Abdurrahmon ibn al-Qosim

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، أَنَّ أَبَاهُ الْقَاسِمَ، كَانَ يُصَلِّي قَبْلَ أَنْ يَغْدُوَ، إِلَى الْمُصَلَّى أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ ‏.‏

Abdurrahmon ibn al-Qosimdan rivoyat qilinadiki, uning otasi Qosim namozgohga chiqishdan oldin toʻrt rakaat namoz oʻqir edi.Абдурраҳмон ибн ал-Қосимдан ривоят қилинадики, унинг отаси Қосим намозгоҳга чиқишдан олдин тўрт ракаат намоз ўқир эди.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم كَانَتْ تَلِي بَنَاتِ أَخِيهَا يَتَامَى فِي حَجْرِهَا لَهُنَّ الْحَلْىُ فَلاَ تُخْرِجُ مِنْ حُلِيِّهِنَّ الزَّكَاةَ ‏.‏

Abdurrahmon ibn al-Qosim otasidan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ ning zavjalari Oisha (roziyallohu anho) oʻz tarbiyasidagi akasining yetim qizlarini boqar edilar. Ularning taqinchoqlari (zebu ziynatlari) bor edi, biroq u zot ularning taqinchoqlaridan zakot chiqarmasdilar.Абдурраҳмон ибн ал-Қосим отасидан ривоят қилинадики, Набий ﷺ нинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо) ўз тарбиясидаги акасининг етим қизларини боқар эдилар. Уларнинг тақинчоқлари (зебу зийнатлари) бор эди, бироқ у зот уларнинг тақинчоқларидан закот чиқармасдилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ كَانَ يَدْخُلُ مَكَّةَ لَيْلاً وَهُوَ مُعْتَمِرٌ فَيَطُوفُ بِالْبَيْتِ وَبَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ وَيُؤَخِّرُ الْحِلاَقَ حَتَّى يُصْبِحَ ‏.‏ قَالَ وَلَكِنَّهُ لاَ يَعُودُ إِلَى الْبَيْتِ فَيَطُوفُ بِهِ حَتَّى يَحْلِقَ رَأْسَهُ ‏.‏ قَالَ وَرُبَّمَا دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَأَوْتَرَ فِيهِ وَلاَ يَقْرَبُ الْبَيْتَ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ التَّفَثُ حِلاَقُ الشَّعَرِ وَلُبْسُ الثِّيَابِ وَمَا يَتْبَعُ ذَلِكَ ‏.‏ قَالَ يَحْيَى سُئِلَ مَالِكٌ عَنْ رَجُلٍ نَسِيَ الْحِلاَقَ بِمِنًى فِي الْحَجِّ هَلْ لَهُ رُخْصَةٌ فِي أَنْ يَحْلِقَ بِمَكَّةَ قَالَ ذَلِكَ وَاسِعٌ وَالْحِلاَقُ بِمِنًى أَحَبُّ إِلَىَّ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ الَّذِي لاَ اخْتِلاَفَ فِيهِ عِنْدَنَا أَنَّ أَحَدًا لاَ يَحْلِقُ رَأْسَهُ وَلاَ يَأْخُذُ مِنْ شَعَرِهِ حَتَّى يَنْحَرَ هَدْيًا إِنْ كَانَ مَعَهُ وَلاَ يَحِلُّ مِنْ شَىْءٍ حَرُمَ عَلَيْهِ حَتَّى يَحِلَّ بِمِنًى يَوْمَ النَّحْرِ وَذَلِكَ أَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى قَالَ ‏{‏وَلاَ تَحْلِقُوا رُءُوسَكُمْ حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْىُ مَحِلَّهُ ‏}‏

