حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، وَوَكِيعٌ، عَنْ كَهْمَسٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُرَيْدَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ، قَالَ قَالَ نَبِيُّ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ " بَيْنَ كُلِّ أَذَانَيْنِ صَلاَةٌ " . قَالَهَا ثَلاَثًا قَالَ فِي الثَّالِثَةِ " لِمَنْ شَاءَ " .
Abdulloh ibn Mugʻaffal (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Nabiysi ﷺ: «Har ikki azon orasida namoz bor», dedilar. Buni uch marta aytdilar va uchinchisida: «Xohlagan kishi uchun», dedilar.Абдуллоҳ ибн Муғаффал (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Набийси ﷺ: «Ҳар икки азон орасида намоз бор», дедилар. Буни уч марта айтдилар ва учинчисида: «Хоҳлаган киши учун», дедилар.
- وعن عبد الله بن مغفل، رضي الله عنه، قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "بين كل أذانين صلاة، بين كل أذانين صلاة، بين كل أذانين صلاة" وقال في الثالثة: "لمن شاء" ((متفق عليه)).
Abdulloh ibn Mugʻaffal (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Har ikki azon (azon bilan iqomat) orasida namoz bor, har ikki azon orasida namoz bor, har ikki azon orasida namoz bor — xohlagan kishi uchun», dedilar.Абдуллоҳ ибн Муғаффал (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ҳар икки азон (азон билан иқомат) орасида намоз бор, ҳар икки азон орасида намоз бор, ҳар икки азон орасида намоз бор — хоҳлаган киши учун», дедилар.
- وعن عبد الله بن مغفل، رضي الله عنه عن النبي صلى الله عليه وسلم قال: "صلوا قبل المغرب" قال في الثالثة: "لمن شاء" ((رواه البخاري)).
Abdulloh ibn Mugʻaffal (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Magʻribdan oldin namoz oʻqinglar», dedilar. Uchinchisida esa: «Kim xohlasa», dedilar.Абдуллоҳ ибн Муғаффал (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Мағрибдан олдин намоз ўқинглар», дедилар. Учинчисида эса: «Ким хоҳласа», дедилар.
- الحادي عشر: عن أبي سعيد عبد الله بن مغفل، رضي الله عنه ، قال: نهى رسول الله، صلى الله عليه وسلم عن الخذف وقال: "إنه لا يقتل الصيد، ولا ينكأ العدو، وإنه يفقأ العين، ويكسر السن" ((متفق عليه)) .
(Abdulloh ibn Mugʻaffal al-Muzaniy (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ xazf (ikki barmoq bilan tosh otish)dan qaytardilar va: «Albatta, u na ovni oʻldiradi, na dushmanni yaralaydi; balki u koʻzni chiqaradi va tishni sindiradi» dedilar.(Абдуллоҳ ибн Муғаффал ал-Музаний (розияллоҳу анҳу) айтди:) Пайғамбар ﷺ хазф (икки бармоқ билан тош отиш)дан қайтардилар ва: «Албатта, у на овни ўлдиради, на душманни яралайди; балки у кўзни чиқаради ва тишни синдиради» дедилар.
- وعن عبد الله بن مغفل، رضي الله عنه، قال: قال رجل للنبي صلى الله عليه وسلم يارسول الله، والله إنى لأحبك، فقال: " انظر ماذ تقول؟" قال: والله إنى لأحبك، ثلاث مرات، فقال: " إن كنت تحبنى فأعد للفقر تجفافاً، فإن الفقر أسرع إلى من يحبنى من السيل إلى منتهاه" ((رواه الترمذي وقال حديث حسن)).
'التجفاف بكسر التاء المثناه فوق وإسكان الجيم وبالفاء المكررة، وهو شىء يلبسة الفرس، ليتقي به الأذى، وقد يلبسة الإنسان.'
