Rivoyatlari 177 ta, 11 toʻplamda.Ривоятлари 177 та, 11 тўпламда. Hadislarda 151 marta tilga olingan.Ҳадисларда 151 марта тилга олинган.
وَعَن حُذَيْفَة قَالَ: إِنَّمَا كَانَ النِّفَاق عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَمَّا الْيَوْمَ فَإِنَّمَا هُوَ الْكفْر بعد الايمان. رَوَاهُ البُخَارِيّ
(Huzayfa (roziyallohu anhu) aytdi:) Nifoq faqat Paygʻambar ﷺ davrida (boʻlardi); ammo bugun — bu faqat iymondan keyingi kufrdir.(Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу) айтди:) Нифоқ фақат Пайғамбар ﷺ даврида (бўларди); аммо бугун — бу фақат иймондан кейинги куфрдир.
وَعَنْ حُذَيْفَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " إِنَّ رَجُلًا كَانَ فِيمَنْ قَبْلَكُمْ أَتَاهُ الْمَلَكُ لِيَقْبِضَ رُوحَهُ فَقيل لَهُ: هَل علمت مَنْ خَيْرٍ؟ قَالَ: مَا أَعْلَمُ. قِيلَ لَهُ انْظُرْ قَالَ: مَا أَعْلَمُ شَيْئًا غَيْرَ أَنِّي كُنْتُ أُبَايِعُ النَّاسَ فِي الدُّنْيَا وَأُجَازِيهِمْ فَأُنْظِرُ الْمُوسِرَ وَأَتَجَاوَزُ عَنِ الْمُعْسِرِ فَأَدْخَلَهُ اللَّهُ الْجَنَّةَ " وَفِي رِوَايَةٍ لِمُسْلِمٍ نَحْوَهُ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ وَأَبِي مَسْعُودٍ الْأَنْصَارِيِّ «فَقَالَ اللَّهُ أَنَا أَحَق بذا مِنْك تجاوزوا عَن عَبدِي»
Ribʼiy ibn Hirosh (Huzayfadan) rivoyat qiladi: Uqba ibn Amr Huzayfaga: «Sen bizga — Allohning Rasuli ﷺ dan eshitgan (narsa)laringdan — rivoyat qilmaysanmi?» — dedi. U: «Men u zotning shunday deganini eshitdim: ‹Dajjol paydo boʻlganda, uning yonida olov va suv boʻladi. Odamlar sovuq suv (deb) hisoblaydigan (narsa) — aslida — (narsalarni) kuydiradigan olov boʻladi. Bas, sizlardan kim bunga duch kelsa, oʻziga olov (deb) koʻringan narsaga tushsin — chunki aslida u — toza, sovuq suvdir›, — dedi», — dedi. Huzayfa qoʻshdi: «Men u zotning yana shunday deganini (ham) eshitdim: ‹Sizlardan oldingi (avlod) odamlari orasida bir kishi bor edi — oʻlim farishtasi uning jonini olish uchun keldi. (Uning joni olindi va) undan: «Sen biror yaxshi amal qildingmi?» — deb soʻraldi. U: «Men hech bir yaxshi amalni eslamayman», — deb javob berdi. Undan (yaxshilab) oʻylab koʻrish soʻraldi. U: «Men — dunyoda odamlar bilan savdo qilganim va boy (qarzdor)larga muhlat berib, kambagʻal (qarzdor)larni kechirganimdan boshqa — (hech narsani) eslamayman», — dedi. Bas, Alloh uni jannatga kiritdi›, — dedi». Huzayfa yana: «Men u zotning yana shunday deganini (ham) eshitdim: ‹Bir marta oʻlim toʻshagidagi bir kishi — omon qolishdan butunlay umidini uzib — oilasiga: «Men oʻlganimda, men uchun katta bir oʻtin uyumini toʻplab, (uni yoqib) olov qilinglar. Olov goʻshtimni yeb, suyaklarimga yetganda va suyaklar (ham) yonganda, ularni olib, kukun qilib ezinglar va shamolli kunni kutib, uni (yaʼni kukunni) dengiz ustiga sochinglar», — dedi. Ular shunday qildi; lekin Alloh uning zarralarini (qayta) toʻpladi va undan: «Nega bunday qilding?» — deb soʻradi. U: «Sendan qoʻrqqanim uchun», — deb javob berdi. Bas, Alloh uni magʻfirat qildi›, — dedi». Uqba ibn Amr: «Men u zotning — oʻsha isroillik (kishi) — oʻliklarning qabrini (kafanlarini oʻgʻirlash uchun) kovlardi, deganini (ham) eshitdim», — dedi.Рибъий ибн Ҳирош (Ҳузайфадан) ривоят қилади: Уқба ибн Амр Ҳузайфага: «Сен бизга — Аллоҳнинг Расули ﷺ дан эшитган (нарса)ларингдан — ривоят қилмайсанми?» — деди. У: «Мен у зотнинг шундай деганини эшитдим: ‹Дажжол пайдо бўлганда, унинг ёнида олов ва сув бўлади. Одамлар совуқ сув (деб) ҳисоблайдиган (нарса) — аслида — (нарсаларни) куйдирадиган олов бўлади. Бас, сизлардан ким бунга дуч келса, ўзига олов (деб) кўринган нарсага тушсин — чунки аслида у — тоза, совуқ сувдир›, — деди», — деди. Ҳузайфа қўшди: «Мен у зотнинг яна шундай деганини (ҳам) эшитдим: ‹Сизлардан олдинги (авлод) одамлари орасида бир киши бор эди — ўлим фариштаси унинг жонини олиш учун келди. (Унинг жони олинди ва) ундан: «Сен бирор яхши амал қилдингми?» — деб сўралди. У: «Мен ҳеч бир яхши амални эсламайман», — деб жавоб берди. Ундан (яхшилаб) ўйлаб кўриш сўралди. У: «Мен — дунёда одамлар билан савдо қилганим ва бой (қарздор)ларга муҳлат бериб, камбағал (қарздор)ларни кечирганимдан бошқа — (ҳеч нарсани) эсламайман», — деди. Бас, Аллоҳ уни жаннатга киритди›, — деди». Ҳузайфа яна: «Мен у зотнинг яна шундай деганини (ҳам) эшитдим: ‹Бир марта ўлим тўшагидаги бир киши — омон қолишдан бутунлай умидини узиб — оиласига: «Мен ўлганимда, мен учун катта бир ўтин уюмини тўплаб, (уни ёқиб) олов қилинглар. Олов гўштимни еб, суякларимга етганда ва суяклар (ҳам) ёнганда, уларни олиб, кукун қилиб эзинглар ва шамолли кунни кутиб, уни (яъни кукунни) денгиз устига сочинглар», — деди. Улар шундай қилди; лекин Аллоҳ унинг зарраларини (қайта) тўплади ва ундан: «Нега бундай қилдинг?» — деб сўради. У: «Сендан қўрққаним учун», — деб жавоб берди. Бас, Аллоҳ уни мағфират қилди›, — деди». Уқба ибн Амр: «Мен у зотнинг — ўша исроиллик (киши) — ўликларнинг қабрини (кафанларини ўғирлаш учун) ковларди, деганини (ҳам) эшитдим», — деди.
