حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ حَدَّثَنِي سَهْلُ بْنُ سَعْدٍ السَّاعِدِيُّ، أَنَّهُ رَأَى مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ فِي الْمَسْجِدِ، فَأَقْبَلْتُ حَتَّى جَلَسْتُ إِلَى جَنْبِهِ، فَأَخْبَرَنَا أَنَّ زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَمْلَى عَلَيْهِ لاَ يَسْتَوِي الْقَاعِدُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَجَاءَهُ ابْنُ أُمِّ مَكْتُومٍ وَهْوَ يُمِلُّهَا عَلَىَّ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَاللَّهِ لَوْ أَسْتَطِيعُ الْجِهَادَ لَجَاهَدْتُ ـ وَكَانَ أَعْمَى ـ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم وَفَخِذُهُ عَلَى فَخِذِي، فَثَقُلَتْ عَلَىَّ حَتَّى خِفْتُ أَنْ تُرَضَّ فَخِذِي، ثُمَّ سُرِّيَ عَنْهُ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ [quran sura="4" aya_start="95" aya_end="95"]{غَيْرَ أُولِي الضَّرَرِ}
(Sahl ibn Saʼd as-Soidiy xabar berdi)ki, u Marvon ibnul-Hakamni masjidda koʻ rdi; «Men kelib, uning yoniga oʻ tirdim. U bizga — Zayd ibn Sobit unga xabar berganini — soʻzlab berdi: Rasululloh ﷺ unga ‹Moʻminlardan oʻ tirib qolganlar bilan Alloh yoʻ lida jihod qiluvchilar teng emas› (degan oyatni) imlo qilayotganlarida (yozdirayotganlarida), Ibn Ummu Maktum keldi — u (Zayd) buni menga imlo qilayotgan (paytda) edi — va: ‹Ey Allohning Rasuli, Allohga qasamki, agar jihodga qodir boʻ lganimda, albatta jihod qilgan boʻ lardim› dedi — u koʻ r edi. Shunda Alloh oʻ z Rasuliga ﷺ — uning soni mening sonim ustida (boʻ lgan holda) — (vahy) nozil qildi; (vahyning ogʻ irligi) menga shunchali ogʻ ir keldiki, sonim ezilib ketishidan qoʻ rqdim; soʻng (vahy) u zotdan koʻ tarildi. Alloh ‹...zarar (uzr) egalaridan boshqa...› (Niso surasi, 95) (soʻzini) nozil qildi», dedi.(Саҳл ибн Саъд ас-Соидий хабар берди)ки, у Марвон ибнул-Ҳакамни масжидда кў рди; «Мен келиб, унинг ёнига ў тирдим. У бизга — Зайд ибн Собит унга хабар берганини — сўзлаб берди: Расулуллоҳ ﷺ унга ‹Мўминлардан ў тириб қолганлар билан Аллоҳ йў лида жиҳод қилувчилар тенг эмас› (деган оятни) имло қилаётганларида (ёздираётганларида), Ибн Умму Мактум келди — у (Зайд) буни менга имло қилаётган (пайтда) эди — ва: ‹Эй Аллоҳнинг Расули, Аллоҳга қасамки, агар жиҳодга қодир бў лганимда, албатта жиҳод қилган бў лардим› деди — у кў р эди. Шунда Аллоҳ ў з Расулига ﷺ — унинг сони менинг соним устида (бў лган ҳолда) — (ваҳй) нозил қилди; (ваҳйнинг оғ ирлиги) менга шунчали оғ ир келдики, соним эзилиб кетишидан қў рқдим; сўнг (ваҳй) у зотдан кў тарилди. Аллоҳ ‹...зарар (узр) эгаларидан бошқа...› (Нисо сураси, 95) (сўзини) нозил қилди», деди.