حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ خَالِدِ بْنِ سَلَمَةَ، - يَعْنِي الْفَأْفَاءَ - عَنِ الْبَهِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَذْكُرُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ عَلَى كُلِّ أَحْيَانِهِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Alloh azza va jallani har bir holatlarida zikr qilar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Аллоҳ азза ва жаллани ҳар бир ҳолатларида зикр қилар эдилар.
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مُحَمَّدٍ النَّاقِدُ، حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ يُوسُفَ بْنِ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، حَدَّثَتْنِي عَائِشَةُ، رضى الله عنها أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا خَرَجَ مِنَ الْغَائِطِ قَالَ " غُفْرَانَكَ " .
Oisha — moʻminlar onasi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ hojatxonadan chiqqanlarida: «Gʻufronaka» (Sening magʻfiratingni soʻrayman), — der edilar.Оиша — мўминлар онаси (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ ҳожатхонадан чиққанларида: «Ғуфронака» (Сенинг мағфиратингни сўрайман), — дер эдилар.
حَدَّثَنَا أَبُو تَوْبَةَ الرَّبِيعُ بْنُ نَافِعٍ، حَدَّثَنِي عِيسَى بْنُ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ أَبِي عَرُوبَةَ، عَنْ أَبِي مَعْشَرٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَتْ يَدُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْيُمْنَى لِطُهُورِهِ وَطَعَامِهِ وَكَانَتْ يَدُهُ الْيُسْرَى لِخَلاَئِهِ وَمَا كَانَ مِنْ أَذًى .
Oisha — moʻminlar onasi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ning oʻng qoʻllari tahorat(lari) va taom(lari) uchun, chap qoʻllari esa hojat(lari) va har qanday nopok (ozor beruvchi) narsa uchun edi.Оиша — мўминлар онаси (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ нинг ўнг қўллари таҳорат(лари) ва таом(лари) учун, чап қўллари эса ҳожат(лари) ва ҳар қандай нопок (озор берувчи) нарса учун эди.
حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مَنْصُورٍ، وَقُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ مُسْلِمِ بْنِ قُرْطٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا ذَهَبَ أَحَدُكُمْ إِلَى الْغَائِطِ فَلْيَذْهَبْ مَعَهُ بِثَلاَثَةِ أَحْجَارٍ يَسْتَطِيبُ بِهِنَّ فَإِنَّهَا تُجْزِئُ عَنْهُ " .
Oisha — moʻminlar onasi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Biringiz hojatxonaga borsa, oʻzini poklash uchun uchta tosh olib borsin — chunki ular unga kifoya qiladi», — dedilar.Оиша — мўминлар онаси (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бирингиз ҳожатхонага борса, ўзини поклаш учун учта тош олиб борсин — чунки улар унга кифоя қилади», — дедилар.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَخَلَفُ بْنُ هِشَامٍ الْمُقْرِئُ، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَحْيَى التَّوْأَمُ، ح وَحَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَوْنٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا أَبُو يَعْقُوبَ التَّوْأَمُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ أُمِّهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ بَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ عُمَرُ خَلْفَهُ بِكُوزٍ مِنْ مَاءٍ فَقَالَ " مَا هَذَا يَا عُمَرُ " . فَقَالَ هَذَا مَاءٌ تَتَوَضَّأُ بِهِ . قَالَ " مَا أُمِرْتُ كُلَّمَا بُلْتُ أَنْ أَتَوَضَّأَ وَلَوْ فَعَلْتُ لَكَانَتْ سُنَّةً " .
Oisha — moʻminlar onasi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ kichik hojat chiqardilar; Umar esa u zotning orqalarida bir koʻza suv bilan turardi. U zot: «Bu nima, ey Umar?» — dedilar. U: «Bu — tahorat oladigan suvingiz», — dedi. U zot: «Men har kichik hojat chiqarganimda tahorat olishga buyurilmaganman; agar shunday qilsam, (bu) sunnatga aylanib qolardi», — dedilar.Оиша — мўминлар онаси (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ кичик ҳожат чиқардилар; Умар эса у зотнинг орқаларида бир кўза сув билан турарди. У зот: «Бу нима, эй Умар?» — дедилар. У: «Бу — таҳорат оладиган сувингиз», — деди. У зот: «Мен ҳар кичик ҳожат чиқарганимда таҳорат олишга буюрилмаганман; агар шундай қилсам, (бу) суннатга айланиб қоларди», — дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا عَنْبَسَةُ بْنُ عَبْدِ الْوَاحِدِ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَسْتَنُّ وَعِنْدَهُ رَجُلاَنِ أَحَدُهُمَا أَكْبَرُ مِنَ الآخَرِ فَأُوحِيَ إِلَيْهِ فِي فَضْلِ السِّوَاكِ " أَنْ كَبِّرْ " . أَعْطِ السِّوَاكَ أَكْبَرَهُمَا . قَالَ أَحْمَدُ - هُوَ ابْنُ حَزْمٍ - قَالَ لَنَا أَبُو سَعِيدٍ هُوَ ابْنُ الأَعْرَابِيِّ هَذَا مِمَّا تَفَرَّدَ بِهِ أَهْلُ الْمَدِينَةِ .
Oisha — moʻminlar onasi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ misvok ishlatar edilar; yonlarida ikki kishi bor — biri ikkinchisidan kattaroq edi. Shunda u zotga misvokning fazli haqida vahiy keldi: «Kattasini (hurmat qil)» — yaʼni misvokni ularning kattasiga ber (deb). Ahmad (ibn Hazm) aytadi: Bizga Abu Said (Ibnul-Aʼrobiy): «Bu — Madina ahli yakka oʻzi rivoyat qilgan (hadis)lardandir», — dedi.Оиша — мўминлар онаси (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ мисвок ишлатар эдилар; ёнларида икки киши бор — бири иккинчисидан каттароқ эди. Шунда у зотга мисвокнинг фазли ҳақида ваҳий келди: «Каттасини (ҳурмат қил)» — яъни мисвокни уларнинг каттасига бер (деб). Аҳмад (ибн Ҳазм) айтади: Бизга Абу Саид (Ибнул-Аъробий): «Бу — Мадина аҳли якка ўзи ривоят қилган (ҳадис)лардандир», — деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنَا عَنْبَسَةُ بْنُ سَعِيدٍ الْكُوفِيُّ الْحَاسِبُ، حَدَّثَنِي كَثِيرٌ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ كَانَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَسْتَاكُ فَيُعْطِينِي السِّوَاكَ لأَغْسِلَهُ فَأَبْدَأُ بِهِ فَأَسْتَاكُ ثُمَّ أَغْسِلُهُ وَأَدْفَعُهُ إِلَيْهِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Allohning Paygʻambari ﷺ misvok ishlatar, soʻng uni yuvishim uchun menga berar edilar. Men avval oʻzim u bilan (tishlarimni) tozalar, soʻng uni yuvib, u zotga qaytarar edim.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Пайғамбари ﷺ мисвок ишлатар, сўнг уни ювишим учун менга берар эдилар. Мен аввал ўзим у билан (тишларимни) тозалар, сўнг уни ювиб, у зотга қайтарар эдим.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مَعِينٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ زَكَرِيَّا بْنِ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ مُصْعَبِ بْنِ شَيْبَةَ، عَنْ طَلْقِ بْنِ حَبِيبٍ، عَنِ ابْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " عَشْرٌ مِنَ الْفِطْرَةِ قَصُّ الشَّارِبِ وَإِعْفَاءُ اللِّحْيَةِ وَالسِّوَاكُ وَالاِسْتِنْشَاقُ بِالْمَاءِ وَقَصُّ الأَظْفَارِ وَغَسْلُ الْبَرَاجِمِ وَنَتْفُ الإِبِطِ وَحَلْقُ الْعَانَةِ وَانْتِقَاصُ الْمَاءِ " . يَعْنِي الاِسْتِنْجَاءَ بِالْمَاءِ . قَالَ زَكَرِيَّا قَالَ مُصْعَبٌ وَنَسِيتُ الْعَاشِرَةَ إِلاَّ أَنْ تَكُونَ الْمَضْمَضَةَ .
