حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الصَّبَّاحِ، أَنْبَأَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ سَمُرَةَ بْنِ سَهْمٍ، - رَجُلٌ مِنْ قَوْمِهِ - قَالَ نَزَلْتُ عَلَى أَبِي هَاشِمِ بْنِ عُتْبَةَ وَهُوَ طَعِينٌ فَأَتَاهُ مُعَاوِيَةُ يَعُودُهُ فَبَكَى أَبُو هَاشِمٍ فَقَالَ مُعَاوِيَةُ مَا يُبْكِيكَ أَىْ خَالِ أَوَجَعٌ يُشْئِزُكَ أَمْ عَلَى الدُّنْيَا فَقَدْ ذَهَبَ صَفْوُهَا قَالَ عَلَى كُلٍّ لاَ وَلَكِنْ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ عَهِدَ إِلَىَّ عَهْدًا وَدِدْتُ أَنِّي كُنْتُ تَبِعْتُهُ قَالَ " إِنَّكَ لَعَلَّكَ تُدْرِكُ أَمْوَالاً تُقْسَمُ بَيْنَ أَقْوَامٍ وَإِنَّمَا يَكْفِيكَ مِنْ ذَلِكَ خَادِمٌ وَمَرْكَبٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ " . فَأَدْرَكْتُ فَجَمَعْتُ .
Abu Hoshim ibn Utba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U kishi jarohatlangan holda edilar. Muoviya ularni koʻrgani keldi, Abu Hoshim yigʻladilar. Muoviya: «Sizni nima yigʻlatyapti, ey togʻa? Sizni bezovta qilayotgan ogʻriqmi yoki dunyo uchunmi, axir uning safosi ketdi-ku», dedi. U kishi: «Bularning birortasi uchun emas, lekin Rasululloh ﷺ menga bir vasiyat qilgan edilar, koshki men unga amal qilganimda edim. U zot: ‹Sen shunday mol-dunyoni topishing mumkinki, u qavmlar oʻrtasida taqsim qilinadi; sen uchun ulardan bir xizmatkor va Alloh yoʻlida bir ulov kifoyadir›, dedilar. Men esa unga yetdim va yigʻdim», dedilar.Абу Ҳошим ибн Утба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У киши жароҳатланган ҳолда эдилар. Муовия уларни кўргани келди, Абу Ҳошим йиғладилар. Муовия: «Сизни нима йиғлатяпти, эй тоға? Сизни безовта қилаётган оғриқми ёки дунё учунми, ахир унинг сафоси кетди-ку», деди. У киши: «Буларнинг бирортаси учун эмас, лекин Расулуллоҳ ﷺ менга бир васият қилган эдилар, кошки мен унга амал қилганимда эдим. У зот: ‹Сен шундай мол-дунёни топишинг мумкинки, у қавмлар ўртасида тақсим қилинади; сен учун улардан бир хизматкор ва Аллоҳ йўлида бир улов кифоядир›, дедилар. Мен эса унга етдим ва йиғдим», дедилар.