وَعَنْ عَلْقَمَةَ قَالَ: قَالَ لَنَا ابْنُ مَسْعُودٍ: أَلا أُصَلِّي بكم صَلَاة رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ؟ فَصَلَّى وَلَمْ يَرْفَعْ يَدَيْهِ إِلَّا مَرَّةً وَاحِدَةً مَعَ تَكْبِيرَةِ الِافْتِتَاحِ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَأَبُو دَاوُدَ وَالنَّسَائِيُّ. وَقَالَ أَبُو دَاوُدَ: لَيْسَ هُوَ بِصَحِيح على هَذَا الْمَعْنى
Alqama aytadi: Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu): «Sizlarga Rasululloh ﷺning namozlarini (oʻqib) koʻrsatmayinmi?» dedi-da, namoz oʻqidi va faqat birinchi marta (takbirdagina) qoʻllarini koʻtardi. (Abu Iso) aytdi: Bu bobda Baro ibn Ozibdan ham (rivoyat) bor. Abu Iso aytdi: Ibn Masʼudning hadisi hasan hadisdir. Nabiy ﷺning ashoblari va tobeinlardan boʻlgan ilm ahlining bir nechtasi shuni aytadilar. Bu Sufyon as-Savriy va Kufa ahlining soʻzidir.Алқама айтади: Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу): «Сизларга Расулуллоҳ ﷺнинг намозларини (ўқиб) кўрсатмайинми?» деди-да, намоз ўқиди ва фақат биринчи марта (такбирдагина) қўлларини кўтарди. (Абу Исо) айтди: Бу бобда Баро ибн Озибдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо айтди: Ибн Масъуднинг ҳадиси ҳасан ҳадисдир. Набий ﷺнинг ашоблари ва тобеинлардан бўлган илм аҳлининг бир нечтаси шуни айтадилар. Бу Суфён ас-Саврий ва Куфа аҳлининг сўзидир.
وَعَنْ عَلْقَمَةَ قَالَ: كُنَّا بِحِمْصَ فَقَرَأَ ابْنُ مَسْعُودٍ سُورَةَ يُوسُفَ فَقَالَ رَجُلٌ: مَا هَكَذَا أُنْزِلَتْ. فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ: وَاللَّهِ لَقَرَأْتُهَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: «أَحْسَنْتَ» فَبَيْنَا هُوَ يُكَلِّمُهُ إِذْ وَجَدَ مِنْهُ رِيحَ الْخَمْرِ فَقَالَ: أَتَشْرَبُ الْخَمْرَ وَتُكَذِّبُ بِالْكِتَابِ؟ فَضَرَبَهُ الْحَد
(Alqama aytdi:) Biz Himsda edik; Ibn Masʼud Yusuf surasini oʻqidi. Bir kishi: «(Bu sura) mana shunday nozil boʻ lmagan», dedi. (Ibn Masʼud): «Men uni Rasululloh ﷺga (shu tarzda) oʻqiganimda, u zot: ‹Goʻzal (oʻqiding)› degan edilar», dedi va undan (oʻ sha kishidan) xamr (aroq) hidini sezdi. Shunda (Ibn Masʼud): «Sen Allohning Kitobini yolgʻonga chiqarishni va xamr ichishni (bir vaqtda) jamlamoqchimisan?» dedi va unga hadd (jazo) urdi.(Алқама айтди:) Биз Ҳимсда эдик; Ибн Масъуд Юсуф сурасини ўқиди. Бир киши: «(Бу сура) мана шундай нозил бў лмаган», деди. (Ибн Масъуд): «Мен уни Расулуллоҳ ﷺга (шу тарзда) ўқиганимда, у зот: ‹Гўзал (ўқидинг)› деган эдилар», деди ва ундан (ў ша кишидан) хамр (ароқ) ҳидини сезди. Шунда (Ибн Масъуд): «Сен Аллоҳнинг Китобини ёлғонга чиқаришни ва хамр ичишни (бир вақтда) жамламоқчимисан?» деди ва унга ҳадд (жазо) урди.
عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَا مَعْشَرَ الشَّبَابِ مَنِ اسْتَطَاعَ مِنْكُمُ الْبَاءَةَ فَلْيَتَزَوَّجْ فَإِنَّهُ أَغَضُّ لِلْبَصَرِ وَأَحْصَنُ لِلْفَرْجِ وَمَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَعَلَيْهِ بِالصَّوْمِ فَإِنَّهُ لَهُ وِجَاءٌ»
Alqama (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Men Mino (vodiy)sida Abdulloh (ibn Masʼud) bilan yurardim, shunda unga Usmon yoʻliqdi va u bilan birga turib, suhbatlasha boshladi. Usmon unga: «Yo Abu Abdurahmon! Senga yosh joriyani uylantirib qoʻymaylikmi? Ehtimol u senga oʻtmishingdagi baʼzi narsalarni eslatib turar», dedi. (Alqama) dedi: Shunda Abdulloh: «Mabodo shuni aytsang (bil-ki), Rasululloh ﷺ bizga: ‹Ey yigitlar jamoasi! Sizlardan kim uylanishga qodir boʻlsa, uylansin. Zero, bu (nigohni gunohdan) toʻsuvchiroq va avratni saqlovchiroqdir. Kim qodir boʻlmasa, roʻza tutsin. Zero, bu uning uchun (shahvatni boʻgʻuvchi) qalqondir›, deganlar», dedi.Алқама (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Мен Мино (водий)сида Абдуллоҳ (ибн Масъуд) билан юрардим, шунда унга Усмон йўлиқди ва у билан бирга туриб, суҳбатлаша бошлади. Усмон унга: «Ё Абу Абдураҳмон! Сенга ёш жорияни уйлантириб қўймайликми? Эҳтимол у сенга ўтмишингдаги баъзи нарсаларни эслатиб турар», деди. (Алқама) деди: Шунда Абдуллоҳ: «Мабодо шуни айтсанг (бил-ки), Расулуллоҳ ﷺ бизга: ‹Эй йигитлар жамоаси! Сизлардан ким уйланишга қодир бўлса, уйлансин. Зеро, бу (нигоҳни гуноҳдан) тўсувчироқ ва авратни сақловчироқдир. Ким қодир бўлмаса, рўза тутсин. Зеро, бу унинг учун (шаҳватни бўғувчи) қалқондир›, деганлар», деди.
وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَ: لَعَنَ اللَّهُ الْوَاشِمَاتِ وَالْمُسْتَوْشِمَاتِ وَالْمُتَنَمِّصَاتِ وَالْمُتَفَلِّجَاتِ لِلْحُسْنِ الْمُغَيِّرَاتِ خَلْقَ اللَّهِ فَجَاءَتْهُ امْرَأَةٌ فَقَالَتْ: إِنَّهُ بَلَغَنِي أَنَّكَ لَعَنْتَ كَيْتَ وَكَيْتَ فَقَالَ: مَا لِي لَا أَلْعَنُ مَنْ لَعَنَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ هُوَ فِي كِتَابِ اللَّهِ فَقَالَتْ: لَقَدْ قَرَأْتُ مَا بَيْنَ اللَّوْحَيْنِ فَمَا وجدت فِيهِ مَا نقُول قَالَ: لَئِنْ كُنْتِ قَرَأْتِيهِ لَقَدْ وَجَدْتِيهِ أَمَا قَرَأت: (مَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا)
؟ قَالَت: بلَى قَالَ: فإِنه قد نهى عَنهُ
(Alqama, Abdulloh (ibn Masʼud) (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildi:) Alloh — tatuirovka (vashm) qiluvchi va qildiruvchi (ayol)larni, (yuz) tukini yuluvchilarni va goʻzallik uchun (tishlarini) siyrab (orasi) ochuvchi — Allohning xilqatini oʻ zgartiruvchi (ayol)larni laʼnatladi. Bu (gap) Banu Asaddan Ummu Yaʼqub deyiladigan bir ayolga yetdi; u kelib: «Menga — sen shunday-shunday (ayollar)ni laʼnatlading deb — yetdi», dedi. U (Abdulloh): «Rasululloh ﷺ laʼnatlagan va Allohning Kitobida (laʼnatlangan) (kishi)ni nega men laʼnatlamay?» dedi. U (ayol): «Men ikki muqova orasini (butun mushafni) oʻqib chiqdim, (lekin) unda sen aytayotgan (narsa)ni topmadim», dedi. U: «Agar uni oʻqigan boʻ lsang, albatta uni topgan boʻ lar eding; ‹...Rasul sizlarga nimani bersa, uni olinglar; nimadan qaytarsa, (undan) toʻ xtanglar› (Hashr surasi, 7) (oyatini) oʻqimaganmisan?» dedi. U: «Ha (oʻqiganman)», dedi. U: «Bas, u (Rasululloh ﷺ) undan (shu ishdan) qaytargan-ku», dedi. U (ayol): «Men sening ahling (xotining) buni qilayotganini koʻ ryapman», dedi. U: «Borib qaragin», dedi. U borib qaradi, (lekin) oʻ z hojatidan (izlagan aybidan) hech narsani koʻ rmadi. U (Abdulloh): «Agar u shunday (qiluvchi) boʻ lganida, men u bilan (birga) yashamas edim», dedi.(Алқама, Абдуллоҳ (ибн Масъуд) (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилди:) Аллоҳ — татуировка (вашм) қилувчи ва қилдирувчи (аёл)ларни, (юз) тукини юлувчиларни ва гўзаллик учун (тишларини) сийраб (ораси) очувчи — Аллоҳнинг хилқатини ў згартирувчи (аёл)ларни лаънатлади. Бу (гап) Бану Асаддан Умму Яъқуб дейиладиган бир аёлга етди; у келиб: «Менга — сен шундай-шундай (аёллар)ни лаънатладинг деб — етди», деди. У (Абдуллоҳ): «Расулуллоҳ ﷺ лаънатлаган ва Аллоҳнинг Китобида (лаънатланган) (киши)ни нега мен лаънатламай?» деди. У (аёл): «Мен икки муқова орасини (бутун мушафни) ўқиб чиқдим, (лекин) унда сен айтаётган (нарса)ни топмадим», деди. У: «Агар уни ўқиган бў лсанг, албатта уни топган бў лар эдинг; ‹...Расул сизларга нимани берса, уни олинглар; нимадан қайтарса, (ундан) тў хтанглар› (Ҳашр сураси, 7) (оятини) ўқимаганмисан?» деди. У: «Ҳа (ўқиганман)», деди. У: «Бас, у (Расулуллоҳ ﷺ) ундан (шу ишдан) қайтарган-ку», деди. У (аёл): «Мен сенинг аҳлинг (хотининг) буни қилаётганини кў ряпман», деди. У: «Бориб қарагин», деди. У бориб қаради, (лекин) ў з ҳожатидан (излаган айбидан) ҳеч нарсани кў рмади. У (Абдуллоҳ): «Агар у шундай (қилувчи) бў лганида, мен у билан (бирга) яшамас эдим», деди.