Oisha — moʻminlar onasi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Oʻn (narsa) fitratdandir: moʻylovni qirqish, soqolni qoʻyish (oʻstirish), misvok, (burunga) suv tortish, tirnoqlarni olish, barmoq boʻgʻimlarini yuvish, qoʻltiq tukini yulish, qov (joyi) tukini olish va suv (bilan istinjo qilish)», — dedilar — yaʼni suv bilan istinjo qilish. Zakariyyo aytdi: Musʼab: «Men oʻninchisini unutdim — magar u ogʻizni chayish (madmaza) boʻlsa kerak», — dedi.Оиша — мўминлар онаси (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ўн (нарса) фитратдандир: мўйловни қирқиш, соқолни қўйиш (ўстириш), мисвок, (бурунга) сув тортиш, тирноқларни олиш, бармоқ бўғимларини ювиш, қўлтиқ тукини юлиш, қов (жойи) тукини олиш ва сув (билан истинжо қилиш)», — дедилар — яъни сув билан истинжо қилиш. Закарийё айтди: Мусъаб: «Мен ўнинчисини унутдим — магар у оғизни чайиш (мадмаза) бўлса керак», — деди.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، أَخْبَرَنَا بَهْزُ بْنُ حَكِيمٍ، عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَوْفَى، عَنْ سَعْدِ بْنِ هِشَامٍ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُوضَعُ لَهُ وَضُوءُهُ وَسِوَاكُهُ فَإِذَا قَامَ مِنَ اللَّيْلِ تَخَلَّى ثُمَّ اسْتَاكَ .
Oisha — moʻminlar onasi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ uchun tahorat suvlari va misvoklari (yonlariga) qoʻyilar edi; u zot kechasi (namozga) turganlarida, hojat chiqarib, soʻng misvok ishlatar edilar.Оиша — мўминлар онаси (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ учун таҳорат сувлари ва мисвоклари (ёнларига) қўйилар эди; у зот кечаси (намозга) турганларида, ҳожат чиқариб, сўнг мисвок ишлатар эдилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ أُمِّ مُحَمَّدٍ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ لاَ يَرْقُدُ مِنْ لَيْلٍ وَلاَ نَهَارٍ فَيَسْتَيْقِظُ إِلاَّ تَسَوَّكَ قَبْلَ أَنْ يَتَوَضَّأَ .
Oisha — moʻminlar onasi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ na kechasi, na kunduzi uxlab uygʻonganlarida, tahorat olishdan oldin misvok ishlatmay (qolmas) edilar.Оиша — мўминлар онаси (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ на кечаси, на кундузи ухлаб уйғонганларида, таҳорат олишдан олдин мисвок ишлатмай (қолмас) эдилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ صَالِحِ بْنِ دِينَارٍ التَّمَّارِ، عَنْ أُمِّهِ، أَنَّ مَوْلاَتَهَا، أَرْسَلَتْهَا بِهَرِيسَةٍ إِلَى عَائِشَةَ رضى الله عنها فَوَجَدْتُهَا تُصَلِّي فَأَشَارَتْ إِلَىَّ أَنْ ضَعِيهَا فَجَاءَتْ هِرَّةٌ فَأَكَلَتْ مِنْهَا فَلَمَّا انْصَرَفَتْ أَكَلَتْ مِنْ حَيْثُ أَكَلَتِ الْهِرَّةُ فَقَالَتْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّهَا لَيْسَتْ بِنَجَسٍ إِنَّمَا هِيَ مِنَ الطَّوَّافِينَ عَلَيْكُمْ " . وَقَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَتَوَضَّأُ بِفَضْلِهَا .
Oisha — moʻminlar onasi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Dovud ibn Solih at-Tammor onasidan naql qiladi: Bekasi uni Oisha (roziyallohu anho)ning oldiga harisa (bir taom) bilan yuborgan edi; (u ayol aytadi:) men Oishani namoz oʻqiyotgan holda topdim. U menga (taomni) qoʻyib qoʻyishga ishora qildi. Shunda bir mushuk kelib, undan yedi. Oisha namozini tugatgach, mushuk yegan joydan yedi va: «Albatta, Rasululloh ﷺ: ‹U (mushuk) nopok emas; u sizlarning atrofingizda aylanib yuradigan (jonzot)lardandir›, — dedilar; men Rasululloh ﷺ ning uning (ichib) qolgan suvidan tahorat olganlarini ham koʻrdim», — dedi.Оиша — мўминлар онаси (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Довуд ибн Солиҳ ат-Таммор онасидан нақл қилади: Бекаси уни Оиша (розияллоҳу анҳо)нинг олдига ҳариса (бир таом) билан юборган эди; (у аёл айтади:) мен Оишани намоз ўқиётган ҳолда топдим. У менга (таомни) қўйиб қўйишга ишора қилди. Шунда бир мушук келиб, ундан еди. Оиша намозини тугатгач, мушук еган жойдан еди ва: «Албатта, Расулуллоҳ ﷺ: ‹У (мушук) нопок эмас; у сизларнинг атрофингизда айланиб юрадиган (жонзот)лардандир›, — дедилар; мен Расулуллоҳ ﷺ нинг унинг (ичиб) қолган сувидан таҳорат олганларини ҳам кўрдим», — деди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ سُفْيَانَ، حَدَّثَنِي مَنْصُورٌ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كُنْتُ أَغْتَسِلُ أَنَا وَرَسُولُ اللَّهِ، صلى الله عليه وسلم مِنْ إِنَاءٍ وَاحِدٍ وَنَحْنُ جُنُبَانِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men va Rasululloh ﷺ ikkalamiz junub holatda bir idishdan (suv olib) gʻusl qilar edik.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен ва Расулуллоҳ ﷺ иккаламиз жунуб ҳолатда бир идишдан (сув олиб) ғусл қилар эдик.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، عَنِ ابْنِ خَرَّبُوذَ، عَنْ أُمِّ صُبَيَّةَ الْجُهَنِيَّةِ، قَالَتِ اخْتَلَفَتْ يَدِي وَيَدُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْوُضُوءِ مِنْ إِنَاءٍ وَاحِدٍ .