Abdurrahmon ibn al-Qosim (rahimahulloh) otasi (al-Qosim)dan rivoyat qiladiki, u umra qilayotganida Makkaga kechasi kirib, Baytni hamda Safo bilan Marva orasini tavof qilar, soch oldirishni tonggacha kechiktirar edi; ammo boshini oldirmaguncha Baytga qaytib, uni tavof qilmas edi. U dedi: Baʼzan u masjidga kirib, unda vitr (namozi)ni oʻqir, lekin Baytga yaqinlashmas edi. Molik aytdi: «Tafas — soch oldirish, kiyim kiyish va shunga ergashgan narsalardir». Yahyo dedi: Molikdan hajda Minoda soch oldirishni unutgan kishi haqida — unga Makkada oldirishga ruxsat bormi, deb soʻraldi. U: «Bu — keng (joiz) ish, ammo Minoda oldirish menga sevimliroq», dedi. Molik aytdi: «Bizning huzurimizda ixtilofsiz boʻlgan ish shuki, hech kim, agar yonida hadiysi boʻlsa, uni soʻymaguncha boshini oldirmaydi va sochidan olmaydi; Minoda nahr kuni ihromdan chiqmaguncha unga harom boʻlgan hech narsa halol boʻlmaydi. Chunki Alloh taboraka va taolo: {Hadiy oʻz joyiga yetib bormaguncha boshlaringizni oldirmang} (Baqara 196), degan».Абдурраҳмон ибн ал-Қосим (раҳимаҳуллоҳ) отаси (ал-Қосим)дан ривоят қиладики, у умра қилаётганида Маккага кечаси кириб, Байтни ҳамда Сафо билан Марва орасини тавоф қилар, соч олдиришни тонггача кечиктирар эди; аммо бошини олдирмагунча Байтга қайтиб, уни тавоф қилмас эди. У деди: Баъзан у масжидга кириб, унда витр (намози)ни ўқир, лекин Байтга яқинлашмас эди. Молик айтди: «Тафас — соч олдириш, кийим кийиш ва шунга эргашган нарсалардир». Яҳё деди: Моликдан ҳажда Минода соч олдиришни унутган киши ҳақида — унга Маккада олдиришга рухсат борми, деб сўралди. У: «Бу — кенг (жоиз) иш, аммо Минода олдириш менга севимлироқ», деди. Молик айтди: «Бизнинг ҳузуримизда ихтилофсиз бўлган иш шуки, ҳеч ким, агар ёнида ҳадийси бўлса, уни сўймагунча бошини олдирмайди ва сочидан олмайди; Минода наҳр куни иҳромдан чиқмагунча унга ҳаром бўлган ҳеч нарса ҳалол бўлмайди. Чунки Аллоҳ таборака ва таоло: {Ҳадий ўз жойига етиб бормагунча бошларингизни олдирманг} (Бақара 196), деган».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ فِي قَوْلِ اللَّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى ‏{‏وَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا عَرَّضْتُمْ بِهِ مِنْ خِطْبَةِ النِّسَاءِ أَوْ أَكْنَنْتُمْ فِي أَنْفُسِكُمْ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ سَتَذْكُرُونَهُنَّ وَلَكِنْ لاَ تُوَاعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلاَّ أَنْ تَقُولُوا قَوْلاً مَعْرُوفًا‏}‏ أَنْ يَقُولَ الرَّجُلُ لِلْمَرْأَةِ وَهِيَ فِي عِدَّتِهَا مِنْ وَفَاةِ زَوْجِهَا إِنَّكِ عَلَىَّ لَكَرِيمَةٌ وَإِنِّي فِيكِ لَرَاغِبٌ وَإِنَّ اللَّهَ لَسَائِقٌ إِلَيْكِ خَيْرًا وَرِزْقًا وَنَحْوَ هَذَا مِنَ الْقَوْلِ ‏.‏

