Ali ibn Abu Tolib

وَعَن عَليّ قَالَ: كُنْتُ رَجُلًا مَذَّاءً فَكُنْتُ أَسْتَحْيِي أَنْ أَسْأَلَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِمَكَانِ ابْنَتِهِ فَأَمَرْتُ الْمِقْدَادَ فَسَأَلَهُ فَقَالَ: «يَغْسِلُ ذَكَرَهُ وَيتَوَضَّأ»

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men koʻp mazi keladigan kishi edim va Nabiy ﷺning qizlari sababli u zotdan soʻrashga uyalar edim. Shunda Miqdodga buyurdim, u esa u zotdan soʻradi. U zot: «Zakarini va moyaklarini yuvsin va tahorat olsin», dedilar.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен кўп мази келадиган киши эдим ва Набий ﷺнинг қизлари сабабли у зотдан сўрашга уялар эдим. Шунда Миқдодга буюрдим, у эса у зотдан сўради. У зот: «Закарини ва моякларини ювсин ва таҳорат олсин», дедилар.

وَعَن عَلِيٍّ قَالَ: سَأَلَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ الْمَذْيِ فَقَالَ: «مِنَ الْمَذْيِ الْوُضُوءُ وَمِنَ الْمَنِيِّ الْغسْل» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺdan maziy haqida soʻradim. U zot: «Maziydan tahorat, maniydan esa gʻusl vojib boʻladi», dedilar. Termiziy rivoyat qilgan.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺдан мазий ҳақида сўрадим. У зот: «Мазийдан таҳорат, манийдан эса ғусл вожиб бўлади», дедилар. Термизий ривоят қилган.

وَعَنْ عَلِيٍّ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «وِكَاءُ السَّهِ الْعَيْنَانِ فَمَنْ نَامَ فَليَتَوَضَّأ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد قَالَ الشَّيْخ الإِمَام محيي السّنة C: هَذَا فِي غير الْقَاعِد لما صَحَّ: عَن أنس قَالَ: كَانَ أَصَابَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَنْتَظِرُونَ الْعشَاء حَتَّى تخفق رؤوسهم ثمَّ يصلونَ وَلَا يتوضؤون. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد وَالتِّرْمِذِيّ إِلَّا أَنه ذكرفيه: ينامون بدل: ينتظرون الْعشَاء حَتَّى تخفق رؤوسهم

Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Koʻzlar — orqa (chiqaruv joyi)ning bogʻichidir; bas, kim uxlasa, tahorat olsin», — dedilar.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Кўзлар — орқа (чиқарув жойи)нинг боғичидир; бас, ким ухласа, таҳорат олсин», — дедилар.

وَعَنْ عَلِيٍّ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «سَتْرُ مَا بَيْنَ أَعْيُنِ الْجِنِّ وَعَوْرَاتِ بَنِي آدَمَ إِذَا دَخَلَ أَحَدُهُمُ الْخَلَاءَ أَنْ يَقُولَ بِسْمِ اللَّهِ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَقَالَ: هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ وَإِسْنَاده لَيْسَ بِقَوي

Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Jinlarning koʻzlari bilan Odam bolalarining avratlari orasidagi toʻsiq — birortangiz hojatxonaga kirgan paytda ‹Bismillah› deyishidir», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis gʻaribdir, biz uni faqat shu yoʻl bilangina bilamiz, uning isnodi unchalik kuchli emas. Bu haqda Anas (roziyallohu anhu)dan ham Nabiy ﷺdan baʼzi narsalar rivoyat qilingan.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Жинларнинг кўзлари билан Одам болаларининг авратлари орасидаги тўсиқ — бирортангиз ҳожатхонага кирган пайтда ‹Бисмиллаҳ› дейишидир», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ғарибдир, биз уни фақат шу йўл билангина биламиз, унинг исноди унчалик кучли эмас. Бу ҳақда Анас (розияллоҳу анҳу)дан ҳам Набий ﷺдан баъзи нарсалар ривоят қилинган.

وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «مَنْ تَرَكَ مَوْضِعَ شَعَرَةٍ مِنْ جَنَابَةٍ لَمْ يَغْسِلْهَا فعل بهَا كَذَا وَكَذَا من النَّار» . قَالَ عَليّ فَمن ثمَّ عاديت رَأْسِي ثَلَاثًا فَمن ثمَّ عاديت رَأْسِي ثَلَاثًا فَمِنْ ثَمَّ عَادَيْتُ رَأْسِي ثَلَاثًا. (رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَأَحْمَدُ وَالدَّارِمِيُّ إِلَّا أَنَّهُمَا لَمْ يُكَرِّرَا: فَمن ثمَّ عاديت رَأْسِي)

Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim janobatdan bir soch (tola)cha joyni (yuvmay) qoldirsa, unga doʻzaxdan ana shunday-ana shunday (azob) qilinadi», — dedilar. Ali: «Shuning uchun men boshim (sochim)ni (oʻzimga) dushman tutdim», — dedi — buni uch marta (aytdi) — va u sochini (kalta) qirqar edi.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким жанобатдан бир соч (тола)ча жойни (ювмай) қолдирса, унга дўзахдан ана шундай-ана шундай (азоб) қилинади», — дедилар. Али: «Шунинг учун мен бошим (сочим)ни (ўзимга) душман тутдим», — деди — буни уч марта (айтди) — ва у сочини (калта) қирқар эди.

وَعَن عَليّ قَالَ: جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ إِنِّي اغْتَسَلْتُ مِنَ الْجَنَابَةِ وَصليت الْفجْر ثمَّ أَصبَحت فَرَأَيْتُ قَدْرَ مَوْضِعِ الظُّفُرِ لَمْ يُصِبْهُ الْمَاءُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَوْ كُنْتَ مَسَحْتَ عَلَيْهِ بِيَدِكَ أَجْزَأَكَ» . رَوَاهُ ابْن مَاجَه

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi Paygʻambar ﷺ huzurlariga kelib: «Men janobatdan gʻusl qildim va bomdod namozini oʻqidim, soʻng tong otganida tirnoq oʻrni chamasi suv tegmagan joyni koʻrdim», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Agar uni qoʻling bilan artib qoʻyganingda, senga kifoya qilardi», dedilar.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир киши Пайғамбар ﷺ ҳузурларига келиб: «Мен жанобатдан ғусл қилдим ва бомдод намозини ўқидим, сўнг тонг отганида тирноқ ўрни чамаси сув тегмаган жойни кўрдим», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Агар уни қўлинг билан артиб қўйганингда, сенга кифоя қиларди», дедилар.

وَعَن عَليّ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَخْرُجُ مِنَ الْخَلَاءِ فَيُقْرِئُنَا الْقُرْآنَ وَيَأْكُلُ مَعَنَا اللَّحْم وَلم يكن يَحْجُبْهُ أَوْ يَحْجُزْهُ عَنِ الْقُرْآنِ شَيْءٌ لَيْسَ الْجَنَابَةَ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَالنَّسَائِيُّ وَرَوَى ابْنُ مَاجَهْ نَحوه

Abdulloh ibn Salama aytadi: Men va ikki kishi — bizdan biri va Banu Asaddan bir kishi — Ali (roziyallohu anhu)ning oldiga kirdik. (Gumonimcha,) Ali (roziyallohu anhu) ikkalasini bir (vazifaga) joʻnatdi va: «Sizlar ikkovingiz baquvvat (kishilar)siz; bas, diningiz uchun kuch sarflanglar», — dedi. Soʻng u turib, hojatxonaga kirdi, keyin chiqdi va suv soʻrab, undan bir hovuch (suv) olib, (qoʻllarini) artdi; soʻng Qurʼon oʻqiy boshladi. (Hozir boʻlganlar) buni gʻalati (inkor qilib) koʻrishdi. Shunda u: «Albatta, Rasululloh ﷺ hojatxonadan chiqar va bizga Qurʼon (oʻrgatib) oʻqitar, biz bilan birga goʻsht yer edilar; u zotni janobatdan boshqa hech narsa Qurʼon (oʻqish)dan toʻsmas edi», — dedi.Абдуллоҳ ибн Салама айтади: Мен ва икки киши — биздан бири ва Бану Асаддан бир киши — Али (розияллоҳу анҳу)нинг олдига кирдик. (Гумонимча,) Али (розияллоҳу анҳу) иккаласини бир (вазифага) жўнатди ва: «Сизлар икковингиз бақувват (кишилар)сиз; бас, динингиз учун куч сарфланглар», — деди. Сўнг у туриб, ҳожатхонага кирди, кейин чиқди ва сув сўраб, ундан бир ҳовуч (сув) олиб, (қўлларини) артди; сўнг Қуръон ўқий бошлади. (Ҳозир бўлганлар) буни ғалати (инкор қилиб) кўришди. Шунда у: «Албатта, Расулуллоҳ ﷺ ҳожатхонадан чиқар ва бизга Қуръон (ўргатиб) ўқитар, биз билан бирга гўшт ер эдилар; у зотни жанобатдан бошқа ҳеч нарса Қуръон (ўқиш)дан тўсмас эди», — деди.