وَعَن حُذَيْفَة قَالَ: يَا مَعْشَرَ الْقُرَّاءِ اسْتَقِيمُوا فَقَدْ سَبَقْتُمْ سَبْقًا بَعِيدًا وَإِنْ أُخِذْتُمْ يَمِينًا وَشِمَالًا لَقَدْ ضللتم ضلالا بَعيدا. رَوَاهُ البُخَارِيّ
Huzayfa (roziyallohu anhu) aytdi: «Ey qorilar jamoasi, toʻgʻri yoʻlda turinglar, chunki sizlar ancha oldinga oʻtib ketdingiz. Agar oʻngga yo soʻlga ogʻsangiz, juda uzoq adashish bilan adashgan boʻlasizlar».Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу) айтди: «Эй қорилар жамоаси, тўғри йўлда туринглар, чунки сизлар анча олдинга ўтиб кетдингиз. Агар ўнгга ё сўлга оғсангиз, жуда узоқ адашиш билан адашган бўласизлар».
وَعَن حُذَيْفَة قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ الشَّيْطَانَ يَسْتَحِلُّ الطَّعَامَ أَنْ لَا يُذْكَرَ اسْم الله عَلَيْهِ» . رَوَاهُ مُسلم
Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Nabiy ﷺ bilan birga taomda hozir boʻlsak, Rasululloh ﷺ boshlab qoʻllarini (taomga) qoʻymaguncha qoʻllarimizni qoʻymas edik. Bir marta biz u zot bilan birga taomda hozir boʻldik. Shunda goʻyo (orqasidan) itarilayotgandek bir joriya (choʻri qiz) kelib, qoʻlini taomga qoʻymoqchi boʻldi. Rasululloh ﷺ uning qoʻlidan ushlab qoldilar. Soʻng goʻyo itarilayotgandek bir aʼrobiy (badaviy arab) keldi, (Rasululloh ﷺ) uning ham qoʻlidan ushladilar. Shunda Rasululloh ﷺ: «Albatta, shayton ustiga Allohning nomi zikr qilinmagan taomni oʻziga halol sanaydi. U (shayton) bu joriyani olib keldiki, u orqali (taomni) oʻziga halol qilsa. Bas, men uning qoʻlidan ushladim. Soʻng bu aʼrobiyni olib keldiki, u orqali (taomni) oʻziga halol qilsa. Bas, men uning qoʻlidan ushladim. Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, albatta, uning (shaytonning) qoʻli mening qoʻlimda — (joriyaning) qoʻli bilan birga edi», — dedilar.Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз Набий ﷺ билан бирга таомда ҳозир бўлсак, Расулуллоҳ ﷺ бошлаб қўлларини (таомга) қўймагунча қўлларимизни қўймас эдик. Бир марта биз у зот билан бирга таомда ҳозир бўлдик. Шунда гўё (орқасидан) итарилаётгандек бир жория (чўри қиз) келиб, қўлини таомга қўймоқчи бўлди. Расулуллоҳ ﷺ унинг қўлидан ушлаб қолдилар. Сўнг гўё итарилаётгандек бир аъробий (бадавий араб) келди, (Расулуллоҳ ﷺ) унинг ҳам қўлидан ушладилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, шайтон устига Аллоҳнинг номи зикр қилинмаган таомни ўзига ҳалол санайди. У (шайтон) бу жорияни олиб келдики, у орқали (таомни) ўзига ҳалол қилса. Бас, мен унинг қўлидан ушладим. Сўнг бу аъробийни олиб келдики, у орқали (таомни) ўзига ҳалол қилса. Бас, мен унинг қўлидан ушладим. Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, албатта, унинг (шайтоннинг) қўли менинг қўлимда — (жориянинг) қўли билан бирга эди», — дедилар.
