حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، حَدَّثَنَا مُعَمَّرُ بْنُ سُلَيْمَانَ الرَّقِّيُّ، عَنِ الْحَجَّاجِ بْنِ أَرْطَاةَ، عَنْ عَبْدِ الْجَبَّارِ بْنِ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ اسْتُكْرِهَتِ امْرَأَةٌ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَدَرَأَ عَنْهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْحَدَّ وَأَقَامَهُ عَلَى الَّذِي أَصَابَهَا وَلَمْ يُذْكَرْ أَنَّهُ جَعَلَ لَهَا مَهْرًا . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ وَلَيْسَ إِسْنَادُهُ بِمُتَّصِلٍ وَقَدْ رُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ مِنْ غَيْرِ هَذَا الْوَجْهِ . قَالَ سَمِعْتُ مُحَمَّدًا يَقُولُ عَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ أَبِيهِ وَلاَ أَدْرَكَهُ يُقَالُ إِنَّهُ وُلِدَ بَعْدَ مَوْتِ أَبِيهِ بِأَشْهُرٍ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ أَنْ لَيْسَ عَلَى الْمُسْتَكْرَهَةِ حَدٌّ .
Abduljabbor ibn Voil ibn Hujr otasi (Voil ibn Hujr (roziyallohu anhu))dan rivoyat qiladi: U aytdi: Rasululloh ﷺning zamonlarida bir ayol (zinoga) majburlandi. Rasululloh ﷺ undan had (jazo)ni daf qildilar (soqit qildilar) va uni unga (zino) qilgan kishiga oʻrnatdilar. (Rovi) u zotning unga mahr belgilaganlarini zikr qilmadi. Abu Iso aytdi: Bu hadis gʻaribdir va uning isnodi muttasil emas; bu hadis boshqa yoʻl bilan ham rivoyat qilingan. Men Muhammad (Buxoriy)ning shunday deganini eshitdim: Abduljabbor ibn Voil ibn Hujr otasidan (hadis) eshitmagan va unga yetishmagan ham; aytishlaricha, u otasi vafotidan bir necha oy keyin tugʻilgan. Ilm ahlidan — Nabiy ﷺning ashoblari va boshqalaridan — boʻlganlar(ning) amali shu (hadisga binoan)dir: majburlangan (ayol)ga had (jazo) yoʻq.Абдулжаббор ибн Воил ибн Ҳужр отаси (Воил ибн Ҳужр (розияллоҳу анҳу))дан ривоят қилади: У айтди: Расулуллоҳ ﷺнинг замонларида бир аёл (зинога) мажбурланди. Расулуллоҳ ﷺ ундан ҳад (жазо)ни даф қилдилар (соқит қилдилар) ва уни унга (зино) қилган кишига ўрнатдилар. (Рови) у зотнинг унга маҳр белгилаганларини зикр қилмади. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ғарибдир ва унинг исноди муттасил эмас; бу ҳадис бошқа йўл билан ҳам ривоят қилинган. Мен Муҳаммад (Бухорий)нинг шундай деганини эшитдим: Абдулжаббор ибн Воил ибн Ҳужр отасидан (ҳадис) эшитмаган ва унга етишмаган ҳам; айтишларича, у отаси вафотидан бир неча ой кейин туғилган. Илм аҳлидан — Набий ﷺнинг ашоблари ва бошқаларидан — бўлганлар(нинг) амали шу (ҳадисга биноан)дир: мажбурланган (аёл)га ҳад (жазо) йўқ.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى النَّيْسَابُورِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، حَدَّثَنَا سِمَاكُ بْنُ حَرْبٍ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ الْكِنْدِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ امْرَأَةً، خَرَجَتْ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تُرِيدُ الصَّلاَةَ فَتَلَقَّاهَا رَجُلٌ فَتَجَلَّلَهَا فَقَضَى حَاجَتَهُ مِنْهَا فَصَاحَتْ فَانْطَلَقَ وَمَرَّ عَلَيْهَا رَجُلٌ فَقَالَتْ إِنَّ ذَاكَ الرَّجُلَ فَعَلَ بِي كَذَا وَكَذَا . وَمَرَّتْ بِعِصَابَةٍ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ فَقَالَتْ إِنَّ ذَاكَ الرَّجُلَ فَعَلَ بِي كَذَا وَكَذَا . فَانْطَلَقُوا فَأَخَذُوا الرَّجُلَ الَّذِي ظَنَّتْ أَنَّهُ وَقَعَ عَلَيْهَا وَأَتَوْهَا فَقَالَتْ نَعَمْ هُوَ هَذَا . فَأَتَوْا بِهِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا أَمَرَ بِهِ لِيُرْجَمَ قَامَ صَاحِبُهَا الَّذِي وَقَعَ عَلَيْهَا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا صَاحِبُهَا . فَقَالَ لَهَا " اذْهَبِي فَقَدْ غَفَرَ اللَّهُ لَكِ " . وَقَالَ لِلرَّجُلِ قَوْلاً حَسَنًا وَقَالَ لِلرَّجُلِ الَّذِي وَقَعَ عَلَيْهَا " ارْجُمُوهُ " . وَقَالَ " لَقَدْ تَابَ تَوْبَةً لَوْ تَابَهَا أَهْلُ الْمَدِينَةِ لَقُبِلَ مِنْهُمْ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ صَحِيحٌ . وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ سَمِعَ مِنْ أَبِيهِ وَهُوَ أَكْبَرُ مِنْ عَبْدِ الْجَبَّارِ بْنِ وَائِلٍ وَعَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ وَائِلٍ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ أَبِيهِ .