Abdurrahmon ibn al-Qosim otasi (rahimahulloh)dan rivoyat qiladiki, u Allohning {Ayollarga sovchilik haqida ishora bilan aytgan yoki koʻnglingizda yashirgan narsangizda sizlarga gunoh yoʻq. Alloh biladiki, sizlar ularni albatta yod etasiz; lekin ularga yashirin vaʼda bermanglar, magar (odob bilan) yaxshi soʻz aytishingizdan boshqa} degan soʻzi haqida shunday der edi: bir kishining ayolga — u eri vafotidan iddasida turgan paytda — ‹Sen menga albatta azizsan, men senga rogʻibman (istakliman), Alloh senga albatta yaxshilik va rizq yetkazadi› va shunga oʻxshash soʻzlarni aytishidir.Абдурраҳмон ибн ал-Қосим отаси (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қиладики, у Аллоҳнинг {Аёлларга совчилик ҳақида ишора билан айтган ёки кўнглингизда яширган нарсангизда сизларга гуноҳ ёʻқ. Аллоҳ биладики, сизлар уларни албатта ёд этасиз; лекин уларга яширин ваъда берманглар, магар (одоб билан) яхши сўз айтишингиздан бошқа} деган сўзи ҳақида шундай дер эди: бир кишининг аёлга — у эри вафотидан иддасида турган пайтда — ‹Сен менга албатта азизсан, мен сенга роғибман (истаклиман), Аллоҳ сенга албатта яхшилик ва ризқ етказади› ва шунга ўхшаш сўзларни айтишидир.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَجُلاً، مِنْ ثَقِيفٍ مَلَّكَ امْرَأَتَهُ أَمْرَهَا فَقَالَتْ أَنْتَ الطَّلاَقُ فَسَكَتَ ثُمَّ قَالَتْ أَنْتَ الطَّلاَقُ فَقَالَ بِفِيكِ الْحَجَرُ ‏.‏ ثُمَّ قَالَتْ أَنْتَ الطَّلاَقُ فَقَالَ بِفِيكِ الْحَجَرُ ‏.‏ فَاخْتَصَمَا إِلَى مَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِ فَاسْتَحْلَفَهُ مَا مَلَّكَهَا إِلاَّ وَاحِدَةً وَرَدَّهَا إِلَيْهِ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَكَانَ الْقَاسِمُ يُعْجِبُهُ هَذَا الْقَضَاءُ وَيَرَاهُ أَحْسَنَ مَا سَمِعَ فِي ذَلِكَ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَهَذَا أَحْسَنُ مَا سَمِعْتُ فِي ذَلِكَ وَأَحَبُّهُ إِلَىَّ ‏.‏

Abdurrahmon ibn al-Qosim (rahimahulloh) otasi (Qosim)dan rivoyat qilishicha, Saqif (qabilasi)dan boʻlgan bir kishi xotiniga oʻz ishini topshirdi. Ayol: «Sen taloqsan (yaʼni men taloq boʻldim)», dedi. U (kishi) jim turdi. Soʻng ayol yana: «Sen taloqsan», dedi. U: «Ogʻzingga tosh (tushsin)!» dedi. Yana ayol: «Sen taloqsan», dedi. U: «Ogʻzingga tosh!» dedi. Soʻng ular Marvon ibn al-Hakamning oldida daʼvolashdilar. U (Marvon) unga (erga) faqat bitta (taloq) ixtiyorini bergani haqida qasam ichirdi va ayolni unga qaytarib berdi. Molik aytdi: Abdurrahmon aytdiki, Qosimga bu hukm maʼqul tushar va uni shu masalada eshitgan eng yaxshi (hukm) deb bilardi. Molik aytdi: «Bu masalada eshitganlarimning eng yaxshisi va menga eng maʼqulidir».Абдурраҳмон ибн ал-Қосим (раҳимаҳуллоҳ) отаси (Қосим)дан ривоят қилишича, Сақиф (қабиласи)дан бўлган бир киши хотинига ўз ишини топширди. Аёл: «Сен талоқсан (яъни мен талоқ бўлдим)», деди. У (киши) жим турди. Сўнг аёл яна: «Сен талоқсан», деди. У: «Оғзингга тош (тушсин)!» деди. Яна аёл: «Сен талоқсан», деди. У: «Оғзингга тош!» деди. Сўнг улар Марвон ибн ал-Ҳакамнинг олдида даъволашдилар. У (Марвон) унга (эрга) фақат битта (талоқ) ихтиёрини бергани ҳақида қасам ичирди ва аёлни унга қайтариб берди. Молик айтди: Абдурраҳмон айтдики, Қосимга бу ҳукм маъқул тушар ва уни шу масалада эшитган энг яхши (ҳукм) деб биларди. Молик айтди: «Бу масалада эшитганларимнинг энг яхшиси ва менга энг маъқулидир».