وَعَنْ عَلِيٍّ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم: «لَا تدخل الْمَلَائِكَةُ بَيْتًا فِيهِ صُورَةٌ وَلَا كَلْبٌ وَلَا جنب» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد وَالنَّسَائِيّ

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Mening kechasi Rasululloh ﷺ huzurlarida bir vaqtim bor ediki, Alloh azza va jalla u orqali menga xohlagan naf-manfaatini yetkazar edi. Bir kuni Rasululloh ﷺ: «Farishtalar ichida surat, it yoki junub kishi boʻlgan uyga kirmaydilar», dedilar. Men qarasam, Hasan ibn Alining bir kuchugi karavot ostida ekan, uni chiqarib tashladim.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Менинг кечаси Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларида бир вақтим бор эдики, Аллоҳ азза ва жалла у орқали менга хоҳлаган наф-манфаатини етказар эди. Бир куни Расулуллоҳ ﷺ: «Фаришталар ичида сурат, ит ёки жунуб киши бўлган уйга кирмайдилар», дедилар. Мен қарасам, Ҳасан ибн Алининг бир кучуги каравот остида экан, уни чиқариб ташладим.

وَعَن عَليّ رَضِي الله عَنهُ قَالَ: لَوْ كَانَ الدِّينُ بِالرَّأْيِ لَكَانَ أَسْفَلُ الْخُفِّ أَوْلَى بِالْمَسْحِ مِنْ أَعْلَاهُ وَقَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَمْسَحُ على ظَاهر خفيه رَوَاهُ أَبُو دَاوُد للدارمي مَعْنَاهُ

Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Agar din raʼy (shaxsiy fikr) bilan boʻlganida, maxsining tagi ustki (tomoni)dan koʻra mash tortishga loyiqroq boʻlardi; (lekin) men Rasululloh ﷺ ning maxsilarining ustiga mash tortganlarini koʻrganman», — dedi.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Агар дин раъй (шахсий фикр) билан бўлганида, махсининг таги устки (томони)дан кўра маш тортишга лойиқроқ бўларди; (лекин) мен Расулуллоҳ ﷺ нинг махсиларининг устига маш тортганларини кўрганман», — деди.

عَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ: أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «يَا عَلِيُّ ثَلَاثٌ لَا تُؤَخِّرْهَا الصَّلَاةُ إِذَا أَتَتْ وَالْجِنَازَةُ إِذَا حَضَرَتْ وَالْأَيِّمُ إِذَا وَجَدْتَ لَهَا كُفُؤًا» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Yo Ali, uch narsani kechiktirma: vaqti kirgan namozni, hozir boʻlgan janozani va oʻziga munosib kufv topilgan tul ayolning nikohini», dedilar. Tirmiziy rivoyat qilgan.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Ё Али, уч нарсани кечиктирма: вақти кирган намозни, ҳозир бўлган жанозани ва ўзига муносиб куфв топилган тул аёлнинг никоҳини», дедилар. Тирмизий ривоят қилган.

وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ يَوْمَ الْخَنْدَقِ: " حَبَسُونَا عَنْ صَلَاةِ الْوُسْطَى: صَلَاةِ الْعَصْرِ مَلَأَ اللَّهُ بُيُوتَهُمْ وَقُبُورَهُمْ نَارًا) (مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ)

Usmon ibn Abu Shayba bizga, Yahyo ibn Zakariyyo ibn Abu Zoida va Yazid ibn Horun bizga, Hishom ibn Hassondan, u Muhammad ibn Siriyndan, u Abiydadan, u Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildiki: Rasululloh ﷺ Xandaq kuni: «Ular bizni oʻrtancha namozdan — asr namozidan toʻsishdi. Alloh ularning uylarini va qabrlarini olov bilan toʻldirsin», dedilar.Усмон ибн Абу Шайба бизга, Яҳё ибн Закарийё ибн Абу Зоида ва Язид ибн Ҳорун бизга, Ҳишом ибн Ҳассондан, у Муҳаммад ибн Сирийндан, у Абийдадан, у Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилдики: Расулуллоҳ ﷺ Хандақ куни: «Улар бизни ўртанча намоздан — аср намозидан тўсишди. Аллоҳ уларнинг уйларини ва қабрларини олов билан тўлдирсин», дедилар.

وَعَنْ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلَاةِ وَفِي رِوَايَةً: كَانَ إِذَا افْتَتَحَ الصَّلَاةَ كَبَّرَ ثُمَّ قَالَ: «وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ حَنِيفًا وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ لَا شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أَمَرْتُ وَأَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ اللَّهُمَّ أَنْتَ الْمَلِكُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ أَنْتَ رَبِّي وَأَنَا عَبْدُكَ ظَلَمْتُ نَفْسِي وَاعْتَرَفْتُ بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي ذُنُوبِي جَمِيعًا إِنَّهُ لَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ وَاهْدِنِي لِأَحْسَنِ الْأَخْلَاقِ لَا يَهْدِي لِأَحْسَنِهَا إِلَّا أَنْتَ وَاصْرِفْ عَنِّي سَيِّئَهَا لَا يَصْرِفُ عَنِّي سَيِّئَهَا إِلَّا أَنْتَ لَبَّيْكَ وَسَعْدَيْكَ وَالْخَيْرُ كُلُّهُ فِي يَدَيْكَ وَالشَّرُّ لَيْسَ إِلَيْكَ أَنَا بِكَ وَإِلَيْكَ تَبَارَكْتَ وَتَعَالَيْتَ أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ» وَإِذَا رَكَعَ قَالَ: «اللَّهُمَّ لَكَ رَكَعْتُ وَبِكَ آمَنْتُ وَلَكَ أَسْلَمْتُ خَشَعَ لَكَ سَمْعِي وبصري ومخي وعظمي وعصبي» فَإِذا رفع قَالَ: «اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ مِلْءَ السَّمَاوَاتِ وملء الأَرْض وملء مَا بَيْنَهُمَا وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَيْءٍ بَعْدُ» وَإِذَا سَجَدَ قَالَ: «اللَّهُمَّ لَكَ سَجَدْتُ وَبِكَ آمَنْتُ وَلَكَ أَسْلَمْتُ سَجَدَ وَجْهِي لِلَّذِي خَلَقَهُ وَصُوَّرَهُ وَشَقَّ سَمْعَهُ وَبَصَرَهُ تَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ» ثُمَّ يَكُونُ مِنْ آخِرِ مَا يَقُولُ بَيْنَ التَّشَهُّدِ وَالتَّسْلِيمِ: «اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي مَا قَدَّمْتُ وَمَا أَخَّرْتُ وَمَا أَسْرَرْتُ وَمَا أَعْلَنْتُ وَمَا أَسْرَفْتُ وَمَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّي أَنْتَ الْمُقَدِّمُ وَأَنْتَ الْمُؤَخِّرُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ» . رَوَاهُ مُسْلِمٌ وَفِي رِوَايَةٍ لِلشَّافِعِيِّ: «وَالشَّرُّ لَيْسَ إِلَيْكَ وَالْمَهْدِيُّ مَنْ هَدَيْتَ أَنَا بِكَ وَإِلَيْك لَا مَنْجَى مِنْكَ وَلَا مَلْجَأَ إِلَّا إِلَيْكَ تَبَارَكْتَ»

Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ namozga turganlarida shunday der edilar: «Yuzimni butun ixlos bilan osmonlaru yerni yaratgan (Zot)ga qaratdim va men mushriklardan emasman. Albatta, namozim, qurbonligim, hayotim va oʻlimim olamlarning Robbi Alloh uchundir. Uning sherigi yoʻq. Men shunga buyurilganman va men musulmonlardanman. Allohim! Sen Malik (Podshoh)san, Sendan oʻzga iloh yoʻq. Sen mening Robbimsan, men esa Sening bandangman. Oʻzimga zulm qildim va gunohimni eʼtirof etdim. Bas, barcha gunohlarimni kechirgin, chunki gunohlarni Sendan oʻzga hech kim kechirmaydi. Meni eng goʻzal axloqqa hidoyat qilgin, uning eng goʻzaliga Sendan oʻzga hech kim hidoyat qilmaydi. Yomon (axloq)ni mendan uzoqlashtirgin, uning yomonini mendan Sendan oʻzga hech kim uzoqlashtirmaydi. Labbayka va saʼdayka (amringga bandaman). Barcha yaxshilik Sening qoʻlingdadir, yomonlik esa Senga (nisbat berilmaydi). Men Sen (tufayli mavjud)man va Senga (qaytaman). Sen barakotlisan va oliysan. Sendan magʻfirat soʻrayman va Senga tavba qilaman». (U zot) ruku qilganlarida shunday der edilar: «Allohim! Sen uchun ruku qildim, Senga iymon keltirdim va Senga taslim boʻldim. Qulogʻim, koʻzim, miyam, suyagim va paylarim Senga boʻysundi». (U zot rukudan) bosh koʻtarganlarida shunday der edilar: «Allohim, ey Robbimiz! Osmonlar toʻla, yer toʻla, ular orasidagi narsa toʻla va undan keyin Oʻzing istagan narsa toʻla hamd Sengadir». (U zot) sajda qilganlarida shunday der edilar: «Allohim! Senga sajda qildim, Senga iymon keltirdim va Senga taslim boʻldim. Yuzim oʻzini yaratgan, shaklga keltirgan, qulogʻini va koʻzini ochgan (Zot)ga sajda qildi. Yaratuvchilarning eng goʻzali boʻlmish Alloh barakotlidir». Soʻng tashahhud bilan salom orasida aytadigan eng oxirgi (soʻzlari) shu boʻlar edi: «Allohim! Avval qilgan, keyin qilgan, yashirin qilgan, oshkora qilgan, isrof qilgan va Sen mendan koʻra yaxshiroq biladigan (gunohlarimni) kechirgin. Sen oldinga oʻtkazuvchisan va Sen orqaga qoldiruvchisan. Sendan oʻzga iloh yoʻq».Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ намозга турганларида шундай дер эдилар: «Юзимни бутун ихлос билан осмонлару ерни яратган (Зот)га қаратдим ва мен мушриклардан эмасман. Албатта, намозим, қурбонлигим, ҳаётим ва ўлимим оламларнинг Робби Аллоҳ учундир. Унинг шериги йўқ. Мен шунга буюрилганман ва мен мусулмонларданман. Аллоҳим! Сен Малик (Подшоҳ)сан, Сендан ўзга илоҳ йўқ. Сен менинг Роббимсан, мен эса Сенинг бандангман. Ўзимга зулм қилдим ва гуноҳимни эътироф этдим. Бас, барча гуноҳларимни кечиргин, чунки гуноҳларни Сендан ўзга ҳеч ким кечирмайди. Мени энг гўзал ахлоққа ҳидоят қилгин, унинг энг гўзалига Сендан ўзга ҳеч ким ҳидоят қилмайди. Ёмон (ахлоқ)ни мендан узоқлаштиргин, унинг ёмонини мендан Сендан ўзга ҳеч ким узоқлаштирмайди. Лаббайка ва саъдайка (амрингга бандаман). Барча яхшилик Сенинг қўлингдадир, ёмонлик эса Сенга (нисбат берилмайди). Мен Сен (туфайли мавжуд)ман ва Сенга (қайтаман). Сен баракотлисан ва олийсан. Сендан мағфират сўрайман ва Сенга тавба қиламан». (У зот) руку қилганларида шундай дер эдилар: «Аллоҳим! Сен учун руку қилдим, Сенга иймон келтирдим ва Сенга таслим бўлдим. Қулоғим, кўзим, миям, суягим ва пайларим Сенга бўйсунди». (У зот рукудан) бош кўтарганларида шундай дер эдилар: «Аллоҳим, эй Роббимиз! Осмонлар тўла, ер тўла, улар орасидаги нарса тўла ва ундан кейин Ўзинг истаган нарса тўла ҳамд Сенгадир». (У зот) сажда қилганларида шундай дер эдилар: «Аллоҳим! Сенга сажда қилдим, Сенга иймон келтирдим ва Сенга таслим бўлдим. Юзим ўзини яратган, шаклга келтирган, қулоғини ва кўзини очган (Зот)га сажда қилди. Яратувчиларнинг энг гўзали бўлмиш Аллоҳ баракотлидир». Сўнг ташаҳҳуд билан салом орасида айтадиган энг охирги (сўзлари) шу бўлар эди: «Аллоҳим! Аввал қилган, кейин қилган, яширин қилган, ошкора қилган, исроф қилган ва Сен мендан кўра яхшироқ биладиган (гуноҳларимни) кечиргин. Сен олдинга ўтказувчисан ва Сен орқага қолдирувчисан. Сендан ўзга илоҳ йўқ».

وَعَنْ عَلِيٍّ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَا عَلِيُّ إِنِّي أُحِبُّ لَكَ مَا أُحِبُّ لِنَفْسِي وَأَكْرَهُ لَكَ مَا أَكْرَهُ لِنَفْسِي لَا تقع بَين السَّجْدَتَيْنِ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ

Ali ibn Abi Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ menga: «Ey Ali, oʻzimga ravo koʻrgan narsani senga ham ravo koʻraman va oʻzimga yoqtirmagan narsani senga ham yoqtirmayman. Ruku holatingda ham, sajda holatingda ham Qurʼon oʻqima; sochingni tugib namoz oʻqima, chunki u shayton oʻtiradigan joydir; ikki sajda orasida (it kabi) choʻkib oʻtirma; mayda toshlar bilan oʻynama; bilaklaringni yerga toʻshama; imomga (unutganini) ochib berma; oltin uzuk taqma; qassiy (ipak) kiyim kiyma va egardagi ipak yostiqlarga minma», dedilar.Али ибн Аби Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ менга: «Эй Али, ўзимга раво кўрган нарсани сенга ҳам раво кўраман ва ўзимга ёқтирмаган нарсани сенга ҳам ёқтирмайман. Руку ҳолатингда ҳам, сажда ҳолатингда ҳам Қуръон ўқима; сочингни тугиб намоз ўқима, чунки у шайтон ўтирадиган жойдир; икки сажда орасида (ит каби) чўкиб ўтирма; майда тошлар билан ўйнама; билакларингни ерга тўшама; имомга (унутганини) очиб берма; олтин узук тақма; қассий (ипак) кийим кийма ва эгардаги ипак ёстиқларга минма», дедилар.

وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «الْبَخِيلُ الَّذِي ذُكِرْتُ عِنْدَهُ فَلَمْ يُصَلِّ عَلَيَّ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَرَوَاهُ أَحْمَدُ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا. وَقَالَ التِّرْمِذِيُّ: هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ

Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Baxil — huzurida men zikr qilinib, menga salavot aytmagan kishidir», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahih gʻaribdir.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бахил — ҳузурида мен зикр қилиниб, менга салавот айтмаган кишидир», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳ ғарибдир.

وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى أَعْوَاد الْمِنْبَرِ يَقُولُ: «مَنْ قَرَأَ آيَةَ الْكُرْسِيِّ فِي دبر كل صَلَاة لم يمنعهُ من دُخُولَ الْجَنَّةِ إِلَّا الْمَوْتُ وَمَنْ قَرَأَهَا حِينَ يَأْخُذُ مَضْجَعَهُ آمَنَهُ اللَّهُ عَلَى دَارِهِ وَدَارِ جَارِهِ وَأَهْلِ دُوَيْرَاتٍ حَوْلَهُ» . رَوَاهُ الْبَيْهَقِيُّ فِي شعب الْإِيمَان وَقَالَ إِسْنَاده ضَعِيف

Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺ ning mana shu minbar yogʻochlari ustida turib: «Kim har namoz oxirida Oyatul-kursini oʻqisa, uni jannatga kirishdan oʻlimdan boshqa hech narsa toʻsmaydi. Kim uni yotadigan chogʻida oʻqisa, Alloh uning uyini, qoʻshnisining uyini va atrofidagi kichik uylar ahlini omon saqlaydi», deyayotganlarini eshitdim. Bayhaqiy ‹Shuabul-iymon›da rivoyat qilgan va uning isnodi zaif degan.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг мана шу минбар ёғочлари устида туриб: «Ким ҳар намоз охирида Оятул-курсини ўқиса, уни жаннатга киришдан ўлимдан бошқа ҳеч нарса тўсмайди. Ким уни ётадиган чоғида ўқиса, Аллоҳ унинг уйини, қўшнисининг уйини ва атрофидаги кичик уйлар аҳлини омон сақлайди», деяётганларини эшитдим. Байҳақий ‹Шуабул-иймон›да ривоят қилган ва унинг исноди заиф деган.

وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي قَبْلَ الْعَصْرِ أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ يَفْصِلُ بَيْنَهُنَّ بِالتَّسْلِيمِ عَلَى الْمَلَائِكَةِ الْمُقَرَّبِينَ وَمَنْ تَبِعَهُمْ مِنَ الْمُسْلِمِينَ وَالْمُؤمنِينَ ". رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ

Ali (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺ asrdan oldin toʻrt rakaat namoz oʻqir, ularning orasini muqarrab farishtalarga va musulmonlar hamda moʻminlardan ularga ergashganlarga salom (berish) bilan ajratardilar. Abu Iso aytdi: Bu bobda Ibn Umar va Abdulloh ibn Amrdan ham (rivoyat) bor. Abu Iso aytdi: Alining hadisi hasan hadisdir. Ishoq ibn Ibrohim asrdan oldingi toʻrt (rakaat)da ajratmaslikni ixtiyor qilib, shu hadis bilan dalil keltirdi. Ishoq aytdi: «Ularning orasini salom bilan ajratardilar» degani — tashahhudni nazarda tutadi. Shofiiy va Ahmad esa kechasi va kunduzi (oʻqiladigan) namozni ikki-ikkidan (deb) koʻrdilar va asrdan oldingi toʻrt (rakaat)da ajratishni ixtiyor qiladilar.Али (розияллоҳу анҳу) айтди: Набий ﷺ асрдан олдин тўрт ракаат намоз ўқир, уларнинг орасини муқарраб фаришталарга ва мусулмонлар ҳамда мўминлардан уларга эргашганларга салом (бериш) билан ажратардилар. Абу Исо айтди: Бу бобда Ибн Умар ва Абдуллоҳ ибн Амрдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо айтди: Алининг ҳадиси ҳасан ҳадисдир. Ишоқ ибн Иброҳим асрдан олдинги тўрт (ракаат)да ажратмасликни ихтиёр қилиб, шу ҳадис билан далил келтирди. Ишоқ айтди: «Уларнинг орасини салом билан ажратардилар» дегани — ташаҳҳудни назарда тутади. Шофиий ва Аҳмад эса кечаси ва кундузи (ўқиладиган) намозни икки-иккидан (деб) кўрдилар ва асрдан олдинги тўрт (ракаат)да ажратишни ихтиёр қиладилар.

وَعَنْ عَلِيٍّ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ اللَّهَ وَتْرٌ يُحِبُّ الْوَتْرَ فَأَوْتِرُوا يَا أَهْلَ الْقُرْآنِ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَأَبُو دَاوُدَ وَالنَّسَائِيّ

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Albatta, Alloh yagonadir, toqni sevadi. Bas, vitr oʻqinglar, ey Qurʼon ahli!», dedilar.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, Аллоҳ ягонадир, тоқни севади. Бас, витр ўқинглар, эй Қуръон аҳли!», дедилар.

وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: إِنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَقُولُ فِي آخِرِ وَتْرِهِ: «اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِرِضَاكَ من سخطك وبمعافاتك من عُقُوبَتك وَأَعُوذ بك مِنْكَ لَا أُحْصِي ثَنَاءً عَلَيْكَ أَنْتَ كَمَا أَثْنَيْتَ عَلَى نَفْسِكَ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَالتِّرْمِذِيُّ وَالنَّسَائِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ

Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ vitrlarining oxirida: «Allohumma inniy auuzu bi rizooka min saxotik, va bi muaafaatika min uquubatik, va auuzu bika mink, laa uhsiy sanaan alayk, anta kamaa asnayta alaa nafsik», der edilar.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ витрларининг охирида: «Аллоҳумма инний ауузу би ризоока мин сахотик, ва би муаафаатика мин уқуубатик, ва ауузу бика минк, лаа уҳсий санаан алайк, анта камаа аснайта алаа нафсик», дер эдилар.

وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُوتِرُ بِثَلَاثٍ يَقْرَأُ فِيهِنَّ بِتِسْعِ سُوَرٍ مِنَ الْمُفَصَّلِ يَقْرَأُ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ بِثَلَاثِ سُوَرٍ آخِرُهُنَّ: (قل هوا لله أحد) رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U dedi: «Paygʻambar ﷺ uch (rakaat) bilan vitr oʻqir edilar, ularda mufassaldan toʻqqizta surani oʻqib, har rakaatda uchta suradan oʻqir edilar, ularning oxirgisi {Qul huvalloohu ahad} (Ixlos surasi) edi.» Abu Iso aytdi: Bu bobda Imron ibn Husayn, Oisha, Ibn Abbos, Abu Ayyub hamda Abdurrahmon ibn Abzodan, u Ubay ibn Kaʼbdan (rivoyatlar) bor; yana Abdurrahmon ibn Abzodan, u Paygʻambar ﷺdan ham rivoyat qilinadi. Baʼzilar shunday rivoyat qilib, unda Ubaydan deyishmagan, baʼzilar esa Abdurrahmon ibn Abzodan, u Ubaydan deb zikr qilganlar. Abu Iso aytdi: Paygʻambar ﷺ sahobalaridan va boshqalardan boʻlgan ilm ahlining bir qavmi shu (fikr)ga borib, kishi uch (rakaat) bilan vitr oʻqishini maʼqul koʻrganlar. Sufyon aytdi: «Xohlasang besh bilan, xohlasang uch bilan, xohlasang bir rakaat bilan vitr oʻqiysan.» Sufyon aytdi: «Men yaxshi koʻradiganim — uch rakaat bilan vitr oʻqishimdir.» Bu Ibn Muborak va Kufa ahlining ham soʻzidir. Bizga Said ibn Yaʼqub at-Toliqoniy, unga Hammod ibn Zayd, u Hishomdan, u Muhammad ibn Sirindan rivoyat qilib aytdi: «Ular besh bilan, uch bilan va bir rakaat bilan vitr oʻqir edilar va bularning hammasini yaxshi deb bilar edilar.»Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У деди: «Пайғамбар ﷺ уч (ракаат) билан витр ўқир эдилар, уларда муфассалдан тўққизта сурани ўқиб, ҳар ракаатда учта сурадан ўқир эдилар, уларнинг охиргиси {Қул ҳуваллооҳу аҳад} (Ихлос сураси) эди.» Абу Исо айтди: Бу бобда Имрон ибн Ҳусайн, Оиша, Ибн Аббос, Абу Айюб ҳамда Абдурраҳмон ибн Абзодан, у Убай ибн Каъбдан (ривоятлар) бор; яна Абдурраҳмон ибн Абзодан, у Пайғамбар ﷺдан ҳам ривоят қилинади. Баъзилар шундай ривоят қилиб, унда Убайдан дейишмаган, баъзилар эса Абдурраҳмон ибн Абзодан, у Убайдан деб зикр қилганлар. Абу Исо айтди: Пайғамбар ﷺ саҳобаларидан ва бошқалардан бўлган илм аҳлининг бир қавми шу (фикр)га бориб, киши уч (ракаат) билан витр ўқишини маъқул кўрганлар. Суфён айтди: «Хоҳласанг беш билан, хоҳласанг уч билан, хоҳласанг бир ракаат билан витр ўқийсан.» Суфён айтди: «Мен яхши кўрадиганим — уч ракаат билан витр ўқишимдир.» Бу Ибн Муборак ва Куфа аҳлининг ҳам сўзидир. Бизга Саид ибн Яъқуб ат-Толиқоний, унга Ҳаммод ибн Зайд, у Ҳишомдан, у Муҳаммад ибн Сириндан ривоят қилиб айтди: «Улар беш билан, уч билан ва бир ракаат билан витр ўқир эдилар ва буларнинг ҳаммасини яхши деб билар эдилар.»

وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " إِذَا كَانَتْ لَيْلَةُ النِّصْفِ مِنْ شَعْبَانَ فَقُومُوا لَيْلَهَا وَصُومُوا يَوْمَهَا فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى يَنْزِلُ فِيهَا لِغُرُوبِ الشَّمْسِ إِلَى السَّمَاءِ الدُّنْيَا فَيَقُولُ: أَلَا مِنْ مُسْتَغْفِرٍ فَأَغْفِرَ لَهُ؟ أَلَا مُسْتَرْزِقٌ فَأَرْزُقَهُ؟ أَلَا مُبْتَلًى فَأُعَافِيَهُ؟ أَلَا كَذَا أَلَا كَذَا حَتَّى يطلع الْفجْر ". رَوَاهُ ابْن مَاجَه

Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Shaʼbon oyining oʻrtasidagi kecha kelganda, uning kechasini namoz bilan oʻtkazinglar va kunduzida roʻza tutinglar. Chunki Alloh oʻsha kechada quyosh botganidan boshlab dunyo osmoniga tushib: ‹Bironta magfirat soʻrovchi yoʻqmi, uni kechiray! Bironta rizq soʻrovchi yoʻqmi, unga rizq berayin! Bironta baloga giriftor boʻlgan yoʻqmi, unga ofiyat berayin! Yana falon yoʻqmi, falon yoʻqmi?› deydi. Bu tong otguncha (davom etadi)», dedilar.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Шаъбон ойининг ўртасидаги кеча келганда, унинг кечасини намоз билан ўтказинглар ва кундузида рўза тутинглар. Чунки Аллоҳ ўша кечада қуёш ботганидан бошлаб дунё осмонига тушиб: ‹Биронта магфират сўровчи йўқми, уни кечирай! Биронта ризқ сўровчи йўқми, унга ризқ берайин! Биронта балога гирифтор бўлган йўқми, унга офият берайин! Яна фалон йўқми, фалон йўқми?› дейди. Бу тонг отгунча (давом этади)», дедилар.

وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرٍ وَصَدَقَ أَبُو بَكْرٍ. قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: " مَا مِنْ رَجُلٍ يُذْنِبُ ذَنْبًا ثُمَّ يَقُومُ فَيَتَطَهَّرُ ثُمَّ يُصَلِّي ثُمَّ يَسْتَغْفِرُ اللَّهَ إِلَّا غَفَرَ الله لَهُ ثمَّ قَرَأَ هَذِه الاية: (وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذكرُوا الله فاستغفروا لذنوبهم) رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ إِلَّا أَنَّ ابْنَ مَاجَه لم يذكر الْآيَة

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Men shunday kishi edimki, Rasululloh ﷺdan bir hadis eshitsam, Alloh xohlagan narsa bilan menga undan foyda berardi. Ammo u zotning sahobalaridan bir kishi menga (hadis) soʻzlaganida, men undan qasam ichishini soʻrar, u menga qasam ichgach, uni tasdiqlardim. Menga Abu Bakr soʻzladi — Abu Bakr esa rost dedi — u: ‹Men Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdim: ‹Qaysi bir kishi bir gunoh qilsa, soʻng turib tahorat olsa, soʻng namoz oʻqisa, soʻng Allohdan magʻfirat soʻrasa, Alloh albatta uni magʻfirat qiladi›, dedi». Soʻng u (Ali) ushbu oyatni oʻqidi: {Va ular fohisha ish qilib qoʻyganlarida yoki oʻzlariga zulm qilganlarida Allohni eslab, gunohlari uchun magʻfirat soʻraydilar — Allohdan boshqa kim ham gunohlarni magʻfirat qiladi? — va ular qilgan ishlarini bila turib unda davom etmaydilar} (Oli Imron 135). (Abu Iso) aytdi: Bu bobda Ibn Masʼud, Abu Dardo, Anas, Abu Umoma, Muoz, Vosila va Abul Yasar — ismi Kaʼb ibn Amr — dan ham (rivoyatlar) bor. Abu Iso aytdi: Alining hadisi hasan hadis boʻlib, biz uni faqat shu yoʻldan — Usmon ibn al-Mugʻiyraning hadisidan bilamiz. Undan Shuʼba va boshqa bir necha kishi rivoyat qilib, Abu Avonaning hadisi kabi marfuʼ (Nabiyga ulagan) holda keltirdilar. Sufyon as-Savriy va Misʼar esa uni mavquf qilib, Nabiy ﷺga ulamadilar. Misʼardan bu hadis marfuʼ holda ham rivoyat qilingan. Asmo ibn al-Hakamdan shu (hadis)dan boshqa marfuʼ hadisni bilmaymiz.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Мен шундай киши эдимки, Расулуллоҳ ﷺдан бир ҳадис эшитсам, Аллоҳ хоҳлаган нарса билан менга ундан фойда берарди. Аммо у зотнинг саҳобаларидан бир киши менга (ҳадис) сўзлаганида, мен ундан қасам ичишини сўрар, у менга қасам ичгач, уни тасдиқлардим. Менга Абу Бакр сўзлади — Абу Бакр эса рост деди — у: ‹Мен Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитдим: ‹Қайси бир киши бир гуноҳ қилса, сўнг туриб таҳорат олса, сўнг намоз ўқиса, сўнг Аллоҳдан мағфират сўраса, Аллоҳ албатта уни мағфират қилади›, деди». Сўнг у (Али) ушбу оятни ўқиди: {Ва улар фоҳиша иш қилиб қўйганларида ёки ўзларига зулм қилганларида Аллоҳни эслаб, гуноҳлари учун мағфират сўрайдилар — Аллоҳдан бошқа ким ҳам гуноҳларни мағфират қилади? — ва улар қилган ишларини била туриб унда давом этмайдилар} (Оли Имрон 135). (Абу Исо) айтди: Бу бобда Ибн Масъуд, Абу Дардо, Анас, Абу Умома, Муоз, Восила ва Абул Ясар — исми Каъб ибн Амр — дан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо айтди: Алининг ҳадиси ҳасан ҳадис бўлиб, биз уни фақат шу йўлдан — Усмон ибн ал-Муғийранинг ҳадисидан биламиз. Ундан Шуъба ва бошқа бир неча киши ривоят қилиб, Абу Авонанинг ҳадиси каби марфуъ (Набийга улаган) ҳолда келтирдилар. Суфён ас-Саврий ва Мисъар эса уни мавқуф қилиб, Набий ﷺга уламадилар. Мисъардан бу ҳадис марфуъ ҳолда ҳам ривоят қилинган. Асмо ибн ал-Ҳакамдан шу (ҳадис)дан бошқа марфуъ ҳадисни билмаймиз.

وَعَنْ عَلِيٍّ قَالَ: أَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ نَسْتَشْرِفَ الْعَيْنَ وَالْأُذُنَ وَأَلَّا نُضَحِّيَ بِمُقَابَلَةٍ وَلَا مُدَابَرَةٍ وَلَا شَرْقَاءَ وَلَا خَرْقَاءَ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَأَبُو دَاوُدَ وَالنَّسَائِيُّ والدارمي وانتهت رِوَايَته إِلَى قَوْله: وَالْأُذن

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bizni (qurbonlik hayvonining) koʻzi va qulogʻini yaxshilab tekshirishga hamda quloq oldi kesilgan, quloq orqasi kesilgan, uzunasiga yorilgan yoki teshilgan (hayvon)ni qurbonlik qilmaslikka buyurdilar. Termiziy, Abu Dovud, Nasoiy va Doramiy rivoyat qilgan.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бизни (қурбонлик ҳайвонининг) кўзи ва қулоғини яхшилаб текширишга ҳамда қулоқ олди кесилган, қулоқ орқаси кесилган, узунасига ёрилган ёки тешилган (ҳайвон)ни қурбонлик қилмасликка буюрдилар. Термизий, Абу Довуд, Насоий ва Дорамий ривоят қилган.

وَعَن عَليّ رَضِي الله عَنهُ قَالَ: رَأَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَامَ فَقُمْنَا وَقَعَدَ فَقَعَدْنَا يَعْنِي فِي الْجَنَازَةِ. رَوَاهُ مُسْلِمٌ وَفِي رِوَايَةِ مَالِكٍ وَأَبِي دَاوُدَ: قَامَ فِي الْجَنَازَةِ ثُمَّ قَعَدَ بَعْدُ

Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ni koʻrdik, oʻrinlaridan turdilar, biz ham turdik; oʻtirdilar, biz ham oʻtirdik. — Yaʼni janozada.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ни кўрдик, ўринларидан турдилар, биз ҳам турдик; ўтирдилар, биз ҳам ўтирдик. — Яъни жанозада.

وَعَنْ عَلِيٍّ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَرَنَا بِالْقِيَامِ فِي الْجَنَازَةِ ثُمَّ جَلَسَ بَعْدَ ذَلِكَ وَأَمَرَنَا بِالْجُلُوسِ. رَوَاهُ أَحْمد

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ bizni janoza (oʻtganda) turishga buyurgan edilar, soʻng bundan keyin oʻzlari oʻtirdilar va bizni oʻtirishga buyurdilar».Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ бизни жаноза (ўтганда) туришга буюрган эдилар, сўнг бундан кейин ўзлари ўтирдилар ва бизни ўтиришга буюрдилар».

وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " إِن السِّقْطَ لَيُرَاغِمُ رَبَّهُ إِذَا أَدْخَلَ أَبَوَيْهِ النَّارَ فَيُقَالُ: أَيُّهَا السِّقْطُ الْمُرَاغِمُ رَبَّهُ أَدْخِلْ أَبَوَيْكَ الْجَنَّةَ فَيَجُرُّهُمَا بِسَرَرِهِ حَتَّى يُدْخِلَهُمَا الْجَنَّةَ ". رَوَاهُ ابْن مَاجَه

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Albatta chala tushgan bola ota-onasi doʻzaxga kiritilsa, Robbisiga oʻjarlik qiladi. Shunda: ‹Ey Robbisiga oʻjarlik qilayotgan chala tushgan bola! Ota-onangni jannatga kirit›, deyiladi. Bas, u ularni kindik ipi bilan tortib, jannatga kiritadi», dedilar.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта чала тушган бола ота-онаси дўзахга киритилса, Роббисига ўжарлик қилади. Шунда: ‹Эй Роббисига ўжарлик қилаётган чала тушган бола! Ота-онангни жаннатга кирит›, дейилади. Бас, у уларни киндик ипи билан тортиб, жаннатга киритади», дедилар.

وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ: أَنَّ الْعَبَّاسَ سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي تَعْجِيل صَدَقَة قَبْلَ أَنْ تَحِلَّ: فَرَخَّصَ لَهُ فِي ذَلِكَ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَالتِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ وَالدَّارِمِيُّ

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Abbos (roziyallohu anhu) Rasululloh ﷺdan sadaqani (zakotni) muddati kelmasidan oldin oldindan berish haqida soʻradi. U zot ﷺ unga bunga ruxsat berdilar. Abu Dovud, Termiziy, Ibn Moja va Doramiy rivoyat qilgan.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аббос (розияллоҳу анҳу) Расулуллоҳ ﷺдан садақани (закотни) муддати келмасидан олдин олдиндан бериш ҳақида сўради. У зот ﷺ унга бунга рухсат бердилар. Абу Довуд, Термизий, Ибн Можа ва Дорамий ривоят қилган.

عَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " قَدْ عَفَوْتُ عَنِ الْخَيْلِ وَالرَّقِيقِ فَهَاتُوا صَدَقَةً الرِّقَةِ: مِنْ كُلِّ أَرْبَعِينَ دِرْهَمًا دِرْهَمٌ وَلَيْسَ فِي تِسْعِينَ وَمِائَةٍ شَيْءٌ فَإِذَا بَلَغَتْ مِائَتَيْنِ فَفِيهَا خَمْسَةُ دَرَاهِمَ ". رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَأَبُو دَاوُدَ وَفِي رِوَايَةٍ لأبي دَاوُد عَن الْحَارِث عَنْ عَلِيٍّ قَالَ زُهَيْرٌ أَحْسَبُهُ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ: " هَاتُوا رُبْعَ الْعُشْرِ مِنْ كُلِّ أَرْبَعِينَ دِرْهَمًا دِرْهَمٌ وَلَيْسَ عَلَيْكُمْ شَيْءٌ حَتَّى تَتِمَّ مِائَتَيْ دِرْهَمٍ. فَإِذَا كَانَتْ مِائَتَيْ دِرْهَمٍ فَفِيهَا خَمْسَةُ دَرَاهِمَ. فَمَا زَادَ فَعَلَى حِسَابِ ذَلِكَ. وَفِي الْغَنَمِ فِي كُلِّ أَرْبَعِينَ شَاةً شَاةٌ إِلَى عِشْرِينَ وَمِائَة ز فَإِن زَادَت وَاحِدَة فشاتان إِلَى مِائَتَيْنِ. فَإِن زَادَتْ فَثَلَاثُ شِيَاهٍ إِلَى ثَلَاثِمِائَةٍ فَإِذَا زَادَتْ على ثَلَاث مائَة فَفِي كُلِّ مِائَةٍ شَاةٌ. فَإِنْ لَمْ تَكُنْ إِلَّا تِسْعٌ وَثَلَاثُونَ فَلَيْسَ عَلَيْكَ فِيهَا شَيْءٌ وَفِي الْبَقَرِ: فِي كُلِّ ثَلَاثِينَ تَبِيعٌ وَفِي الْأَرْبَعين مُسِنَّة وَلَيْسَ على العوامل شَيْء "

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U zot ﷺ dedilar: «Oʻndan birning toʻrtdan birini bering: har qirq dirhamda bir dirham boʻladi. Ikki yuz dirhamga yetmaguncha sizga hech narsa (vojib) emas. Agar ikki yuz dirham boʻlsa, unda besh dirham boʻladi, qancha oshsa, shu hisobga koʻra (olinadi). Qoʻylarda esa har qirq qoʻyda bir qoʻy boʻladi. Agar oʻttiz toʻqqiztadangina boshqa boʻlmasa, ularda senga hech narsa (vojib) emas». Va u qoʻy sadaqasini az-Zuhriy (rivoyati)dek bayon qildi. (U zot ﷺ) dedilar: «Mollarda har oʻttiztada bir yashar buzoq (tabiʼ), qirqtada bir ikki yashar (musinna) boʻladi; ish hayvonlarida esa hech narsa yoʻq. Tuyalarda…» — soʻng u zot uning sadaqasini az-Zuhriy zikr qilganidek zikr qildilar. (U zot ﷺ) dedilar: «Yigirma beshtada beshta qoʻy boʻladi; bitta oshsa, unda bir yashar urgʻochi tuya (ibna maxoz) boʻladi, agar bir yashar urgʻochi tuya boʻlmasa, oʻrniga oʻttiz beshtagacha bir yashar erkak tuya (ibn labun) boʻladi; bitta oshsa, unda qirq beshtagacha ikki yashar urgʻochi tuya (binta labun) boʻladi; bitta oshsa, unda oltmishtagacha erkak tuya bilan jufutlasha oladigan uch yashar tuya (hiqqa) boʻladi». Soʻng u az-Zuhriy hadisidek bayon qildi va (u zot ﷺ) dedilar: «Bitta oshsa — yaʼni toʻqson birta boʻlsa — unda bir yuz yigirmatagacha erkak tuya bilan jufutlasha oladigan ikkita uch yashar tuya boʻladi. Agar tuyalar bundan koʻproq boʻlsa, har ellikta tuyada bitta uch yashar tuya boʻladi. Sadaqa (zakot)dan qoʻrqib, birga toʻplanganlari ajratilmaydi va tarqoq turganlari birga toʻplanmaydi. Sadaqada qarib qolgani ham, aybi bori ham, qoʻchqor ham olinmaydi, magar zakot yigʻuvchi xohlasa, (boshqa gap). Ekinlardan daryolar yoki yomgʻir sugʻorganida oʻndan bir, dalv (suv tortish moslamasi) bilan sugʻorilganida esa oʻndan birning yarmi (boʻladi)». Osim va al-Horis hadisida: «Sadaqa har yili (olinadi)», deyilgan. Zuhayr aytdi: «Menimcha, u ‹bir marta› dedi». Osim hadisida esa: «Agar tuyalar orasida bir yashar urgʻochi tuya ham, bir yashar erkak tuya ham boʻlmasa, oʻn dirham yoki ikki qoʻy (olinadi)», deyilgan.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У зот ﷺ дедилар: «Ўндан бирнинг тўртдан бирини беринг: ҳар қирқ дирҳамда бир дирҳам бўлади. Икки юз дирҳамга етмагунча сизга ҳеч нарса (вожиб) эмас. Агар икки юз дирҳам бўлса, унда беш дирҳам бўлади, қанча ошса, шу ҳисобга кўра (олинади). Қўйларда эса ҳар қирқ қўйда бир қўй бўлади. Агар ўттиз тўққизтадангина бошқа бўлмаса, уларда сенга ҳеч нарса (вожиб) эмас». Ва у қўй садақасини аз-Зуҳрий (ривояти)дек баён қилди. (У зот ﷺ) дедилар: «Молларда ҳар ўттизтада бир яшар бузоқ (табиъ), қирқтада бир икки яшар (мусинна) бўлади; иш ҳайвонларида эса ҳеч нарса йўқ. Туяларда…» — сўнг у зот унинг садақасини аз-Зуҳрий зикр қилганидек зикр қилдилар. (У зот ﷺ) дедилар: «Йигирма бештада бешта қўй бўлади; битта ошса, унда бир яшар урғочи туя (ибна махоз) бўлади, агар бир яшар урғочи туя бўлмаса, ўрнига ўттиз бештагача бир яшар эркак туя (ибн лабун) бўлади; битта ошса, унда қирқ бештагача икки яшар урғочи туя (бинта лабун) бўлади; битта ошса, унда олтмиштагача эркак туя билан жуфутлаша оладиган уч яшар туя (ҳиққа) бўлади». Сўнг у аз-Зуҳрий ҳадисидек баён қилди ва (у зот ﷺ) дедилар: «Битта ошса — яъни тўқсон бирта бўлса — унда бир юз йигирматагача эркак туя билан жуфутлаша оладиган иккита уч яшар туя бўлади. Агар туялар бундан кўпроқ бўлса, ҳар элликта туяда битта уч яшар туя бўлади. Садақа (закот)дан қўрқиб, бирга тўпланганлари ажратилмайди ва тарқоқ турганлари бирга тўпланмайди. Садақада қариб қолгани ҳам, айби бори ҳам, қўчқор ҳам олинмайди, магар закот йиғувчи хоҳласа, (бошқа гап). Экинлардан дарёлар ёки ёмғир суғорганида ўндан бир, далв (сув тортиш мосламаси) билан суғорилганида эса ўндан бирнинг ярми (бўлади)». Осим ва ал-Ҳорис ҳадисида: «Садақа ҳар йили (олинади)», дейилган. Зуҳайр айтди: «Менимча, у ‹бир марта› деди». Осим ҳадисида эса: «Агар туялар орасида бир яшар урғочи туя ҳам, бир яшар эркак туя ҳам бўлмаса, ўн дирҳам ёки икки қўй (олинади)», дейилган.