وَعَن حُذيفةَ قَالَ: كُنَّا إِذَا حَضَرْنَا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَسلم لَمْ نَضَعْ أَيْدِيَنَا حَتَّى يَبْدَأُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَضَعُ يَدَهُ وَإِنَّا حَضَرْنَا مَعَهُ مَرَّةً طَعَامًا فَجَاءَتْ جَارِيَةٌ كَأَنَّهَا تُدْفَعُ فَذَهَبَتْ لِتَضَعَ يَدَهَا فِي الطَّعَامِ فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِيَدِهَا ثُمَّ جَاءَ أَعْرَابِيٌّ كَأَنَّمَا يُدْفَعُ فَأَخَذَهُ بِيَدِهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ الشَّيْطَانَ يَسْتَحِلُّ الطَّعَامَ أَنْ لَا يُذْكَرَ اسمُ اللَّهِ عليهِ وإِنَّه جَاءَ بِهَذِهِ الْجَارِيَةِ لِيَسْتَحِلَّ بِهَا فَأَخَذْتُ بِيَدِهَا فَجَاءَ بِهَذَا الْأَعْرَابِيِّ لِيَسْتَحِلَّ بِهِ فَأَخَذْتُ بِيَدِهِ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنَّ يَدَهُ فِي يَدِي مَعَ يَدِهَا» . زَادَ فِي رِوَايَةٍ: ثُمَّ ذَكَرَ اسمَ اللَّهِ وأكَلَ. رَوَاهُ مُسلم
Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Nabiy ﷺ bilan birga taomda hozir boʻlsak, Rasululloh ﷺ boshlab qoʻllarini (taomga) qoʻymaguncha qoʻllarimizni qoʻymas edik. Bir marta biz u zot bilan birga taomda hozir boʻldik. Shunda goʻyo (orqasidan) itarilayotgandek bir joriya (choʻri qiz) kelib, qoʻlini taomga qoʻymoqchi boʻldi. Rasululloh ﷺ uning qoʻlidan ushlab qoldilar. Soʻng goʻyo itarilayotgandek bir aʼrobiy (badaviy arab) keldi, (Rasululloh ﷺ) uning ham qoʻlidan ushladilar. Shunda Rasululloh ﷺ: «Albatta, shayton ustiga Allohning nomi zikr qilinmagan taomni oʻziga halol sanaydi. U (shayton) bu joriyani olib keldiki, u orqali (taomni) oʻziga halol qilsa. Bas, men uning qoʻlidan ushladim. Soʻng bu aʼrobiyni olib keldiki, u orqali (taomni) oʻziga halol qilsa. Bas, men uning qoʻlidan ushladim. Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, albatta, uning (shaytonning) qoʻli mening qoʻlimda — (joriyaning) qoʻli bilan birga edi», — dedilar.Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз Набий ﷺ билан бирга таомда ҳозир бўлсак, Расулуллоҳ ﷺ бошлаб қўлларини (таомга) қўймагунча қўлларимизни қўймас эдик. Бир марта биз у зот билан бирга таомда ҳозир бўлдик. Шунда гўё (орқасидан) итарилаётгандек бир жория (чўри қиз) келиб, қўлини таомга қўймоқчи бўлди. Расулуллоҳ ﷺ унинг қўлидан ушлаб қолдилар. Сўнг гўё итарилаётгандек бир аъробий (бадавий араб) келди, (Расулуллоҳ ﷺ) унинг ҳам қўлидан ушладилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, шайтон устига Аллоҳнинг номи зикр қилинмаган таомни ўзига ҳалол санайди. У (шайтон) бу жорияни олиб келдики, у орқали (таомни) ўзига ҳалол қилса. Бас, мен унинг қўлидан ушладим. Сўнг бу аъробийни олиб келдики, у орқали (таомни) ўзига ҳалол қилса. Бас, мен унинг қўлидан ушладим. Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, албатта, унинг (шайтоннинг) қўли менинг қўлимда — (жориянинг) қўли билан бирга эди», — дедилар.
وَعَنْ حُذَيْفَةَ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «لَا تَلْبَسُوا الْحَرِيرَ وَلَا الدِّيبَاجَ وَلَا تَشْرَبُوا فِي آنِيَةِ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَلَا تَأْكُلُوا فِي صِحَافِهَا فَإِنَّهَا لَهُمْ فِي الدُّنْيَا وَهِيَ لَكُمْ فِي الْآخِرَةِ»
Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U suv soʻradi, shunda bir majusiy unga kumush idishda suv berdi. U: «Men Rasululloh ﷺ ning shunday deganlarini eshitganman: ‹Ipak ham, dibo (zarbof shoyi) ham kiymanglar, oltin va kumush idishlarda ichmanglar, ularning kosalarida yemanglar. Chunki bular ular (kofirlar) uchun bu dunyodadir›», dedi.Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У сув сўради, шунда бир мажусий унга кумуш идишда сув берди. У: «Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг шундай деганларини эшитганман: ‹Ипак ҳам, дибо (зарбоф шойи) ҳам кийманглар, олтин ва кумуш идишларда ичманглар, уларнинг косаларида еманглар. Чунки булар улар (кофирлар) учун бу дунёдадир›», деди.
وَعَنْ حُذَيْفَةَ قَالَ: نَهَانَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ نَشْرَبَ فِي آنِيَةِ الْفِضَّةِ وَالذَّهَبِ وَأَنْ نَأْكُلَ فِيهَا وَعَنْ لُبْسِ الْحَرِيرِ وَالدِّيبَاجِ وَأَنْ نَجْلِسَ عَلَيْهِ
(Huzayfa (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ bizni oltin va kumush idishlarda ichishdan va ularda yeyishdan, hamda ipak va deboj kiyishdan va ular ustida oʻtirishdan qaytardilar.(Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу) айтди:) Пайғамбар ﷺ бизни олтин ва кумуш идишларда ичишдан ва уларда ейишдан, ҳамда ипак ва дебож кийишдан ва улар устида ўтиришдан қайтардилар.