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ، أَنَّهَا خَطَبَتْ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ قُرَيْبَةَ بِنْتَ أَبِي أُمَيَّةَ فَزَوَّجُوهُ ثُمَّ إِنَّهُمْ عَتَبُوا عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَقَالُوا مَا زَوَّجْنَا إِلاَّ عَائِشَةَ فَأَرْسَلَتْ عَائِشَةُ إِلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لَهُ فَجَعَلَ أَمْرَ قُرَيْبَةَ بِيَدِهَا فَاخْتَارَتْ زَوْجَهَا فَلَمْ يَكُنْ ذَلِكَ طَلاَقًا ‏.‏

Abdurrahmon ibn al-Qosim (rahimahulloh) otasidan, u esa moʼminlar onasi Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilishicha, u (Oisha) Abdurrahmon ibn Abu Bakr uchun Qurayba bint Abu Umayyaga sovchi boʻldi va uni unga nikohlab berishdi. Soʻng ular (Quraybaning qavmi) Abdurrahmondan norozi boʻlib: «Biz faqat Oisha (bor)ligi uchun nikohlab berdik», deyishdi. Shunda Oisha Abdurrahmonga odam yuborib, buni unga aytdi. U esa Quraybaning ishini (ixtiyorini) oʻz qoʻliga berdi, ayol esa erini (nikohda qolishni) tanladi, bu esa taloq boʻlmadi.Абдурраҳмон ибн ал-Қосим (раҳимаҳуллоҳ) отасидан, у эса моъминлар онаси Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилишича, у (Оиша) Абдурраҳмон ибн Абу Бакр учун Қурайба бинт Абу Умайяга совчи бўлди ва уни унга никоҳлаб беришди. Сўнг улар (Қурайбанинг қавми) Абдурраҳмондан норози бўлиб: «Биз фақат Оиша (бор)лиги учун никоҳлаб бердик», дейишди. Шунда Оиша Абдурраҳмонга одам юбориб, буни унга айтди. У эса Қурайбанинг ишини (ихтиёрини) ўз қўлига берди, аёл эса эрини (никоҳда қолишни) танлади, бу эса талоқ бўлмади.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم زَوَّجَتْ حَفْصَةَ بِنْتَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمُنْذِرَ بْنَ الزُّبَيْرِ - وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ غَائِبٌ بِالشَّامِ - فَلَمَّا قَدِمَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ قَالَ وَمِثْلِي يُصْنَعُ هَذَا بِهِ وَمِثْلِي يُفْتَاتُ عَلَيْهِ فَكَلَّمَتْ عَائِشَةُ الْمُنْذِرَ بْنَ الزُّبَيْرِ فَقَالَ الْمُنْذِرُ فَإِنَّ ذَلِكَ بِيَدِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ ‏.‏ فَقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ مَا كُنْتُ لأَرُدَّ أَمْرًا قَضَيْتِيهِ فَقَرَّتْ حَفْصَةُ عِنْدَ الْمُنْذِرِ وَلَمْ يَكُنْ ذَلِكَ طَلاَقًا ‏.‏

