حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عَمْرٍو، قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ يَعْنِي ابْنَ سَعْدٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ، يَقُولُ لَئِنْ عِشْتُ إِلَى هَذَا الْعَامِ الْمُقْبِلِ لَا يُفْتَحُ لِلنَّاسِ قَرْيَةٌ إِلَّا قَسَمْتُهَا بَيْنَهُمْ كَمَا قَسَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَيْبَرَ.
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U: «Agar shu kelayotgan yilgacha yashasam, odamlarga fath qilingan har bir qishloqni Rasululloh ﷺ Xaybarni taqsimlaganlaridek ularning oʻrtasida taqsimlab beraman», dedi.Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У: «Агар шу келаётган йилгача яшасам, одамларга фатҳ қилинган ҳар бир қишлоқни Расулуллоҳ ﷺ Хайбарни тақсимлаганларидек уларнинг ўртасида тақсимлаб бераман», деди.
حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ، حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ الْقَوَارِيرِيُّ، حَدَّثَنِي الْقَاسِمُ بْنُ الْحَكَمِ بْنِ أَوْسٍ الْأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنِي أَبُو عُبَادَةَ الزُّرَقِيُّ الْأَنْصَارِيُّ، مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ شَهِدْتُ عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَوْمَ حُوصِرَ فِي مَوْضِعِ الْجَنَائِزِ وَلَوْ أُلْقِيَ حَجَرٌ لَمْ يَقَعْ إِلَّا عَلَى رَأْسِ رَجُلٍ فَرَأَيْتُ عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَشْرَفَ مِنْ الْخَوْخَةِ الَّتِي تَلِي مَقَامَ جِبْرِيلَ عَلَيْهِ السَّلَام فَقَالَ أَيُّهَا النَّاسُ أَفِيكُمْ طَلْحَةُ فَسَكَتُوا ثُمَّ قَالَ أَيُّهَا النَّاسُ أَفِيكُمْ طَلْحَةُ فَسَكَتُوا ثُمَّ قَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَفِيكُمْ طَلْحَةُ فَقَامَ طَلْحَةُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ فَقَالَ لَهُ عُثْمَانُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَلَا أَرَاكَ هَاهُنَا مَا كُنْتُ أَرَى أَنَّكَ تَكُونُ فِي جَمَاعَةٍ تَسْمَعُ نِدَائِي آخِرَ ثَلَاثِ مَرَّاتٍ ثُمَّ لَا تُجِيبُنِي أَنْشُدُكَ اللَّهَ يَا طَلْحَةُ تَذْكُرُ يَوْمَ كُنْتُ أَنَا وَأَنْتَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي مَوْضِعِ كَذَا وَكَذَا لَيْسَ مَعَهُ أَحَدٌ مِنْ أَصْحَابِهِ غَيْرِي وَغَيْرُكَ قَالَ نَعَمْ فَقَالَ لَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا طَلْحَةُ إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ نَبِيٍّ إِلَّا وَمَعَهُ مِنْ أَصْحَابِهِ رَفِيقٌ مِنْ أُمَّتِهِ مَعَهُ فِي الْجَنَّةِ وَإِنَّ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ هَذَا يَعْنِينِي رَفِيقِي مَعِي فِي الْجَنَّةِ قَالَ طَلْحَةُ اللَّهُمَّ نَعَمْ ثُمَّ انْصَرَفَ.
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Usmon (roziyallohu anhu) qamalga olingan kuni uni janozalar oʻqiladigan joyda koʻrdim. Agar bir tosh otilsa, u faqat bir kishining boshiga tushardi (shunchalik gavjum edi). Men Usmon (roziyallohu anhu)ni Jibril (alayhissalom) turgan joyning yonidagi tuynukdan moʻralab qaraganini koʻrdim. U: «Ey odamlar! Orangizda Talha bormi?» dedi. Ular jim qolishdi. Soʻng u yana: «Ey odamlar! Orangizda Talha bormi?» dedi. Ular yana jim qolishdi. Soʻng u yana: «Ey odamlar! Orangizda Talha bormi?» dedi. Shunda Talha ibn Ubaydulloh oʻrnidan turdi. Usmon (roziyallohu anhu) unga: «Seni shu yerda koʻraman-a! Sen mening uch marta chaqirganimni eshitib turgan bir jamoada boʻlasan-u, keyin menga javob bermasliging aqlimga sigʻmasdi. Ey Talha! Allohni oʻrtaga qoʻyib soʻrayman, sen bilan men Rasululloh ﷺ bilan falon-falon joyda boʻlganimizni, u zotning yonlarida sahobalaridan sen bilan mendan boshqa hech kim boʻlmaganini eslaysanmi?» dedi. U: «Ha», dedi. Usmon: «Rasululloh ﷺ senga: ‹Ey Talha! Har bir paygʻambar bilan birga uning ummatidan bir doʻsti boʻladi, u jannatda u bilan birga boʻladi. Anavi Usmon ibn Affon esa› — yaʼni mening oʻzim — ‹jannatda men bilan birga boʻladigan doʻstimdir›, demaganmidilar?» dedi. Talha: «Ollohim, ha», dedi va soʻng ketdi.Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Усмон (розияллоҳу анҳу) қамалга олинган куни уни жанозалар ўқиладиган жойда кўрдим. Агар бир тош отилса, у фақат бир кишининг бошига тушарди (шунчалик гавжум эди). Мен Усмон (розияллоҳу анҳу)ни Жибрил (алайҳиссалом) турган жойнинг ёнидаги туйнукдан мўралаб қараганини кўрдим. У: «Эй одамлар! Орангизда Талҳа борми?» деди. Улар жим қолишди. Сўнг у яна: «Эй одамлар! Орангизда Талҳа борми?» деди. Улар яна жим қолишди. Сўнг у яна: «Эй одамлар! Орангизда Талҳа борми?» деди. Шунда Талҳа ибн Убайдуллоҳ ўрнидан турди. Усмон (розияллоҳу анҳу) унга: «Сени шу ерда кўраман-а! Сен менинг уч марта чақирганимни эшитиб турган бир жамоада бўласан-у, кейин менга жавоб бермаслигинг ақлимга сиғмасди. Эй Талҳа! Аллоҳни ўртага қўйиб сўрайман, сен билан мен Расулуллоҳ ﷺ билан фалон-фалон жойда бўлганимизни, у зотнинг ёнларида саҳобаларидан сен билан мендан бошқа ҳеч ким бўлмаганини эслайсанми?» деди. У: «Ҳа», деди. Усмон: «Расулуллоҳ ﷺ сенга: ‹Эй Талҳа! Ҳар бир пайғамбар билан бирга унинг умматидан бир дўсти бўлади, у жаннатда у билан бирга бўлади. Анави Усмон ибн Аффон эса› — яъни менинг ўзим — ‹жаннатда мен билан бирга бўладиган дўстимдир›, демаганмидилар?» деди. Талҳа: «Оллоҳим, ҳа», деди ва сўнг кетди.