عَن حُذَيْفَة قَالَ: قَامَ فِينَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَقَامًا مَا تَرَكَ شَيْئًا يَكُونُ فِي مقَامه إِلَى قِيَامِ السَّاعَةِ إِلَّا حَدَّثَ بِهِ حَفِظَهُ مَنْ حَفِظَهُ وَنَسِيَهُ مَنْ نَسِيَهُ قَدْ عَلِمَهُ أَصْحَابِي هَؤُلَاءِ وَإِنَّهُ لَيَكُونُ مِنْهُ الشَّيْءُ قَدْ نَسِيتُهُ فَأَرَاهُ فَأَذْكُرُهُ كَمَا يَذْكُرُ الرَّجُلُ وَجْهَ الرَّجُلِ إِذَا غَابَ عَنْهُ ثُمَّ إِذَا رَآهُ عرفه. مُتَّفق عَلَيْهِ
Huzayfa ibn al-Yamon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ oramizda turib bir vaʼz qildilar va oʻsha turgan joylarida qiyomat qoyim boʻlguniga qadar boʻladigan hech narsani aytmay qoldirmadilar; uni yodida saqlagan kishi yod oldi, unutgan kishi unutdi. Bu ashoblarim uni bilishar edi. Darhaqiqat, undan baʼzi narsa boʻladiki, men uni unutgan boʻlaman, soʻng uni koʻrib, kishi bir kishining yuzini, u koʻzdan gʻoyib boʻlsa-yu soʻng uni koʻrib tanigani kabi, eslab qolaman.Ҳузайфа ибн ал-Ямон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ орамизда туриб бир ваъз қилдилар ва ўша турган жойларида қиёмат қойим бўлгунига қадар бўладиган ҳеч нарсани айтмай қолдирмадилар; уни ёдида сақлаган киши ёд олди, унутган киши унутди. Бу ашобларим уни билишар эди. Дарҳақиқат, ундан баъзи нарса бўладики, мен уни унутган бўламан, сўнг уни кўриб, киши бир кишининг юзини, у кўздан ғойиб бўлса-ю сўнг уни кўриб танигани каби, эслаб қоламан.
عَنْ حُذَيْفَةَ قَالَ: وَاللَّهِ مَا أَدْرِي أَنَسِيَ أَصْحَابِي أَمْ تَنَاسَوْا؟ وَاللَّهِ مَا تَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ قَائِدِ فِتْنَةٍ إِلَى أَنْ تَنْقَضِيَ الدُّنْيَا يَبْلُغُ مَنْ مَعَهُ ثَلَاثَمِائَةٍ فَصَاعِدًا إِلَّا قَدْ سَمَّاهُ لَنَا بِاسْمِهِ وَاسْمِ أَبِيهِ واسمِ قبيلتِه. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Qabisa ibn Zuʼaybning oʻgʻli otasidan rivoyat qiladi: Huzayfa ibn al-Yamon (roziyallohu anhu) shunday dedi: Vallohi, bilmadim, sheriklarim unutib qoʻyishdimi yoki oʻzlarini unutgandek koʻrsatishyaptimi. Vallohi, Rasululloh ﷺ dunyo tugaguniga qadar, izdoshlari uch yuz va undan koʻproq boʻlgan biror fitna boshligʻini — uning ismini, otasining ismini va qabilasining ismini bizga aytmasdan — qoldirmadilar.Қабиса ибн Зуъайбнинг ўғли отасидан ривоят қилади: Ҳузайфа ибн ал-Ямон (розияллоҳу анҳу) шундай деди: Валлоҳи, билмадим, шерикларим унутиб қўйишдими ёки ўзларини унутгандек кўрсатишяптими. Валлоҳи, Расулуллоҳ ﷺ дунё тугагунига қадар, издошлари уч юз ва ундан кўпроқ бўлган бирор фитна бошлиғини — унинг исмини, отасининг исмини ва қабиласининг исмини бизга айтмасдан — қолдирмадилар.
وَعَنْ حُذَيْفَةَ قَالَ: قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ أَيَكُونُ بَعْدَ هَذَا الْخَيْرِ شَرٌّ كَمَا كَانَ قَبْلَهُ شَرٌّ؟ قَالَ: «نَعَمْ» قُلْتُ: فَمَا الْعِصْمَةُ؟ قَالَ: «السَّيْفُ» قُلْتُ: وَهَلْ بَعْدَ السَّيْفِ بَقِيَّةٌ؟ قَالَ: «نعمْ تكونُ إِمارةٌ على أَقْذَاءٍ وَهُدْنَةٌ عَلَى دَخَنٍ» . قُلْتُ: ثُمَّ مَاذَا؟ قَالَ: «ثُمَّ يَنْشَأُ دُعَاةُ الضَّلَالِ فَإِنْ كَانَ لِلَّهِ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةٌ جَلَدَ ظَهْرَكَ وَأَخَذَ مَالَكَ فَأَطِعْهُ وَإِلَّا فَمُتْ وَأَنْتَ عَاضٌّ عَلَى جَذْلِ شَجَرَةٍ» . قُلْتُ: ثُمَّ مَاذَا؟ قَالَ: «ثُمَّ يَخْرُجُ الدَّجَّالُ بَعْدَ ذَلِكَ مَعَهُ نَهْرٌ وَنَارٌ فَمَنْ وَقَعَ فِي نَارِهِ وَجَبَ أَجْرُهُ وَحُطَّ وِزْرُهُ وَمَنْ وَقَعَ فِي نَهْرِهِ وَجَبَ وِزْرُهُ وحظ أَجْرُهُ» . قَالَ: قُلْتُ: ثُمَّ مَاذَا؟ قَالَ: «ثُمَّ يُنْتَجُ الْمُهْرُ فَلَا يُرْكَبُ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ» وَفِي رِوَايَة: «هُدْنَةٌ عَلَى دَخَنٍ وَجَمَاعَةٌ عَلَى أَقْذَاءٍ» . قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ الْهُدْنَةُ عَلَى الدَّخَنِ مَا هِيَ؟ قَالَ: «لَا ترجع قُلُوب أَقوام كَمَا كَانَتْ عَلَيْهِ» . قُلْتُ: بَعْدَ هَذَا الْخَيْرِ شَرٌّ؟ قَالَ: «فِتْنَةٌ عَمْيَاءُ صَمَّاءُ عَلَيْهَا دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ النَّارِ فَإِنْ مُتَّ يَا حُذَيْفَةُ وَأَنْتَ عَاضٌّ عَلَى جَذْلٍ خَيْرٌ لَكَ مِنْ أَنْ تتبع أحدا مِنْهُم» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Nasr ibn Osim al-Laysiy aytadi: Biz Banu Lays qavmidan bir guruh boʻlib al-Yashkuriyning oldiga keldik. U: «Bu qaysi qavm?» dedi. Biz: «Banu Lays. Senga Huzayfaning hadisi haqida soʻragani keldik», dedik. Shunda u hadisni zikr qildi va dedi: Men: «Ey Rasululloh, bu yaxshilikdan keyin yomonlik boʻladimi?» dedim. U zot: «Fitna va yomonlik (boʻladi)», dedilar. Men: «Ey Rasululloh, bu yomonlikdan keyin yaxshilik boʻladimi?» dedim. U zot: «Ey Huzayfa, Allohning Kitobini oʻrgan va undagi narsalarga ergash», dedilar. Buni uch marta (takrorladilar). Men: «Ey Rasululloh, bu yomonlikdan keyin yaxshilik boʻladimi?» dedim. U zot: «Yomon niyat ustidagi soxta sulh va ularda (yoki unda) gʻubor boʻlgan jamoat (boʻladi)», dedilar. Men: «Ey Rasululloh, yomon niyat ustidagi sulh nima?» dedim. U zot: «Bir qavmlarning qalblari, avval qanday boʻlgan boʻlsa, oʻsha holatiga qaytmaydi», dedilar. Men: «Ey Rasululloh, bu yaxshilikdan keyin yomonlik boʻladimi?» dedim. U zot: «Koʻr va kar fitna boʻladi, uning ustida jahannam eshiklariga (chorlovchi) daʼvatchilar boʻladi. Ey Huzayfa, agar sen bir toʻngʻakni tishlab turgan holingda oʻlsang, bu sen ulardan birortasiga ergashganingdan koʻra yaxshiroqdir», dedilar.Наср ибн Осим ал-Лайсий айтади: Биз Бану Лайс қавмидан бир гуруҳ бўлиб ал-Яшкурийнинг олдига келдик. У: «Бу қайси қавм?» деди. Биз: «Бану Лайс. Сенга Ҳузайфанинг ҳадиси ҳақида сўрагани келдик», дедик. Шунда у ҳадисни зикр қилди ва деди: Мен: «Эй Расулуллоҳ, бу яхшиликдан кейин ёмонлик бўладими?» дедим. У зот: «Фитна ва ёмонлик (бўлади)», дедилар. Мен: «Эй Расулуллоҳ, бу ёмонликдан кейин яхшилик бўладими?» дедим. У зот: «Эй Ҳузайфа, Аллоҳнинг Китобини ўрган ва ундаги нарсаларга эргаш», дедилар. Буни уч марта (такрорладилар). Мен: «Эй Расулуллоҳ, бу ёмонликдан кейин яхшилик бўладими?» дедим. У зот: «Ёмон ният устидаги сохта сулҳ ва уларда (ёки унда) ғубор бўлган жамоат (бўлади)», дедилар. Мен: «Эй Расулуллоҳ, ёмон ният устидаги сулҳ нима?» дедим. У зот: «Бир қавмларнинг қалблари, аввал қандай бўлган бўлса, ўша ҳолатига қайтмайди», дедилар. Мен: «Эй Расулуллоҳ, бу яхшиликдан кейин ёмонлик бўладими?» дедим. У зот: «Кўр ва кар фитна бўлади, унинг устида жаҳаннам эшикларига (чорловчи) даъватчилар бўлади. Эй Ҳузайфа, агар сен бир тўнғакни тишлаб турган ҳолингда ўлсанг, бу сен улардан бирортасига эргашганингдан кўра яхшироқдир», дедилар.
وَعَنْ حُذَيْفَةَ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «إِنَّ الدَّجَّالَ يَخْرُجُ وَإِنَّ مَعَهُ مَاءً وَنَارًا فَأَمَّا الَّذِي يَرَاهُ النَّاسُ مَاءً فَنَارٌ تَحْرِقُ وَأَمَّا الَّذِي يَرَاهُ النَّاسُ نَارًا فَمَاءٌ بَارِدٌ عَذْبٌ فَمَنْ أَدْرَكَ ذَلِكَ مِنْكُمْ فَلْيَقَعْ فِي الَّذِي يَرَاهُ نَارًا فَإِنَّهُ مَاءٌ عَذْبٌ طَيِّبٌ» . مُتَّفق عَلَيْهِ. وَزَاد مُسلم: «إِن الدجالَ ممسوحُ العينِ عَلَيْهَا ظفرةٌ غليظةٌ مَكْتُوب بَين عَيْنَيْهِ كَافِر يَقْرَؤُهُ كل مُؤمن كاتبٌ وَغير كَاتب»
Uqba ibn Amr Abu Masʼud al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men u (Uqba) bilan Huzayfa ibn al-Yamonning oldiga bordim. Uqba unga: «Dajjol haqida Rasululloh ﷺ dan eshitganingni menga aytib ber», dedi. (Huzayfa) dedi: «Albatta Dajjol chiqadi va u bilan birga suv va oʻt boʻladi. Odamlar suv deb koʻradigan narsa — kuydiruvchi oʻt, odamlar oʻt deb koʻradigan narsa esa — sovuq, shirin suvdir. Bas, sizlardan kim shunga yetishsa, oʻt deb koʻrgan narsaga (joyga) tushsin; chunki u shirin, yoqimli suvdir». Uqba: «Men ham buni eshitganman, Huzayfani tasdiqlab», dedi.Уқба ибн Амр Абу Масъуд ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен у (Уқба) билан Ҳузайфа ибн ал-Ямоннинг олдига бордим. Уқба унга: «Дажжол ҳақида Расулуллоҳ ﷺ дан эшитганингни менга айтиб бер», деди. (Ҳузайфа) деди: «Албатта Дажжол чиқади ва у билан бирга сув ва ўт бўлади. Одамлар сув деб кўрадиган нарса — куйдирувчи ўт, одамлар ўт деб кўрадиган нарса эса — совуқ, ширин сувдир. Бас, сизлардан ким шунга етишса, ўт деб кўрган нарсага (жойга) тушсин; чунки у ширин, ёқимли сувдир». Уқба: «Мен ҳам буни эшитганман, Ҳузайфани тасдиқлаб», деди.
