Yala ibn Umayya

حَدَّثَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ، أَنْبَأَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي عَمَّارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بَابَيْهِ، عَنْ يَعْلَى بْنِ أُمَيَّةَ، قَالَ سَأَلْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ قُلْتُ ‏{‏لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنْ الصَّلَاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَكُمْ الَّذِينَ كَفَرُوا‏}‏ وَقَدْ أَمَّنَ اللَّهُ النَّاسَ فَقَالَ لِي عُمَرُ عَجِبْتُ مِمَّا عَجِبْتَ مِنْهُ فَسَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ صَدَقَةٌ تَصَدَّقَ اللَّهُ بِهَا عَلَيْكُمْ فَاقْبَلُوا صَدَقَتَهُ‏.‏

Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Yaʼlo ibn Umayya aytdi: «Men Umar ibn al-Xattobdan soʻrab: ‹{Agar kofir boʻlganlar sizni fitnaga solishlaridan qoʻrqsangiz, namozni qasr qilishingizda (qisqartirishingizda) sizga gunoh yoʻqdir} (Niso 101), holbuki Alloh odamlarni omon qildi-ku›, dedim. Shunda Umar menga: ‹Men ham sen ajablanayotgan narsadan ajablanib, Rasululloh ﷺ dan bu haqda soʻragan edim. U zot: Bu Allohning sizlarga qilgan sadaqasidir, bas, Uning sadaqasini qabul qilinglar, dedilar›, dedi.»Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Яъло ибн Умайя айтди: «Мен Умар ибн ал-Хаттобдан сўраб: ‹{Агар кофир бўлганлар сизни фитнага солишларидан қўрқсангиз, намозни қаср қилишингизда (қисқартиришингизда) сизга гуноҳ йўқдир} (Нисо 101), ҳолбуки Аллоҳ одамларни омон қилди-ку›, дедим. Шунда Умар менга: ‹Мен ҳам сен ажабланаётган нарсадан ажабланиб, Расулуллоҳ ﷺ дан бу ҳақда сўраган эдим. У зот: Бу Аллоҳнинг сизларга қилган садақасидир, бас, Унинг садақасини қабул қилинглар, дедилар›, деди.»

حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي عَمَّارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بَابَيْهِ، عَنْ يَعْلَى بْنِ أُمَيَّةَ، قَالَ قُلْتُ لِعُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِقْصَارُ النَّاسِ الصَّلَاةَ الْيَوْمَ وَإِنَّمَا قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ ‏{‏إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَكُمْ الَّذِينَ كَفَرُوا‏}‏ فَقَدْ ذَهَبَ ذَاكَ الْيَوْمَ فَقَالَ عَجِبْتُ مِمَّا عَجِبْتَ مِنْهُ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ صَدَقَةٌ تَصَدَّقَ اللَّهُ بِهَا عَلَيْكُمْ فَاقْبَلُوا صَدَقَتَهُ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَنْبَأَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ سَمِعْتُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي عَمَّارٍ يُحَدِّثُ فَذَكَرَهُ‏.‏

Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi unga: «Bugun odamlar namozni qisqartirmoqdalar, holbuki Alloh azza va jalla: {Kofir boʻlgan kimsalar sizlarni fitnaga solishlaridan qoʻrqsangiz}, degan edi, endi u kunlar oʻtib ketdi-ku», dedi. Shunda Umar: «Men ham sen taajjublangan narsaga taajjublangan edim. Buni Rasulullohga ﷺ aytgan edim, u zot: ‹Bu Alloh sizlarga ehson qilgan sadaqadir, uning sadaqasini qabul qilinglar›, dedilar», deb javob berdi.Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир киши унга: «Бугун одамлар намозни қисқартирмоқдалар, ҳолбуки Аллоҳ азза ва жалла: {Кофир бўлган кимсалар сизларни фитнага солишларидан қўрқсангиз}, деган эди, энди у кунлар ўтиб кетди-ку», деди. Шунда Умар: «Мен ҳам сен таажжубланган нарсага таажжубланган эдим. Буни Расулуллоҳга ﷺ айтган эдим, у зот: ‹Бу Аллоҳ сизларга эҳсон қилган садақадир, унинг садақасини қабул қилинглар›, дедилар», деб жавоб берди.

حَدَّثَنَا رَوْحٌ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ عَتِيقٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بَابَيْهِ، عَنْ بَعْضِ بَنِي يَعْلَى، عَنْ يَعْلَى بْنِ أُمَيَّةَ، قَالَ طُفْتُ مَعَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَاسْتَلَمَ الرُّكْنَ قَالَ يَعْلَى فَكُنْتُ مِمَّا يَلِي الْبَيْتَ فَلَمَّا بَلَغْتُ الرُّكْنَ الْغَرْبِيَّ الَّذِي يَلِي الْأَسْوَدَ جَرَرْتُ بِيَدِهِ لِيَسْتَلِمَ فَقَالَ مَا شَأْنُكَ فَقُلْتُ أَلَا تَسْتَلِمُ قَالَ أَلَمْ تَطُفْ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ بَلَى فَقَالَ أَفَرَأَيْتَهُ يَسْتَلِمُ هَذَيْنِ الرُّكْنَيْنِ الْغَرْبِيَّيْنِ قَالَ فَقُلْتُ لَا قَالَ أَفَلَيْسَ لَكَ فِيهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ قَالَ قُلْتُ بَلَى قَالَ فَانْفُذْ عَنْكَ‏.‏

Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Yaʼlo ibn Umayya u bilan tavof qildi, u ruknni istilom qildi. Yaʼlo Kaʼba tomonda edi, gʻarbiy ruknga, yaʼni Hajar al-Asvadga yaqin ruknga yetganida, uni istilom qilsin deb qoʻlidan tortdi. Umar: «Nima boʻldi senga?» dedi. Yaʼlo: «Buni istilom qilmaysanmi?» dedi. Umar: «Sen Rasululloh ﷺ bilan tavof qilmaganmiding?» dedi. U: «Ha, qilganman», dedi. Umar: «U zotni mana shu ikki gʻarbiy ruknni istilom qilayotganini koʻrganmiding?» dedi. U: «Yoʻq», dedi. Umar: «U zotda sen uchun goʻzal namuna yoʻqmi?» dedi. U: «Ha, bor», dedi. Umar: «Unda uni tark et va oʻt», dedi.Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Яъло ибн Умайя у билан тавоф қилди, у рукнни истилом қилди. Яъло Каъба томонда эди, ғарбий рукнга, яъни Ҳажар ал-Асвадга яқин рукнга етганида, уни истилом қилсин деб қўлидан тортди. Умар: «Нима бўлди сенга?» деди. Яъло: «Буни истилом қилмайсанми?» деди. Умар: «Сен Расулуллоҳ ﷺ билан тавоф қилмаганмидинг?» деди. У: «Ҳа, қилганман», деди. Умар: «У зотни мана шу икки ғарбий рукнни истилом қилаётганини кўрганмидинг?» деди. У: «Йўқ», деди. Умар: «У зотда сен учун гўзал намуна йўқми?» деди. У: «Ҳа, бор», деди. Умар: «Унда уни тарк эт ва ўт», деди.