Abdulloh ibn Mugʻaffal (roziyallohu anhu) aytadi: Bir kishi Nabiy ﷺga: «Ey Allohning Rasuli, Allohga qasamki, men sizni sevaman», dedi. U zot: «Nima deyayotganingni oʻylab koʻr», dedilar. U: «Allohga qasamki, men sizni sevaman», dedi. U zot: «Nima deyayotganingni oʻylab koʻr», dedilar. U: «Allohga qasamki, men sizni sevaman», deb uch marta aytdi. Shunda u zot: «Agar meni sevsang, faqirlikka qarshi soviut tayyorla. Chunki faqirlik meni sevadigan kishiga sel oʻz oxiriga yetganidan ham tezroq keladi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir.Абдуллоҳ ибн Муғаффал (розияллоҳу анҳу) айтади: Бир киши Набий ﷺга: «Эй Аллоҳнинг Расули, Аллоҳга қасамки, мен сизни севаман», деди. У зот: «Нима деяётганингни ўйлаб кўр», дедилар. У: «Аллоҳга қасамки, мен сизни севаман», деди. У зот: «Нима деяётганингни ўйлаб кўр», дедилар. У: «Аллоҳга қасамки, мен сизни севаман», деб уч марта айтди. Шунда у зот: «Агар мени севсанг, фақирликка қарши совиут тайёрла. Чунки фақирлик мени севадиган кишига сел ўз охирига етганидан ҳам тезроқ келади», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир.
عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ قَالَ: زَعَمَ ثَابِتُ بْنُ الضَّحَّاكِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنِ الْمُزَارَعَةِ وَأَمَرَ بِالْمُؤَاجَرَةِ وَقَالَ: «لَا بَأْسَ بِهَا» . رَوَاهُ مُسْلِمٌ
Sobit ibn az-Zahhok (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Abdulloh ibn as-Soib dedi: Biz Abdulloh ibn Maʼqilning oldiga kirdik va undan muzoraʼa (yer hosilini sherikchilikka berish) haqida soʻradik. Shunda u: «Sobit gumon qiladiki, Rasululloh ﷺ muzoraʼadan qaytarib, (yerni pulga) ijaraga berishga buyurganlar va ‹unda zarar yoʻq›, deganlar», dedi.Собит ибн аз-Заҳҳок (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Абдуллоҳ ибн ас-Соиб деди: Биз Абдуллоҳ ибн Маъқилнинг олдига кирдик ва ундан музораъа (ер ҳосилини шерикчиликка бериш) ҳақида сўрадик. Шунда у: «Собит гумон қиладики, Расулуллоҳ ﷺ музораъадан қайтариб, (ерни пулга) ижарага беришга буюрганлар ва ‹унда зарар йўқ›, деганлар», деди.
وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ أَنَّهُ رَأَى رَجُلًا يَخْذِفُ فَقَالَ: لَا تَخْذِفْ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنِ الْخَذْفِ وَقَالَ: «إِنَّهُ لَا يُصَادُ بِهِ صَيْدٌ وَلَا يُنْكَأُ بِهِ عَدُوٌّ وَلَكِنَّهَا قَدْ تَكْسِرُ السِّنَّ وَتَفْقَأُ الْعَيْنَ»
(Abdulloh ibn Mugʻ affal (roziyallohu anhu) rivoyat qildi)ki, u bir kishini xazf (tosh otish) qilayotganini koʻ rib, unga: «Xazf qilma; chunki Rasululloh ﷺ xazfdan qaytargan edilar — yoki xazfni yoqtirmas edilar — va: ‹U bilan na ov ovlanadi, na dushman yaralanadi; lekin u tishni sindiradi va koʻ zni chiqaradi (oʻ yadi)› dedilar» dedi. Soʻng u (kishi)ni — bundan keyin (yana) xazf qilayotganini — koʻ rdi va unga: «Men senga Rasululloh ﷺdan — u zot xazfdan qaytarganlarini (yoki xazfni yoqtirmaganlarini) — soʻzlab beraman, sen esa (yana) xazf qilyapsanmi! Men sen bilan mana bunday-mana bunday (uzoq vaqt) gaplashmayman» dedi.(Абдуллоҳ ибн Муғ аффал (розияллоҳу анҳу) ривоят қилди)ки, у бир кишини хазф (тош отиш) қилаётганини кў риб, унга: «Хазф қилма; чунки Расулуллоҳ ﷺ хазфдан қайтарган эдилар — ёки хазфни ёқтирмас эдилар — ва: ‹У билан на ов овланади, на душман яраланади; лекин у тишни синдиради ва кў зни чиқаради (ў яди)› дедилар» деди. Сўнг у (киши)ни — бундан кейин (яна) хазф қилаётганини — кў рди ва унга: «Мен сенга Расулуллоҳ ﷺдан — у зот хазфдан қайтарганларини (ёки хазфни ёқтирмаганларини) — сўзлаб бераман, сен эса (яна) хазф қиляпсанми! Мен сен билан мана бундай-мана бундай (узоқ вақт) гаплашмайман» деди.
وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ قَالَ: أَصَبْتُ جِرَابًا مِنْ شَحْمٍ يَوْمَ خَيْبَرَ فَالْتَزَمْتُهُ فَقُلْتُ: لَا أُعْطِي الْيَوْمَ أَحَدًا مِنْ هَذَا شَيْئًا فَالْتَفَتُّ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يبتسم إِلَيّ. مُتَّفق عَلَيْهِ. وَذكر الحَدِيث أَبِي هُرَيْرَةَ «مَا أُعْطِيكُمْ» فِي بَابِ «رِزْقِ الْوُلَاة»
Abdulloh ibn Mugʻaffal (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Xaybar kuni men bir xalta yogʻ topib oldim. Men uni quchoqlab olib: «Bugun bundan hech kimga hech narsa bermayman», dedim. Soʻng oʻgirilib qarasam, Rasululloh ﷺ tabassum qilib turardilar.Абдуллоҳ ибн Муғаффал (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Хайбар куни мен бир халта ёғ топиб олдим. Мен уни қучоқлаб олиб: «Бугун бундан ҳеч кимга ҳеч нарса бермайман», дедим. Сўнг ўгирилиб қарасам, Расулуллоҳ ﷺ табассум қилиб турардилар.
عَن عبد الله بنِ مُغفَّلٍ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لَوْلَا أَنَّ الْكِلَابَ أُمَّةٌ مِنَ الْأُمَمِ لَأَمَرْتُ بِقَتْلِهَا كُلِّهَا فَاقْتُلُوا مِنْهَا كُلَّ أَسْوَدَ بَهِيمٍ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَالدَّارِمِيُّ وَزَادَ التِّرْمِذِيُّ وَالنَّسَائِيُّ: «وَمَا مِنْ أَهْلِ بَيْتٍ يَرْتَبِطُونَ كَلْبًا إِلَّا نَقَصَ مِنْ عَمَلِهِمْ كُلَّ يَوْمٍ قِيرَاطٌ إِلَّا كَلْبَ صَيْدٍ أَوْ كَلْبَ حَرْثٍ أَوْ كَلْبَ غنم»
Abdulloh ibn Mugʻaffal (roziyallohu anhu) aytadi: Men Rasululloh ﷺ xutba qilayotganlarida daraxtning shoxlarini u zotning yuzlaridan koʻtarib turganlardan edim. U zot: «Agar itlar ummatlardan bir ummat boʻlmaganida, ularni oʻldirishga buyurar edim. Bas, ulardan har bir qop-qora itni oʻldiringlar. Qaysi bir uy ahli it bogʻlab qoʻysa, ov iti, ekin iti yoki qoʻy itidan boshqasi boʻlsa, har kuni ularning amalidan bir qirot kamayadi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hasan hadisdir. Bu hadis Hasandan, u Abdulloh ibn Mugʻaffaldan, u Nabiy ﷺdan boshqa yoʻl bilan ham rivoyat qilingan.Абдуллоҳ ибн Муғаффал (розияллоҳу анҳу) айтади: Мен Расулуллоҳ ﷺ хутба қилаётганларида дарахтнинг шохларини у зотнинг юзларидан кўтариб турганлардан эдим. У зот: «Агар итлар умматлардан бир уммат бўлмаганида, уларни ўлдиришга буюрар эдим. Бас, улардан ҳар бир қоп-қора итни ўлдиринглар. Қайси бир уй аҳли ит боғлаб қўйса, ов ити, экин ити ёки қўй итидан бошқаси бўлса, ҳар куни уларнинг амалидан бир қирот камаяди», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳасан ҳадисдир. Бу ҳадис Ҳасандан, у Абдуллоҳ ибн Муғаффалдан, у Набий ﷺдан бошқа йўл билан ҳам ривоят қилинган.