Umm Subayya al-Juhaniyya (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Mening qoʻlim bilan Rasululloh ﷺ ning qoʻllari bir idishda tahorat (olishda) navbatma-navbat (almashinib turardi).Умм Субайя ал-Жуҳанийя (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Менинг қўлим билан Расулуллоҳ ﷺ нинг қўллари бир идишда таҳорат (олишда) навбатма-навбат (алмашиниб турарди).
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَغْتَسِلُ بِالصَّاعِ وَيَتَوَضَّأُ بِالْمُدِّ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ أَبَانُ عَنْ قَتَادَةَ قَالَ سَمِعْتُ صَفِيَّةَ .
Oisha — moʻminlar onasi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ bir soʼ (miqdordagi suv) bilan gʻusl qilar, bir mudd (miqdordagi suv) bilan tahorat olar edilar. Abu Dovud aytdi: Buni Abon Qatodadan rivoyat qilib: «Men Safiyyani eshitdim», — degan.Оиша — мўминлар онаси (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ бир соъ (миқдордаги сув) билан ғусл қилар, бир мудд (миқдордаги сув) билан таҳорат олар эдилар. Абу Довуд айтди: Буни Абон Қатодадан ривоят қилиб: «Мен Сафийяни эшитдим», — деган.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، أَخْبَرَنِي صَاحِبٌ، لِي عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، أَنَّ عَائِشَةَ، قَالَتْ كُنْتُ أَغْتَسِلُ أَنَا وَرَسُولُ اللَّهِ، صلى الله عليه وسلم فِي تَوْرٍ مِنْ شَبَهٍ .
Oisha — moʻminlar onasi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men va Rasululloh ﷺ misdan (yasalgan) bir idishdan (suv olib) gʻusl qilar edik.Оиша — мўминлар онаси (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен ва Расулуллоҳ ﷺ мисдан (ясалган) бир идишдан (сув олиб) ғусл қилар эдик.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، أَنَّ إِسْحَاقَ بْنَ مَنْصُورٍ، حَدَّثَهُمْ عَنْ حَمَّادِ بْنِ سَلَمَةَ، عَنْ رَجُلٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَهُ .
Bu (hadis) Oisha (roziyallohu anho)dan, u Paygʻambar ﷺ dan boshqa sanad bilan ham shunga oʻxshash rivoyat qilingan.Бу (ҳадис) Оиша (розияллоҳу анҳо)дан, у Пайғамбар ﷺ дан бошқа санад билан ҳам шунга ўхшаш ривоят қилинган.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي رَوْقٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَبَّلَهَا وَلَمْ يَتَوَضَّأْ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ كَذَا رَوَاهُ الْفِرْيَابِيُّ وَغَيْرُهُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهُوَ مُرْسَلٌ إِبْرَاهِيمُ التَّيْمِيُّ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ عَائِشَةَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ مَاتَ إِبْرَاهِيمُ التَّيْمِيُّ وَلَمْ يَبْلُغْ أَرْبَعِينَ سَنَةً وَكَانَ يُكْنَى أَبَا أَسْمَاءَ .
Oisha — moʻminlar onasi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ uni oʻpdilar va tahorat olmadilar. Abu Dovud aytdi: Buni Firyobiy va boshqalar shunday rivoyat qilishgan. Abu Dovud aytdi: Bu — mursal (hadis); Ibrohim at-Tamimiy Oishadan (hech narsa) eshitmagan. Abu Dovud aytdi: Ibrohim at-Tamimiy qirq yoshga yetmay vafot etgan; uning kunyasi Abu Asmoʼ edi.Оиша — мўминлар онаси (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ уни ўпдилар ва таҳорат олмадилар. Абу Довуд айтди: Буни Фирёбий ва бошқалар шундай ривоят қилишган. Абу Довуд айтди: Бу — мурсал (ҳадис); Иброҳим ат-Тамимий Оишадан (ҳеч нарса) эшитмаган. Абу Довуд айтди: Иброҳим ат-Тамимий қирқ ёшга етмай вафот этган; унинг куняси Абу Асмоъ эди.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ حَبِيبٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَبَّلَ امْرَأَةً مِنْ نِسَائِهِ ثُمَّ خَرَجَ إِلَى الصَّلاَةِ وَلَمْ يَتَوَضَّأْ . قَالَ عُرْوَةُ فَقُلْتُ لَهَا مَنْ هِيَ إِلاَّ أَنْتِ فَضَحِكَتْ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَكَذَا رَوَاهُ زَائِدَةُ وَعَبْدُ الْحَمِيدِ الْحِمَّانِيُّ عَنْ سُلَيْمَانَ الأَعْمَشِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ ayollaridan birini oʻpdilar, soʻng tahorat olmasdan namozga chiqdilar. Urva aytadi: Men unga (Oishaga): «U (ayol) sizdan boshqa kim boʻlardi?» — dedim. Shunda u kuldi. Abu Dovud aytdi: Buni Zoida va Abdulhamid al-Himmoniy ham Sulaymon aʼmashdan shunday rivoyat qilishgan.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ аёлларидан бирини ўпдилар, сўнг таҳорат олмасдан намозга чиқдилар. Урва айтади: Мен унга (Оишага): «У (аёл) сиздан бошқа ким бўларди?» — дедим. Шунда у кулди. Абу Довуд айтди: Буни Зоида ва Абдулҳамид ал-Ҳиммоний ҳам Сулаймон аъмашдан шундай ривоят қилишган.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، وَقُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَنَامَ وَهُوَ جُنُبٌ تَوَضَّأَ وُضُوءَهُ لِلصَّلاَةِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ junub holatda uxlamoqchi boʻlganlarida, namozga (oladigan) tahoratlari(dek) tahorat olar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ жунуб ҳолатда ухламоқчи бўлганларида, намозга (оладиган) таҳоратлари(дек) таҳорат олар эдилар.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَأْكُلَ أَوْ يَنَامَ تَوَضَّأَ . تَعْنِي وَهُوَ جُنُبٌ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ ovqatlanmoqchi yoki uxlamoqchi boʻlganlarida, tahorat olar edilar — (Oisha) bu bilan «junub holatda (ekanliklarini)» nazarda tutadi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ овқатланмоқчи ёки ухламоқчи бўлганларида, таҳорат олар эдилар — (Оиша) бу билан «жунуб ҳолатда (эканликларини)» назарда тутади.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ، ح حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالاَ حَدَّثَنَا بُرْدُ بْنُ سِنَانٍ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ نُسَىٍّ، عَنْ غُضَيْفِ بْنِ الْحَارِثِ، قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ أَرَأَيْتِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَغْتَسِلُ مِنَ الْجَنَابَةِ فِي أَوَّلِ اللَّيْلِ أَوْ فِي آخِرِهِ قَالَتْ رُبَّمَا اغْتَسَلَ فِي أَوَّلِ اللَّيْلِ وَرُبَّمَا اغْتَسَلَ فِي آخِرِهِ . قُلْتُ اللَّهُ أَكْبَرُ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَ فِي الأَمْرِ سَعَةً . قُلْتُ أَرَأَيْتِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُوتِرُ أَوَّلَ اللَّيْلِ أَمْ فِي آخِرِهِ قَالَتْ رُبَّمَا أَوْتَرَ فِي أَوَّلِ اللَّيْلِ وَرُبَّمَا أَوْتَرَ فِي آخِرِهِ . قُلْتُ اللَّهُ أَكْبَرُ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَ فِي الأَمْرِ سَعَةً . قُلْتُ أَرَأَيْتِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَجْهَرُ بِالْقُرْآنِ أَمْ يَخْفِتُ بِهِ قَالَتْ رُبَّمَا جَهَرَ بِهِ وَرُبَّمَا خَفَتَ . قُلْتُ اللَّهُ أَكْبَرُ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَ فِي الأَمْرِ سَعَةً .
