- وعن عائشة رضي الله عنها أن النبي صلى الله عليه وسلم كان يعتكف العشر الأواخر من رمضان، حتى توفاه الله، تعالى ثم اعتكف أزواجه من بعده. ((متفق عليه))
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ Ramazonning oxirgi oʻn kunligida, toki Alloh azza va jalla ularni vafot ettirgunicha iʼtikof oʻtirar edilar. Soʻng ulardan keyin u zotning ayollari iʼtikof oʻtirishdi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ Рамазоннинг охирги ўн кунлигида, токи Аллоҳ азза ва жалла уларни вафот эттиргунича иътикоф ўтирар эдилар. Сўнг улардан кейин у зотнинг аёллари иътикоф ўтиришди.
- وعن عائشة رضي الله عنها قالت قال النبي صلى الله عليه وسلم: " لا هجرة بعد الفتح، ولكن جهاد ونية، وإذا استنفرتم فانفروا" ((متفق عليه)).
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Fathdan (Makka fathidan) keyin hijrat yoʻq, lekin jihod va niyat bor. Agar jangga chorlansangiz, otlaninglar», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Фатҳдан (Макка фатҳидан) кейин ҳижрат йўқ, лекин жиҳод ва ният бор. Агар жангга чорлансангиз, отланинглар», дедилар.
- وعن عائشة رضي الله عنها أنها سألت رسول الله صلى الله عليه وسلم عن الطاعون، فأخبرها أنه كان عذاباً يبعثه الله تعالى على من يشاء، فجعله الله تعالى رحمة للمؤمنين، فليس من عبد يقع في الطاعون فيمكث في بلده صابراً محتسباً يعلم أنه لا يصيبه إلا ما كتب الله له إلا كان له مثل أجر الشهيد" ((رواه البخاري)).
Oisha (Paygʻambarning xotini) (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men Allohning Rasuli ﷺ dan vabo (toʻun) haqida soʻradim. U zot menga — u (vabo) — Alloh Oʻzi xohlagan kishilarga yuboradigan bir azob ekanini, lekin Alloh uni moʻminlar uchun bir rahmat manbai qilganini — aytdi: agar bir kishi vabo (epidemiyasi) paytida — Allohning savobidan umidvor boʻlib va unga faqat Alloh yozgan narsa yetishiga ishonib — oʻz yurtida sabr bilan qolsa, u — shahid savobini oladi.Оиша (Пайғамбарнинг хотини) (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен Аллоҳнинг Расули ﷺ дан вабо (тўун) ҳақида сўрадим. У зот менга — у (вабо) — Аллоҳ Ўзи хоҳлаган кишиларга юборадиган бир азоб эканини, лекин Аллоҳ уни мўминлар учун бир раҳмат манбаи қилганини — айтди: агар бир киши вабо (эпидемияси) пайтида — Аллоҳнинг савобидан умидвор бўлиб ва унга фақат Аллоҳ ёзган нарса етишига ишониб — ўз юртида сабр билан қолса, у — шаҳид савобини олади.
- الرابع: عن عائشة رضي الله عنها أن النبي صلى الله عليه وسلم كان يقوم من الليل حتى تنفطر قدماه، فقلت له: لم تصنع هذا يا رسول الله، وقد غفر الله لك ما تقدم من ذنبك وما تأخر؟! قال: " أفلا أحب أن أكون عبداً شكوراً؟" ((متفق عليه. هذا لفظ البخاري، ونحوه في الصحيحين من رواية المغيرة بن شعبة)).
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildi)ki, Allohning Paygʻambari ﷺ — oyoqlari yorilguncha — kechasi (namozga) turar edilar. Oisha: «Nega bunday qilasiz, ey Allohning Rasuli — Alloh sizning avvalgi va keyingi gunohlaringizni magʻ firat qilgan-ku?» dedi. U zot: «Men shukr qiluvchi banda boʻ lishni yoqtirmayinmi?» dedilar. Soʻng (u zot) semirib (vazni ortib) qolgach, oʻ tirgan holda namoz oʻqir, rukuʼ qilmoqchi boʻ lganlarida turib, (qiroat) oʻqir, soʻng rukuʼ qilar edilar.(Оиша (розияллоҳу анҳо) ривоят қилди)ки, Аллоҳнинг Пайғамбари ﷺ — оёқлари ёрилгунча — кечаси (намозга) турар эдилар. Оиша: «Нега бундай қиласиз, эй Аллоҳнинг Расули — Аллоҳ сизнинг аввалги ва кейинги гуноҳларингизни мағ фират қилган-ку?» деди. У зот: «Мен шукр қилувчи банда бў лишни ёқтирмайинми?» дедилар. Сўнг (у зот) семириб (вазни ортиб) қолгач, ў тирган ҳолда намоз ўқир, рукуъ қилмоқчи бў лганларида туриб, (қироат) ўқир, сўнг рукуъ қилар эдилар.
- الخامس: عن عائشة رضي الله عنها أنها قالت: " كان رسول الله صلى الله عليه وسلم إذا دخل العشر أحيا الليل، وأيقظ أهله، وجد وشد المئزر" ((متفق عليه)).
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ (oxirgi) oʻn kun kirganda kechani (ibodat bilan) tiriltirar, ahlini uygʻotar, jiddu jahd qilar va belni mahkam bogʻlar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ (охирги) ўн кун кирганда кечани (ибодат билан) тирилтирар, аҳлини уйғотар, жидду жаҳд қилар ва белни маҳкам боғлар эдилар.
- الثالث: عن عائشة رضي الله عنها قالت: ما صلى رسول الله صلى الله عليه وسلم صلاة بعد أن نزلت عليه { إذا جاء نصر الله والفتح} إلا يقول فيها: " سبحانك ربنا وبحمدك، اللهم اغفر لي" ((متفق عليه)).
وفي رواية في الصحيحين" عنها: كان رسول الله صلى الله عليه وسلم يكثر أن يقول في ركوعه وسجوده: "سبحانك اللهم ربنا وبحمدك، اللهم اغفر لي" يتأول القرآن.
وفي رواية لمسلم: كان رسول الله صلى الله عليه وسلم يكثر أن يقول قبل أن يموت: "سبحانك اللهم وبحمدك، أستغفرك وأتوب إليك". قالت عائشة: قلت: يا رسول الله ما هذه الكلمات التي أراك أحدثتها تقولها؟ قال: "جعلت لي علامة في أمتي إذا رأيتها قلتها {إذا جاء نصر الله والفتح} إلى آخر السورة".