وَعَنْ حُذَيْفَةَ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " فِي أَصْحَابِي وَفِي رِوَايَة قا ل: فِي أُمَّتِي اثْنَا عَشَرَ مُنَافِقًا لَا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَلَا يَجِدُونَ رِيحَهَا حَتَّى يَلِجَ الْجَمَلُ فِي سم الْخياط ثَمَانِيَة مِنْهُم تَكُ (فيهم الدُّبَيْلَةُ: سِرَاجٌ مِنْ نَارٍ يَظْهَرُ فِي أَكْتَافِهِمْ حَتَّى تَنْجُمَ فِي صُدُورِهِمْ ". رَوَاهُ مُسْلِمٌ
Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Mening ashoblarim orasida — bir rivoyatda: mening ummatim orasida — oʻn ikki munofiq bor. Ular tuya igna teshigidan oʻtmaguncha jannatga kirmaydilar va uning hidini ham topmaydilar. Ulardan sakkiztasiga ad-Dubayla — yelkalarida paydo boʻlib, koʻkraklaridan teshib chiqadigan olovli chiroq — kifoya qiladi», dedilar. Muslim rivoyat qilgan.Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Менинг ашобларим орасида — бир ривоятда: менинг умматим орасида — ўн икки мунофиқ бор. Улар туя игна тешигидан ўтмагунча жаннатга кирмайдилар ва унинг ҳидини ҳам топмайдилар. Улардан саккизтасига ад-Дубайла — елкаларида пайдо бўлиб, кўкракларидан тешиб чиқадиган оловли чироқ — кифоя қилади», дедилар. Муслим ривоят қилган.
وَعَنْ حُذَيْفَةَ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا قَامَ لِلتَّهَجُّدِ مِنَ اللَّيْلِ يَشُوصُ فَاهُ بِالسِّوَاكِ
Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ kechasi tahajjud namozi uchun turganlarida, ogʻizlarini misvok bilan tozalar edilar. Buxoriy va Muslim rivoyat qilgan.Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ кечаси таҳажжуд намози учун турганларида, оғизларини мисвок билан тозалар эдилар. Бухорий ва Муслим ривоят қилган.
عَنْ حُذَيْفَةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «فُضِّلْنَا عَلَى النَّاسِ بِثَلَاثٍ جُعِلَتْ صُفُوفُنَا كَصُفُوفِ الْمَلَائِكَةِ وَجُعِلَتْ لَنَا الْأَرْضُ كلهَا مَسْجِدا وَجعلت تربَتهَا لنا طَهُورًا إِذَا لَمْ نَجِدِ الْمَاءَ» . رَوَاهُ مُسْلِمٌ
Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Biz odamlardan uch (narsa) bilan ustun qilindik: bizning saflarimiz farishtalarning saflari kabi qilindi; bizga butun yer masjid qilindi; va suv topmaganimizda uning tuprogʻi biz uchun poklovchi qilindi», dedilar. Yana boshqa bir xislatni ham zikr qildi.Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Биз одамлардан уч (нарса) билан устун қилиндик: бизнинг сафларимиз фаришталарнинг сафлари каби қилинди; бизга бутун ер масжид қилинди; ва сув топмаганимизда унинг тупроғи биз учун покловчи қилинди», дедилар. Яна бошқа бир хислатни ҳам зикр қилди.
وَعَنْ حُذَيْفَةَ: أَنَّهُ صَلَّى مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكَانَ يَقُولُ فِي رُكُوعِهِ: «سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ» وَفِي سُجُودِهِ: «سُبْحَانَ رَبِّيَ الْأَعْلَى» . وَمَا أَتَى عَلَى آيَةِ رَحْمَةٍ إِلَّا وَقَفَ وَسَأَلَ وَمَا أَتَى عَلَى آيَةِ عَذَابٍ إِلَّا وَقَفَ وَتَعَوَّذَ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَأَبُو دَاوُدَ وَالدَّارِمِيُّ وَرَوَى النَّسَائِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ إِلَى قَوْلِهِ: «الْأَعْلَى» . وَقَالَ التِّرْمِذِيُّ: هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ
Mahmud ibn Gʻaylon bizga hadis aytib berdi, (u): Abu Dovud bizga hadis aytib berdi, (u) aytdi: Shuʼba bizga xabar berdi, (u) Aʼmashdan, (u) aytdi: Saʼd ibn Ubaydadan eshitdim, (u) Mustavriddan hadis aytib berardi, (u) Sila ibn Zufardan, (u) Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladiki, u Nabiy ﷺ bilan namoz oʻqigan. (Nabiy ﷺ) rukuʼida «Subhona Robbiyal aziym», sajdasida esa «Subhona Robbiyal aʼlo» derdilar. Rahmat oyatiga oʻtganlarida toʻxtab (rahmat) soʻrar, azob oyatiga oʻtganlarida toʻxtab (Allohdan) panoh tilardilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Маҳмуд ибн Ғайлон бизга ҳадис айтиб берди, (у): Абу Довуд бизга ҳадис айтиб берди, (у) айтди: Шуъба бизга хабар берди, (у) Аъмашдан, (у) айтди: Саъд ибн Убайдадан эшитдим, (у) Муставриддан ҳадис айтиб берарди, (у) Сила ибн Зуфардан, (у) Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қиладики, у Набий ﷺ билан намоз ўқиган. (Набий ﷺ) рукуъида «Субҳона Роббиял азийм», саждасида эса «Субҳона Роббиял аъло» дердилар. Раҳмат оятига ўтганларида тўхтаб (раҳмат) сўрар, азоб оятига ўтганларида тўхтаб (Аллоҳдан) паноҳ тилардилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
وَعَنْ حُذَيْفَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَقُولُ بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ: «رَبِّ اغْفِرْ لي» . رَوَاهُ النَّسَائِيّ والدارمي
Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ ikki sajda orasida: «Robbigʻfir liy, Robbigʻfir liy (Ey Robbim, meni magʻfirat qil, ey Robbim, meni magʻfirat qil)», der edilar.Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ икки сажда орасида: «Роббиғфир лий, Роббиғфир лий (Эй Роббим, мени мағфират қил, эй Роббим, мени мағфират қил)», дер эдилар.