Gʻudayf ibn al-Horis aytadi: Men Oishadan: «Aytingchi, Rasululloh ﷺ janobatdan kechaning avvalida gʻusl qilarmidilar yoki oxirida?» — deb soʻradim. U: «Baʼzan kechaning avvalida gʻusl qilar, baʼzan oxirida gʻusl qilar edilar», — dedi. Men: «Allohu akbar! Bu ishni keng (qulay) qilgan Allohga hamd boʻlsin», — dedim. Men: «Aytingchi, Rasululloh ﷺ vitrni kechaning avvalida oʻqirmidilar yoki oxirida?» — dedim. U: «Baʼzan kechaning avvalida vitr oʻqir, baʼzan oxirida oʻqir edilar», — dedi. Men: «Allohu akbar! Bu ishni keng qilgan Allohga hamd boʻlsin», — dedim. Men: «Aytingchi, Rasululloh ﷺ Qurʼonni (namozda) ovoz chiqarib oʻqirmidilar yoki past (ovozda)?» — dedim. U: «Baʼzan ovoz chiqarib oʻqir, baʼzan past (ovozda) oʻqir edilar», — dedi. Men: «Allohu akbar! Bu ishni keng qilgan Allohga hamd boʻlsin», — dedim.Ғудайф ибн ал-Ҳорис айтади: Мен Оишадан: «Айтингчи, Расулуллоҳ ﷺ жанобатдан кечанинг аввалида ғусл қилармидилар ёки охирида?» — деб сўрадим. У: «Баъзан кечанинг аввалида ғусл қилар, баъзан охирида ғусл қилар эдилар», — деди. Мен: «Аллоҳу акбар! Бу ишни кенг (қулай) қилган Аллоҳга ҳамд бўлсин», — дедим. Мен: «Айтингчи, Расулуллоҳ ﷺ витрни кечанинг аввалида ўқирмидилар ёки охирида?» — дедим. У: «Баъзан кечанинг аввалида витр ўқир, баъзан охирида ўқир эдилар», — деди. Мен: «Аллоҳу акбар! Бу ишни кенг қилган Аллоҳга ҳамд бўлсин», — дедим. Мен: «Айтингчи, Расулуллоҳ ﷺ Қуръонни (намозда) овоз чиқариб ўқирмидилар ёки паст (овозда)?» — дедим. У: «Баъзан овоз чиқариб ўқир, баъзан паст (овозда) ўқир эдилар», — деди. Мен: «Аллоҳу акбар! Бу ишни кенг қилган Аллоҳга ҳамд бўлсин», — дедим.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنَامُ وَهُوَ جُنُبٌ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَمَسَّ مَاءً . قَالَ أَبُو دَاوُدَ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْوَاسِطِيُّ قَالَ سَمِعْتُ يَزِيدَ بْنَ هَارُونَ يَقُولُ هَذَا الْحَدِيثُ وَهَمٌ . يَعْنِي حَدِيثَ أَبِي إِسْحَاقَ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ suvga (qoʻl) tegizmasdan junub holatda uxlar edilar. Abu Dovud aytdi: Hasan ibn Ali al-Vositiy: «Men Yazid ibn Horunning: ‹Bu hadis — vahmdir (xato eslangan)›, deganini eshitdim», — dedi; (u) Abu Ishoqning hadisini (nazarda tutdi).Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ сувга (қўл) тегизмасдан жунуб ҳолатда ухлар эдилар. Абу Довуд айтди: Ҳасан ибн Али ал-Воситий: «Мен Язид ибн Ҳоруннинг: ‹Бу ҳадис — ваҳмдир (хато эсланган)›, деганини эшитдим», — деди; (у) Абу Ишоқнинг ҳадисини (назарда тутди).
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ زِيَادٍ، حَدَّثَنَا الأَفْلَتُ بْنُ خَلِيفَةَ، قَالَ حَدَّثَتْنِي جَسْرَةُ بِنْتُ دِجَاجَةَ، قَالَتْ سَمِعْتُ عَائِشَةَ، رضى الله عنها تَقُولُ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَوُجُوهُ بُيُوتِ أَصْحَابِهِ شَارِعَةٌ فِي الْمَسْجِدِ فَقَالَ " وَجِّهُوا هَذِهِ الْبُيُوتَ عَنِ الْمَسْجِدِ " . ثُمَّ دَخَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَلَمْ يَصْنَعِ الْقَوْمُ شَيْئًا رَجَاءَ أَنْ تَنْزِلَ فِيهِمْ رُخْصَةٌ فَخَرَجَ إِلَيْهِمْ بَعْدُ فَقَالَ " وَجِّهُوا هَذِهِ الْبُيُوتَ عَنِ الْمَسْجِدِ فَإِنِّي لاَ أُحِلُّ الْمَسْجِدَ لِحَائِضٍ وَلاَ جُنُبٍ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهُوَ فُلَيْتٌ الْعَامِرِيُّ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ keldilar — sahobalarining uylarining eshiklari (yuzlari) masjidga (ochilib) qaragan edi. U zot: «Bu uylarni masjiddan (boshqa tomonga) buringlar (eshiklarini boshqa yoqqa qaratinglar)», — dedilar. Soʻng Paygʻambar ﷺ (uyga) kirdilar; odamlar esa, oʻzlariga (bu borada) ruxsat nozil boʻlishini umid qilib, hech narsa qilishmadi. Keyin u zot ularning oldiga chiqib: «Bu uylarni masjiddan buringlar — chunki men masjidni hayzli (ayol) va junub (kishi) uchun halol qilmayman», — dedilar. Abu Dovud aytdi: U (roviy) — Fulayt al-Omiriydir.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ келдилар — саҳобаларининг уйларининг эшиклари (юзлари) масжидга (очилиб) қараган эди. У зот: «Бу уйларни масжиддан (бошқа томонга) буринглар (эшикларини бошқа ёққа қаратинглар)», — дедилар. Сўнг Пайғамбар ﷺ (уйга) кирдилар; одамлар эса, ўзларига (бу борада) рухсат нозил бўлишини умид қилиб, ҳеч нарса қилишмади. Кейин у зот уларнинг олдига чиқиб: «Бу уйларни масжиддан буринглар — чунки мен масжидни ҳайзли (аёл) ва жунуб (киши) учун ҳалол қилмайман», — дедилар. Абу Довуд айтди: У (ровий) — Фулайт ал-Омирийдир.