حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَسِيرُ فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ، وَعُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ يَسِيرُ مَعَهُ لَيْلاً، فَسَأَلَهُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ عَنْ شَىْءٍ فَلَمْ يُجِبْهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ سَأَلَهُ فَلَمْ يُجِبْهُ، ثُمَّ سَأَلَهُ فَلَمْ يُجِبْهُ وَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ يَا عُمَرُ، نَزَرْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، كُلُّ ذَلِكَ لاَ يُجِيبُكَ. قَالَ عُمَرُ فَحَرَّكْتُ بَعِيرِي ثُمَّ تَقَدَّمْتُ أَمَامَ الْمُسْلِمِينَ، وَخَشِيتُ أَنْ يَنْزِلَ فِيَّ قُرْآنٌ، فَمَا نَشِبْتُ أَنْ سَمِعْتُ صَارِخًا يَصْرُخُ بِي ـ قَالَ ـ فَقُلْتُ لَقَدْ خَشِيتُ أَنْ يَكُونَ نَزَلَ فِيَّ قُرْآنٌ. وَجِئْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَقَالَ " لَقَدْ أُنْزِلَتْ عَلَىَّ اللَّيْلَةَ سُورَةٌ لَهِيَ أَحَبُّ إِلَىَّ مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ، ثُمَّ قَرَأَ [quran sura="48" aya_start="1" aya_end="1"]{إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا}."
(Aslam aytdi:) Rasululloh ﷺ baʼzi safarlarida yurib borardilar, Umar ibn Xattob ham kechasi u zot bilan birga yurardi. Umar ibn Xattob u zotdan bir narsa soʻradi, Rasululloh ﷺ unga javob bermadilar. Soʻng (yana) soʻradi, javob bermadilar. Soʻng (yana) soʻradi, javob bermadilar. Umar ibn Xattob: «Onang seni yoʻqotsin, ey Umar! Sen Rasululloh ﷺni uch marta qistading (savol berib), har safar u zot senga javob bermadilar», dedi. Umar aytdi: Men tuyamni qoʻzgʻab (haydab), musulmonlarning oldiga oʻtdim va men haqimda Qurʼon (oyat) nozil boʻlishidan qoʻrqdim. Koʻp oʻtmay, men bir hayqiruvchini — meni chaqirib hayqirayotganini — eshitdim. Men: «Men haqimda Qurʼon (oyat) nozil boʻlishidan qoʻrqqan edim», dedim va Rasululloh ﷺning oldilariga kelib, salom berdim. U zot: «Bu kecha menga bir sura nozil qilindiki, u menga quyosh chiqib turgan (butun dunyo)dan ham suyukliroqdir», dedilar, soʻng: «Albatta Biz senga ochiq fath berdik» (Fath surasi, 1) (oyatini) oʻqidilar.(Аслам айтди:) Расулуллоҳ ﷺ баъзи сафарларида юриб борардилар, Умар ибн Хаттоб ҳам кечаси у зот билан бирга юрарди. Умар ибн Хаттоб у зотдан бир нарса сўради, Расулуллоҳ ﷺ унга жавоб бермадилар. Сўнг (яна) сўради, жавоб бермадилар. Сўнг (яна) сўради, жавоб бермадилар. Умар ибн Хаттоб: «Онанг сени йўқоцин, эй Умар! Сен Расулуллоҳ ﷺни уч марта қистадинг (савол бериб), ҳар сафар у зот сенга жавоб бермадилар», деди. Умар айтди: Мен туямни қўзғаб (ҳайдаб), мусулмонларнинг олдига ўтдим ва мен ҳақимда Қуръон (оят) нозил бўлишидан қўрқдим. Кўп ўтмай, мен бир ҳайқирувчини — мени чақириб ҳайқираётганини — эшитдим. Мен: «Мен ҳақимда Қуръон (оят) нозил бўлишидан қўрққан эдим», дедим ва Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига келиб, салом бердим. У зот: «Бу кеча менга бир сура нозил қилиндики, у менга қуёш чиқиб турган (бутун дунё)дан ҳам суюклироқдир», дедилар, сўнг: «Албатта Биз сенга очиқ фатҳ бердик» (Фатҳ сураси, 1) (оятини) ўқидилар.