عَنْ عَلِيٍّ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لَيْسَ فِي الْخَضْرَاوَاتِ صَدَقَةٌ وَلَا فِي الْعَرَايَا صَدَقَةٌ وَلَا فِي أَقَلَّ مِنْ خَمْسَةِ أَوْسُقٍ صَدَقَةٌ وَلَا فِي الْعَوَامِلِ صَدَقَةٌ وَلَا فِي الْجَبْهَةِ صَدَقَةٌ» . قَالَ الصَّقْرُ: الْجَبْهَةُ الْخَيل وَالْبِغَال وَالْعَبِيد. رَوَاهُ الدَّارَقُطْنِيّ

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Koʻkatlarda zakot yoʻq, ariyyalarda zakot yoʻq, besh vasqdan kam (hosil)da zakot yoʻq, ishchi hayvonlarda zakot yoʻq va jabhada zakot yoʻq», dedilar. Saqr aytdi: Jabha — otlar, xachirlar va qullardir. Doraqutniy rivoyat qilgan.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Кўкатларда закот йўқ, арийяларда закот йўқ, беш васқдан кам (ҳосил)да закот йўқ, ишчи ҳайвонларда закот йўқ ва жабҳада закот йўқ», дедилар. Сақр айтди: Жабҳа — отлар, хачирлар ва қуллардир. Дорақутний ривоят қилган.

وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّهُ سَمِعَ يَوْمَ عَرَفَةَ رَجُلًا يَسْأَلُ النَّاسَ فَقَالَ: أَفِي هَذَا الْيَوْمِ: وَفِي هَذَا الْمَكَانِ تسْأَل من يغر الله؟ فخفقه بِالدرةِ. رَوَاهُ رزين

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U Arafa kunida bir kishining odamlardan soʻrayotganini eshitib qoldi-da: «Shu kunda va shu joyda Allohdan boʻlak birovdan soʻraysanmi?!» dedi va uni durra bilan urdi. Razin rivoyat qilgan.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У Арафа кунида бир кишининг одамлардан сўраётганини эшитиб қолди-да: «Шу кунда ва шу жойда Аллоҳдан бўлак бировдан сўрайсанми?!» деди ва уни дурра билан урди. Разин ривоят қилган.

وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «بَادِرُوا بِالصَّدَقَةِ فَإِنَّ الْبَلَاءَ لَا يَتَخَطَّاهَا» . رَوَاهُ رَزِينٌ

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Sadaqa berishga shoshiling, chunki balo undan oʻta olmaydi», dedilar. Razin rivoyat qilgan.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Садақа беришга шошилинг, чунки бало ундан ўта олмайди», дедилар. Разин ривоят қилган.

وَعَنْ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " مَنْ قَرَأَ الْقُرْآنَ فَاسْتَظْهَرَهُ فَأَحَلَّ حَلَالَهُ وَحَرَّمَ حَرَامَهُ أَدْخَلَهُ اللَّهُ بِهِ الْجَنَّةَ وَشَفَّعَهُ فِي عَشَرَةٍ مِنْ أَهْلِ بَيْتِهِ كُلِّهِمْ قَدْ وَجَبَتْ لَهُ النَّارُ. رَوَاهُ أَحْمَدُ وَالتِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ وَالدَّارِمِيُّ وَقَالَ التِّرْمِذِيُّ: هَذَا حَدِيثٌ غَرِيب وَحَفْص بن سُلَيْمَان الرَّاوِي لَيْسَ هُوَ بِالْقَوِيِّ يَضْعُفُ فِي الْحَدِيثِ

Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim Qurʼonni oʻqib, uni yod olib, uning halolini halol, haromini harom deb bilsa, Alloh uni shu sababli jannatga kiritadi va uning oʻz ahli baytidan oʻzlariga doʻzax vojib boʻlgan oʻn kishiga shafoatchi qiladi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis gʻaribdir, biz uni faqat shu yoʻl bilangina bilamiz va isnodi sahih emas. Hafs ibn Sulaymon Abu Umar Bazzoz Kufiy hadisda zaif sanaladi.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким Қуръонни ўқиб, уни ёд олиб, унинг ҳалолини ҳалол, ҳаромини ҳаром деб билса, Аллоҳ уни шу сабабли жаннатга киритади ва унинг ўз аҳли байтидан ўзларига дўзах вожиб бўлган ўн кишига шафоатчи қилади», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ғарибдир, биз уни фақат шу йўл билангина биламиз ва исноди саҳиҳ эмас. Ҳафс ибн Сулаймон Абу Умар Баззоз Куфий ҳадисда заиф саналади.

وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم يَقُول: «لكل شَيْء عروس وعروس الْقُرْآن الرَّحْمَن» . رَوَاهُ الْبَيْهَقِيّ فِي شعب الْإِيمَان

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺ: «Har bir narsaning bezagi bor, Qurʼonning bezagi esa Ar-Rahmon (surasi)dir», deb aytayotganlarini eshitdim. Bayhaqiy «Shuʼab al-iymon»da rivoyat qilgan.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺ: «Ҳар бир нарсанинг безаги бор, Қуръоннинг безаги эса Ар-Раҳмон (сураси)дир», деб айтаётганларини эшитдим. Байҳақий «Шуъаб ал-иймон»да ривоят қилган.

وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: " كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عَلَيْهِ وَسلم يجب هَذِهِ السُّورَةَ (سَبِّحِ اسْمِ رَبِّكَ الْأَعْلَى) رَوَاهُ أَحْمد

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ mana bu {Sabbihisma robbikal aʼlo} surasini yaxshi koʻrar edilar. Ahmad rivoyat qilgan.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ мана бу {Саббиҳисма роббикал аъло} сурасини яхши кўрар эдилар. Аҳмад ривоят қилган.

وَعَنْ عَلِيٍّ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْعَبْدَ المؤمنَ المفتَّنَ التوَّابَ»

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Albatta Alloh koʻp sinaladigan va koʻp tavba qiladigan moʻmin bandani sevadi», dedilar.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта Аллоҳ кўп синаладиган ва кўп тавба қиладиган мўмин бандани севади», дедилар.