وفي رواية له: كان رسول الله صلى الله عليه وسلم يكثر من قول: "سبحان الله وبحمده، أستغفر الله وأتوب إليه". قالت: قلت: يا رسول الله! أراك تكثر من قول: سبحان الله وبحمده، أستغفر الله وأتوب إليه؟ فقال: "أخبرني ربي أني سأرى علامة في أمتي فإذا رأيتها أكثرت من قول: سبحان الله وبحمده، أستغفر الله وأتوب إليه، فقد رأيتها: {إذا جاء نصر الله والفتح} فتح مكة، {ورأيت الناس يدخلون في دين الله أفواجاً، فسبح بحمد ربك واستغفره إنه كان تواباً}.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Subhonalloh va bihamdih, astagʻfirulloh va atubu ilayh (Allohni poklab yodga olaman va Unga hamd aytaman, Allohdan magʻfirat soʻrayman va Unga tavba qilaman)», deb koʻp aytardilar. (Oisha) dedi: «Yo Rasululloh! Siz ‹subhonalloh va bihamdih, astagʻfirulloh va atubu ilayh› deb koʻp aytayotganingizni koʻraman», dedim. Shunda (u zot): «Robbim menga, men ummatim ichida bir alomatni koʻrishimni xabar berdi; men uni koʻrganimda ‹subhonalloh va bihamdih, astagʻfirulloh va atubu ilayh› deb koʻp aytaman, dedi. Mana, men uni koʻrdim: {Allohning nusrati va fath kelganda} — Makka fathi (boʻldi) — {va odamlarni Alloh dinida toʻp-toʻp boʻlib kirayotganlarini koʻrganingda, Robbingga hamd aytib, Uni poklagin va Undan magʻfirat soʻragin. Albatta, U tavbalarni koʻp qabul qilguvchidir} (Nasr surasi 1-3)», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Субҳоналлоҳ ва биҳамдиҳ, астағфируллоҳ ва атубу илайҳ (Аллоҳни поклаб ёдга оламан ва Унга ҳамд айтаман, Аллоҳдан мағфират сўрайман ва Унга тавба қиламан)», деб кўп айтардилар. (Оиша) деди: «Ё Расулуллоҳ! Сиз ‹субҳоналлоҳ ва биҳамдиҳ, астағфируллоҳ ва атубу илайҳ› деб кўп айтаётганингизни кўраман», дедим. Шунда (у зот): «Роббим менга, мен умматим ичида бир аломатни кўришимни хабар берди; мен уни кўрганимда ‹субҳоналлоҳ ва биҳамдиҳ, астағфируллоҳ ва атубу илайҳ› деб кўп айтаман, деди. Мана, мен уни кўрдим: {Аллоҳнинг нусрати ва фатҳ келганда} — Макка фатҳи (бўлди) — {ва одамларни Аллоҳ динида тўп-тўп бўлиб кираётганларини кўрганингда, Роббингга ҳамд айтиб, Уни поклагин ва Ундан мағфират сўрагин. Албатта, У тавбаларни кўп қабул қилгувчидир} (Наср сураси 1-3)», дедилар.
- - وعن عائشة رضي الله عنها أن النبي صلى الله عليه وسلم دخل عليها وعندها امرأة قال: من هذه؟ قالت: هذه فلانة تذكر من صلاتها قال: " مه عليكم بما تطيقون، فوالله لا يمل الله حتى تملوا" وكان أحب الدين إليه ما داوم صاحبه عليه. ((متفق عليه)) .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ uning huzuriga kirdilar, yonida bir ayol bor edi. «Bu kim?» dedilar. Men: «Bu falon ayol, uning namozi (koʻpligi) haqida gapirilyapti», dedim. U zot: «Boʻldi qiling! Kuchingiz yetadigan amalni oʻzingizga oling. Alloh nomiga qasamki, siz zerikmaguningizcha Alloh (savob berishdan) zerikmaydi», dedilar. U zotga eng mahbub amal, egasi doimiy bajaradigan amal edi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ унинг ҳузурига кирдилар, ёнида бир аёл бор эди. «Бу ким?» дедилар. Мен: «Бу фалон аёл, унинг намози (кўплиги) ҳақида гапириляпти», дедим. У зот: «Бўлди қилинг! Кучингиз етадиган амални ўзингизга олинг. Аллоҳ номига қасамки, сиз зерикмагунингизча Аллоҳ (савоб беришдан) зерикмайди», дедилар. У зотга энг маҳбуб амал, эгаси доимий бажарадиган амал эди.
- وعن عائشة رضي الله عنها أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال: " إذا نعس أحدكم وهو يصلي، فليرقد حتى يذهب عنه النوم، فإن أحدكم إذا صلى وهو ناعس لا يدري لعله يذهب ويستغفر فيسب نفسه" ((متفق عليه)) .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Agar biringiz namozda mizgib (uyqusi kelib) qolsa, uyqusi tarqaguncha uxlasin; chunki mizgib namoz oʻqiganda, kishi (oʻzini) magʻfirat soʻrayaptimi yoki oʻziga yomonlik (soʻrayapti)mi — bilmaydi», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Агар бирингиз намозда мизгиб (уйқуси келиб) қолса, уйқуси тарқагунча ухласин; чунки мизгиб намоз ўқиганда, киши (ўзини) мағфират сўраяптими ёки ўзига ёмонлик (сўраяпти)ми — билмайди», — дедилар.
- وعن عائشة رضي الله عنها قالت: كان رسول الله صلى الله عليه وسلم إذا فاتته الصلاة من الليل من وجع أو غيره، صلى من النهار ثنتي عشرة ركعة" ((رواه مسلم)).
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ogʻriq yoki boshqa (sabab) tufayli tun namozini oʻqiy olmay qolsalar, kunduzi oʻn ikki rakʼat oʻqir edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ оғриқ ёки бошқа (сабаб) туфайли тун намозини ўқий олмай қолсалар, кундузи ўн икки ракъат ўқир эдилар.
- عن عائشة، رضي الله عنها، قالت: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "من أحدث في أمرنا هذا ما ليس منه فهو رد" (( متفق عليه)).
وفي رواية لمسلم : "من عمل عملاً ليس عليه أمرنا فهو رد".
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim bizning bu ishimizda (dinimizda) undan boʻlmagan bir narsani paydo qilsa (yangilik kiritsa), u (narsa) rad etilgandir», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким бизнинг бу ишимизда (динимизда) ундан бўлмаган бир нарсани пайдо қилса (янгилик киритса), у (нарса) рад этилгандир», — дедилар.
- وعن عائشة رضي الله عنها أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال: “من ظلم قيد شبر من الأرض طوقه من سبع أرضين” ((متفق عليه)) .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Abu Salama uning huzuriga kirib, oʻzi bilan qavmi orasida bir yer xususida nizo borligini aytdi. Shunda u (Oisha): «Ey Abu Salama! Bu yerdan voz kech, zero Rasululloh ﷺ: ‹Kim bir qarichcha yerga zulm qilsa (haqsiz olsa), unga yetti qavat yer (boʻyniga) sirtmoq qilib taqiladi›, — dedilar», — dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Абу Салама унинг ҳузурига кириб, ўзи билан қавми орасида бир ер хусусида низо борлигини айтди. Шунда у (Оиша): «Эй Абу Салама! Бу ердан воз кеч, зеро Расулуллоҳ ﷺ: ‹Ким бир қаричча ерга зулм қилса (ҳақсиз олса), унга етти қават ер (бўйнига) сиртмоқ қилиб тақилади›, — дедилар», — деди.