وَعَن عبد الله بن مغفَّل قَالَ: نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنِ التَّرَجُّلِ إِلَّا غِبًّا. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَأَبُو دَاوُد وَالنَّسَائِيّ
Abdulloh ibn Mugʻaffal (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ sochni (har) ikki kunda bir martadan koʻp tarashdan qaytardilar.Абдуллоҳ ибн Муғаффал (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ сочни (ҳар) икки кунда бир мартадан кўп тарашдан қайтардилар.
وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا يَبُولَنَّ أَحَدُكُمْ فِي مُسْتَحَمِّهِ ثُمَّ يَغْتَسِلُ فِيهِ أَوْ يَتَوَضَّأُ فِيهِ فَإِنَّ عَامَّةَ الْوَسْوَاسِ مِنْهُ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَالتِّرْمِذِيُّ وَالنَّسَائِيُّ إِلَّا أَنَّهُمَا لم يذكرَا: «ثمَّ يغْتَسل فِيهِ أويتوضأ فِيهِ»
Abdulloh ibn Mugʻaffal (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Biringiz aslo choʻmiladigan joyiga kichik hojat chiqarib, soʻng oʻsha yerda gʻusl qilmasin», — dedilar. Ahmadning rivoyatida: «...soʻng oʻsha yerda tahorat (olmasin) — chunki vasvasaning koʻpchiligi shundan (kelib chiqadi)», — deyilgan.Абдуллоҳ ибн Муғаффал (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бирингиз асло чўмиладиган жойига кичик ҳожат чиқариб, сўнг ўша ерда ғусл қилмасин», — дедилар. Аҳмаднинг ривоятида: «...сўнг ўша ерда таҳорат (олмасин) — чунки васвасанинг кўпчилиги шундан (келиб чиқади)», — дейилган.
وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «بَيْنَ كُلِّ أَذَانَيْنِ صَلَاةٌ بَيْنَ كُلِّ أَذَانَيْنِ صَلَاةٌ» ثُمَّ قَالَ فِي الثَّالِثَةِ «لِمَنْ شَاءَ»
Abdulloh ibn Mugʻaffal (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ: «Ikki azon (azon va iqomat) orasida (nafl) namoz bor; ikki azon orasida (nafl) namoz bor», — dedilar va uchinchi marta aytarkanlar: «Kim (oʻqishni) xohlasa», — deb qoʻshdilar.Абдуллоҳ ибн Муғаффал (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ: «Икки азон (азон ва иқомат) орасида (нафл) намоз бор; икки азон орасида (нафл) намоз бор», — дедилар ва учинчи марта айтарканлар: «Ким (ўқишни) хоҳласа», — деб қўшдилар.
وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم: «صلوا قبل صَلَاة الْمغرب رَكْعَتَيْنِ صَلُّوا قَبْلَ صَلَاةِ الْمَغْرِبِ رَكْعَتَيْنِ» . قَالَ فِي الثَّالِثَةِ: «لِمَنْ شَاءَ» . كَرَاهِيَةَ أَنْ يَتَّخِذَهَا النَّاسُ سنة
Abdulloh al-Muzaniy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Shomdan oldin ikki rakʼat namoz oʻqinglar!» dedilar. Soʻng: «Shomdan oldin ikki rakʼat namoz oʻqisin, kim xohlasa» dedilar. Bu (qaytadan aytishlari) odamlar uni sunnat deb olib qolishlaridan qoʻrqqanlari uchun edi.Абдуллоҳ ал-Музаний (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Шомдан олдин икки ракъат намоз ўқинглар!» дедилар. Сўнг: «Шомдан олдин икки ракъат намоз ўқисин, ким хоҳласа» дедилар. Бу (қайтадан айтишлари) одамлар уни суннат деб олиб қолишларидан қўрққанлари учун эди.