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ خَالِدٍ الْخَيَّاطُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ الْعُمَرِيُّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الرَّجُلِ يَجِدُ الْبَلَلَ وَلاَ يَذْكُرُ احْتِلاَمًا قَالَ " يَغْتَسِلُ " . وَعَنِ الرَّجُلِ يَرَى أَنَّهُ قَدِ احْتَلَمَ وَلاَ يَجِدُ الْبَلَلَ قَالَ " لاَ غُسْلَ عَلَيْهِ " . فَقَالَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ الْمَرْأَةُ تَرَى ذَلِكَ أَعَلَيْهَا غُسْلٌ قَالَ " نَعَمْ إِنَّمَا النِّسَاءُ شَقَائِقُ الرِّجَالِ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ dan hoʻllik koʻrgan, ammo (tushida) ehtilom (boʻlganini) eslamagan kishi haqida soʻralganda, u zot: «U gʻusl qilsin», — dedilar. Tushida ehtilom koʻrganini eslagan, ammo hoʻllik topmagan kishi haqida (soʻralganda): «Unga gʻusl (lozim) emas», — dedilar. Shunda Umm Sulaym: «Ayol shuni koʻrsa, unga gʻusl (lozim) boʻladimi?» — dedi. U zot: «Ha; ayollar — erkaklarning (xuddi) egizak (juftlari)dir», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ дан ҳўллик кўрган, аммо (тушида) эҳтилом (бўлганини) эсламаган киши ҳақида сўралганда, у зот: «У ғусл қилсин», — дедилар. Тушида эҳтилом кўрганини эслаган, аммо ҳўллик топмаган киши ҳақида (сўралганда): «Унга ғусл (лозим) эмас», — дедилар. Шунда Умм Сулайм: «Аёл шуни кўрса, унга ғусл (лозим) бўладими?» — деди. У зот: «Ҳа; аёллар — эркакларнинг (худди) эгизак (жуфтлари)дир», — дедилар.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا عَنْبَسَةُ، حَدَّثَنَا يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ قَالَ عُرْوَةُ عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ أُمَّ سُلَيْمٍ الأَنْصَارِيَّةَ، - وَهِيَ أُمُّ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ - قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ لاَ يَسْتَحْيِي مِنَ الْحَقِّ أَرَأَيْتَ الْمَرْأَةَ إِذَا رَأَتْ فِي النَّوْمِ مَا يَرَى الرَّجُلُ أَتَغْتَسِلُ أَمْ لاَ قَالَتْ عَائِشَةُ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " نَعَمْ فَلْتَغْتَسِلْ إِذَا وَجَدَتِ الْمَاءَ " . قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَقْبَلْتُ عَلَيْهَا فَقُلْتُ أُفٍّ لَكِ وَهَلْ تَرَى ذَلِكَ الْمَرْأَةُ فَأَقْبَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " تَرِبَتْ يَمِينُكِ يَا عَائِشَةُ وَمِنْ أَيْنَ يَكُونُ الشَّبَهُ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَكَذَلِكَ رَوَى عُقَيْلٌ وَالزُّبَيْدِيُّ وَيُونُسُ وَابْنُ أَخِي الزُّهْرِيِّ عَنِ الزُّهْرِيِّ وَإِبْرَاهِيمُ بْنُ أَبِي الْوَزِيرِ عَنْ مَالِكٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ وَوَافَقَ الزُّهْرِيَّ مُسَافِعٌ الْحَجَبِيُّ قَالَ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ . وَأَمَّا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ فَقَالَ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ زَيْنَبَ بِنْتِ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ أَنَّ أُمَّ سُلَيْمٍ جَاءَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Umm Sulaym al-Ansoriya — u Anas ibn Molikning onasidir — : «Yo Rasululloh, albatta Alloh azza va jalla haq (ni aytish)dan uyalmaydi. Aytingchi, ayol uyqusida erkak koʻradigan (tush)ni koʻrsa, gʻusl qiladimi yoki yoʻqmi?» — dedi. Oisha aytadi: Shunda Paygʻambar ﷺ: «Ha; agar (maniy) suvini topsa, gʻusl qilsin», — dedilar. Oisha aytadi: Men unga yuzlanib: «Uf senga! Ayol (ham) shuni koʻradimi?» — dedim. Shunda Rasululloh ﷺ menga yuzlanib: «Qoʻling tuproqqa belansin, ey Oisha! (Bolaning onasiga) oʻxshashligi qayerdan boʻlardi?» — dedilar. Abu Dovud aytdi: Buni Uqayl, Zubaydiy, Yunus va Zuhriyning jiyani ham Zuhriydan, Ibrohim ibn Abul-Vazir esa Molikdan, u Zuhriydan shunday rivoyat qilishgan. Zuhriyga Musofiʼ al-Hajabiy ham muvofiq boʻlib, «Urvadan, u Oishadan» degan. Hishom ibn Urva esa: «Urvadan, u Zaynab binti Abu Salamadan, u Umm Salamadan: ‹Umm Sulaym Rasululloh ﷺ ning oldilariga keldi›», — degan.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Умм Сулайм ал-Ансория — у Анас ибн Моликнинг онасидир — : «Ё Расулуллоҳ, албатта Аллоҳ азза ва жалла ҳақ (ни айтиш)дан уялмайди. Айтингчи, аёл уйқусида эркак кўрадиган (туш)ни кўрса, ғусл қиладими ёки йўқми?» — деди. Оиша айтади: Шунда Пайғамбар ﷺ: «Ҳа; агар (маний) сувини топса, ғусл қилсин», — дедилар. Оиша айтади: Мен унга юзланиб: «Уф сенга! Аёл (ҳам) шуни кўрадими?» — дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ менга юзланиб: «Қўлинг тупроққа белансин, эй Оиша! (Боланинг онасига) ўхшашлиги қаердан бўларди?» — дедилар. Абу Довуд айтди: Буни Уқайл, Зубайдий, Юнус ва Зуҳрийнинг жияни ҳам Зуҳрийдан, Иброҳим ибн Абул-Вазир эса Моликдан, у Зуҳрийдан шундай ривоят қилишган. Зуҳрийга Мусофиъ ал-Ҳажабий ҳам мувофиқ бўлиб, «Урвадан, у Оишадан» деган. Ҳишом ибн Урва эса: «Урвадан, у Зайнаб бинти Абу Саламадан, у Умм Саламадан: ‹Умм Сулайм Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига келди›», — деган.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَغْتَسِلُ مِنْ إِنَاءٍ - هُوَ الْفَرَقُ - مِنَ الْجَنَابَةِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ قَالَ مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ فِي هَذَا الْحَدِيثِ قَالَتْ كُنْتُ أَغْتَسِلُ أَنَا وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ إِنَاءٍ وَاحِدٍ فِيهِ قَدْرُ الْفَرَقِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَرَوَى ابْنُ عُيَيْنَةَ نَحْوَ حَدِيثِ مَالِكٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ سَمِعْتُ أَحْمَدَ بْنَ حَنْبَلٍ يَقُولُ الْفَرَقُ سِتَّةَ عَشَرَ رِطْلاً . وَسَمِعْتُهُ يَقُولُ صَاعُ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ خَمْسَةُ أَرْطَالٍ وَثُلُثٌ . قَالَ فَمَنْ قَالَ ثَمَانِيَةُ أَرْطَالٍ قَالَ لَيْسَ ذَلِكَ بِمَحْفُوظٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَسَمِعْتُ أَحْمَدَ يَقُولُ مَنْ أَعْطَى فِي صَدَقَةِ الْفِطْرِ بِرَطْلِنَا هَذَا خَمْسَةَ أَرْطَالٍ وَثُلُثًا فَقَدْ أَوْفَى . قِيلَ الصَّيْحَانِيُّ ثَقِيلٌ قَالَ الصَّيْحَانِيُّ أَطْيَبُ . قَالَ لاَ أَدْرِي .