- وعن عائشة رضي الله عنها قالت: قدم ناس من الأعراب على رسول الله صلى الله عليه وسلم، فقالوا : أتقبلون صبيانكم؟ فقال: "نعم" قالوا: لكنا والله ما نقبل ! فقال رسول الله صلى الله عليه وسلم : "أو أملك إن كان الله نزع من قلوبكم الرحمة؟" ((متفق عليه)) .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Aʼrobiylardan (sahroyi arablardan) bir necha kishi Rasululloh ﷺ huzurlariga keldi va: «Sizlar bolalaringizni oʻpasizlarmi?» dedilar. (Sahobalar): «Ha», dedilar. Ular: «Lekin biz, Allohga qasamki, (oʻz bolalarimizni) oʻpmaymiz», dedilar. Shunda Rasululloh ﷺ: «Agar Alloh sizlarning (qalbingizdan) rahmatni sugʻurib olgan boʻlsa, men nima ham qila olaman?» dedilar. Ibn Numayr (rivoyatida): «(Alloh) qalbingdan rahmatni (sugʻurib olgan boʻlsa)», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Аъробийлардан (саҳройи араблардан) бир неча киши Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига келди ва: «Сизлар болаларингизни ўпасизларми?» дедилар. (Саҳобалар): «Ҳа», дедилар. Улар: «Лекин биз, Аллоҳга қасамки, (ўз болаларимизни) ўпмаймиз», дедилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Агар Аллоҳ сизларнинг (қалбингиздан) раҳматни суғуриб олган бўлса, мен нима ҳам қила оламан?» дедилар. Ибн Нумайр (ривоятида): «(Аллоҳ) қалбингдан раҳматни (суғуриб олган бўлса)», деди.
- وعن عائشة رضي الله عنها قالت: إن كان رسول الله صلى الله عليه وسلم ليدع العمل، وهو يحب أن يعمل به، خشية أن يعمل به الناس فيفرض عليهم" ((متفق عليه)) .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ biror yaxshi amalni — uni qilishni yaxshi koʻrsalar ham — odamlar unga amal qilib, u ularga farz qilib qoʻyilishidan qoʻrqib, tark etar edilar. Paygʻambar ﷺ Zuho namozini hech oʻqimadilar, lekin men uni oʻqiyman.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бирор яхши амални — уни қилишни яхши кўрсалар ҳам — одамлар унга амал қилиб, у уларга фарз қилиб қўйилишидан қўрқиб, тарк этар эдилар. Пайғамбар ﷺ Зуҳо намозини ҳеч ўқимадилар, лекин мен уни ўқийман.
- وعنها رضي الله عنها قالت: نهاهم النبي صلى الله عليه وسلم عن الوصال رحمة لهم، فقالوا: إنك تواصل؟ قال: "إني لست كهيئتكم، إني أبيت يطعمني ربي ويسقيني " ((متفق عليه)).
معناه يجعل في قوة من أكل وشرب.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ ularga rahm qilib, ularni visoldan qaytardilar. Shunda ular: «Ammo Siz visol qilasiz?» dedilar. U zot: «Men sizlarning holatingizdek emasman, meni Robbim taomlantiradi va sugʻoradi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ уларга раҳм қилиб, уларни висолдан қайтардилар. Шунда улар: «Аммо Сиз висол қиласиз?» дедилар. У зот: «Мен сизларнинг ҳолатингиздек эмасман, мени Роббим таомлантиради ва суғоради», дедилар.
- وعن عائشة رضي الله عنها قالت: سمع رسول الله صلى الله عليه وسلم صوت خصوم بالباب عالية أصواتهما، وإذا أحدهما يستوضع الآخر ويسترفقه في شيء، وهو يقول: والله لا أفعل، فخرج عليهما رسول الله صلى الله عليه وسلم فقال: “أين المتألي على الله لا يفعل المعروف؟ " فقال: أنا يا رسول الله ، فله أي ذلك أحب ، ((متفق عليه)) .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bir marta Allohning Rasuli ﷺ eshik oldida janjallashayotgan baʼzi raqiblarining baland ovozlarini eshitdi. Ulardan biri boshqasidan — oʻz qarzidan (biror qismini) chegirib (kamaytirib) berishni va unga muloyim boʻlishni — iltimos qilar edi, lekin boshqasi: «Allohga qasamki, men (shunday) qilmayman», — der edi. Allohning Rasuli ﷺ ularning oldiga (tashqariga) chiqdi va: «Allohga qasam ichib, yaxshilik qilmasman, degan kishi qaysi biringiz?» — dedi. Oʻsha kishi: «Men — oʻsha kishi(man), yo Rasululloh! Men raqibimga u xohlagan (narsa)ni beraman», — dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Бир марта Аллоҳнинг Расули ﷺ эшик олдида жанжаллашаётган баъзи рақибларининг баланд овозларини эшитди. Улардан бири бошқасидан — ўз қарзидан (бирор қисмини) чегириб (камайтириб) беришни ва унга мулойим бўлишни — илтимос қилар эди, лекин бошқаси: «Аллоҳга қасамки, мен (шундай) қилмайман», — дер эди. Аллоҳнинг Расули ﷺ уларнинг олдига (ташқарига) чиқди ва: «Аллоҳга қасам ичиб, яхшилик қилмасман, деган киши қайси бирингиз?» — деди. Ўша киши: «Мен — ўша киши(ман), ё Расулуллоҳ! Мен рақибимга у хоҳлаган (нарса)ни бераман», — деди.
- وعن عائشة رضي الله عنها قالت: "دخلت علي امرأة ومعها ابنتان لها تسأل ، فلم تجد عندي شيئا غير تمرة واحدة، فأعطيتها إياها فقسمتها بين ابنتيها ولم تأكل منها، ثم قامت فخرجت، فدخل النبي صلى الله عليه وسلم علينا، فأخبرته فقال: "من ابتلي من هذه البنات بشيء فأحسن إليهن كن له سترًا من النار" ((متفق عليه)).
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bir ayol ikki qizi bilan birga mening oldimga — (sadaqa) soʻrab — keldi, lekin u menda bir xurmodan boshqa hech narsa topmadi; men uni unga berdim va u uni ikki qizi orasida boʻlib berdi, oʻzi esa hech narsa yemadi, soʻng turib, ketdi. Soʻng Paygʻambar ﷺ kirdilar va men u zotga bu voqeani aytib berdim. U zot: «Kim bu qizlar bilan sinalsa va ularga yaxshilik (saxovat) qilsa, bu qizlar u uchun doʻzax oʻtidan toʻsiq (qalqon) boʻladi», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Бир аёл икки қизи билан бирга менинг олдимга — (садақа) сўраб — келди, лекин у менда бир хурмодан бошқа ҳеч нарса топмади; мен уни унга бердим ва у уни икки қизи орасида бўлиб берди, ўзи эса ҳеч нарса емади, сўнг туриб, кетди. Сўнг Пайғамбар ﷺ кирдилар ва мен у зотга бу воқеани айтиб бердим. У зот: «Ким бу қизлар билан синалса ва уларга яхшилик (саховат) қилса, бу қизлар у учун дўзах ўтидан тўсиқ (қалқон) бўлади», — дедилар.
