَقَاضَى ابْنَ أَبِي حَدْرَدٍ دَيْنًا كَانَ لَهُ عَلَيْهِ فِي عَهْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَسْجِدِ فَارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُهُمَا حَتَّى سَمِعَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ فِي بَيْتِهِ فَخَرَجَ إِلَيْهِمَا حَتَّى كَشَفَ سِجْفَ حُجْرَتِهِ فَنَادَى يَا كَعْبُ بْنَ مَالِكٍ فَقَالَ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَأَشَارَ إِلَيْهِ أَنْ ضَعْ مِنْ دَيْنِكَ الشَّطْرَ قَالَ قَدْ فَعَلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ قُمْ فَاقْضِهِ

Abdulloh ibn Kaʼb ibn Molik otasidan rivoyat qiladi: Men Nabiy ﷺ zamonlarida masjidda Ibn Abu Hadraddan menga (qarzdor) boʻlgan qarzini toʻlashni talab qildim va ikkovimizning ovozimiz balandlashdi, hatto Rasululloh ﷺ uni oʻz uylarida turib eshitdilar. U zot xonalari pardasini koʻtarib, ikkovimiz tomon chiqdilar va: «Ey Kaʼb ibn Molik!» — deb nido qildilar. Men: «Labbayk, yo Rasululloh!» — dedim. U zot menga qarzimning yarmini tushirishga ishora qildilar. Men: «Shunday qildim, yo Rasululloh», dedim. U zot (Ibn Abu Hadradga): «Tur, unga (qarzni) toʻla», — dedilar.Абдуллоҳ ибн Каъб ибн Молик отасидан ривоят қилади: Мен Набий ﷺ замонларида масжидда Ибн Абу Ҳадраддан менга (қарздор) бўлган қарзини тўлашни талаб қилдим ва икковимизнинг овозимиз баландлашди, ҳатто Расулуллоҳ ﷺ уни ўз уйларида туриб эшитдилар. У зот хоналари пардасини кўтариб, икковимиз томон чиқдилар ва: «Эй Каъб ибн Молик!» — деб нидо қилдилар. Мен: «Лаббайк, ё Расулуллоҳ!» — дедим. У зот менга қарзимнинг ярмини туширишга ишора қилдилар. Мен: «Шундай қилдим, ё Расулуллоҳ», дедим. У зот (Ибн Абу Ҳадрадга): «Тур, унга (қарзни) тўла», — дедилар.

حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ يَعْنِي ابْنَ الطَّبَاعِ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنِ ابْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ أَبِيهِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يُسَافِرَ لَمْ يُسَافِرْ إِلَّا يَوْمَ الْخَمِيسِ

Ibn Kaʼb ibn Molik otasidan rivoyat qiladiki, Rasululloh ﷺ safar qilmoqchi boʻlsalar, faqat payshanba kuni safarga chiqar edilar.Ибн Каъб ибн Молик отасидан ривоят қиладики, Расулуллоҳ ﷺ сафар қилмоқчи бўлсалар, фақат пайшанба куни сафарга чиқар эдилар.

حَدَّثَنَا هَاشِمٌ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مَعْشَرٍ عَنْ يَزِيدَ بْنِ خُصَيْفَةَ عَنْ عَمْرِو بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا وَجَدَ أَحَدُكُمْ أَلَمًا فَلْيَضَعْ يَدَهُ حَيْثُ يَجِدُ أَلَمَهُ ثُمَّ لِيَقُلْ سَبْعَ مَرَّاتٍ أَعُوذُ بِعِزَّةِ اللَّهِ وَقُدْرَتِهِ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ مِنْ شَرِّ مَا أَجِدُ

Amr ibn Kaʼb ibn Molik otasidan rivoyat qiladi. U aytdi: Rasululloh ﷺ: «Biringiz ogʻriq sezsa, qoʻlini ogʻriq sezayotgan joyiga qoʻysin, soʻng yetti marta: ‹Allohning izzati va Uning har narsaga qodirligi bilan oʻzim sezayotgan narsaning yomonligidan panoh soʻrayman›, desin», dedilar.Амр ибн Каъб ибн Молик отасидан ривоят қилади. У айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Бирингиз оғриқ сезса, қўлини оғриқ сезаётган жойига қўйсин, сўнг етти марта: ‹Аллоҳнинг иззати ва Унинг ҳар нарсага қодирлиги билан ўзим сезаётган нарсанинг ёмонлигидан паноҳ сўрайман›, десин», дедилар.