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ janobatdan bir idishdan — u «faraq»dir — gʻusl qilar edilar. Abu Dovud aytdi: Maʼmar Zuhriydan bu hadisda (Oisha): «Men va Rasululloh ﷺ ichida bir faraqcha (suv) boʻlgan bitta idishdan gʻusl qilardik», — degan, deb rivoyat qilgan. Abu Dovud aytdi: Ibn Uyayna ham Molikning hadisiga oʻxshash rivoyat qilgan. Abu Dovud aytdi: Men Ahmad ibn Hanbalning: «Faraq — oʻn olti ratldir», deganini eshitdim. Yana uning: «Ibn Abu Ziʼbning soʼi — besh ratl-u uchdan birdir», deganini eshitdim. U: «Kim ‹sakkiz ratl› desa, bu (rivoyat) saqlangan (sahih) emas», — dedi. Abu Dovud aytdi: Men Ahmadning: «Kim fitr sadaqasida bizning shu ratlimiz bilan besh ratl-u uchdan bir bersa, (vojibni) toʻla ado qilibdi», deganini eshitdim. Unga: «Sayhoniy (xurmosi) ogʻirroqmi?» — deyildi. U: «Sayhoniy (xurmosi) shirinroqdir», — dedi va: «(Ogʻirligini) bilmayman», — dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ жанобатдан бир идишдан — у «фарақ»дир — ғусл қилар эдилар. Абу Довуд айтди: Маъмар Зуҳрийдан бу ҳадисда (Оиша): «Мен ва Расулуллоҳ ﷺ ичида бир фарақча (сув) бўлган битта идишдан ғусл қилардик», — деган, деб ривоят қилган. Абу Довуд айтди: Ибн Уяйна ҳам Моликнинг ҳадисига ўхшаш ривоят қилган. Абу Довуд айтди: Мен Аҳмад ибн Ҳанбалнинг: «Фарақ — ўн олти ратлдир», деганини эшитдим. Яна унинг: «Ибн Абу Зиъбнинг соъи — беш ратл-у учдан бирдир», деганини эшитдим. У: «Ким ‹саккиз ратл› деса, бу (ривоят) сақланган (саҳиҳ) эмас», — деди. Абу Довуд айтди: Мен Аҳмаднинг: «Ким фитр садақасида бизнинг шу ратлимиз билан беш ратл-у учдан бир берса, (вожибни) тўла адо қилибди», деганини эшитдим. Унга: «Сайҳоний (хурмоси) оғирроқми?» — дейилди. У: «Сайҳоний (хурмоси) ширинроқдир», — деди ва: «(Оғирлигини) билмайман», — деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنْ حَنْظَلَةَ، عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا اغْتَسَلَ مِنَ الْجَنَابَةِ دَعَا بِشَىْءٍ نَحْوِ الْحِلاَبِ فَأَخَذَ بِكَفِّهِ فَبَدَأَ بِشِقِّ رَأْسِهِ الأَيْمَنِ ثُمَّ الأَيْسَرِ ثُمَّ أَخَذَ بِكَفَّيْهِ فَقَالَ بِهِمَا عَلَى رَأْسِهِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ janobatdan gʻusl qilganlarida, hilob (sut sogʻiladigan idish)ga oʻxshash bir narsa soʻrar, soʻng kaflari bilan (suv) olib, boshlarining oʻng tomonidan boshlar, soʻng chap (tomoni)dan (quyar), keyin ikkala kaflari bilan (suv) olib, uni boshlariga quyar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ жанобатдан ғусл қилганларида, ҳилоб (сут соғиладиган идиш)га ўхшаш бир нарса сўрар, сўнг кафлари билан (сув) олиб, бошларининг ўнг томонидан бошлар, сўнг чап (томони)дан (қуяр), кейин иккала кафлари билан (сув) олиб, уни бошларига қуяр эдилар.
حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، - يَعْنِي ابْنَ مَهْدِيٍّ - عَنْ زَائِدَةَ بْنِ قُدَامَةَ، عَنْ صَدَقَةَ، حَدَّثَنَا جُمَيْعُ بْنُ عُمَيْرٍ، - أَحَدُ بَنِي تَيْمِ اللَّهِ بْنِ ثَعْلَبَةَ - قَالَ دَخَلْتُ مَعَ أُمِّي وَخَالَتِي عَلَى عَائِشَةَ فَسَأَلَتْهَا إِحْدَاهُمَا كَيْفَ كُنْتُمْ تَصْنَعُونَ عِنْدَ الْغُسْلِ فَقَالَتْ عَائِشَةُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَتَوَضَّأُ وُضُوءَهُ لِلصَّلاَةِ ثُمَّ يُفِيضُ عَلَى رَأْسِهِ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ وَنَحْنُ نُفِيضُ عَلَى رُءُوسِنَا خَمْسًا مِنْ أَجْلِ الضَّفْرِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi — Jumayʼ ibn Umayr (Banu Taymulloh ibn Saʼlabadan biri) aytadi: Men onam va xolam bilan Oishaning oldiga kirdim; ulardan biri undan: «Gʻusl (qilish) paytida qanday qilar edingiz?» — deb soʻradi. Oisha: «Rasululloh ﷺ namozga (oladigan) tahoratlari(dek) tahorat olar, soʻng boshlariga uch marta (suv) quyar edilar; biz esa, oʻrim (sochlarimiz) sababli, boshlarimizga besh marta (suv) quyamiz», — dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади — Жумайъ ибн Умайр (Бану Таймуллоҳ ибн Саълабадан бири) айтади: Мен онам ва холам билан Оишанинг олдига кирдим; улардан бири ундан: «Ғусл (қилиш) пайтида қандай қилар эдингиз?» — деб сўради. Оиша: «Расулуллоҳ ﷺ намозга (оладиган) таҳоратлари(дек) таҳорат олар, сўнг бошларига уч марта (сув) қуяр эдилар; биз эса, ўрим (сочларимиз) сабабли, бошларимизга беш марта (сув) қуямиз», — деди.