- وعن عائشة رضي الله عنها قالت: جاءتني مسكينة تحمل ابنتين لها، فأطعمتها ثلاث تمرات، فأعطت كل واحدة منهما تمرة ورفعت إلى فيها تمرة لتأكلها ، فاستطعمتها ابنتاها، فشقت التمرة التي كانت تريد أن تأكلها بينهما، فأعجبني شأنها، فذكرت الذي صنعت لرسول الله صلى الله عليه وسلم فقال: "إن الله قد أوجب لها بها الجنة، أو أعتقها بها من النار" ((رواه مسلم)).
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi. U shunday dedi: Mening oldimga bir kambagʻal ayol ikki qizini koʻtarib keldi. Men unga uchta xurmo berdim. U ikki qizining har biriga bittadan xurmo berdi-da, bittasini yeyish uchun ogʻziga olib bordi. Shunda ikki qizi undan (yana) tilab qoldi, u oʻzi yemoqchi boʻlgan xurmoni ular orasida boʻlib berdi. Uning bu ishi menga juda yoqdi va men uning qilgan ishini Rasululloh ﷺ ga aytdim. U zot: «Albatta, Alloh shu (ish) sababli unga jannatni vojib qildi», yoki «Shu sababli uni doʻzaxdan ozod qildi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади. У шундай деди: Менинг олдимга бир камбағал аёл икки қизини кўтариб келди. Мен унга учта хурмо бердим. У икки қизининг ҳар бирига биттадан хурмо берди-да, биттасини ейиш учун оғзига олиб борди. Шунда икки қизи ундан (яна) тилаб қолди, у ўзи емоқчи бўлган хурмони улар орасида бўлиб берди. Унинг бу иши менга жуда ёқди ва мен унинг қилган ишини Расулуллоҳ ﷺ га айтдим. У зот: «Албатта, Аллоҳ шу (иш) сабабли унга жаннатни вожиб қилди», ёки «Шу сабабли уни дўзахдан озод қилди», дедилар.
- وعن عائشة رضي الله عنها قالت: قلت: يارسول الله إن لي جارين، فإلى أيهما أُهْدِي؟ قال: " إلى أقربهما منك بابًا" ((رواه البخاري)).
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men: «Yo Rasululloh, mening ikkita qoʻshnim bor; ulardan qaysi biriga hadya beray?» — dedim. Paygʻambar ﷺ: «Eshigi senga yaqinroq boʻlganiga (ber)», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен: «Ё Расулуллоҳ, менинг иккита қўшним бор; улардан қайси бирига ҳадя берай?» — дедим. Пайғамбар ﷺ: «Эшиги сенга яқинроқ бўлганига (бер)», — дедилар.
- وعن عائشة قالت: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "الرحم معلقة بالعرش تقول: من وصلني، وصله الله، ومن قطعني، قطعه الله" ((متفق عليه)).
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Qarindoshlik rishtasi (rahm) Arshga osigʻliq turib: ‹Kim meni ulasa, Alloh uni ulaydi; kim meni uzsa, Alloh uni uzadi›, deydi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Қариндошлик риштаси (раҳм) Аршга осиғлиқ туриб: ‹Ким мени уласа, Аллоҳ уни улайди; ким мени узса, Аллоҳ уни узади›, дейди», дедилар.
- وعن عائشة رضي الله عنها قالت: ما غرت على أحد من نساء النبي صلى الله عليه وسلم ما غرت على خديجة رضي الله عنها، وما رأيتها قط، ولكن كان يكثر ذكرها، وربما ذبح الشاة، ثم يقطعها أعضاء، ثم يبعثها في صدائق خديجة، فربما قلت له: كأن لم يكن في الدنيا إلا خديجة! فيقول: "إنها كانت وكانت وكان لي منها ولد" ((متفق عليه)) .
وفي رواية وإن كان ليذبح الشاء، فيُهدي في خلائلها منها ما يسعهن.
وفي رواية كان إذا ذبح الشاة يقول: "أرسلوا بها إلى أصدقاء خديجة".
وفي رواية قالت: استأذنت هالة بنت خويلد أخت خديجة على رسول الله صلى الله عليه وسلم، فعرف استئذان خديجة، فارتاح لذلك فقال: اللهم هالة بنت خويلد".
Men Paygʻambar ﷺning xotinlaridan biror kishiga Xadijaga rashk qilganchalik rashk qilmaganman, holbuki uni koʻrmaganman. Lekin Paygʻambar ﷺ uni koʻp zikr qilardilar. Baʼzan bir qoʻy soʻyib, soʻng uni boʻlaklarga boʻlib, soʻng Xadijaning dugonalariga yuborardilar. Baʼzan men u zotga: «Goʻyo dunyoda Xadijadan boshqa ayol boʻlmagandek (uni koʻp eslaysiz)», desam, u zot: «U (shunday) edi, (shunday) edi va mening undan farzandim bor edi», derdilar.Мен Пайғамбар ﷺнинг хотинларидан бирор кишига Хадижага рашк қилганчалик рашк қилмаганман, ҳолбуки уни кўрмаганман. Лекин Пайғамбар ﷺ уни кўп зикр қилардилар. Баъзан бир қўй сўйиб, сўнг уни бўлакларга бўлиб, сўнг Хадижанинг дугоналарига юборардилар. Баъзан мен у зотга: «Гўё дунёда Хадижадан бошқа аёл бўлмагандек (уни кўп эслайсиз)», десам, у зот: «У (шундай) эди, (шундай) эди ва менинг ундан фарзандим бор эди», дердилар.
