Mus'ab ibn Sa'd

حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مَنْصُورٍ، وَقُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَأَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ - وَاللَّفْظُ لِسَعِيدٍ - قَالُوا حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ، عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ دَخَلَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ عَلَى ابْنِ عَامِرٍ يَعُودُهُ وَهُوَ مَرِيضٌ فَقَالَ أَلاَ تَدْعُو اللَّهَ لِي يَا ابْنَ عُمَرَ ‏.‏ قَالَ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏"‏ لاَ تُقْبَلُ صَلاَةٌ بِغَيْرِ طُهُورٍ وَلاَ صَدَقَةٌ مِنْ غُلُولٍ ‏"‏ ‏.‏ وَكُنْتَ عَلَى الْبَصْرَةِ ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Abdulloh ibn Umar Ibn Omirning oldiga — u kasal boʻlganida — uni koʻrgani kirdi. Shunda (Ibn Omir): «Men uchun Allohga duo qilmaysanmi, ey Ibn Umar?» dedi. (Ibn Umar): «Albatta men Rasululloh ﷺ ning: ‹Tahoratsiz namoz, gʻulul (xiyonat bilan olingan oʻlja)dan (boʻlgan) sadaqa qabul qilinmaydi› deyayotganlarini eshitdim; sen esa Basra (voliysi) (ustida) eding», dedi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Абдуллоҳ ибн Умар Ибн Омирнинг олдига — у касал бўлганида — уни кўргани кирди. Шунда (Ибн Омир): «Мен учун Аллоҳга дуо қилмайсанми, эй Ибн Умар?» деди. (Ибн Умар): «Албатта мен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Таҳоратсиз намоз, ғулул (хиёнат билан олинган ўлжа)дан (бўлган) садақа қабул қилинмайди› деяётганларини эшитдим; сен эса Басра (волийси) (устида) эдинг», деди.

وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا سِمَاكُ، بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنِي مُصْعَبُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ مَرِضْتُ فَأَرْسَلْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ دَعْنِي أَقْسِمْ مَالِي حَيْثُ شِئْتُ فَأَبَى ‏.‏ قُلْتُ فَالنِّصْفُ فَأَبَى ‏.‏ قُلْتُ فَالثُّلُثُ قَالَ فَسَكَتَ بَعْدَ الثُّلُثِ ‏.‏ قَالَ فَكَانَ بَعْدُ الثُّلُثُ جَائِزًا ‏.‏

Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Men kasal boʻlib qoldim va Nabiy ﷺ ga (odam) yubordim. Soʻng: ‹Molimni xohlagan joyimga taqsimlashimga ruxsat bering›, — dedim. U zot rad qildilar. Men: ‹Yarmi (boʻlsin)?› — dedim. U zot rad qildilar. Men: ‹Uchdan biri (boʻlsin)?› — dedim.» (Roviy:) U zot uchdan birdan keyin jim turdilar. (Roviy:) Shundan keyin uchdan bir joiz boʻlib qoldi.Саъд ибн Абу Ваққос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Мен касал бўлиб қолдим ва Набий ﷺ га (одам) юбордим. Сўнг: ‹Молимни хоҳлаган жойимга тақсимлашимга рухсат беринг›, — дедим. У зот рад қилдилар. Мен: ‹Ярми (бўлсин)?› — дедим. У зот рад қилдилар. Мен: ‹Учдан бири (бўлсин)?› — дедим.» (Ровий:) У зот учдан бирдан кейин жим турдилар. (Ровий:) Шундан кейин учдан бир жоиз бўлиб қолди.