Alqama ibn Voil al-Kindiy otasi (Voil al-Kindiy (roziyallohu anhu))dan rivoyat qiladi: Rasululloh ﷺning zamonlarida bir ayol namozni (oʻqishni) niyat qilib (uyidan) chiqdi. Uni bir kishi roʻpara qildi va uni (kiyimi bilan) oʻrab, undan oʻz murodini oʻtkazdi (zino qildi). Ayol qichqirdi, u esa ketib qoldi. (Soʻng) uning yonidan bir kishi oʻtdi, ayol: «Anavi kishi menga shunday-shunday qildi», dedi. Soʻng uning yonidan muhojirlardan bir guruh oʻtdi, ayol: «Anavi kishi menga shunday-shunday qildi», dedi. Ular borib, ayol oʻziga (zino) qilgan deb gumon qilgan kishini ushlab, uni ayolning oldiga keltirishdi. Ayol: «Ha, shu (kishi)», dedi. Uni Rasululloh ﷺning huzurlariga keltirishdi. U zot uni toshboʻron qilishga buyurganlarida, ayolga (zino) qilgan haqiqiy egasi turib: «Yo Rasululloh, men uning egasiman (men qilganman)», dedi. Shunda u zot ayolga: «Bor, Alloh seni kechirdi», dedilar. (Tan olib kelgan) kishiga esa yaxshi soʻz aytdilar. Ayolga (zino) qilgan kishiga esa: «Uni toshboʻron qilinglar», dedilar. Va: «U shunday tavba qildiki, agar Madina ahli (shunday) tavba qilsa, ulardan qabul qilinardi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻarib sahihdir. Alqama ibn Voil ibn Hujr otasidan (hadis) eshitgan; u Abduljabbor ibn Voildan kattaroqdir. Abduljabbor ibn Voil esa otasidan (hadis) eshitmagan.Алқама ибн Воил ал-Киндий отаси (Воил ал-Киндий (розияллоҳу анҳу))дан ривоят қилади: Расулуллоҳ ﷺнинг замонларида бир аёл намозни (ўқишни) ният қилиб (уйидан) чиқди. Уни бир киши рўпара қилди ва уни (кийими билан) ўраб, ундан ўз муродини ўтказди (зино қилди). Аёл қичқирди, у эса кетиб қолди. (Сўнг) унинг ёнидан бир киши ўтди, аёл: «Анави киши менга шундай-шундай қилди», деди. Сўнг унинг ёнидан муҳожирлардан бир гуруҳ ўтди, аёл: «Анави киши менга шундай-шундай қилди», деди. Улар бориб, аёл ўзига (зино) қилган деб гумон қилган кишини ушлаб, уни аёлнинг олдига келтиришди. Аёл: «Ҳа, шу (киши)», деди. Уни Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига келтиришди. У зот уни тошбўрон қилишга буюрганларида, аёлга (зино) қилган ҳақиқий эгаси туриб: «Ё Расулуллоҳ, мен унинг эгасиман (мен қилганман)», деди. Шунда у зот аёлга: «Бор, Аллоҳ сени кечирди», дедилар. (Тан олиб келган) кишига эса яхши сўз айтдилар. Аёлга (зино) қилган кишига эса: «Уни тошбўрон қилинглар», дедилар. Ва: «У шундай тавба қилдики, агар Мадина аҳли (шундай) тавба қилса, улардан қабул қилинарди», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғариб саҳиҳдир. Алқама ибн Воил ибн Ҳужр отасидан (ҳадис) эшитган; у Абдулжаббор ибн Воилдан каттароқдир. Абдулжаббор ибн Воил эса отасидан (ҳадис) эшитмаган.