Abdurrahmon ibn al-Qosim (rahimahulloh) otasidan rivoyat qilishicha, Nabiy ﷺning zavjalari Oisha (roziyallohu anho) — Abdurrahmon Shomda gʻoyib (safarda) boʻlgan chogʻda — Hafsa bint Abdurrahmonni al-Munzir ibn az-Zubayrga nikohlab berdi. Abdurrahmon (safardan) kelganida: «Men kabiga shunday qilinadimi? Men kabining ustidan roziligisiz ish qilinadimi?» dedi. Oisha al-Munzir ibn az-Zubayr bilan gaplashdi, al-Munzir esa: «Bu Abdurrahmonning ixtiyorida», dedi. Abdurrahmon: «Men sen hal qilib boʻlgan ishni qaytarmayman», dedi. Shunday qilib Hafsa al-Munzirning (nikohida) qoldi, bu esa taloq boʻlmadi.Абдурраҳмон ибн ал-Қосим (раҳимаҳуллоҳ) отасидан ривоят қилишича, Набий ﷺнинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо) — Абдурраҳмон Шомда ғойиб (сафарда) бўлган чоғда — Ҳафса бинт Абдурраҳмонни ал-Мунзир ибн аз-Зубайрга никоҳлаб берди. Абдурраҳмон (сафардан) келганида: «Мен кабига шундай қилинадими? Мен кабининг устидан розилигисиз иш қилинадими?» деди. Оиша ал-Мунзир ибн аз-Зубайр билан гаплашди, ал-Мунзир эса: «Бу Абдурраҳмоннинг ихтиёрида», деди. Абдурраҳмон: «Мен сен ҳал қилиб бўлган ишни қайтармайман», деди. Шундай қилиб Ҳафса ал-Мунзирнинг (никоҳида) қолди, бу эса талоқ бўлмади.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَدْخُلُ عَلَيْهَا مَنْ أَرْضَعَتْهُ أَخَوَاتُهَا وَبَنَاتُ أَخِيهَا وَلاَ يَدْخُلُ عَلَيْهَا مَنْ أَرْضَعَهُ نِسَاءُ إِخْوَتِهَا ‏.‏

Abdurrahmon ibn al-Qosim (rahimahulloh) otasidan — al-Qosim (rahimahulloh) — rivoyat qiladiki, Nabiy ﷺ ning zavjalari Oisha (roziyallohu anho)ning huzuriga opa-singillari va aka-ukasining qizlari emizgan kishilar kirib turar, ammo aka-ukalarining xotinlari emizgan kishilar uning huzuriga kirmas edi.Абдурраҳмон ибн ал-Қосим (раҳимаҳуллоҳ) отасидан — ал-Қосим (раҳимаҳуллоҳ) — ривоят қиладики, Набий ﷺ нинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо)нинг ҳузурига опа-сингиллари ва ака-укасининг қизлари эмизган кишилар кириб турар, аммо ака-укаларининг хотинлари эмизган кишилар унинг ҳузурига кирмас эди.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَجُلاً، مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ أَقْطَعَ الْيَدِ وَالرِّجْلِ قَدِمَ فَنَزَلَ عَلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ فَشَكَا إِلَيْهِ أَنَّ عَامِلَ الْيَمَنِ قَدْ ظَلَمَهُ فَكَانَ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ فَيَقُولُ أَبُو بَكْرٍ وَأَبِيكَ مَا لَيْلُكَ بِلَيْلِ سَارِقٍ ‏.‏ ثُمَّ إِنَّهُمْ فَقَدُوا عِقْدًا لأَسْمَاءَ بِنْتِ عُمَيْسٍ امْرَأَةِ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَطُوفُ مَعَهُمْ وَيَقُولُ اللَّهُمَّ عَلَيْكَ بِمَنْ بَيَّتَ أَهْلَ هَذَا الْبَيْتِ الصَّالِحِ ‏.‏ فَوَجَدُوا الْحُلِيَّ عِنْدَ صَائِغٍ زَعَمَ أَنَّ الأَقْطَعَ جَاءَهُ بِهِ فَاعْتَرَفَ بِهِ الأَقْطَعُ أَوْ شُهِدَ عَلَيْهِ بِهِ فَأَمَرَ بِهِ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ فَقُطِعَتْ يَدُهُ الْيُسْرَى وَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَاللَّهِ لَدُعَاؤُهُ عَلَى نَفْسِهِ أَشَدُّ عِنْدِي عَلَيْهِ مِنْ سَرِقَتِهِ ‏.‏ قَالَ يَحْيَى قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ عِنْدَنَا فِي الَّذِي يَسْرِقُ مِرَارًا ثُمَّ يُسْتَعْدَى عَلَيْهِ إِنَّهُ لَيْسَ عَلَيْهِ إِلاَّ أَنْ تُقْطَعَ يَدُهُ لِجَمِيعِ مَنْ سَرَقَ مِنْهُ إِذَا لَمْ يَكُنْ أُقِيمَ عَلَيْهِ الْحَدُّ فَإِنْ كَانَ قَدْ أُقِيمَ عَلَيْهِ الْحَدُّ قَبْلَ ذَلِكَ ثُمَّ سَرَقَ مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ قُطِعَ أَيْضًا ‏.‏