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا سِمَاكُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنِي مُصْعَبُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ نَزَلَتْ فِيهِ آيَاتٌ مِنَ الْقُرْآنِ - قَالَ - حَلَفَتْ أُمُّ سَعْدٍ أَنْ لاَ تُكَلِّمَهُ أَبَدًا حَتَّى يَكْفُرَ بِدِينِهِ وَلاَ تَأْكُلَ وَلاَ تَشْرَبَ ‏.‏ قَالَتْ زَعَمْتَ أَنَّ اللَّهَ وَصَّاكَ بِوَالِدَيْكَ وَأَنَا أُمُّكَ وَأَنَا آمُرُكَ بِهَذَا ‏.‏ قَالَ مَكَثَتْ ثَلاَثًا حَتَّى غُشِيَ عَلَيْهَا مِنَ الْجَهْدِ فَقَامَ ابْنٌ لَهَا يُقَالُ لَهُ عُمَارَةُ فَسَقَاهَا فَجَعَلَتْ تَدْعُو عَلَى سَعْدٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِي الْقُرْآنِ هَذِهِ الآيَةَ ‏{‏ وَوَصَّيْنَا الإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حُسْنًا‏}‏ ‏{‏ وَإِنْ جَاهَدَاكَ عَلَى أَنْ تُشْرِكَ بِي‏}‏ وَفِيهَا ‏{‏ وَصَاحِبْهُمَا فِي الدُّنْيَا مَعْرُوفًا‏}‏ قَالَ وَأَصَابَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَنِيمَةً عَظِيمَةً فَإِذَا فِيهَا سَيْفٌ فَأَخَذْتُهُ فَأَتَيْتُ بِهِ الرَّسُولَ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ نَفِّلْنِي هَذَا السَّيْفَ فَأَنَا مَنْ قَدْ عَلِمْتَ حَالَهُ ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ رُدُّهُ مِنْ حَيْثُ أَخَذْتَهُ ‏"‏ ‏.‏ فَانْطَلَقْتُ حَتَّى إِذَا أَرَدْتُ أَنْ أُلْقِيَهُ فِي الْقَبَضِ لاَمَتْنِي نَفْسِي فَرَجَعْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ أَعْطِنِيهِ ‏.‏ قَالَ فَشَدَّ لِي صَوْتَهُ ‏"‏ رُدُّهُ مِنْ حَيْثُ أَخَذْتَهُ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ ‏{‏ يَسْأَلُونَكَ عَنِ الأَنْفَالِ‏}‏ قَالَ وَمَرِضْتُ فَأَرْسَلْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَتَانِي فَقُلْتُ دَعْنِي أَقْسِمْ مَالِي حَيْثُ شِئْتُ ‏.‏ قَالَ فَأَبَى ‏.‏ قُلْتُ فَالنِّصْفَ ‏.‏ قَالَ فَأَبَى ‏.‏ قُلْتُ فَالثُّلُثَ ‏.‏ قَالَ فَسَكَتَ فَكَانَ بَعْدُ الثُّلُثُ جَائِزًا ‏.‏ قَالَ وَأَتَيْتُ عَلَى نَفَرٍ مِنَ الأَنْصَارِ وَالْمُهَاجِرِينَ فَقَالُوا تَعَالَ نُطْعِمْكَ وَنَسْقِيكَ خَمْرًا ‏.‏ وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ تُحَرَّمَ الْخَمْرُ - قَالَ - فَأَتَيْتُهُمْ فِي حَشٍّ - وَالْحَشُّ الْبُسْتَانُ - فَإِذَا رَأْسُ جَزُورٍ مَشْوِيٌّ عِنْدَهُمْ وَزِقٌّ مِنْ خَمْرٍ - قَالَ - فَأَكَلْتُ وَشَرِبْتُ مَعَهُمْ - قَالَ - فَذُكِرَتِ الأَنْصَارُ وَالْمُهَاجِرُونَ عِنْدَهُمْ فَقُلْتُ الْمُهَاجِرُونَ خَيْرٌ مِنَ الأَنْصَارِ - قَالَ - فَأَخَذَ رَجُلٌ أَحَدَ لَحْيَىِ الرَّأْسِ فَضَرَبَنِي بِهِ فَجَرَحَ بِأَنْفِي فَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِيَّ - يَعْنِي نَفْسَهُ - شَأْنَ الْخَمْرِ ‏{‏ إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالأَنْصَابُ وَالأَزْلاَمُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ‏}‏

Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U haqida Qurʼondan bir necha oyatlar nozil boʻlgan. U (Saʼd) dedi: Saʼdning onasi, u oʻz dinidan qaytmaguncha u bilan hech qachon gaplashmaslikka, yemaslikka va ichmaslikka qasam ichdi. U: «Sen Alloh seni ota-onangga (yaxshilik qilishga) buyurgan deb daʼvo qilasan; men sening onangman va men senga buni (dindan qaytishni) buyuraman», dedi. (Saʼd) dedi: U uch kun shu holda turdi, hatto ochlikdan behush boʻlib qoldi. Shunda Umora ismli bir oʻgʻli turib, unga suv ichirdi. U Saʼdga qargʻana boshladi. Shunda Aziz va Jalil Alloh Qurʼonda bu oyatni nozil qildi: {Biz insonni ota-onasiga yaxshilik qilishga buyurdik} {Agar ular sen biror narsani Menga sherik qilishingga (urinib) kurashsalar (itoat etma)}, va unda (shu oyatda): {Ularga dunyoda yaxshilik bilan hamroh boʻl} (Ankabut 8, Luqmon 15). (Saʼd) dedi: Rasululloh ﷺ katta gʻanimat oldilar, uning ichida bir qilich bor edi. Men uni olib, Rasululloh ﷺ ga keltirdim-da: «Bu qilichni menga (ulush qilib) bering, sizga ahvolim maʼlum-ku», dedim. U zot: «Uni olgan joyingga qaytar», dedilar. Men ketdim, uni gʻanimatlar uyumiga tashlamoqchi boʻlganimda, koʻnglim oʻzimni malomat qildi-da, qaytib u zotning oldiga keldim: «Uni menga bering», dedim. (Saʼd) dedi: U zot menga ovozini koʻtarib: «Uni olgan joyingga qaytar», dedilar. (Saʼd) dedi: Shunda Aziz va Jalil Alloh: {Sendan oʻljalar (anfol) haqida soʻraydilar} (Anfol 1) (oyatini) nozil qildi. (Saʼd) dedi: Men kasal boʻlib qoldim-da, Nabiy ﷺ ga (kishi) yubordim. U zot oldimga keldilar. Men: «Mol-mulkimni xohlaganimcha taqsimlashga ruxsat bering», dedim. (Saʼd) dedi: U zot rad etdilar. «Yarmini-chi?» dedim. U zot rad etdilar. «Uchdan birini-chi?» dedim. U zot jim qoldilar. Shundan keyin uchdan bir (vasiyat qilish) joiz boʻlib qoldi. (Saʼd) dedi: Men ansor va muhojirlardan bir necha kishining oldiga bordim. Ular: «Kel, seni taomlantiramiz va sharob ichiramiz», dedilar — bu sharob harom qilinishidan oldin edi. (Saʼd) dedi: Men ularning oldiga bir hashga — hash bogʻ degani — bordim. Qarasam, ularning oldida pishirilgan tuya boshi va bir meshik sharob bor ekan. (Saʼd) dedi: Men ular bilan yedim va ichdim. (Saʼd) dedi: Ularning oldida ansor va muhojirlar haqida soʻz ketdi. Men: «Muhojirlar ansorlardan afzalroqdir», dedim. (Saʼd) dedi: Shunda bir kishi (tuya) boshning ust jagʻini olib, u bilan meni urdi va burnimni yaraladi. Men Rasululloh ﷺ ga kelib, xabar berdim. Shunda Aziz va Jalil Alloh men haqimda — yaʼni oʻzi haqida — sharob masalasida (oyatni) nozil qildi: {Albatta, sharob, qimor, butlar va (fol) oʻqlari shaytonning ishidan boʻlgan ifloslikdir} (Moida 90).Саъд ибн Абу Ваққос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У ҳақида Қуръондан бир неча оятлар нозил бўлган. У (Саъд) деди: Саъднинг онаси, у ўз динидан қайтмагунча у билан ҳеч қачон гаплашмасликка, емасликка ва ичмасликка қасам ичди. У: «Сен Аллоҳ сени ота-онангга (яхшилик қилишга) буюрган деб даъво қиласан; мен сенинг онангман ва мен сенга буни (диндан қайтишни) буюраман», деди. (Саъд) деди: У уч кун шу ҳолда турди, ҳатто очликдан беҳуш бўлиб қолди. Шунда Умора исмли бир ўғли туриб, унга сув ичирди. У Саъдга қарғана бошлади. Шунда Азиз ва Жалил Аллоҳ Қуръонда бу оятни нозил қилди: {Биз инсонни ота-онасига яхшилик қилишга буюрдик} {Агар улар сен бирор нарсани Менга шерик қилишингга (уриниб) курашсалар (итоат этма)}, ва унда (шу оятда): {Уларга дунёда яхшилик билан ҳамроҳ бўл} (Анкабут 8, Луқмон 15). (Саъд) деди: Расулуллоҳ ﷺ катта ғанимат олдилар, унинг ичида бир қилич бор эди. Мен уни олиб, Расулуллоҳ ﷺ га келтирдим-да: «Бу қилични менга (улуш қилиб) беринг, сизга аҳволим маълум-ку», дедим. У зот: «Уни олган жойингга қайтар», дедилар. Мен кетдим, уни ғаниматлар уюмига ташламоқчи бўлганимда, кўнглим ўзимни маломат қилди-да, қайтиб у зотнинг олдига келдим: «Уни менга беринг», дедим. (Саъд) деди: У зот менга овозини кўтариб: «Уни олган жойингга қайтар», дедилар. (Саъд) деди: Шунда Азиз ва Жалил Аллоҳ: {Сендан ўлжалар (анфол) ҳақида сўрайдилар} (Анфол 1) (оятини) нозил қилди. (Саъд) деди: Мен касал бўлиб қолдим-да, Набий ﷺ га (киши) юбордим. У зот олдимга келдилар. Мен: «Мол-мулкимни хоҳлаганимча тақсимлашга рухсат беринг», дедим. (Саъд) деди: У зот рад этдилар. «Ярмини-чи?» дедим. У зот рад этдилар. «Учдан бирини-чи?» дедим. У зот жим қолдилар. Шундан кейин учдан бир (васият қилиш) жоиз бўлиб қолди. (Саъд) деди: Мен ансор ва муҳожирлардан бир неча кишининг олдига бордим. Улар: «Кел, сени таомлантирамиз ва шароб ичирамиз», дедилар — бу шароб ҳаром қилинишидан олдин эди. (Саъд) деди: Мен уларнинг олдига бир ҳашга — ҳаш боғ дегани — бордим. Қарасам, уларнинг олдида пиширилган туя боши ва бир мешик шароб бор экан. (Саъд) деди: Мен улар билан едим ва ичдим. (Саъд) деди: Уларнинг олдида ансор ва муҳожирлар ҳақида сўз кетди. Мен: «Муҳожирлар ансорлардан афзалроқдир», дедим. (Саъд) деди: Шунда бир киши (туя) бошнинг уст жағини олиб, у билан мени урди ва бурнимни яралади. Мен Расулуллоҳ ﷺ га келиб, хабар бердим. Шунда Азиз ва Жалил Аллоҳ мен ҳақимда — яъни ўзи ҳақида — шароб масаласида (оятни) нозил қилди: {Албатта, шароб, қимор, бутлар ва (фол) ўқлари шайтоннинг ишидан бўлган ифлосликдир} (Моида 90).

