أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ سَعِيدِ بْنِ مَسْرُوقٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ نَافِعِ بْنِ عُمَرَ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، قَالَ كَانَتْ جَارِيَتَانِ تَخْرُزَانِ بِالطَّائِفِ فَخَرَجَتْ إِحْدَاهُمَا وَيَدُهَا تَدْمَى فَزَعَمَتْ أَنَّ صَاحِبَتَهَا أَصَابَتْهَا وَأَنْكَرَتِ الأُخْرَى فَكَتَبْتُ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ فِي ذَلِكَ فَكَتَبَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَضَى أَنَّ الْيَمِينَ عَلَى الْمُدَّعَى عَلَيْهِ وَلَوْ أَنَّ النَّاسَ أُعْطُوا بِدَعْوَاهُمْ لاَدَّعَى نَاسٌ أَمْوَالَ نَاسٍ وَدِمَاءَهُمْ فَادْعُهَا وَاتْلُ عَلَيْهَا هَذِهِ الآيَةَ { إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُولَئِكَ لاَ خَلاَقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ } حَتَّى خَتَمَ الآيَةَ فَدَعَوْتُهَا فَتَلَوْتُ عَلَيْهَا فَاعْتَرَفَتْ بِذَلِكَ فَسَرَّهُ .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Toifda ikki juvon bigiz bilan teri tikishardi. Ulardan biri qoʻli qonab chiqib qoldi va sherigi uni yarador qilganini daʼvo qildi, ikkinchisi esa buni inkor etdi. Bu haqda Ibn Abbosga xat yozdim. U shunday deb yozdi: «Rasululloh ﷺ qasam daʼvo qilingan kishiga (yaʼni ayblanuvchiga) tushishini hukm qilganlar. Chunki agar odamlarga faqat daʼvolariga koʻra berilaversa, baʼzi kishilar oʻzga odamlarning mollari va qonlarini daʼvo qilib olardi. Bas, uni chaqir va unga ushbu oyatni oʻqib ber: {Albatta, Alloh ahdini va oʻz qasamlarini oz baholab sotadiganlar bor-ku, aynan oʻshalarga oxiratda hech qanday nasiba yoʻq}» — deb oyatni oxirigacha keltirdi. Shunda uni chaqirib, unga oʻqib berdim, u ham buni tan oldi. Bu esa uni xursand qildi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Тоифда икки жувон бигиз билан тери тикишарди. Улардан бири қўли қонаб чиқиб қолди ва шериги уни ярадор қилганини даъво қилди, иккинчиси эса буни инкор этди. Бу ҳақда Ибн Аббосга хат ёздим. У шундай деб ёзди: «Расулуллоҳ ﷺ қасам даъво қилинган кишига (яъни айбланувчига) тушишини ҳукм қилганлар. Чунки агар одамларга фақат даъволарига кўра берилаверса, баъзи кишилар ўзга одамларнинг моллари ва қонларини даъво қилиб оларди. Бас, уни чақир ва унга ушбу оятни ўқиб бер: {Албатта, Аллоҳ аҳдини ва ўз қасамларини оз баҳолаб сотадиганлар бор-ку, айнан ўшаларга охиратда ҳеч қандай насиба йўқ}» — деб оятни охиригача келтирди. Шунда уни чақириб, унга ўқиб бердим, у ҳам буни тан олди. Бу эса уни хурсанд қилди.