حَدَّثَنِي هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، عَنْ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ جِئْتُ إِلَى النَّبِي صلى الله عليه وسلم يَوْمَ بَدْرٍ بِسَيْفٍ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ قَدْ شَفَى صَدْرِي الْيَوْمَ مِنَ الْعَدُوِّ فَهَبْ لِي هَذَا السَّيْفَ . قَالَ " إِنَّ هَذَا السَّيْفَ لَيْسَ لِي وَلاَ لَكَ " فَذَهَبْتُ وَأَنَا أَقُولُ يُعْطَاهُ الْيَوْمَ مَنْ لَمْ يُبْلِ بَلاَئِي . فَبَيْنَا أَنَا إِذْ جَاءَنِي الرَّسُولُ فَقَالَ أَجِبْ . فَظَنَنْتُ أَنَّهُ نَزَلَ فِيَّ شَىْءٌ بِكَلاَمِي فَجِئْتُ فَقَالَ لِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّكَ سَأَلْتَنِي هَذَا السَّيْفَ وَلَيْسَ هُوَ لِي وَلاَ لَكَ وَإِنَّ اللَّهَ قَدْ جَعَلَهُ لِي فَهُوَ لَكَ ثُمَّ قَرَأَ { يَسْأَلُونَكَ عَنِ الأَنْفَالِ قُلِ الأَنْفَالُ لِلَّهِ وَالرَّسُولِ } إِلَى آخِرِ الآيَةِ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ قِرَاءَةُ ابْنِ مَسْعُودٍ يَسْأَلُونَكَ النَّفْلَ .
Musʼab ibn Saʼd otasi (Saʼd ibn Abu Vaqqos roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladi, u aytdi: Men Badr kuni Nabiy ﷺning oldilariga bir qilich bilan keldim va: «Yo Rasululloh, bugun Alloh dushmandan koʻksimga shifo berdi (qasos oldim). Bas, menga shu qilichni hadya qiling» dedim. U zot: «Bu qilich na meniki va na seniki» dedilar. Men: «Bugun bu qilich men kabi (jang qilib) sinovdan oʻtmagan kishiga beriladi» deganimcha ketdim. Shu asnoda menga elchi kelib: «(Daʼvatga) javob ber» dedi. Men gapirganim sababli men haqimda biror narsa nozil boʻlgan, deb oʻyladim. Keldim, Nabiy ﷺ menga: «Sen mendan shu qilichni soʻragan eding, u na meniki, na seniki edi. Endi Alloh uni menga (mulk qilib) berdi, bas u seniki» dedilar. Soʻng: {Sendan oʻljalar haqida soʻraydilar. Ayt: ‹Oʻljalar Alloh va Paygʻambarnikidir›} oyatining oxirigacha oʻqidilar. Abu Dovud aytadi: Ibn Masʼudning qiroatida {yasʼalunakan-nafl} (yaʼni «sendan nafl haqida soʻraydilar») dir.Мусъаб ибн Саъд отаси (Саъд ибн Абу Ваққос розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилади, у айтди: Мен Бадр куни Набий ﷺнинг олдиларига бир қилич билан келдим ва: «Ё Расулуллоҳ, бугун Аллоҳ душмандан кўксимга шифо берди (қасос олдим). Бас, менга шу қилични ҳадя қилинг» дедим. У зот: «Бу қилич на меники ва на сеники» дедилар. Мен: «Бугун бу қилич мен каби (жанг қилиб) синовдан ўтмаган кишига берилади» деганимча кетдим. Шу аснода менга элчи келиб: «(Даъватга) жавоб бер» деди. Мен гапирганим сабабли мен ҳақимда бирор нарса нозил бўлган, деб ўйладим. Келдим, Набий ﷺ менга: «Сен мендан шу қилични сўраган эдинг, у на меники, на сеники эди. Энди Аллоҳ уни менга (мулк қилиб) берди, бас у сеники» дедилар. Сўнг: {Сендан ўлжалар ҳақида сўрайдилар. Айт: ‹Ўлжалар Аллоҳ ва Пайғамбарникидир›} оятининг охиригача ўқидилар. Абу Довуд айтади: Ибн Масъуднинг қироатида {ясъалунакан-нафл} (яъни «сендан нафл ҳақида сўрайдилар») дир.