- وعن عائشة رضي الله عنها، أن رسول الله صلى الله عليه وسلم، بعث رجلاً على سرية، فكان يقرأ لأصحابه في صلاتهم، فيختم بـ{قل هو الله أحد} فلما رجعوا، ذكروا ذلك لرسول الله، صلى الله عليه وسلم، فقال: "سلوه لأي شيء كان يصنع ذلك؟ " فسألوه، فقال : لأنها صفة الرحمن، فأنا أحب أن أقرأ بها، فقال رسول الله صلى الله عليه وسلم :"أخبروه أن الله تعالى يحبه" ((متفق عليه)) .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bir kishini bir qoʻshinga sarkarda qilib joʻnatdilar. U kishi hamrohlariga namozda imomlik qilib qiroat qilar va {Qul huvallohu ahad} bilan tugatar edi. Ular qaytib kelganlarida buni Rasululloh ﷺga aytdilar. U zot: «Undan buni nima uchun qilganini soʻranglar», dedilar. Ular soʻrashsa, u: «Chunki bu Rahmon azza va jallaning sifatidir, shuning uchun men uni oʻqishni yaxshi koʻraman», dedi. Rasululloh ﷺ: «Unga xabar beringlarki, Alloh azza va jalla ham uni sevadi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бир кишини бир қўшинга саркарда қилиб жўнатдилар. У киши ҳамроҳларига намозда имомлик қилиб қироат қилар ва {Қул ҳуваллоҳу аҳад} билан тугатар эди. Улар қайтиб келганларида буни Расулуллоҳ ﷺга айтдилар. У зот: «Ундан буни нима учун қилганини сўранглар», дедилар. Улар сўрашса, у: «Чунки бу Раҳмон азза ва жалланинг сифатидир, шунинг учун мен уни ўқишни яхши кўраман», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Унга хабар берингларки, Аллоҳ азза ва жалла ҳам уни севади», дедилар.
- وعن عائشة، رضي الله عنها، قالت: سمعت رسول الله، صلى الله عليه وسلم يقول: " يحشر الناس يوم القيامة حفاة عراة غرلا" قلت: يا رسول الله الرجال والنساء جميعاً ينظر بعضهم إلى بعض؟ قال: "يا عائشة الأمر أشد من أن يهمهم ذلك". وفي رواية: "الأمر أهم من أن ينظر بعضهم إلى بعض" ((متفق عليه)) .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: men Rasululloh ﷺ ni shunday deganlarini eshitdim: «Odamlar Qiyomat kuni yalangoyoq, yalangʻoch, sunnatsiz holda mahsharga toʻplanadilar». Men: «Yo Rasululloh! Ayollar va erkaklar hammasi bir-biriga qarab (turadilarmi)?» — dedim. (Rasululloh ﷺ): «Ey Oisha! Bu ish bir-biriga qarashdan koʻra ogʻirroqdir», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: мен Расулуллоҳ ﷺ ни шундай деганларини эшитдим: «Одамлар Қиёмат куни ялангоёқ, яланғоч, суннатсиз ҳолда маҳшарга тўпланадилар». Мен: «Ё Расулуллоҳ! Аёллар ва эркаклар ҳаммаси бир-бирига қараб (турадиларми)?» — дедим. (Расулуллоҳ ﷺ): «Эй Оиша! Бу иш бир-бирига қарашдан кўра оғирроқдир», — дедилар.
- وعن عائشة، رضي الله عنها، قالت: توفي رسول الله صلى الله عليه وسلم وما في بيتي من شئ يأكله ذو كبد إلا شطر شعير في رف لي، فاكلت منه حتى طال علي، فكلته ففنى، ((متفق عليه))
شطر شعير" شئ من شعير، كذا فسره الترمذي.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ vafot etdi va mening uyimda — bir tokchada yotgan biroz arpadan boshqa — tirik jon yeydigan hech narsa yoʻq edi. Bas, men undan uzoq muddat yedim va uni oʻlchadim — (qisqa muddatdan keyin) u tugadi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ вафот этди ва менинг уйимда — бир токчада ётган бироз арпадан бошқа — тирик жон ейдиган ҳеч нарса йўқ эди. Бас, мен ундан узоқ муддат едим ва уни ўлчадим — (қисқа муддатдан кейин) у тугади.
- وعن عائشة، رضي الله عنها ، قالت: ما شبع آل محمد، صلى الله عليه وسلم ، من خبز شعير يومين متتابعين حتى قبض. ((متفق عليه)).
وفي رواية: ما شبع آل محمد، صلى الله عليه وسلم ، منذ قدم المدينة من طعام البر ثلاث ليال تباعاً حتى قبض.
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Muhammad ﷺ(ning) ahli — Madinaga (kelib) tushgandan beri — u zot (vafot etib) qabz qilingunga qadar — uch kecha (ketma-ket) bugʻ doy (un) taomidan toʻ ymadi.(Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди:) Муҳаммад ﷺ(нинг) аҳли — Мадинага (келиб) тушгандан бери — у зот (вафот этиб) қабз қилингунга қадар — уч кеча (кетма-кет) буғ дой (ун) таомидан тў ймади.
- وعن عائشة، رضي الله عنها قالت: توفي رسول الله صلى الله عليه وسلم ودرعه مرهونة عند يهودي في ثلاثين صاعاً من شعير. ((متفق عليه)).
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ vafot etganida, uning (temir) sovuti — bir yahudiyga oʻttiz soʼ arpaga garovga qoʻyilgan edi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ вафот этганида, унинг (темир) совути — бир яҳудийга ўттиз сў арпага гаровга қўйилган эди.
- وعن عائشة رضي الله عنها قالت: كان فراش رسول الله صلى الله عليه وسلم من أدم حشوه ليف. ((رواه البخاري)).
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Rasululloh ﷺning toʻshaklari teridan (yasalgan) boʻlib, ichiga xurmo lifi toʻldirilgan edi.(Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди:) Расулуллоҳ ﷺнинг тўшаклари теридан (ясалган) бўлиб, ичига хурмо лифи тўлдирилган эди.
- وعن عائشة رضي الله عنها أنهم ذبحوا شاة، فقال النبي صلى الله عليه وسلم : "ما بقى منها؟" قالت: ما بقى منها إلا كتفها، قال: “بقى كلها غير كتفها” ((رواه الترمذى وقال: حديث صحيح)).
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Ular bir qoʻy soʻyishgan edi. Paygʻambar ﷺ: «Undan nima qoldi?» dedilar. U: «Undan kuragidan boshqa hech narsa qolmadi», dedi. U zot: «Kuragidan boshqasining hammasi qoldi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis sahihdir. Abu Maysara — bu Hamdoniydir, ismi Amr ibn Shurahbildir.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Улар бир қўй сўйишган эди. Пайғамбар ﷺ: «Ундан нима қолди?» дедилар. У: «Ундан курагидан бошқа ҳеч нарса қолмади», деди. У зот: «Курагидан бошқасининг ҳаммаси қолди», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис саҳиҳдир. Абу Майсара — бу Ҳамдонийдир, исми Амр ибн Шураҳбилдир.
- وعن عائشة رضي الله عنها، قالت: كان لأبي بكر الصديق رضي الله عنه غلام يخرج له الخراج وكان أبو بكر يأكل من خراجه فجاء يوماً بشئ، فأكل منه أبو بكر، فقال له الغلام: تدرى ما هذا؟ فقال أبو بكر: ما هو؟ قال: كنت تكهنت لإنسان فى الجاهلية وما أحسن الكهانة إلا أني خدعته فلقيني، فأعطاني بذلك هذا الذى أكلت منه، فأدخل أبو بكر يده فقاء كل شئ فى بطنه” ((رواه البخاري)).