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ الْوَاشِحِيُّ، وَمُسَدَّدٌ، قَالاَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا اغْتَسَلَ مِنَ الْجَنَابَةِ - قَالَ سُلَيْمَانُ يَبْدَأُ فَيُفْرِغُ مِنْ يَمِينِهِ عَلَى شِمَالِهِ . وَقَالَ مُسَدَّدٌ غَسَلَ يَدَيْهِ يَصُبُّ الإِنَاءَ عَلَى يَدِهِ الْيُمْنَى ثُمَّ اتَّفَقَا فَيَغْسِلُ فَرْجَهُ . - قَالَ مُسَدَّدٌ - يُفْرِغُ عَلَى شِمَالِهِ وَرُبَّمَا كَنَتْ عَنِ الْفَرْجِ ثُمَّ يَتَوَضَّأُ وُضُوءَهُ لِلصَّلاَةِ ثُمَّ يُدْخِلُ يَدَيْهِ فِي الإِنَاءِ فَيُخَلِّلُ شَعْرَهُ حَتَّى إِذَا رَأَى أَنَّهُ قَدْ أَصَابَ الْبَشَرَةَ أَوْ أَنْقَى الْبَشَرَةَ أَفْرَغَ عَلَى رَأْسِهِ ثَلاَثًا فَإِذَا فَضَلَ فَضْلَةٌ صَبَّهَا عَلَيْهِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ janobatdan gʻusl qilganlarida — Sulaymon (rivoyatida): «(U zot) avval oʻng (qoʻl)idan chap (qoʻl)iga (suv) quyishdan boshlardilar», — dedi; Musaddad esa: «Qoʻllarini yuvib, idishni oʻng qoʻllariga quyardilar», — dedi — soʻng ikkalasi (rivoyatda) muvofiq boʻlib: «(U zot) avratlarini yuvardilar — Musaddad: chap (qoʻl)lariga quyardilar (deydi); baʼzan (Oisha) ‹avrat› (soʻzi)ni kinoya bilan (ifodalardi) — soʻng namozga (oladigan) tahoratlari(dek) tahorat olardilar, soʻng ikkala qoʻllarini idishga solib, sochlarini xilollardilar — toki teri (sirti)ga (suv) yetgani yoki terini tozalaganlariga ishonch hosil qilgunlaricha; soʻng boshlariga uch marta (suv) quyardilar; agar (suv) ortib qolsa, uni oʻzlariga quyardilar», — dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ жанобатдан ғусл қилганларида — Сулаймон (ривоятида): «(У зот) аввал ўнг (қўл)идан чап (қўл)ига (сув) қуйишдан бошлардилар», — деди; Мусаддад эса: «Қўлларини ювиб, идишни ўнг қўлларига қуярдилар», — деди — сўнг иккаласи (ривоятда) мувофиқ бўлиб: «(У зот) авратларини ювардилар — Мусаддад: чап (қўл)ларига қуярдилар (дейди); баъзан (Оиша) ‹аврат› (сўзи)ни киноя билан (ифодаларди) — сўнг намозга (оладиган) таҳоратлари(дек) таҳорат олардилар, сўнг иккала қўлларини идишга солиб, сочларини хилоллардилар — токи тери (сирти)га (сув) етгани ёки терини тозалаганларига ишонч ҳосил қилгунларича; сўнг бошларига уч марта (сув) қуярдилар; агар (сув) ортиб қолса, уни ўзларига қуярдилар», — деди.
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ الْبَاهِلِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَدِيٍّ، حَدَّثَنِي سَعِيدٌ، عَنْ أَبِي مَعْشَرٍ، عَنِ النَّخَعِيِّ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَرَادَ أَنْ يَغْتَسِلَ مِنَ الْجَنَابَةِ بَدَأَ بِكَفَّيْهِ فَغَسَلَهُمَا ثُمَّ غَسَلَ مَرَافِغَهُ وَأَفَاضَ عَلَيْهِ الْمَاءَ فَإِذَا أَنْقَاهُمَا أَهْوَى بِهِمَا إِلَى حَائِطٍ ثُمَّ يَسْتَقْبِلُ الْوُضُوءَ وَيُفِيضُ الْمَاءَ عَلَى رَأْسِهِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ janobatdan gʻusl qilmoqchi boʻlganlarida, kaflaridan boshlab, ularni yuvardilar; soʻng (avrat) atroflarini yuvar va (badanlariga) suv quyardilar; ularni (qoʻllarini) tozalaganlarida, ularni devorga ishqalardilar; soʻng tahoratni boshlab, boshlariga suv quyardilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ жанобатдан ғусл қилмоқчи бўлганларида, кафларидан бошлаб, уларни ювардилар; сўнг (аврат) атрофларини ювар ва (баданларига) сув қуярдилар; уларни (қўлларини) тозалаганларида, уларни деворга ишқалардилар; сўнг таҳоратни бошлаб, бошларига сув қуярдилар.
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ شَوْكَرٍ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ عُرْوَةَ الْهَمْدَانِيِّ، حَدَّثَنَا الشَّعْبِيُّ، قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ رضى الله عنها لَئِنْ شِئْتُمْ لأُرِيَنَّكُمْ أَثَرَ يَدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْحَائِطِ حَيْثُ كَانَ يَغْتَسِلُ مِنَ الْجَنَابَةِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi — Shaʼbiy aytadi: Oisha (roziyallohu anho): «Agar xohlasangiz, men sizlarga Rasululloh ﷺ ning — janobatdan gʻusl qiladigan (joydagi) — qoʻllarining devordagi izini koʻrsatib qoʻyaman», — dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади — Шаъбий айтади: Оиша (розияллоҳу анҳо): «Агар хоҳласангиз, мен сизларга Расулуллоҳ ﷺ нинг — жанобатдан ғусл қиладиган (жойдаги) — қўлларининг девордаги изини кўрсатиб қўяман», — деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَغْتَسِلُ وَيُصَلِّي الرَّكْعَتَيْنِ وَصَلاَةَ الْغَدَاةِ وَلاَ أُرَاهُ يُحْدِثُ وُضُوءًا بَعْدَ الْغُسْلِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ gʻusl qilar, ikki rakat (sunnat) va bomdod namozini oʻqir edilar; men u zotning gʻusldan keyin (qaytadan) tahorat olganlarini koʻrmaganman (deb oʻylayman).Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ғусл қилар, икки ракат (суннат) ва бомдод намозини ўқир эдилар; мен у зотнинг ғуслдан кейин (қайтадан) таҳорат олганларини кўрмаганман (деб ўйлайман).
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ نَافِعٍ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَتْ إِحْدَانَا إِذَا أَصَابَتْهَا جَنَابَةٌ أَخَذَتْ ثَلاَثَ حَفَنَاتٍ هَكَذَا - تَعْنِي بِكَفَّيْهَا جَمِيعًا - فَتَصُبُّ عَلَى رَأْسِهَا وَأَخَذَتْ بِيَدٍ وَاحِدَةٍ فَصَبَّتْهَا عَلَى هَذَا الشِّقِّ وَالأُخْرَى عَلَى الشِّقِّ الآخَرِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Birortamiz janub boʻlganida, mana shunday uch hovuch — yaʼni ikkala kafini birga qilib — (suv) olib, boshiga quyar; soʻng bir qoʻli bilan (suv) olib, uni bu (bosh) tomonga, boshqasini esa narigi tomonga quyar edi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Бирортамиз жануб бўлганида, мана шундай уч ҳовуч — яъни иккала кафини бирга қилиб — (сув) олиб, бошига қуяр; сўнг бир қўли билан (сув) олиб, уни бу (бош) томонга, бошқасини эса нариги томонга қуяр эди.
حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دَاوُدَ، عَنْ عُمَرَ بْنِ سُوَيْدٍ، عَنْ عَائِشَةَ بِنْتِ طَلْحَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - قَالَتْ كُنَّا نَغْتَسِلُ وَعَلَيْنَا الضِّمَادُ وَنَحْنُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُحِلاَّتٌ وَمُحْرِمَاتٌ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Biz — boshimizda (xushboʻy) malham (dimod) boʻlgan holda — Rasululloh ﷺ bilan birga, ham ihromsiz, ham ihromli holatda gʻusl qilar edik.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Биз — бошимизда (хушбўй) малҳам (димод) бўлган ҳолда — Расулуллоҳ ﷺ билан бирга, ҳам иҳромсиз, ҳам иҳромли ҳолатда ғусл қилар эдик.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرِ بْنِ زِيَادٍ، حَدَّثَنَا شَرِيكٌ، عَنْ قَيْسِ بْنِ وَهْبٍ، عَنْ رَجُلٍ، مِنْ بَنِي سُوَاءَةَ بْنِ عَامِرٍ عَنْ عَائِشَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ كَانَ يَغْسِلُ رَأْسَهُ بِالْخِطْمِيِّ وَهُوَ جُنُبٌ يَجْتَزِئُ بِذَلِكَ وَلاَ يَصُبُّ عَلَيْهِ الْمَاءَ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi — Banu Suvoa ibn Omirdan bir kishi (naql qiladi): Paygʻambar ﷺ junub holatda boshlarini xatmiy (gul) bilan yuvar, shuning bilan kifoyalanar va uning ustiga (qaytadan) suv quymas edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади — Бану Сувоа ибн Омирдан бир киши (нақл қилади): Пайғамбар ﷺ жунуб ҳолатда бошларини хатмий (гул) билан ювар, шунинг билан кифояланар ва унинг устига (қайтадан) сув қуймас эдилар.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دَاوُدَ، عَنْ مِسْعَرٍ، عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ شُرَيْحٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كُنْتُ أَتَعَرَّقُ الْعَظْمَ وَأَنَا حَائِضٌ، فَأُعْطِيهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَيَضَعُ فَمَهُ فِي الْمَوْضِعِ الَّذِي فِيهِ وَضَعْتُهُ وَأَشْرَبُ الشَّرَابَ فَأُنَاوِلُهُ فَيَضَعُ فَمَهُ فِي الْمَوْضِعِ الَّذِي كُنْتُ أَشْرَبُ مِنْهُ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men hayzli holatimda suyakdan goʻsht (tishlab) yer, soʻng uni Paygʻambar ﷺ ga berardim; u zot ogʻizlarini men (ogʻzimni) qoʻygan joyga qoʻyardilar. Men ichimlik ichar, soʻng uni u zotga uzatardim; u zot ogʻizlarini men ichgan joyga qoʻyardilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен ҳайзли ҳолатимда суякдан гўшт (тишлаб) ер, сўнг уни Пайғамбар ﷺ га берардим; у зот оғизларини мен (оғзимни) қўйган жойга қўярдилар. Мен ичимлик ичар, сўнг уни у зотга узатардим; у зот оғизларини мен ичган жойга қўярдилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ صَفِيَّةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَضَعُ رَأْسَهُ فِي حِجْرِي فَيَقْرَأُ وَأَنَا حَائِضٌ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ boshlarini mening tizzamga qoʻyib, Qurʼon oʻqir edilar — men esa hayzli (holatda) edim.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бошларини менинг тиззамга қўйиб, Қуръон ўқир эдилар — мен эса ҳайзли (ҳолатда) эдим.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدُ بْنُ مُسَرْهَدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ ثَابِتِ بْنِ عُبَيْدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " نَاوِلِينِي الْخُمْرَةَ مِنَ الْمَسْجِدِ " . فَقُلْتُ إِنِّي حَائِضٌ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ حَيْضَتَكِ لَيْسَتْ فِي يَدِكِ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ menga: «Menga masjiddan xumra (kichik joynamoz)ni uzat», — dedilar. Men: «Men hayzli (holatda)man», — dedim. Rasululloh ﷺ: «Albatta, sening hayzing qoʻlingda emas-ku», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ менга: «Менга масжиддан хумра (кичик жойнамоз)ни узат», — дедилар. Мен: «Мен ҳайзли (ҳолатда)ман», — дедим. Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, сенинг ҳайзинг қўлингда эмас-ку», — дедилар.
حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْمُرُ إِحْدَانَا إِذَا كَانَتْ حَائِضًا أَنْ تَتَّزِرَ ثُمَّ يُضَاجِعُهَا زَوْجُهَا وَقَالَ مَرَّةً يُبَاشِرُهَا .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ birortamiz hayzli boʻlganida, izor (belbogʻ) bogʻlashga buyurar, soʻng eri (xotini bilan) yonboshardi — (Shuʼba) bir marta: «...u bilan badaniy yaqinlik qilardi», — dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бирортамиз ҳайзли бўлганида, изор (белбоғ) боғлашга буюрар, сўнг эри (хотини билан) ёнбошарди — (Шуъба) бир марта: «...у билан баданий яқинлик қиларди», — деди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ جَابِرِ بْنِ صُبْحٍ، سَمِعْتُ خِلاَسًا الْهَجَرِيَّ، قَالَ سَمِعْتُ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - تَقُولُ كُنْتُ أَنَا وَرَسُولُ اللَّهِ، صلى الله عليه وسلم نَبِيتُ فِي الشِّعَارِ الْوَاحِدِ وَأَنَا حَائِضٌ طَامِثٌ فَإِنْ أَصَابَهُ مِنِّي شَىْءٌ غَسَلَ مَكَانَهُ وَلَمْ يَعْدُهُ ثُمَّ صَلَّى فِيهِ وَإِنْ أَصَابَ - تَعْنِي ثَوْبَهُ - مِنْهُ شَىْءٌ غَسَلَ مَكَانَهُ وَلَمْ يَعْدُهُ ثُمَّ صَلَّى فِيهِ .
Oisha — moʻminlar onasi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men va Rasululloh ﷺ bitta (qalin) kiyim ostida tunardik — men esa qattiq hayzli edim. Agar mendan u zotga (badanlariga) biror narsa (qon) tegsa, oʻsha joyni yuvar, undan oshirmas, soʻng oʻsha (kiyim)da namoz oʻqir edilar; agar (kiyimlariga) undan biror narsa tegsa, oʻsha joyni yuvar, undan oshirmas, soʻng oʻsha (kiyim)da namoz oʻqir edilar.Оиша — мўминлар онаси (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен ва Расулуллоҳ ﷺ битта (қалин) кийим остида тунардик — мен эса қаттиқ ҳайзли эдим. Агар мендан у зотга (баданларига) бирор нарса (қон) тегса, ўша жойни ювар, ундан оширмас, сўнг ўша (кийим)да намоз ўқир эдилар; агар (кийимларига) ундан бирор нарса тегса, ўша жойни ювар, ундан оширмас, сўнг ўша (кийим)да намоз ўқир эдилар.