حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، وَأَبُو كُرَيْبٍ مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ قَالاَ أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ أَبِي عَطِيَّةَ، قَالَ دَخَلْتُ أَنَا وَمَسْرُوقٌ، عَلَى عَائِشَةَ فَقُلْنَا يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ رَجُلاَنِ مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم أَحَدُهُمَا يُعَجِّلُ الإِفْطَارَ وَيُعَجِّلُ الصَّلاَةَ وَالآخَرُ يُؤَخِّرُ الإِفْطَارَ وَيُؤَخِّرُ الصَّلاَةَ . قَالَتْ أَيُّهُمَا الَّذِي يُعَجِّلُ الإِفْطَارَ وَيُعَجِّلُ الصَّلاَةَ قَالَ قُلْنَا عَبْدُ اللَّهِ يَعْنِي ابْنَ مَسْعُودٍ . قَالَتْ كَذَلِكَ كَانَ يَصْنَعُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . زَادَ أَبُو كُرَيْبٍ وَالآخَرُ أَبُو مُوسَى .
Abu Atiyya (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: «Men va Masruq Oishaning huzuriga kirdik va: ‹Yo ummal-moʻminin (moʻminlarning onasi)! Muhammad ﷺ ning sahobalaridan boʻlgan ikki kishi bor: biri iftorni tezlatadi va namozni tezlatadi, ikkinchisi esa iftorni kechiktiradi va namozni kechiktiradi›, dedik. U (Oisha): ‹Ikkovidan qaysi biri iftorni tezlatadi va namozni tezlatadi?› dedi. (Abu Atiyya:) ‹Biz: «Abdulloh, yaʼni Ibn Masʼud», dedik. U (Oisha): ‹Rasululloh ﷺ ham xuddi shunday qilar edilar›, dedi», dedi. Abu Kurayb (rivoyatiga): «Ikkinchisi esa Abu Muso edi», deb qoʻshdi.Абу Атийя (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: «Мен ва Масруқ Оишанинг ҳузурига кирдик ва: ‹Ё уммал-мўминин (мўминларнинг онаси)! Муҳаммад ﷺ нинг саҳобаларидан бўлган икки киши бор: бири ифторни тезлатади ва намозни тезлатади, иккинчиси эса ифторни кечиктиради ва намозни кечиктиради›, дедик. У (Оиша): ‹Икковидан қайси бири ифторни тезлатади ва намозни тезлатади?› деди. (Абу Атийя:) ‹Биз: «Абдуллоҳ, яъни Ибн Масъуд», дедик. У (Оиша): ‹Расулуллоҳ ﷺ ҳам худди шундай қилар эдилар›, деди», деди. Абу Курайб (ривоятига): «Иккинчиси эса Абу Мусо эди», деб қўшди.