Abu Bakrning bir gʻulomi (xizmatkori) bor edi, u (Abu Bakrga) xiroj (daromad) keltirardi va Abu Bakr uning xirojidan yer edi. Bir kuni u (gʻulom) bir narsa keltirdi, Abu Bakr undan yedi. Shunda gʻulom unga: «Bu nima ekanini bilasanmi?» dedi. Abu Bakr: «U nima?» dedi. (Gʻulom:) «Men johiliyatda bir kishiga kohinlik (folbinlik) qilgandim — holbuki men kohinlikni bilmasdim, faqat uni aldagandim. U menga yoʻliqib, shu (xizmat) evaziga (haqini) berdi. Sen yegan narsa mana shudir», dedi. Shunda Abu Bakr qoʻlini (ogʻziga) solib, qornidagi hamma narsani qusib tashladi.Абу Бакрнинг бир ғуломи (хизматкори) бор эди, у (Абу Бакрга) хирож (даромад) келтирарди ва Абу Бакр унинг хирожидан ер эди. Бир куни у (ғулом) бир нарса келтирди, Абу Бакр ундан еди. Шунда ғулом унга: «Бу нима эканини биласанми?» деди. Абу Бакр: «У нима?» деди. (Ғулом:) «Мен жоҳилиятда бир кишига коҳинлик (фолбинлик) қилгандим — ҳолбуки мен коҳинликни билмасдим, фақат уни алдагандим. У менга йўлиқиб, шу (хизмат) эвазига (ҳақини) берди. Сен еган нарса мана шудир», деди. Шунда Абу Бакр қўлини (оғзига) солиб, қорнидаги ҳамма нарсани қусиб ташлади.
- وعن عائشة رضي الله عنها، قالت: سمعت رسول الله صلى الله عليه وسلم يقول: “ إن المؤمن ليدرك بحسن خلقه درجة الصائم القائم” ((رواه أبو داود)).
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Men Rasululloh ﷺ: ‹Albatta, moʻmin oʻzining goʻzal xulqi bilan kechasi (nafl) namoz oʻqib, kunduzi roʻza tutuvchi kishining darajasiga erishadi›, deganlarini eshitdim», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Мен Расулуллоҳ ﷺ: ‹Албатта, мўмин ўзининг гўзал хулқи билан кечаси (нафл) намоз ўқиб, кундузи рўза тутувчи кишининг даражасига эришади›, деганларини эшитдим», деди.
- وعن عائشة رضي الله عنها قالت: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: “ إن الله رفيق يحب الرفق في الأمر كله” ((متفق عليه)).
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U shunday dedi: Rasululloh ﷺ: «Albatta, Alloh mehribondir, mehribonlikni sevadi va mehribonlik uchun qattiqqoʻllikka bermaydigan narsani beradi», dedilar.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У шундай деди: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, Аллоҳ меҳрибондир, меҳрибонликни севади ва меҳрибонлик учун қаттиққўлликка бермайдиган нарсани беради», дедилар.
- وعنها أن النبى صلى الله عليه وسلم قال: " إن الله رفيق يحب الرفق، ويعطى على الرفق ما لا يعطى على العنف ومالا يعطى على ما سواه" ((رواه مسلم)).
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Yo Oisha! Albatta, Alloh marhamatlidir, marhamatni sevadi va marhamat uchun shunday (ajr) ato etadiki, qattiqqoʻllik uchun ham, undan boshqa narsa uchun ham ato etmas», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ё Оиша! Албатта, Аллоҳ марҳаматлидир, марҳаматни севади ва марҳамат учун шундай (ажр) ато этадики, қаттиққўллик учун ҳам, ундан бошқа нарса учун ҳам ато этмас», — дедилар.
- وعنها أن النبى صلى الله عليه وسلم قال: “إن الرفق لا يكون في شئ إلا زانه، ولا ينزع من شئ إلا شانه” ((رواه مسلم)).
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Albatta, muloyimlik qaysi narsada boʻlsa, uni bezaydi; qaysi narsadan sugʻurib olinsa, uni xunuk qiladi», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Албатта, мулойимлик қайси нарсада бўлса, уни безайди; қайси нарсадан суғуриб олинса, уни хунук қилади», — дедилар.
- عن عائشة رضي الله عنها قالت: ما خير رسول الله صلى الله عليه وسلم بين أمرين قط إلا أخذ أيسرهما، ما لم يكن إثماً، فإن كان إثماً، كان أبعد الناس منه، وما انتقم رسول الله صلى الله عليه وسلم لنفسه في شئ قط، إلا أن تنتهك حرمة الله، فينتقم لله تعالى. ((متفق عليه))
(Oisha (roziyallohu anho) aytdilar:) Rasululloh ﷺ ikki ish oʻrtasida ixtiyor qoldirilsalar — toki u gunoh boʻlmasa — albatta ularning osonrogʻini olardilar; agar u gunoh boʻlsa, u zot odamlarning undan eng yiroqlari edilar. Rasululloh ﷺ oʻzlari uchun biror narsada hech qachon (shaxsan) qasos olmaganlar — magar Allohning hurmati (taqiqi) buzilsa, u holda Alloh uchun (uni) qasos qilardilar.(Оиша (розияллоҳу анҳо) айтдилар:) Расулуллоҳ ﷺ икки иш ўртасида ихтиёр қолдирилсалар — токи у гуноҳ бўлмаса — албатта уларнинг осонроғини олардилар; агар у гуноҳ бўлса, у зот одамларнинг ундан энг йироқлари эдилар. Расулуллоҳ ﷺ ўзлари учун бирор нарсада ҳеч қачон (шахсан) қасос олмаганлар — магар Аллоҳнинг ҳурмати (тақиқи) бузилса, у ҳолда Аллоҳ учун (уни) қасос қилардилар.