وَعَن عَليّ: أَن فَاطِمَة أَنْت النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَشْكُو إِلَيْهِ مَا تَلْقَى فِي يَدِهَا مِنَ الرَّحَى وَبَلَغَهَا أَنَّهُ جَاءَهُ رَقِيقٌ فَلَمْ تُصَادِفْهُ فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لِعَائِشَةَ فَلَمَّا جَاءَ أَخْبَرَتْهُ عَائِشَةُ قَالَ: فَجَاءَنَا وَقَدْ أَخَذْنَا مَضَاجِعَنَا فَذَهَبْنَا نَقُومُ فَقَالَ: عَلَى مَكَانِكُمَا فَجَاءَ فَقَعَدَ بَيْنِي وَبَيْنَهَا حَتَّى وَجَدْتُ بَرْدَ قَدَمِهِ عَلَى بَطْنِي فَقَالَ: «أَلَا أَدُلُّكُمَا عَلَى خَيْرٍ مِمَّا سَأَلْتُمَا؟ إِذَا أَخَذْتُمَا مَضْجَعَكُمَا فَسَبِّحَا ثَلَاثًا وَثَلَاثِينَ وَاحْمَدَا ثَلَاثًا وَثَلَاثِينَ وَكَبِّرَا ثَلَاثًا وَثَلَاثِينَ فَهُوَ خير لَكمَا من خَادِم»

(Ali (roziyallohu anhu) rivoyat qildi)ki, Fotima (ikkoviga salom boʻ lsin) Paygʻambar ﷺning oldiga — qoʻ liga tegva (tegirmon)dan yetgan (ogʻ riq-qadoq)ni shikoyat qilgani — keldi; unga — u zotning oldiga (asir) qullar kelgani — xabar yetgan edi; (lekin) u zotni topmadi va buni Oishaga zikr qildi. U zot kelgach, Oisha unga (Fotimaning kelganini) xabar berdi. Ali aytdi: «Bas, u zot bizning oldimizga — biz yotgan (joyimizga) kirgan paytimizda — keldilar. Biz (oʻrnimizdan) turmoqchi boʻ ldik; u zot: ‹Joyingizda (turaveringlar)› dedilar va kelib, men bilan u (Fotima) orasiga oʻ tirdilar — hatto men u zotning oyoqlarining sovugʻ ini qornimda (yelkamda) sezdim. Soʻng u zot: ‹Sizlarga — soʻraganingizdan koʻ ra yaxshiroq (narsa)ni koʻ rsataymi? Yotgan (joyingizga) yotgan paytingizda — yoki toʻ shagingizga kirgan paytingizda — oʻ ttiz uch (marta) ‹subhanalloh›, oʻ ttiz uch (marta) ‹alhamdulilloh›, oʻ ttiz toʻ rt (marta) ‹Allohu akbar› (deb) aytinglar; bu sizlarga xizmatchidan yaxshiroqdir› dedilar.»(Али (розияллоҳу анҳу) ривоят қилди)ки, Фотима (икковига салом бў лсин) Пайғамбар ﷺнинг олдига — қў лига тегва (тегирмон)дан етган (оғ риқ-қадоқ)ни шикоят қилгани — келди; унга — у зотнинг олдига (асир) қуллар келгани — хабар етган эди; (лекин) у зотни топмади ва буни Оишага зикр қилди. У зот келгач, Оиша унга (Фотиманинг келганини) хабар берди. Али айтди: «Бас, у зот бизнинг олдимизга — биз ётган (жойимизга) кирган пайтимизда — келдилар. Биз (ўрнимиздан) турмоқчи бў лдик; у зот: ‹Жойингизда (тураверинглар)› дедилар ва келиб, мен билан у (Фотима) орасига ў тирдилар — ҳатто мен у зотнинг оёқларининг совуғ ини қорнимда (елкамда) сездим. Сўнг у зот: ‹Сизларга — сўраганингиздан кў ра яхшироқ (нарса)ни кў рсатайми? Ётган (жойингизга) ётган пайтингизда — ёки тў шагингизга кирган пайтингизда — ў ттиз уч (марта) ‹субҳаналлоҳ›, ў ттиз уч (марта) ‹алҳамдулиллоҳ›, ў ттиз тў рт (марта) ‹Аллоҳу акбар› (деб) айтинглар; бу сизларга хизматчидан яхшироқдир› дедилар.»

وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَقُولُ عِنْدَ مَضْجَعِهِ: «اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِوَجْهِكَ الْكَرِيمِ وَكَلِمَاتِكَ التَّامَّاتِ مِنْ شَرِّ مَا أَنْتَ آخِذٌ بناصيتهِ اللهُمَّ أَنْت تكشِفُ المغرمَ والمأْثمَ اللهُمَّ لَا يُهْزَمُ جُنْدُكَ وَلَا يُخْلَفُ وَعْدُكَ وَلَا يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ سُبْحَانَكَ وَبِحَمْدِكَ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Ali (roziyallohu anhu)dan, Rasululloh ﷺdan rivoyat qilinadiki, u zot toʻshaklariga yotganlarida shunday der edilar: «Allohim, Sen peshonasidan ushlab turadigan narsaning yomonligidan Sening karamli Yuzing va mukammal Kalimalaring bilan panoh tilayman. Allohim, Sen qarz va gunohni daf etuvchisan. Allohim, Sening qoʻshining magʻlub boʻlmaydi, Sening vaʼdang xilof qilinmaydi va boylik egasiga Sening (oldingda) boyligi naf bermaydi. Sen poksan va Senga hamd boʻlsin».Али (розияллоҳу анҳу)дан, Расулуллоҳ ﷺдан ривоят қилинадики, у зот тўшакларига ётганларида шундай дер эдилар: «Аллоҳим, Сен пешонасидан ушлаб турадиган нарсанинг ёмонлигидан Сенинг карамли Юзинг ва мукаммал Калималаринг билан паноҳ тилайман. Аллоҳим, Сен қарз ва гуноҳни даф этувчисан. Аллоҳим, Сенинг қўшининг мағлуб бўлмайди, Сенинг ваъданг хилоф қилинмайди ва бойлик эгасига Сенинг (олдингда) бойлиги наф бермайди. Сен поксан ва Сенга ҳамд бўлсин».

وَعَن عليّ: أَنَّهُ جَاءَهُ مُكَاتَبٌ فَقَالَ: إِنِّي عَجَزْتُ عَنْ كتابي فَأَعِنِّي قَالَ: أَلَا أُعَلِّمُكَ كَلِمَاتٍ عَلَّمَنِيهِنَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَوْ كَانَ عَلَيْكَ مِثْلُ جَبَلٍ كَبِيرٍ دَيْنًا أَدَّاهُ اللَّهُ عَنْكَ. قُلْ: «اللَّهُمَّ اكْفِنِي بِحَلَالِكَ عَنْ حَرَامِكَ وَأَغْنِنِي بِفَضْلِكَ عَمَّنْ سِوَاكَ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَالْبَيْهَقِيُّ فِي الدَّعَوَاتِ الْكَبِيرِ وَسَنَذْكُرُ حَدِيثَ جَابِرٍ: «إِذَا سَمِعْتُمْ نُبَاحَ الْكِلَابِ» فِي بَابِ «تَغْطِيَةِ الْأَوَانِي» إِن شَاءَ الله تَعَالَى

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir mukotab (ozodlik shartnomasi tuzgan qul) uning oldiga kelib: «Men kitobatim (toʻlovim)ni ado etishdan ojiz qoldim, menga yordam ber», dedi. U: «Senga Rasululloh ﷺ menga oʻrgatgan kalimalarni oʻrgataymi? Ustingda Sir togʻicha qarz boʻlsa ham, Alloh uni sening nomingdan ado etadi. ‹Allohumma-kfini bihalalika an haromika, va agʻnini bifazlika amman sivaka (Ey Allohim, meni Oʻzingning halolingla haromingdan kifoya qil, meni Oʻzingning fazling bilan Oʻzingdan boshqadan behojat qil)› deb ayt», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир мукотаб (озодлик шартномаси тузган қул) унинг олдига келиб: «Мен китобатим (тўловим)ни адо этишдан ожиз қолдим, менга ёрдам бер», деди. У: «Сенга Расулуллоҳ ﷺ менга ўргатган калималарни ўргатайми? Устингда Сир тоғича қарз бўлса ҳам, Аллоҳ уни сенинг номингдан адо этади. ‹Аллоҳумма-кфини биҳалалика ан ҳаромика, ва ағнини бифазлика амман сивака (Эй Аллоҳим, мени Ўзингнинг ҳалолингла ҳаромингдан кифоя қил, мени Ўзингнинг фазлинг билан Ўзингдан бошқадан беҳожат қил)› деб айт», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир.

وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «قُلْ اللَّهُمَّ اهْدِنِي وَسَدِّدْنِي وَاذْكُرْ بِالْهُدَى هِدَايَتَكَ الطَّرِيقَ وبالسداد سداد السهْم» . رَوَاهُ مُسلم

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ menga aytdilar: «‹Allohim! Meni hidoyat qilgin va meni toʻgʻri yoʻlga sobit qilgin›, deb ayt. Hidoyatni (soʻraganingda) toʻgʻri yoʻlga yoʻllanishni esla, sobitlikni (soʻraganingda) esa oʻqning (nishonga) toʻgʻri tegishini esla».Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ менга айтдилар: «‹Аллоҳим! Мени ҳидоят қилгин ва мени тўғри йўлга собит қилгин›, деб айт. Ҳидоятни (сўраганингда) тўғри йўлга йўлланишни эсла, собитликни (сўраганингда) эса ўқнинг (нишонга) тўғри тегишини эсла».