Abdurrahmon ibn al-Qosim (rahimahulloh) otasidan rivoyat qilishicha, Yaman ahlidan qoʻli va oyogʻi kesilgan bir kishi kelib, Abu Bakr as-Siddiq (roziyallohu anhu)nikida (mehmon) boʻldi va unga Yaman amili oʻziga zulm qilganidan shikoyat qildi. U kechasi namoz oʻqir edi, Abu Bakr esa: «Otangga qasamki, sening kechang oʻgʻrining kechasi emas», der edi. Soʻng ular Abu Bakr as-Siddiqning xotini Asmo bint Umaysning bir marjonini yoʻqotib qoʻyishdi. Haligi kishi ular bilan (izlab) aylanar va: «Ey Alloh, bu solih xonadon ahliga tunda (yovuzlik bilan) bostirib kirgan kimsani Oʻzing (jazola)!» der edi. Soʻng ular taqinchoqni bir zargarnikidan topishdi — u (zargar) uni haligi qoʻli kesilgan kishi keltirganini aytdi. Qoʻli kesilgan (kishi) buni iqror boʻldi yoki unga qarshi guvohlik berildi. Shunda Abu Bakr as-Siddiq buyurdi va uning chap qoʻli kesildi. Abu Bakr: «Allohga qasamki, uning oʻz-oʻziga qarshi qilgan duosi menga oʻgʻirligidan-da ogʻirroqdir», dedi. Yahyo aytdi: Molik aytdi: «Bizda bir necha bor oʻgʻirlik qilib, soʻng javobgar qilingan kishi haqidagi hukm shuki, agar unga (avval) had oʻrnatilmagan boʻlsa, oʻgʻirlagan barcha (mol) uchun faqat bitta qoʻli kesiladi; agar undan avval unga had oʻrnatilgan boʻlib, soʻng qoʻl kesish vojib boʻladigan (miqdorda) oʻgʻirlik qilsa, yana (keyingi aʼzosi) kesiladi».Абдурраҳмон ибн ал-Қосим (раҳимаҳуллоҳ) отасидан ривоят қилишича, Яман аҳлидан қўли ва оёғи кесилган бир киши келиб, Абу Бакр ас-Сиддиқ (розияллоҳу анҳу)никида (меҳмон) бўлди ва унга Яман амили ўзига зулм қилганидан шикоят қилди. У кечаси намоз ўқир эди, Абу Бакр эса: «Отангга қасамки, сенинг кечанг ўғрининг кечаси эмас», дер эди. Сўнг улар Абу Бакр ас-Сиддиқнинг хотини Асмо бинт Умайснинг бир маржонини йўқотиб қўйишди. Ҳалиги киши улар билан (излаб) айланар ва: «Эй Аллоҳ, бу солиҳ хонадон аҳлига тунда (ёвузлик билан) бостириб кирган кимсани Ўзинг (жазола)!» дер эди. Сўнг улар тақинчоқни бир заргарникидан топишди — у (заргар) уни ҳалиги қўли кесилган киши келтирганини айтди. Қўли кесилган (киши) буни иқрор бўлди ёки унга қарши гувоҳлик берилди. Шунда Абу Бакр ас-Сиддиқ буюрди ва унинг чап қўли кесилди. Абу Бакр: «Аллоҳга қасамки, унинг ўз-ўзига қарши қилган дуоси менга ўғирлигидан-да оғирроқдир», деди. Яҳё айтди: Молик айтди: «Бизда бир неча бор ўғирлик қилиб, сўнг жавобгар қилинган киши ҳақидаги ҳукм шуки, агар унга (аввал) ҳад ўрнатилмаган бўлса, ўғирлаган барча (мол) учун фақат битта қўли кесилади; агар ундан аввал унга ҳад ўрнатилган бўлиб, сўнг қўл кесиш вожиб бўладиган (миқдорда) ўғирлик қилса, яна (кейинги аъзоси) кесилади».