- وعن عائشة رضي الله عنها أنها قالت للنبى صلى الله عليه وسلم: هل أتى عليك يوم كان أشد من يوم أحد؟ قال: “لقد لقيت من قومك، وكان أشد ما لقيته منهم يوم العقبة، إذ عرضت نفسي على ابن عبد ياليل بن عبد كلال فلم يجبنى إلى ما أردت، فانطلقت وأنا مهموم على وجهى، فلم أستفق إلا وأنا بقرن الثعالب، فرفعت رأسى، فإذا أنا بسحابة قد أظلتنى، فنظرت فإذا فيها جبريل عليه السلام، فنادانى فقال: إن الله تعالى قد سمع قول قومك لك، وما ردوا عليك، وقد بعث إليك ملك الجبال لتأمره بما شئت فيهم فنادانى ملك الجبال، فسلم على ثم قال: يا محمد إن الله قد سمع قول قومك لك، وأنا ملك الجبال، وقد بعثنى ربى إليك لتأمرنى بأمرك،فما شئت: إن شئت أطبقت عليهم الأخشبين” فقال النبى صلى الله عليه وسلم: "بل أرجو أن يخرج من أصلابهم من يعبد الله وحده لا يشرك به شيئاً". ((متفق عليه))
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U Paygʻambar ﷺ dan: «Siz Uhud (jangi) kunidan koʻra ogʻirroq bir kunga duch kelganmisiz?» — deb soʻradi. Paygʻambar ﷺ: «Sening qabilang (yaʼni Quraysh) menga koʻp ozor berdi; va eng yomon ozor — Aqaba kunidagi ozor edi: men oʻzimni Ibn Abdu Yalil ibn Abdu Kulolga taqdim qildim (yaʼni undan yordam soʻradim), lekin u mening talabimga javob bermadi. Bas, men — haddan tashqari gʻam-anduhga choʻmib — ketdim va (yoʻlga) davom etdim hamda — to Qarn Saolib (degan joy)da oʻzimni topguncha — hech tinchlana olmadim. U yerda men boshimni osmonga koʻtarib qaraganimda, kutilmaganda meni soya qilib turgan bir bulutni koʻrdim. Men qarab, uning ichida Jabroilni koʻrdim. U meni chaqirib: ‹Alloh — qavming senga aytgan (gap)ni va ular senga bergan javobni — eshitdi. Alloh senga Togʻlar farishtasini yubordi — toki sen unga bu odamlarga nima xohlasang, shuni qilishni buyurasan›, — dedi. Togʻlar farishtasi meni chaqirib, salom berdi, soʻng: ‹Ey Muhammad! Nima xohlasang, buyur. Agar xohlasang, men ularning ustiga Axshabayn (yaʼni ikki togʻ)ni qulataman›, — dedi. Paygʻambar ﷺ: ‹Yoʻq, balki men — Alloh ularning (avlodidan) — yolgʻiz Allohga ibodat qiladigan va Undan boshqasiga ibodat qilmaydigan — farzandlar paydo qilishini — umid qilaman›, — dedi», — dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У Пайғамбар ﷺ дан: «Сиз Уҳуд (жанги) кунидан кўра оғирроқ бир кунга дуч келганмисиз?» — деб сўради. Пайғамбар ﷺ: «Сенинг қабиланг (яъни Қурайш) менга кўп озор берди; ва энг ёмон озор — Ақаба кунидаги озор эди: мен ўзимни Ибн Абду Ялил ибн Абду Кулолга тақдим қилдим (яъни ундан ёрдам сўрадим), лекин у менинг талабимга жавоб бермади. Бас, мен — ҳаддан ташқари ғам-андуҳга чўмиб — кетдим ва (йўлга) давом этдим ҳамда — то Қарн Саолиб (деган жой)да ўзимни топгунча — ҳеч тинчлана олмадим. У ерда мен бошимни осмонга кўтариб қараганимда, кутилмаганда мени соя қилиб турган бир булутни кўрдим. Мен қараб, унинг ичида Жаброилни кўрдим. У мени чақириб: ‹Аллоҳ — қавминг сенга айтган (гап)ни ва улар сенга берган жавобни — эшитди. Аллоҳ сенга Тоғлар фариштасини юборди — токи сен унга бу одамларга нима хоҳласанг, шуни қилишни буюрасан›, — деди. Тоғлар фариштаси мени чақириб, салом берди, сўнг: ‹Эй Муҳаммад! Нима хоҳласанг, буюр. Агар хоҳласанг, мен уларнинг устига Ахшабайн (яъни икки тоғ)ни қулатаман›, — деди. Пайғамбар ﷺ: ‹Йўқ, балки мен — Аллоҳ уларнинг (авлодидан) — ёлғиз Аллоҳга ибодат қиладиган ва Ундан бошқасига ибодат қилмайдиган — фарзандлар пайдо қилишини — умид қиламан›, — деди», — деди.
- وعنها قالت: ما ضرب رسول الله صلى الله عليه وسلم شيئاً قط بيده، ولا امرأة ولا خادماً، إلا أن يجاهد في سبيل الله، وما نيل منه شئ قط فينتقم من صاحبه، إلا أن ينتهك شئ من محارم الله تعالى، فينتقم لله تعالى. ((رواه مسلم)).
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ qoʻllari bilan hech qachon biron narsani urmadilar, na ayolni, na xizmatkorni — faqat Alloh yoʻlida jihod qilgan holatlari bundan mustasno. Va u zotga hech qachon biron (ozor) yetkazilib, uning egasidan intiqom olganlari boʻlmadi, faqat Allohning harom qilgan narsalaridan biri buzilgan boʻlsa, Alloh azza va jalla uchun intiqom olardilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ қўллари билан ҳеч қачон бирон нарсани урмадилар, на аёлни, на хизматкорни — фақат Аллоҳ йўлида жиҳод қилган ҳолатлари бундан мустасно. Ва у зотга ҳеч қачон бирон (озор) етказилиб, унинг эгасидан интиқом олганлари бўлмади, фақат Аллоҳнинг ҳаром қилган нарсаларидан бири бузилган бўлса, Аллоҳ азза ва жалла учун интиқом олардилар.
- وعن عائشة رضي الله عنها قالت: قدم رسول الله صلى الله عليه وسلم من سفر وقد سترت سهوة لى بقرام فيه تماثيل، فلما رآه رسول الله صلى الله عليه وسلم هتكه وتلون وجهه وقال: “يا عائشة: أشد الناس عذابا عند الله يوم القيامة الذين يضاهون بخلق الله” ((متفق عليه)).
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ huzurimga kirib keldilar, men devordagi tokchamni suratlar tushirilgan matoyi parda bilan toʻsib qoʻygan edim. Bu zot uni koʻrishlari bilan, uni yulqib tashladilar, yuzlari oʻzgarib: «Yo Oisha! Qiyomat kuni Alloh huzurida odamlarning eng qattiq azoblanadigani — Allohning yaratganiga oʻxshatib (surat) yasaydiganlardir», — dedilar. Oisha aytadi: Biz uni kesib, undan bir yoki ikkita yostiq qildik.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ҳузуримга кириб келдилар, мен девордаги токчамни суратлар туширилган матойи парда билан тўсиб қўйган эдим. Бу зот уни кўришлари билан, уни юлқиб ташладилар, юзлари ўзгариб: «Ё Оиша! Қиёмат куни Аллоҳ ҳузурида одамларнинг энг қаттиқ азобланадигани — Аллоҳнинг яратганига ўхшатиб (сурат) ясайдиганлардир», — дедилар. Оиша айтади: Биз уни кесиб, ундан бир ёки иккита ёстиқ қилдик.