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، وَابْنُ، نُمَيْرٍ عَنْ مُوسَى الْجُهَنِيِّ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا مُوسَى الْجُهَنِيُّ، عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ جَاءَ أَعْرَابِيٌّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ عَلِّمْنِي كَلاَمًا أَقُولُهُ قَالَ ‏"‏ قُلْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ اللَّهُ أَكْبَرُ كَبِيرًا وَالْحَمْدُ لِلَّهِ كَثِيرًا سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَهَؤُلاَءِ لِرَبِّي فَمَا لِي قَالَ ‏"‏ قُلِ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَارْحَمْنِي وَاهْدِنِي وَارْزُقْنِي ‏"‏ ‏.‏ قَالَ مُوسَى أَمَّا عَافِنِي فَأَنَا أَتَوَهَّمُ وَمَا أَدْرِي ‏.‏ وَلَمْ يَذْكُرِ ابْنُ أَبِي شَيْبَةَ فِي حَدِيثِهِ قَوْلَ مُوسَى ‏.‏

Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: bir aʼrobiy Rasululloh ﷺ huzurlariga kelib: «Menga oʻzim aytadigan bir soʻzni oʻrgating», dedi. (U zot): «‹Lo ilaha illalloh, vahdahu lo sharika lah, Allohu akbaru kabiro, val-hamdu lillahi kasiro, subhanallohi robbil-olamin, lo havla va lo quvvata illa billahil-azizil-hakim› (Yolgʻiz Allohdan oʻzga iloh yoʻq, Uning sherigi yoʻq; Alloh ulugʻlikda eng buyukdir, Allohga koʻp hamdlar boʻlsin; olamlar Robbi Alloh pokdir; aziz va hakim boʻlmish Allohdan oʻzga (gunohdan saqlovchi) quvvat va (toatga) qudrat yoʻq) — deb ayt», dedilar. (Aʼrobiy): «Bular Robbim uchun (madh) boʻldi, menga (oʻzimga) nima boʻladi?» dedi. (U zot): «‹Allohummagʻfir li, varhamni, vahdini, varzuqni› (Ey Alloh, meni magʻfirat qil, menga rahm qil, meni hidoyat qil va menga rizq ber) — deb ayt», dedilar.Саъд ибн Абу Ваққос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: бир аъробий Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига келиб: «Менга ўзим айтадиган бир сўзни ўргатинг», деди. (У зот): «‹Ло илаҳа иллаллоҳ, ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, Аллоҳу акбару кабиро, вал-ҳамду лиллаҳи касиро, субҳаналлоҳи роббил-оламин, ло ҳавла ва ло қуввата илла биллаҳил-азизил-ҳаким› (Ёлғиз Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқ, Унинг шериги йўқ; Аллоҳ улуғликда энг буюкдир, Аллоҳга кўп ҳамдлар бўлсин; оламлар Робби Аллоҳ покдир; азиз ва ҳаким бўлмиш Аллоҳдан ўзга (гуноҳдан сақловчи) қувват ва (тоатга) қудрат йўқ) — деб айт», дедилар. (Аъробий): «Булар Роббим учун (мадҳ) бўлди, менга (ўзимга) нима бўлади?» деди. (У зот): «‹Аллоҳуммағфир ли, варҳамни, ваҳдини, варзуқни› (Эй Аллоҳ, мени мағфират қил, менга раҳм қил, мени ҳидоят қил ва менга ризқ бер) — деб айт», дедилар.