حَدَّثَنَا مُوسَى، قَالَ: حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ مُغَفَّلٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ: إِنَّ اللَّهَ رَفِيقٌ يُحِبُّ الرِّفْقَ، وَيُعْطِي عَلَيْهِ مَا لاَ يُعْطِي عَلَى الْعُنْفِ.
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ: «Albatta, Alloh yumshoqdir, yumshoqlikni sevadi va u uchun qattiqqoʻllikka bermaydigan (ajr)ni beradi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ: «Албатта, Аллоҳ юмшоқдир, юмшоқликни севади ва у учун қаттиққўлликка бермайдиган (ажр)ни беради», дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ حَسَّانَ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ مُغَفَّلٍ، قَالَ: نَهَى رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم عنِ التَّرَجُّلِ، إِلا غِبًّا.
Abdulloh ibn Mugʻaffal (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ sochni (har) ikki kunda bir martadan koʻp tarashdan qaytardilar.Абдуллоҳ ибн Муғаффал (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ сочни (ҳар) икки кунда бир мартадан кўп тарашдан қайтардилар.
حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلانَ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، قَالَ: حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ قُرَّةَ، قَالَ: سَمِعْتُ عَبْدَ اللهِ بْنَ مُغَفَّلٍ، يَقُولُ: رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم، عَلَى نَاقَتِهِ يَوْمَ الْفَتْحِ، وَهُوَ يَقْرَأُ: إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ، قَالَ: فَقَرَأَ وَرَجَّعَ، قَالَ: وَقَالَ مُعَاوِيَةُ بْنُ قُرَّةَ: لَوْلا أَنْ يَجْتَمِعَ النَّاسُ عَلَيَّ لأَخَذْتُ لَكُمْ فِي ذَلِكَ الصَّوْتِ أَوْ قَالَ: اللَّحْنِ.
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Rasululloh ﷺ bilan bir safarda edik. Men u zotdan bir narsa haqida uch marta soʻradim, ammo u zot menga javob bermadilar. Oʻzimga oʻzim: «Onang seni yoʻqotgur, ey Xattob oʻgʻli, Rasululloh ﷺga uch marta gapirding, u zot senga javob bermadilar», dedim. Soʻng ulovimga minib, mening haqimda biror narsa nozil boʻlganidan qoʻrqib, oldinga oʻtib ketdim. Shunda: «Ey Umar! Umar qani?» deb chaqirayotgan bir jarchini eshitdim. Men haqimda biror narsa nozil boʻlgan boʻlsa kerak deb oʻylab, orqaga qaytdim. Paygʻambar ﷺ: «Kecha menga bir sura nozil boʻldi, u menga dunyo va undagi bor narsalardan koʻra sevimliroqdir: {Albatta, Biz senga ochiq-oydin fath ato etdik. Alloh sening avvalgi va keyingi gunohlaringni magʻfirat qilishi uchun} (Fath 1-2)», dedilar.Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз Расулуллоҳ ﷺ билан бир сафарда эдик. Мен у зотдан бир нарса ҳақида уч марта сўрадим, аммо у зот менга жавоб бермадилар. Ўзимга ўзим: «Онанг сени йўқотгур, эй Хаттоб ўғли, Расулуллоҳ ﷺга уч марта гапирдинг, у зот сенга жавоб бермадилар», дедим. Сўнг уловимга миниб, менинг ҳақимда бирор нарса нозил бўлганидан қўрқиб, олдинга ўтиб кетдим. Шунда: «Эй Умар! Умар қани?» деб чақираётган бир жарчини эшитдим. Мен ҳақимда бирор нарса нозил бўлган бўлса керак деб ўйлаб, орқага қайтдим. Пайғамбар ﷺ: «Кеча менга бир сура нозил бўлди, у менга дунё ва ундаги бор нарсалардан кўра севимлироқдир: {Албатта, Биз сенга очиқ-ойдин фатҳ ато этдик. Аллоҳ сенинг аввалги ва кейинги гуноҳларингни мағфират қилиши учун} (Фатҳ 1-2)», дедилар.