ثنا عِمْرَانُ بْنُ مُوسَى الْقَزَّازُ ، ثنا عَبْدُ الْوَارِثِ ، ثنا مُحَمَّدُ بْنُ جُحَادَةَ ، نَا عَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ وَائِلٍ ، قَالَ : كُنْتُ غُلامًا لا أَعْقِلُ صَلاةَ أَبِي ، فَحَدَّثَنِي عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ ، عَنْ أَبِي وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ ، قَالَ : كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ " إِذَا دَخَلَ فِي الصَّلاةِ رَفَعَ يَدَيْهِ ، ثُمَّ كَبَّرَ ، ثُمَّ الْتَحَفَ ، ثُمَّ أَدْخَلَ يَدَيْهِ فِي ثَوْبِهِ ، ثُمَّ أَخَذَ شِمَالَهُ بِيَمِينِهِ " ثُمَّ ذَكَرَ الْحَدِيثَ ، قَالَ أَبُو بَكْرٍ : هَذَا عَلْقَمَةُ بْنُ وَائِلٍ لا شَكَّ فِيهِ ، لَعَلَّ عَبْدَ الْوَارِثِ ، أَوْ مَنْ دُونَهُ شَكَّ فِي اسْمِهِ . وَرَوَاهُ هَمَّامُ بْنُ يَحْيَى ، ثنا مُحَمَّدُ بْنُ حُجَارَةَ ، حَدَّثَنِي عَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ وَائِلٍ ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ ، وَمَوْلًى لَهُمْ ، عَنْ أَبِيهِ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ . ناهُ مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى ، ثنا عَفَّانُ بْنُ مُسْلِمٍ ، ثنا هَمَّامٌ ، غَيْرَ أَنَّهُ لَيْسَ فِي حَدِيثِ عَفَّانَ ، ثُمَّ أَدْخَلَ يَدَيْهِ فِي ثَوْبِهِ
Abduljabbor ibn Voil aytdi: Men otamning namozini anglamaydigan bola edim; menga Alqama ibn Voil otasi Voil ibn Hujrdan soʻzlab berdi. U dedi: Rasululloh ﷺ namozga kirganlarida ikki qoʻllarini koʻtarar, soʻng takbir aytar, soʻng burkanar, soʻng ikki qoʻllarini kiyimlariga kiritar, soʻng chap (qoʻl)larini oʻng (qoʻl)lari bilan ushlar edilar — soʻng (roviy) hadisni zikr qildi. Abu Bakr aytdi: Bu — Alqama ibn Voil, bunda shubha yoʻq; ehtimol Abdulvoris yoki undan quyidagi (roviy) uning ismida shubha qilgan. Buni Hammom ibn Yahyo ham rivoyat qildi: bizga Muhammad ibn Hujora soʻzlab berdi, menga Abduljabbor ibn Voil Alqama ibn Voildan va ularning bir mavlosidan, u otasi Voil ibn Hujrdan (rivoyat qilib) soʻzlab berdi. Buni bizga Muhammad ibn Yahyo Affon ibn Muslimdan, u Hammomdan soʻzlab berdi; faqat Affonning hadisida: «soʻng ikki qoʻllarini kiyimlariga kiritdilar», (jumlasi) yoʻq.Абдулжаббор ибн Воил айтди: Мен отамнинг намозини англамайдиган бола эдим; менга Алқама ибн Воил отаси Воил ибн Ҳужрдан сўзлаб берди. У деди: Расулуллоҳ ﷺ намозга кирганларида икки қўлларини кўтарар, сўнг такбир айтар, сўнг бурканар, сўнг икки қўлларини кийимларига киритар, сўнг чап (қўл)ларини ўнг (қўл)лари билан ушлар эдилар — сўнг (ровий) ҳадисни зикр қилди. Абу Бакр айтди: Бу — Алқама ибн Воил, бунда шубҳа йўқ; эҳтимол Абдулворис ёки ундан қуйидаги (ровий) унинг исмида шубҳа қилган. Буни Ҳаммом ибн Яҳё ҳам ривоят қилди: бизга Муҳаммад ибн Ҳужора сўзлаб берди, менга Абдулжаббор ибн Воил Алқама ибн Воилдан ва уларнинг бир мавлосидан, у отаси Воил ибн Ҳужрдан (ривоят қилиб) сўзлаб берди. Буни бизга Муҳаммад ибн Яҳё Аффон ибн Муслимдан, у Ҳаммомдан сўзлаб берди; фақат Аффоннинг ҳадисида: «сўнг икки қўлларини кийимларига киритдилар», (жумласи) йўқ.