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا مَرْوَانُ، وَعَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ مُوسَى الْجُهَنِيِّ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا مُوسَى الْجُهَنِيُّ، عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ، حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، كُنَّا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ ‏"‏ أَيَعْجِزُ أَحَدُكُمْ أَنْ يَكْسِبَ كُلَّ يَوْمٍ أَلْفَ حَسَنَةٍ ‏"‏ ‏.‏ فَسَأَلَهُ سَائِلٌ مِنْ جُلَسَائِهِ كَيْفَ يَكْسِبُ أَحَدُنَا أَلْفَ حَسَنَةٍ قَالَ ‏"‏ يُسَبِّحُ مِائَةَ تَسْبِيحَةٍ فَيُكْتَبُ لَهُ أَلْفُ حَسَنَةٍ أَوْ يُحَطُّ عَنْهُ أَلْفُ خَطِيئَةٍ ‏"‏ ‏.‏

Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: biz Rasululloh ﷺ huzurlarida edik. (U zot): «Sizdan birortangiz har kuni ming yaxshilik (savob) qozonishdan ojizmi?» dedilar. Shunda u zot bilan birga oʻtirganlardan bir soʻrovchi: «Birimiz qanday qilib ming yaxshilik qozonadi?» deb soʻradi. (U zot): «Yuz marta tasbeh aytadi, shunda unga ming yaxshilik yoziladi yoki undan ming xato (gunoh) toʻkiladi», dedilar.Саъд ибн Абу Ваққос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: биз Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларида эдик. (У зот): «Сиздан бирортангиз ҳар куни минг яхшилик (савоб) қозонишдан ожизми?» дедилар. Шунда у зот билан бирга ўтирганлардан бир сўровчи: «Биримиз қандай қилиб минг яхшилик қозонади?» деб сўради. (У зот): «Юз марта тасбеҳ айтади, шунда унга минг яхшилик ёзилади ёки ундан минг хато (гуноҳ) тўкилади», дедилар.

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَأَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ - وَاللَّفْظُ لِقُتَيْبَةَ - قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي يَعْفُورٍ، عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ صَلَّيْتُ إِلَى جَنْبِ أَبِي قَالَ وَجَعَلْتُ يَدَىَّ بَيْنَ رُكْبَتَىَّ فَقَالَ لِي أَبِي اضْرِبْ بِكَفَّيْكَ عَلَى رُكْبَتَيْكَ ‏.‏ قَالَ ثُمَّ فَعَلْتُ ذَلِكَ مَرَّةً أُخْرَى فَضَرَبَ يَدَىَّ وَقَالَ إِنَّا نُهِينَا عَنْ هَذَا وَأُمِرْنَا أَنْ نَضْرِبَ بِالأَكُفِّ عَلَى الرُّكَبِ ‏.‏

Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: (oʻgʻli Musʼab dedi:) Men otamning yonida namoz oʻqidim va ikki qoʻlimni ikki tizzamning orasiga qoʻydim. Shunda otam menga: «Ikki kaftingni ikki tizzangga qoʻy», dedi. (Roviy) dedi: Soʻng men buni yana bir bor qildim. Shunda u qoʻllarimga urib: «Biz bundan qaytarilgan va kaftlarimizni tizzalarga qoʻyishga buyurilganmiz», dedi.Саъд ибн Абу Ваққос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: (ўғли Мусъаб деди:) Мен отамнинг ёнида намоз ўқидим ва икки қўлимни икки тиззамнинг орасига қўйдим. Шунда отам менга: «Икки кафтингни икки тиззангга қўй», деди. (Ровий) деди: Сўнг мен буни яна бир бор қилдим. Шунда у қўлларимга уриб: «Биз бундан қайтарилган ва кафтларимизни тиззаларга қўйишга буюрилганмиз», деди.