حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْمَهْرِيُّ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ، أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ الْقَاسِمِ، حَدَّثَهُ أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ جَعْفَرِ بْنِ الزُّبَيْرِ حَدَّثَهُ أَنَّ عَبَّادَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ حَدَّثَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تَقُولُ أَتَى رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي الْمَسْجِدِ فِي رَمَضَانَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ احْتَرَقْتُ . فَسَأَلَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مَا شَأْنُهُ قَالَ أَصَبْتُ أَهْلِي . قَالَ " تَصَدَّقْ " . قَالَ وَاللَّهِ مَا لِي شَىْءٌ وَلاَ أَقْدِرُ عَلَيْهِ . قَالَ " اجْلِسْ " . فَجَلَسَ فَبَيْنَمَا هُوَ عَلَى ذَلِكَ أَقْبَلَ رَجُلٌ يَسُوقُ حِمَارًا عَلَيْهِ طَعَامٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَيْنَ الْمُحْتَرِقُ آنِفًا " . فَقَامَ الرَّجُلُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " تَصَدَّقْ بِهَذَا " . فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَعَلَى غَيْرِنَا فَوَاللَّهِ إِنَّا لَجِيَاعٌ مَا لَنَا شَىْءٌ . قَالَ " كُلُوهُ " .
Sulaymon ibn Dovud al-Mahriy bizga hadis aytdi, Ibn Vahb bizga xabar berdi, Amr ibn al-Horis menga xabar berdiki, Abdurrahmon ibn al-Qosim unga hadis aytibdi, unga Muhammad ibn Jaʼfar ibn az-Zubayr hadis aytibdi, unga Abbod ibn Abdulloh ibn az-Zubayr hadis aytibdiki, u Nabiy ﷺning zavjalari Oishadan (roziyallohu anho) eshitibdi, u shunday deardi: Bir kishi Ramazonda masjidda Nabiy ﷺ huzurlariga kelib: «Ey Rasululloh, men kuyib ketdim!», dedi. Nabiy ﷺ undan nima boʻlganini soʻradilar. U: «Ayolimga yaqinlik qildim», dedi. U zot: «Sadaqa qilgin», dedilar. U: «Allohga qasamki, mening hech narsam yoʻq va bunga qodir emasman», dedi. U zot: «Oʻtir», dedilar. U oʻtirdi. Shu holatda turganida bir kishi ustiga taom ortilgan eshakni haydab keldi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Hozirgina kuyib ketgan kishi qani?», dedilar. U kishi oʻrnidan turdi. Rasululloh ﷺ: «Buni sadaqa qilgin», dedilar. U: «Ey Rasululloh, oʻzgaga (berayinmi)? Allohga qasamki, biz ochmiz, bizning hech narsamiz yoʻq», dedi. U zot: «Uni (oilang bilan) yenglar», dedilar.Сулаймон ибн Довуд ал-Маҳрий бизга ҳадис айтди, Ибн Ваҳб бизга хабар берди, Амр ибн ал-Ҳорис менга хабар бердики, Абдурраҳмон ибн ал-Қосим унга ҳадис айтибди, унга Муҳаммад ибн Жаъфар ибн аз-Зубайр ҳадис айтибди, унга Аббод ибн Абдуллоҳ ибн аз-Зубайр ҳадис айтибдики, у Набий ﷺнинг завжалари Оишадан (розияллоҳу анҳо) эшитибди, у шундай деарди: Бир киши Рамазонда масжидда Набий ﷺ ҳузурларига келиб: «Эй Расулуллоҳ, мен куйиб кетдим!», деди. Набий ﷺ ундан нима бўлганини сўрадилар. У: «Аёлимга яқинлик қилдим», деди. У зот: «Садақа қилгин», дедилар. У: «Аллоҳга қасамки, менинг ҳеч нарсам йўқ ва бунга қодир эмасман», деди. У зот: «Ўтир», дедилар. У ўтирди. Шу ҳолатда турганида бир киши устига таом ортилган эшакни ҳайдаб келди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Ҳозиргина куйиб кетган киши қани?», дедилар. У киши ўрнидан турди. Расулуллоҳ ﷺ: «Буни садақа қилгин», дедилар. У: «Эй Расулуллоҳ, ўзгага (берайинми)? Аллоҳга қасамки, биз очмиз, бизнинг ҳеч нарсамиз йўқ», деди. У зот: «Уни (оиланг билан) енглар», дедилар.