عَنْ حُذَيْفَةَ: أَنَّهُ رَأَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ وَكَانَ يَقُولُ: «الله أكبر» ثَلَاثًا «ذُو الْمَلَكُوتِ وَالْجَبَرُوتِ وَالْكِبْرِيَاءِ وَالْعَظَمَةِ» ثُمَّ اسْتَفْتَحَ فَقَرَأَ الْبَقَرَةَ ثُمَّ رَكَعَ فَكَانَ رُكُوعُهُ نَحْوًا مِنْ قِيَامِهِ فَكَانَ يَقُولُ فِي رُكُوعِهِ: «سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ» ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ فَكَانَ قِيَامُهُ نَحْوًا مِنْ رُكُوعِهِ يَقُولُ: «لِرَبِّيَ الْحَمْدُ» ثُمَّ سَجَدَ فَكَانَ سُجُودُهُ نَحْوًا مِنْ قِيَامِهِ فَكَانَ يَقُولُ فِي سُجُودِهِ: «سُبْحَانَ رَبِّيَ الْأَعْلَى» ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ السُّجُودِ وَكَانَ يَقْعُدُ فِيمَا بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ نَحْوًا مِنْ سُجُودِهِ وَكَانَ يَقُولُ: «رَبِّ اغْفِرْ لِي رَبِّ اغْفِرْ لِي» فَصَلَّى أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ قَرَأَ فِيهِنَّ (الْبَقَرَةَ وَآلَ عِمْرَانَ وَالنِّسَاءَ وَالْمَائِدَةَ أَوِ الْأَنْعَامَ) شَكَّ شُعْبَة) رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Abul Valid at-Tayolisiy bilan Ali ibn al-Jaʼd bizga Shuʼbadan, u Amr ibn Murradan, u ansorlarning mavlosi Abu Hamzadan, u Bani Absdan boʻlgan bir kishidan, u Huzayfadan rivoyat qildiki, u Rasululloh ﷺ kechasi namoz oʻqiyotganlarini koʻrgan. U zot: «Allohu akbar» (uch marta), «Mulk, jabarut, ulugʻlik va azamat egasi» der edilar. Soʻng (namozni) boshlab, Baqarani oʻqidilar, keyin ruku qildilar va rukuʼlari qiyomlariga yaqin (uzun) boʻldi. Rukuʼlarida: «Subhana Robbiyal-aziym, Subhana Robbiyal-aziym (Buyuk Robbim poklik bilan, Buyuk Robbim poklik bilan)» der edilar. Soʻng rukuʼdan boshlarini koʻtardilar va qiyomlari rukuʼlariga yaqin boʻldi, (unda): «Liyrobbiyal-hamd (Robbimga hamd boʻlsin)» der edilar. Soʻng sajda qildilar va sajdalari qiyomlariga yaqin boʻldi, sajdalarida: «Subhana Robbiyal-aʼla (Eng oliy Robbim poklik bilan)» der edilar. Soʻng sajdadan boshlarini koʻtardilar va ikki sajda orasida sajdalariga yaqin (uzun) oʻtirar edilar, (unda): «Robbigʻfir liy, Robbigʻfir liy (Robbim, meni magʻfirat qil, Robbim, meni magʻfirat qil)» der edilar. U zot toʻrt rakaat namoz oʻqidilar va ularda Baqara, Oli Imron, Niso va Moidani — yoki Anʼomni, Shuʼba shak qildi — oʻqidilar.Абул Валид ат-Таёлисий билан Али ибн ал-Жаъд бизга Шуъбадан, у Амр ибн Муррадан, у ансорларнинг мавлоси Абу Ҳамзадан, у Бани Абсдан бўлган бир кишидан, у Ҳузайфадан ривоят қилдики, у Расулуллоҳ ﷺ кечаси намоз ўқиётганларини кўрган. У зот: «Аллоҳу акбар» (уч марта), «Мулк, жабарут, улуғлик ва азамат эгаси» дер эдилар. Сўнг (намозни) бошлаб, Бақарани ўқидилар, кейин руку қилдилар ва рукуълари қиёмларига яқин (узун) бўлди. Рукуъларида: «Субҳана Роббиял-азийм, Субҳана Роббиял-азийм (Буюк Роббим поклик билан, Буюк Роббим поклик билан)» дер эдилар. Сўнг рукуъдан бошларини кўтардилар ва қиёмлари рукуъларига яқин бўлди, (унда): «Лийроббиял-ҳамд (Роббимга ҳамд бўлсин)» дер эдилар. Сўнг сажда қилдилар ва саждалари қиёмларига яқин бўлди, саждаларида: «Субҳана Роббиял-аъла (Энг олий Роббим поклик билан)» дер эдилар. Сўнг саждадан бошларини кўтардилар ва икки сажда орасида саждаларига яқин (узун) ўтирар эдилар, (унда): «Роббиғфир лий, Роббиғфир лий (Роббим, мени мағфират қил, Роббим, мени мағфират қил)» дер эдилар. У зот тўрт ракаат намоз ўқидилар ва уларда Бақара, Оли Имрон, Нисо ва Моидани — ёки Анъомни, Шуъба шак қилди — ўқидилар.
وَعَنْ حُذَيْفَةَ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا حَزَبَهُ أَمْرٌ صَلَّى. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Huzayfa (roziyallohu anhu) aytadi: Nabiy ﷺ ni bir ish tashvishga solsa, namoz oʻqir edilar.Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу) айтади: Набий ﷺ ни бир иш ташвишга солса, намоз ўқир эдилар.