- وعنها أن قريشاً أهمهم شأن المرأة المخزومية التى سرقت فقالوا: من يكلم فيها رسول الله صلى الله عليه وسلم؟ فقالوا: من يجترئ عليه إلا أسامة بن زيد حب رسول الله صلى الله عليه وسلم؟ فكلمة أسامة، فقال رسول الله صلى الله عليه وسلم: “أتشفع في حد من حدود الله تعالى؟!” ثم قام فاختطب ثم قال: “إنما أهلك من قبلكم أنهم كانوا إذا سرق فيهم الشريف تركوه، وإذا سرق فيهم الضعيف أقاموا عليه الحد! وايم الله، لو أن فاطمة بنت محمد سرقت لقطعت يدها” ((متفق عليه)) .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Oʻgʻirlik qilgan Maxzumiy (qabilasidan boʻlgan) ayolning ishi Quraysh (ahli)ni tashvishga soldi. Ular: «Bu (ayol) haqida Rasululloh ﷺ bilan kim gaplashadi?» deyishdi. Ular: «Rasululloh ﷺning suyukli kishisi Usoma ibn Zayddan boshqa kim unga (gapirishga) jurʼat etadi?» deyishdi. Shunday qilib, Usoma u zot bilan gaplashdi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Allohning hadlaridan bir had haqida shafoat qilyapsanmi?» dedilar. Soʻng (u zot) oʻrinlaridan turib xutba qildilar va: «Sizlardan oldingilarni shu narsa halok qilgan: ular orasida obroʻli kishi oʻgʻirlik qilsa, uni qoʻyib yuborardilar, ojiz kishi oʻgʻirlik qilsa, unga had joriy qilardilar. Alloh nomi bilan qasamki, agar Muhammadning qizi Fotima oʻgʻirlik qilsa ham, albatta uning qoʻlini kesardim», dedilar. (Roviy) aytdi: Bu bobda Masʼud ibn al-Ajmoʼ — Masʼud ibn al-Aʼjam ham deyiladi — va Ibn Umar va Jobirdan ham (rivoyat) bor. Abu Iso aytdi: Oishaning hadisi hasan sahih hadisdir.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Ўғирлик қилган Махзумий (қабиласидан бўлган) аёлнинг иши Қурайш (аҳли)ни ташвишга солди. Улар: «Бу (аёл) ҳақида Расулуллоҳ ﷺ билан ким гаплашади?» дейишди. Улар: «Расулуллоҳ ﷺнинг суюкли кишиси Усома ибн Зайддан бошқа ким унга (гапиришга) журъат этади?» дейишди. Шундай қилиб, Усома у зот билан гаплашди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳнинг ҳадларидан бир ҳад ҳақида шафоат қиляпсанми?» дедилар. Сўнг (у зот) ўринларидан туриб хутба қилдилар ва: «Сизлардан олдингиларни шу нарса ҳалок қилган: улар орасида обрўли киши ўғирлик қилса, уни қўйиб юборардилар, ожиз киши ўғирлик қилса, унга ҳад жорий қилардилар. Аллоҳ номи билан қасамки, агар Муҳаммаднинг қизи Фотима ўғирлик қилса ҳам, албатта унинг қўлини кесардим», дедилар. (Ровий) айтди: Бу бобда Масъуд ибн ал-Ажмў — Масъуд ибн ал-Аъжам ҳам дейилади — ва Ибн Умар ва Жобирдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо айтди: Оишанинг ҳадиси ҳасан саҳиҳ ҳадисдир.
- وعن عائشة رضي الله عنها قالت: سمعت رسول الله صلى الله عليه وسلم يقول في بيتى هذا: “اللهم من ولى من أمر أمتى شيئاً فشق عليهم، فاشقق عليه ومن ولى من أمر أمتى شيئاً، فرفق بهم، فارفق به” ((رواه مسلم)).
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Abdurahmon ibn Shumosa uning huzuriga bir narsani soʻragani keldi. U: «Sen qaysi (qavm)dansan?» dedi. (Abdurahmon): «Misr ahlidan bir kishiman», dedi. U: «Sizning bu gʻazotingizda sizlarga amiringiz qanday boʻldi?» dedi. (Abdurahmon): «Undan hech bir aybni topmadik; bizdan birovning tuyasi oʻlib qolsa, unga tuya berar, quli (oʻlsa) unga qul berar edi, kim nafaqaga muhtoj boʻlsa, unga nafaqa berar edi», dedi. Shunda u: «Ogoh boʻlginki, akam Muhammad ibn Abu Bakrga qilgan ishi meni Rasululloh ﷺ dan eshitgan narsamni senga aytishimdan toʻsmaydi; u zot mana shu uyimda: ‹Ey Alloh! Kim mening ummatim ishidan biror narsaga valiy (boshliq) boʻlib, ularga mashaqqat yetkazsa, Sen ham unga mashaqqat yetkazgin; kim mening ummatim ishidan biror narsaga valiy boʻlib, ularga muloyim boʻlsa, Sen ham unga muloyim boʻlgin›, deganlarini eshitganman», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Абдураҳмон ибн Шумоса унинг ҳузурига бир нарсани сўрагани келди. У: «Сен қайси (қавм)дансан?» деди. (Абдураҳмон): «Миср аҳлидан бир кишиман», деди. У: «Сизнинг бу ғазотингизда сизларга амирингиз қандай бўлди?» деди. (Абдураҳмон): «Ундан ҳеч бир айбни топмадик; биздан бировнинг туяси ўлиб қолса, унга туя берар, қули (ўлса) унга қул берар эди, ким нафақага муҳтож бўлса, унга нафақа берар эди», деди. Шунда у: «Огоҳ бўлгинки, акам Муҳаммад ибн Абу Бакрга қилган иши мени Расулуллоҳ ﷺ дан эшитган нарсамни сенга айтишимдан тўсмайди; у зот мана шу уйимда: ‹Эй Аллоҳ! Ким менинг умматим ишидан бирор нарсага валий (бошлиқ) бўлиб, уларга машаққат етказса, Сен ҳам унга машаққат етказгин; ким менинг умматим ишидан бирор нарсага валий бўлиб, уларга мулойим бўлса, Сен ҳам унга мулойим бўлгин›, деганларини эшитганман», деди.
- وعن عائشة رضي الله عنها قالت: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: “إذا أراد الله بالأمير خيراً، جعل له وزير صدق، إن نسي ذكره، وإن ذكر أعانه، وإذا أراد به غير ذلك جعل له وزير سوء، إن نسي لم يذكره، وإذ ذكر لم يعنه” ((رواه أبو داود بإسناد جيد على شرط مسلم)).
Oisha (roziyallohu anho) aytadilar: Rasululloh ﷺ: «Alloh bir amirga yaxshilikni iroda qilsa, unga sodiq vazir ato etadi: agar (amir) unutsa, (vazir) unga eslatadi; agar eslasa, unga yordam beradi. Alloh unga bundan boshqasini iroda qilsa, unga yomon vazir ato etadi: agar (amir) unutsa, unga eslatmaydi; agar eslasa, unga yordam bermaydi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтадилар: Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ бир амирга яхшиликни ирода қилса, унга содиқ вазир ато этади: агар (амир) унутса, (вазир) унга эслатади; агар эсласа, унга ёрдам беради. Аллоҳ унга бундан бошқасини ирода қилса, унга ёмон вазир ато этади: агар (амир) унутса, унга эслатмайди; агар эсласа, унга ёрдам бермайди», дедилар.