وَعَنْ حُذَيْفَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم: «اقرؤوا الْقُرْآنَ بِلُحُونِ الْعَرَبِ وَأَصْوَاتِهَا وَإِيَّاكُمْ وَلُحُونَ أَهْلِ الْعِشْق وَلُحُون أهل الْكِتَابَيْنِ وسيجي بعدِي قوم يرجعُونَ بِالْقُرْآنِ ترجع الْغِنَاءِ وَالنَّوْحِ لَا يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ مَفْتُونَهٌ قُلُوبُهُمْ وَقُلُوبُ الَّذِينَ يُعْجِبُهُمْ شَأْنُهُمْ» . رَوَاهُ الْبَيْهَقِيُّ فِي شعب الْإِيمَان
Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Qurʼonni arablarning ohanglari va tovushlari bilan oʻqinglar, ishq-muhabbat ahlining ohanglaridan hamda ikki kitob ahlining ohanglaridan saqlaninglar. Mendan keyin bir qavm keladiki, ular Qurʼonni qoʻshiq va yigʻi-noladay hoʻngratib oʻqiydilar; (Qurʼon) ularning tomoqlaridan nariga oʻtmaydi. Ularning qalblari ham, ularning holidan xursand boʻlganlarning qalblari ham fitnaga uchragandir», dedilar. Bayhaqiy «Shuʼab al-iymon»da rivoyat qilgan.Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Қуръонни арабларнинг оҳанглари ва товушлари билан ўқинглар, ишқ-муҳаббат аҳлининг оҳангларидан ҳамда икки китоб аҳлининг оҳангларидан сақланинглар. Мендан кейин бир қавм келадики, улар Қуръонни қўшиқ ва йиғи-ноладай ҳўнгратиб ўқийдилар; (Қуръон) уларнинг томоқларидан нарига ўтмайди. Уларнинг қалблари ҳам, уларнинг ҳолидан хурсанд бўлганларнинг қалблари ҳам фитнага учрагандир», дедилар. Байҳақий «Шуъаб ал-иймон»да ривоят қилган.
وَعَنْ حُذَيْفَةَ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أَخَذَ مَضْجَعَهُ مِنَ اللَّيْلِ وَضَعَ يَدَهُ تَحْتَ خَدِّهِ ثُمَّ يَقُولُ: «اللَّهُمَّ بِاسْمِكَ أَمُوتُ وَأَحْيَا» . وَإِذَا اسْتَيْقَظَ قَالَ: «الْحَمْدُ الله الَّذِي أَحْيَانًا بَعْدَمَا مَا أماتنا وَإِلَيْهِ النشور» . رَوَاهُ البُخَارِيّ وَمُسلم عَن الْبَراء
(Huzayfa (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ kechasi oʻrinlariga yotganlarida, qoʻllarini yonoqlari ostiga qoʻyib, soʻng: «Allohumma bismika amutu va ahya» (Allohim, Sening isming bilan oʻlaman va tirilaman) der edilar; uygʻonganlarida esa: «Alhamdu lillahillaziy ahyana baʼda ma amatana va ilayhin-nushur» (Bizni oʻldirgandan soʻng tiriltirgan Allohga hamd boʻlsin; qaytish ham Unga (boʻladi)) der edilar.(Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу) айтди:) Пайғамбар ﷺ кечаси ўринларига ётганларида, қўлларини ёноқлари остига қўйиб, сўнг: «Аллоҳумма бисмика амуту ва аҳя» (Аллоҳим, Сенинг исминг билан ўламан ва тириламан) дер эдилар; уйғонганларида эса: «Алҳамду лиллаҳиллазий аҳяна баъда ма аматана ва илайҳин-нушур» (Бизни ўлдиргандан сўнг тирилтирган Аллоҳга ҳамд бўлсин; қайтиш ҳам Унга (бўлади)) дер эдилар.
وَعَنْ حُذَيْفَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَنَامَ وَضَعَ يَدَهُ تَحْتَ رَأْسِهِ ثُمَّ قَالَ: «اللَّهُمَّ قِنِي عَذَابَكَ يَوْمَ تَجْمَعُ عِبَادَكَ أَوْ تَبْعَثُ عِبَادَكَ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ وَرَوَاهُ أَحْمد عَن الْبَراء
Huzayfa ibn al-Yamon (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ uxlamoqchi boʻlganlarida qoʻllarini boshlarining tagiga qoʻyib, soʻng: «Allohim, bandalaringni toʻplaydigan (yoki bandalaringni qayta tiriltiradigan) kuningda meni azobingdan saqlagin», deb aytar edilar. (Abu Iso) aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Ҳузайфа ибн ал-Ямон (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ ухламоқчи бўлганларида қўлларини бошларининг тагига қўйиб, сўнг: «Аллоҳим, бандаларингни тўплайдиган (ёки бандаларингни қайта тирилтирадиган) кунингда мени азобингдан сақлагин», деб айтар эдилар. (Абу Исо) айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
وَعَنْ حُذَيْفَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا يَنْبَغِي لِلْمُؤْمِنِ أَنْ يُذِلَّ نَفْسَهُ» . قَالُوا: وَكَيْفَ يُذِلُّ نَفْسَهُ؟ قَالَ: «يَتَعَرَّضُ مِنَ الْبَلَاءِ لِمَا لَا يُطِيقُ» رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ وَالْبَيْهَقِيُّ فِي شُعَبِ الْإِيمَانِ. وَقَالَ التِّرْمِذِيُّ: هَذَا حَدِيث حسن غَرِيب
Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Moʻminga oʻzini xorlash yarashmaydi», dedilar. Ular: «U oʻzini qanday xorlaydi?» deyishdi. U zot: «Koʻtara olmaydigan baloga oʻzini duchor qilishi bilan», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir.Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Мўминга ўзини хорлаш ярашмайди», дедилар. Улар: «У ўзини қандай хорлайди?» дейишди. У зот: «Кўтара олмайдиган балога ўзини дучор қилиши билан», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир.