حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحِيمِ بْنُ مُطَرِّفٍ الرُّؤَاسِيُّ، حَدَّثَنَا عِيسَى، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ أَرَادَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَكْتُبَ إِلَى بَعْضِ الأَعَاجِمِ فَقِيلَ لَهُ إِنَّهُمْ لاَ يَقْرَءُونَ كِتَابًا إِلاَّ بِخَاتَمٍ فَاتَّخَذَ خَاتَمًا مِنْ فِضَّةٍ وَنَقَشَ فِيهِ ‏"‏ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏ ‏.‏

Abdurrahim ibn Mutarrif ar-Ruosiy, unga Iyso, unga Said, unga Qatoda, unga Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) rivoyat qilib aytdi: «Rasululloh ﷺ baʼzi ajamlarga (forslarga) maktub yozmoqchi boʻldilar. Shunda u zotga: ‹Ular muhrsiz hech qanday maktubni oʻqimaydilar›, deyildi. Bas, u zot kumushdan bir uzuk (muhr) yasatib, unga ‹Muhammadun Rasululloh› deb naqsh oʻydirdilar».Абдурраҳим ибн Мутарриф ар-Руосий, унга Ийсо, унга Саид, унга Қатода, унга Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу) ривоят қилиб айтди: «Расулуллоҳ ﷺ баъзи ажамларга (форсларга) мактуб ёзмоқчи бўлдилар. Шунда у зотга: ‹Улар муҳрсиз ҳеч қандай мактубни ўқимайдилар›, дейилди. Бас, у зот кумушдан бир узук (муҳр) ясатиб, унга ‹Муҳаммадун Расулуллоҳ› деб нақш ўйдирдилар».

حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَقِيَّةَ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، بِمَعْنَى حَدِيثِ عِيسَى بْنِ يُونُسَ زَادَ فَكَانَ فِي يَدِهِ حَتَّى قُبِضَ وَفِي يَدِ أَبِي بَكْرٍ حَتَّى قُبِضَ وَفِي يَدِ عُمَرَ حَتَّى قُبِضَ وَفِي يَدِ عُثْمَانَ فَبَيْنَمَا هُوَ عِنْدَ بِئْرٍ إِذْ سَقَطَ فِي الْبِئْرِ فَأَمَرَ بِهَا فَنُزِحَتْ فَلَمْ يُقْدَرْ عَلَيْهِ ‏.‏

Vahb ibn Baqiyya, unga Xolid, unga Said, unga Qatoda, unga Anas (roziyallohu anhu) Iyso ibn Yunus hadisining maʼnosida rivoyat qildi va unga shuni ziyoda qildi: «Bas, u (uzuk) u zot vafot etgunlariga qadar qoʻllarida boʻldi, soʻngra Abu Bakr vafot etguniga qadar uning qoʻlida, soʻngra Umar vafot etguniga qadar uning qoʻlida, soʻngra Usmonning qoʻlida boʻldi. Bir kuni u quduq yonida turganida, (uzuk) quduqqa tushib ketdi. Bas, u buyurib, (quduq suvini) tortib chiqartirdi, ammo uni topishga qodir boʻlinmadi (topilmadi)».Ваҳб ибн Бақийя, унга Холид, унга Саид, унга Қатода, унга Анас (розияллоҳу анҳу) Ийсо ибн Юнус ҳадисининг маъносида ривоят қилди ва унга шуни зиёда қилди: «Бас, у (узук) у зот вафот этгунларига қадар қўлларида бўлди, сўнгра Абу Бакр вафот этгунига қадар унинг қўлида, сўнгра Умар вафот этгунига қадар унинг қўлида, сўнгра Усмоннинг қўлида бўлди. Бир куни у қудуқ ёнида турганида, (узук) қудуққа тушиб кетди. Бас, у буюриб, (қудуқ сувини) тортиб чиқартирди, аммо уни топишга қодир бўлинмади (топилмади)».

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَأَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَنَسٌ، قَالَ كَانَ خَاتَمُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنْ وَرِقٍ فَصُّهُ حَبَشِيٌّ ‏.‏

Qutayba ibn Said va Ahmad ibn Solih, ularga Ibn Vahb, unga Yunus ibn Yazid, unga Ibn Shihob (az-Zuhriy) rivoyat qildi. U aytdi: Menga Anas (roziyallohu anhu) rivoyat qilib aytdi: «Nabiy ﷺ ning uzuklari kumushdan boʻlib, uning koʻzi habashiy (qora tosh) edi».Қутайба ибн Саид ва Аҳмад ибн Солиҳ, уларга Ибн Ваҳб, унга Юнус ибн Язид, унга Ибн Шиҳоб (аз-Зуҳрий) ривоят қилди. У айтди: Менга Анас (розияллоҳу анҳу) ривоят қилиб айтди: «Набий ﷺ нинг узуклари кумушдан бўлиб, унинг кўзи ҳабаший (қора тош) эди».

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ الطَّوِيلُ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كَانَ خَاتَمُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنْ فِضَّةٍ كُلُّهُ فَصُّهُ مِنْهُ ‏.‏

Ahmad ibn Yunus, unga Zuhayr, unga Humayd at-Taviyl, unga Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) rivoyat qilib aytdi: «Nabiy ﷺ ning uzuklari butunlay kumushdan boʻlib, uning koʻzi ham oʻzidan (kumushdan) edi».Аҳмад ибн Юнус, унга Зуҳайр, унга Ҳумайд ат-Тавийл, унга Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу) ривоят қилиб айтди: «Набий ﷺ нинг узуклари бутунлай кумушдан бўлиб, унинг кўзи ҳам ўзидан (кумушдан) эди».

حَدَّثَنَا نُصَيْرُ بْنُ الْفَرَجِ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ اتَّخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَاتَمًا مِنْ ذَهَبٍ وَجَعَلَ فَصَّهُ مِمَّا يَلِي بَطْنَ كَفِّهِ وَنَقَشَ فِيهِ ‏"‏ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏ ‏.‏ فَاتَّخَذَ النَّاسُ خَوَاتِمَ الذَّهَبِ فَلَمَّا رَآهُمْ قَدِ اتَّخَذُوهَا رَمَى بِهِ وَقَالَ ‏"‏ لاَ أَلْبَسُهُ أَبَدًا ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ اتَّخَذَ خَاتَمًا مِنْ فِضَّةٍ نَقَشَ فِيهِ ‏"‏ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ لَبِسَ الْخَاتَمَ بَعْدَهُ أَبُو بَكْرٍ ثُمَّ لَبِسَهُ بَعْدَ أَبِي بَكْرٍ عُمَرُ ثُمَّ لَبِسَهُ بَعْدَهُ عُثْمَانُ حَتَّى وَقَعَ فِي بِئْرِ أَرِيسَ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَلَمْ يَخْتَلِفِ النَّاسُ عَلَى عُثْمَانَ حَتَّى سَقَطَ الْخَاتَمُ مِنْ يَدِهِ ‏.‏

Nusayr ibn al-Faraj, unga Abu Usoma, unga Ubaydulloh, unga Nofeʼ, unga Ibn Umar (roziyallohu anhumo) rivoyat qilib aytdi: «Rasululloh ﷺ oltindan bir uzuk yasatib, uning koʻzini kaftlarining ichki tomoniga qaratdilar va unga ‹Muhammadun Rasululloh› deb naqsh oʻydirdilar. Bas, odamlar ham oltin uzuklar taqib oldilar. U zot ularning (uzuklar) taqib olganliklarini koʻrganlarida, uni (uzukni) uloqtirib tashladilar va: ‹Buni hech qachon taqmayman›, dedilar. Soʻngra kumushdan bir uzuk yasatib, unga ‹Muhammadun Rasululloh› deb naqsh oʻydirdilar. Soʻngra u zotdan keyin uni Abu Bakr taqdi, Abu Bakrdan keyin uni Umar taqdi, soʻngra undan keyin uni Usmon taqdi, toki u (uzuk) Aris qudugʻiga tushib ketgunga qadar». Abu Dovud aytdi: Odamlar Usmon haqida (uning xalifaligida) uzuk uning qoʻlidan tushib ketgunga qadar ixtilof qilmaganlar.Нусайр ибн ал-Фараж, унга Абу Усома, унга Убайдуллоҳ, унга Нофеъ, унга Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) ривоят қилиб айтди: «Расулуллоҳ ﷺ олтиндан бир узук ясатиб, унинг кўзини кафтларининг ички томонига қаратдилар ва унга ‹Муҳаммадун Расулуллоҳ› деб нақш ўйдирдилар. Бас, одамлар ҳам олтин узуклар тақиб олдилар. У зот уларнинг (узуклар) тақиб олганликларини кўрганларида, уни (узукни) улоқтириб ташладилар ва: ‹Буни ҳеч қачон тақмайман›, дедилар. Сўнгра кумушдан бир узук ясатиб, унга ‹Муҳаммадун Расулуллоҳ› деб нақш ўйдирдилар. Сўнгра у зотдан кейин уни Абу Бакр тақди, Абу Бакрдан кейин уни Умар тақди, сўнгра ундан кейин уни Усмон тақди, токи у (узук) Арис қудуғига тушиб кетгунга қадар». Абу Довуд айтди: Одамлар Усмон ҳақида (унинг халифалигида) узук унинг қўлидан тушиб кетгунга қадар ихтилоф қилмаганлар.

حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ أَيُّوبَ بْنِ مُوسَى، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، فِي هَذَا الْخَبَرِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَنَقَشَ فِيهِ ‏"‏ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏ ‏.‏ وَقَالَ ‏"‏ لاَ يَنْقُشْ أَحَدٌ عَلَى نَقْشِ خَاتَمِي هَذَا ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ سَاقَ الْحَدِيثَ ‏.‏

Usmon ibn Abu Shayba, unga Sufyon ibn Uyayna, unga Ayyub ibn Muso, unga Nofeʼ, unga Ibn Umar (roziyallohu anhumo) Nabiy ﷺ dan shu xabarni rivoyat qildi: «Bas, u zot unga ‹Muhammadun Rasululloh› deb naqsh oʻydirdilar va: ‹Hech kim mening ushbu uzugimning naqshiga oʻxshatib naqsh oʻymasin›, dedilar». Soʻngra hadisni davom ettirdi.Усмон ибн Абу Шайба, унга Суфён ибн Уяйна, унга Айюб ибн Мусо, унга Нофеъ, унга Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) Набий ﷺ дан шу хабарни ривоят қилди: «Бас, у зот унга ‹Муҳаммадун Расулуллоҳ› деб нақш ўйдирдилар ва: ‹Ҳеч ким менинг ушбу узугимнинг нақшига ўхшатиб нақш ўймасин›, дедилар». Сўнгра ҳадисни давом эттирди.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ فَارِسٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، بِهَذَا الْخَبَرِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَالْتَمَسُوهُ فَلَمْ يَجِدُوهُ فَاتَّخَذَ عُثْمَانُ خَاتَمًا وَنَقَشَ فِيهِ ‏"‏ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَكَانَ يَخْتِمُ بِهِ أَوْ يَتَخَتَّمُ بِهِ ‏.‏

Muhammad ibn Yahyo ibn Foris, unga Abu Osim, unga Mugʻiyra ibn Ziyod, unga Nofeʼ, unga Ibn Umar (roziyallohu anhumo) Nabiy ﷺ dan shu xabarni rivoyat qildi. U aytdi: «Bas, ular uni (qudukka tushgan uzukni) qidirdilar, ammo topa olmadilar. Shunda Usmon bir uzuk yasatib, unga ‹Muhammadun Rasululloh› deb naqsh oʻydirdi». Rivoyat qiluvchi aytdi: U (Usmon) u bilan muhr bosar yoki uni taqib yurar edi.Муҳаммад ибн Яҳё ибн Форис, унга Абу Осим, унга Муғийра ибн Зиёд, унга Нофеъ, унга Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) Набий ﷺ дан шу хабарни ривоят қилди. У айтди: «Бас, улар уни (қудукка тушган узукни) қидирдилар, аммо топа олмадилар. Шунда Усмон бир узук ясатиб, унга ‹Муҳаммадун Расулуллоҳ› деб нақш ўйдирди». Ривоят қилувчи айтди: У (Усмон) у билан муҳр босар ёки уни тақиб юрар эди.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ، لُوَيْنٌ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّهُ رَأَى فِي يَدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم خَاتَمًا مِنْ وَرِقٍ يَوْمًا وَاحِدًا فَصَنَعَ النَّاسُ فَلَبِسُوا وَطَرَحَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَطَرَحَ النَّاسُ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ عَنِ الزُّهْرِيِّ زِيَادُ بْنُ سَعْدٍ وَشُعَيْبٌ وَابْنُ مُسَافِرٍ كُلُّهُمْ قَالَ مِنْ وَرِقٍ ‏.‏

Muhammad ibn Sulaymon — Luvayn, unga Ibrohim ibn Saʼd, unga Ibn Shihob (az-Zuhriy), unga Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki, u bir kuni Nabiy ﷺ ning qoʻllarida kumushdan bir uzukni koʻrdi. Bas, odamlar (uzuk) yasab taqib oldilar. Soʻngra Nabiy ﷺ uni (uzukni) tashladilar, odamlar ham tashladilar. Abu Dovud aytdi: Uni az-Zuhriydan Ziyod ibn Saʼd, Shuʼayb va Ibn Musofir rivoyat qildilar; ularning barchasi: «Kumushdan», dedilar.Муҳаммад ибн Сулаймон — Лувайн, унга Иброҳим ибн Саъд, унга Ибн Шиҳоб (аз-Зуҳрий), унга Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу) ривоят қилдики, у бир куни Набий ﷺ нинг қўлларида кумушдан бир узукни кўрди. Бас, одамлар (узук) ясаб тақиб олдилар. Сўнгра Набий ﷺ уни (узукни) ташладилар, одамлар ҳам ташладилар. Абу Довуд айтди: Уни аз-Зуҳрийдан Зиёд ибн Саъд, Шуъайб ва Ибн Мусофир ривоят қилдилар; уларнинг барчаси: «Кумушдан», дедилар.

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ، قَالَ سَمِعْتُ الرُّكَيْنَ بْنَ الرَّبِيعِ، يُحَدِّثُ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ حَسَّانَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ حَرْمَلَةَ، أَنَّ ابْنَ مَسْعُودٍ، كَانَ يَقُولُ كَانَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَكْرَهُ عَشْرَ خِلاَلٍ الصُّفْرَةَ - يَعْنِي الْخَلُوقَ - وَتَغْيِيرَ الشَّيْبِ وَجَرَّ الإِزَارِ وَالتَّخَتُّمَ بِالذَّهَبِ وَالتَّبَرُّجَ بِالزِّينَةِ لِغَيْرِ مَحِلِّهَا وَالضَّرْبَ بِالْكِعَابِ وَالرُّقَى إِلاَّ بِالْمُعَوِّذَاتِ وَعَقْدَ التَّمَائِمِ وَعَزْلَ الْمَاءِ لِغَيْرِ أَوْ غَيْرِ مَحِلِّهِ أَوْ عَنْ مَحِلِّهِ وَفَسَادَ الصَّبِيِّ غَيْرَ مُحَرِّمِهِ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ انْفَرَدَ بِإِسْنَادِ هَذَا الْحَدِيثِ أَهْلُ الْبَصْرَةِ وَاللَّهُ أَعْلَمُ ‏.‏

Musaddad, unga al-Muʼtamir rivoyat qildi. U aytdi: Men ar-Rukayn ibn ar-Rabiʼning al-Qosim ibn Hassondan, uning Abdurrahmon ibn Harmaladan rivoyat qilib aytayotganini eshitdim: Ibn Masʼud (roziyallohu anhu) shunday derdi: «Allohning Nabiysi ﷺ oʻnta narsani yomon koʻrar edilar: sariq rangni — yaʼni xaluqni (zaʼfaron boʻyogʻini), oq sochni (oqargan soch-soqolni) oʻzgartirishni, izorni (etakni) sudrab yurishni, oltin uzuk taqishni, ayolning ziynatini noma harom kishilar oldida koshif qilishini (yot kishilarga koʻz-koʻz qilishini), oshiq (suyak) bilan qimor oʻynashni, muavvizatlardan boshqa narsa bilan duo-ruqya qilishni, tumorlar bogʻlashni, suvni (nutfani) oʻrnidan boshqa joyga toʻkishni (azl qilishni) va emizikli ayolga yaqinlik qilib bolasiga ziyon yetkazishni — biroq buni harom deb eʼlon qilmadilar». Abu Dovud aytdi: Ushbu hadisning isnodini Basra ahli yakka oʻzlari rivoyat qildilar, Alloh aʼlam.Мусаддад, унга ал-Муътамир ривоят қилди. У айтди: Мен ар-Рукайн ибн ар-Рабиънинг ал-Қосим ибн Ҳассондан, унинг Абдурраҳмон ибн Ҳармаладан ривоят қилиб айтаётганини эшитдим: Ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу) шундай дерди: «Аллоҳнинг Набийси ﷺ ўнта нарсани ёмон кўрар эдилар: сариқ рангни — яъни халуқни (заъфарон бўёғини), оқ сочни (оқарган соч-соқолни) ўзгартиришни, изорни (этакни) судраб юришни, олтин узук тақишни, аёлнинг зийнатини нома ҳаром кишилар олдида кошиф қилишини (ёт кишиларга кўз-кўз қилишини), ошиқ (суяк) билан қимор ўйнашни, муаввизатлардан бошқа нарса билан дуо-руқя қилишни, туморлар боғлашни, сувни (нутфани) ўрнидан бошқа жойга тўкишни (азл қилишни) ва эмизикли аёлга яқинлик қилиб боласига зиён етказишни — бироқ буни ҳаром деб эълон қилмадилар». Абу Довуд айтди: Ушбу ҳадиснинг иснодини Басра аҳли якка ўзлари ривоят қилдилар, Аллоҳ аълам.

حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ أَبِي رِزْمَةَ، - الْمَعْنَى - أَنَّ زَيْدَ بْنَ حُبَابٍ، أَخْبَرَهُمْ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُسْلِمٍ السُّلَمِيِّ الْمَرْوَزِيِّ أَبِي طَيْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُرَيْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَجُلاً، جَاءَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَعَلَيْهِ خَاتَمٌ مِنْ شَبَهٍ فَقَالَ لَهُ ‏"‏ مَا لِي أَجِدُ مِنْكَ رِيحَ الأَصْنَامِ ‏"‏ ‏.‏ فَطَرَحَهُ ثُمَّ جَاءَ وَعَلَيْهِ خَاتَمٌ مِنْ حَدِيدٍ فَقَالَ ‏"‏ مَا لِي أَرَى عَلَيْكَ حِلْيَةَ أَهْلِ النَّارِ ‏"‏ ‏.‏ فَطَرَحَهُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مِنْ أَىِّ شَىْءٍ أَتَّخِذُهُ قَالَ ‏"‏ اتَّخِذْهُ مِنْ وَرِقٍ وَلاَ تُتِمَّهُ مِثْقَالاً ‏"‏ ‏.‏ وَلَمْ يَقُلْ مُحَمَّدٌ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُسْلِمٍ ‏.‏ وَلَمْ يَقُلِ الْحَسَنُ السُّلَمِيِّ الْمَرْوَزِيِّ ‏.‏

al-Hasan ibn Ali va Muhammad ibn Abdulaziz ibn Abu Rizma — maʼnosi bir — Zayd ibn Hubob ularga Abdulloh ibn Muslim as-Sulamiy al-Marvaziy Abu Toybadan, u Abdulloh ibn Buraydadan, u otasidan (roziyallohu anhu) rivoyat qilib xabar berdi: Bir kishi Nabiy ﷺ ning huzurlariga keldi, ustida shabahdan (sariq misdan) yasalgan uzuk bor edi. Bas, u zot unga: «Nega men sendan butlarning hidini topyapman?» dedilar. Shunda u uni (uzukni) tashladi. Soʻngra u temirdan yasalgan uzuk taqib keldi. Bas, u zot: «Nega men sening ustingda doʻzax ahlining bezagini koʻryapman?» dedilar. U buni ham tashladi va: «Ey Rasululloh, qaysi narsadan (uzuk) yasab olay?» dedi. U zot: «Uni kumushdan yasab ol, ammo uni bir misqolga yetkazma», dedilar. Muhammad: «Abdulloh ibn Muslim», demadi; al-Hasan: «as-Sulamiy al-Marvaziy», demadi.ал-Ҳасан ибн Али ва Муҳаммад ибн Абдулазиз ибн Абу Ризма — маъноси бир — Зайд ибн Ҳубоб уларга Абдуллоҳ ибн Муслим ас-Суламий ал-Марвазий Абу Тойбадан, у Абдуллоҳ ибн Бурайдадан, у отасидан (розияллоҳу анҳу) ривоят қилиб хабар берди: Бир киши Набий ﷺ нинг ҳузурларига келди, устида шабаҳдан (сариқ мисдан) ясалган узук бор эди. Бас, у зот унга: «Нега мен сендан бутларнинг ҳидини топяпман?» дедилар. Шунда у уни (узукни) ташлади. Сўнгра у темирдан ясалган узук тақиб келди. Бас, у зот: «Нега мен сенинг устингда дўзах аҳлининг безагини кўряпман?» дедилар. У буни ҳам ташлади ва: «Эй Расулуллоҳ, қайси нарсадан (узук) ясаб олай?» деди. У зот: «Уни кумушдан ясаб ол, аммо уни бир мисқолга етказма», дедилар. Муҳаммад: «Абдуллоҳ ибн Муслим», демади; ал-Ҳасан: «ас-Суламий ал-Марвазий», демади.

حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُثَنَّى، وَزِيَادُ بْنُ يَحْيَى، وَالْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، قَالُوا حَدَّثَنَا سَهْلُ بْنُ حَمَّادٍ أَبُو عَتَّابٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مَكِينٍ، نُوحُ بْنُ رَبِيعَةَ حَدَّثَنِي إِيَاسُ بْنُ الْحَارِثِ بْنِ الْمُعَيْقِيبِ، وَجَدُّهُ، مِنْ قِبَلِ أُمِّهِ أَبُو ذُبَابٍ عَنْ جَدِّهِ، قَالَ كَانَ خَاتَمُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنْ حَدِيدٍ مَلْوِيٌّ عَلَيْهِ فِضَّةٌ ‏.‏ قَالَ فَرُبَّمَا كَانَ فِي يَدِهِ قَالَ وَكَانَ الْمُعَيْقِيبُ عَلَى خَاتَمِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ‏.‏

Ibn al-Musanno, Ziyod ibn Yahyo va al-Hasan ibn Ali rivoyat qilib aytdilar: Bizga Sahl ibn Hammod Abu Attob, unga Abu Makiyn — Nuh ibn Rabiʼa, unga Iyos ibn al-Horis ibn al-Muayqib — uning ona tomonidan bobosi Abu Zubob edi — bobosidan rivoyat qilib aytdi: «Nabiy ﷺ ning uzuklari temirdan boʻlib, ustiga kumush yopilgan (qoplangan) edi». U aytdi: Baʼzan u (uzuk) mening qoʻlimda boʻlardi. U aytdi: al-Muayqib Nabiy ﷺ ning muhrlari (uzuklari) ustidan masʼul edi.Ибн ал-Мусанно, Зиёд ибн Яҳё ва ал-Ҳасан ибн Али ривоят қилиб айтдилар: Бизга Саҳл ибн Ҳаммод Абу Аттоб, унга Абу Макийн — Нуҳ ибн Рабиъа, унга Иёс ибн ал-Ҳорис ибн ал-Муайқиб — унинг она томонидан бобоси Абу Зубоб эди — бобосидан ривоят қилиб айтди: «Набий ﷺ нинг узуклари темирдан бўлиб, устига кумуш ёпилган (қопланган) эди». У айтди: Баъзан у (узук) менинг қўлимда бўларди. У айтди: ал-Муайқиб Набий ﷺ нинг муҳрлари (узуклари) устидан масъул эди.

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، حَدَّثَنَا عَاصِمُ بْنُ كُلَيْبٍ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ عَلِيٍّ، - رضى الله عنه - قَالَ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ قُلِ اللَّهُمَّ اهْدِنِي وَسَدِّدْنِي وَاذْكُرْ بِالْهِدَايَةِ هِدَايَةَ الطَّرِيقِ وَاذْكُرْ بِالسَّدَادِ تَسْدِيدَكَ السَّهْمَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ وَنَهَانِي أَنْ أَضَعَ الْخَاتَمَ فِي هَذِهِ أَوْ فِي هَذِهِ لِلسَّبَّابَةِ وَالْوُسْطَى - شَكَّ عَاصِمٌ - وَنَهَانِي عَنِ الْقَسِّيَّةِ وَالْمِيثَرَةِ ‏.‏ قَالَ أَبُو بُرْدَةَ فَقُلْنَا لِعَلِيٍّ مَا الْقَسِّيَّةُ قَالَ ثِيَابٌ تَأْتِينَا مِنَ الشَّامِ أَوْ مِنْ مِصْرَ مُضَلَّعَةٌ فِيهَا أَمْثَالُ الأُتْرُجِّ قَالَ وَالْمِيثَرَةُ شَىْءٌ كَانَتْ تَصْنَعُهُ النِّسَاءُ لِبُعُولَتِهِنَّ ‏.‏

Musaddad, unga Bishr ibn al-Mufazzal, unga Osim ibn Kulayb, unga Abu Burda, unga Ali (roziyallohu anhu) rivoyat qilib aytdi: Rasululloh ﷺ menga: «‹Allohumma-hdiniy va saddidniy› deb ayt. Hidoyat (deganda) yoʻlning toʻgʻriligini esla, sadod (toʻgʻrilik deganda) oʻqni nishonga toʻgʻrilab otishingni esla», dedilar. U (Ali) aytdi: Va u zot meni uzukni mana bunga yoki mana bunga — koʻrsatkich va oʻrta barmoqqa — taqishimdan qaytardilar. Osim shak qildi. Yana meni qassiy (ipak aralash kiyim) va miysaradan qaytardilar. Abu Burda aytdi: Biz Aliga: «Qassiy nima?» dedik. U: «Bizga Shomdan yoki Misrdan keladigan, turunj (sitrus mevasi) naqshlari kabi yoʻl-yoʻl chizilgan matolardir», dedi. U aytdi: Miysara esa ayollar erlari uchun yasaydigan bir narsa edi.Мусаддад, унга Бишр ибн ал-Муфаззал, унга Осим ибн Кулайб, унга Абу Бурда, унга Али (розияллоҳу анҳу) ривоят қилиб айтди: Расулуллоҳ ﷺ менга: «‹Аллоҳумма-ҳдиний ва саддидний› деб айт. Ҳидоят (деганда) йўлнинг тўғрилигини эсла, садод (тўғрилик деганда) ўқни нишонга тўғрилаб отишингни эсла», дедилар. У (Али) айтди: Ва у зот мени узукни мана бунга ёки мана бунга — кўрсаткич ва ўрта бармоққа — тақишимдан қайтардилар. Осим шак қилди. Яна мени қассий (ипак аралаш кийим) ва мийсарадан қайтардилар. Абу Бурда айтди: Биз Алига: «Қассий нима?» дедик. У: «Бизга Шомдан ёки Мисрдан келадиган, турунж (ситрус меваси) нақшлари каби йўл-йўл чизилган матолардир», деди. У айтди: Мийсара эса аёллар эрлари учун ясайдиган бир нарса эди.

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ، عَنْ شَرِيكِ بْنِ أَبِي نَمِرٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حُنَيْنٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَلِيٍّ، - رضى الله تعالى عنه - عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ قَالَ شَرِيكٌ وَأَخْبَرَنِي أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَتَخَتَّمُ فِي يَمِينِهِ ‏.‏

Ahmad ibn Solih, unga Ibn Vahb, unga Sulaymon ibn Bilol, unga Sharik ibn Abu Namir, unga Ibrohim ibn Abdulloh ibn Hunayn, unga otasi, unga Ali (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺ dan rivoyat qildi. Sharik aytdi: Menga Abu Salama ibn Abdurrahmon ham xabar berdiki, Nabiy ﷺ oʻng qoʻllariga uzuk taqar edilar.Аҳмад ибн Солиҳ, унга Ибн Ваҳб, унга Сулаймон ибн Билол, унга Шарик ибн Абу Намир, унга Иброҳим ибн Абдуллоҳ ибн Ҳунайн, унга отаси, унга Али (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺ дан ривоят қилди. Шарик айтди: Менга Абу Салама ибн Абдурраҳмон ҳам хабар бердики, Набий ﷺ ўнг қўлларига узук тақар эдилар.

حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنِي أَبِي، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي رَوَّادٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَتَخَتَّمُ فِي يَسَارِهِ وَكَانَ فَصُّهُ فِي بَاطِنِ كَفِّهِ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ قَالَ ابْنُ إِسْحَاقَ وَأُسَامَةَ - يَعْنِي ابْنَ زَيْدٍ - عَنْ نَافِعٍ بِإِسْنَادِهِ فِي يَمِينِهِ ‏.‏

Nasr ibn Ali, unga otasi, unga Abdulaziz ibn Abu Ravvod, unga Nofeʼ, unga Ibn Umar (roziyallohu anhumo) rivoyat qildiki, Nabiy ﷺ chap qoʻllariga uzuk taqar va uning koʻzini kaftlarining ichki tomoniga qaratar edilar. Abu Dovud aytdi: Ibn Ishoq va Usoma — yaʼni ibn Zayd — Nofeʼdan oʻz isnodi bilan: «Oʻng qoʻllariga», deb rivoyat qildilar.Наср ибн Али, унга отаси, унга Абдулазиз ибн Абу Раввод, унга Нофеъ, унга Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) ривоят қилдики, Набий ﷺ чап қўлларига узук тақар ва унинг кўзини кафтларининг ички томонига қаратар эдилар. Абу Довуд айтди: Ибн Ишоқ ва Усома — яъни ибн Зайд — Нофеъдан ўз исноди билан: «Ўнг қўлларига», деб ривоят қилдилар.

حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، عَنْ عَبْدَةَ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، كَانَ يَلْبَسُ خَاتَمَهُ فِي يَدِهِ الْيُسْرَى ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Ibn Umar (roziyallohu anhumo) uzugini chap qoʻliga taqar edilar.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) узугини чап қўлига тақар эдилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ بُكَيْرٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، قَالَ رَأَيْتُ عَلَى الصَّلْتِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نَوْفَلِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ خَاتَمًا فِي خِنْصَرِهِ الْيُمْنَى فَقُلْتُ مَا هَذَا قَالَ رَأَيْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ يَلْبَسُ خَاتَمَهُ هَكَذَا وَجَعَلَ فَصَّهُ عَلَى ظَهْرِهَا ‏.‏ قَالَ وَلاَ يَخَالُ ابْنَ عَبَّاسٍ إِلاَّ قَدْ كَانَ يَذْكُرُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَلْبَسُ خَاتَمَهُ كَذَلِكَ ‏.‏

Muhammad ibn Ishoq (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Men Solt ibn Abdulloh ibn Navfal ibn Abdulmuttalibning oʻng qoʻlining jimjilogʻida uzuk koʻrdim va: «Bu nima?» — dedim. U: «Men Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)ning uzugini mana shunday taqib yurganlarini koʻrgan edim», — dedi va uning koʻzini (kaftining) orqa tomoniga qaratdi. (Roviy) dedi: «Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) Rasululloh ﷺ uzuklarini ana shunday taqib yurganlarini zikr qilar edilar, deb oʻylayman».Муҳаммад ибн Ишоқ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Мен Солт ибн Абдуллоҳ ибн Навфал ибн Абдулмутталибнинг ўнг қўлининг жимжилоғида узук кўрдим ва: «Бу нима?» — дедим. У: «Мен Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)нинг узугини мана шундай тақиб юрганларини кўрган эдим», — деди ва унинг кўзини (кафтининг) орқа томонига қаратди. (Ровий) деди: «Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) Расулуллоҳ ﷺ узукларини ана шундай тақиб юрганларини зикр қилар эдилар, деб ўйлайман».

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ سَهْلٍ، وَإِبْرَاهِيمُ بْنُ الْحَسَنِ، قَالاَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، أَنَّ عَامِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، - قَالَ عَلِيُّ بْنُ سَهْلٍ ابْنِ الزُّبَيْرِ - أَخْبَرَهُ أَنَّ مَوْلاَةً لَهُمْ ذَهَبَتْ بِابْنَةِ الزُّبَيْرِ إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ وَفِي رِجْلِهَا أَجْرَاسٌ فَقَطَعَهَا عُمَرُ ثُمَّ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏"‏ إِنَّ مَعَ كُلِّ جَرَسٍ شَيْطَانًا ‏"‏ ‏.‏

Ibn Zubayr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, ularning bir choʻrisi Zubayrning qizini Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)ning huzuriga olib bordi, qizning oyogʻida qoʻngʻiroqlar bor edi. Shunda Umar (roziyallohu anhu) ularni uzib tashladilar, soʻng: «Men Rasululloh ﷺdan: ‹Har bir qoʻngʻiroq bilan birga shayton boʻladi›, deb aytganlarini eshitganman», — dedilar.Ибн Зубайр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, уларнинг бир чўриси Зубайрнинг қизини Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)нинг ҳузурига олиб борди, қизнинг оёғида қўнғироқлар бор эди. Шунда Умар (розияллоҳу анҳу) уларни узиб ташладилар, сўнг: «Мен Расулуллоҳ ﷺдан: ‹Ҳар бир қўнғироқ билан бирга шайтон бўлади›, деб айтганларини эшитганман», — дедилар.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحِيمِ، حَدَّثَنَا رَوْحٌ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، عَنْ بُنَانَةَ، مَوْلاَةِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ حَسَّانَ الأَنْصَارِيِّ عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ بَيْنَمَا هِيَ عِنْدَهَا إِذْ دُخِلَ عَلَيْهَا بِجَارِيَةٍ وَعَلَيْهَا جَلاَجِلُ يُصَوِّتْنَ فَقَالَتْ لاَ تُدْخِلْنَهَا عَلَىَّ إِلاَّ أَنْ تَقْطَعُوا جَلاَجِلَهَا وَقَالَتْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏"‏ لاَ تَدْخُلُ الْمَلاَئِكَةُ بَيْتًا فِيهِ جَرَسٌ ‏"‏ ‏.‏

Abdurrahmon ibn Hasson al-Ansoriyning choʻrisi Bunona (rahimahalloh)dan rivoyat qilinadiki, u Oisha (roziyallohu anho)ning huzurida boʻlganida, oldilariga ovoz chiqaradigan qoʻngʻiroqlar taqilgan bir kanizak olib kirildi. Shunda Oisha (roziyallohu anho): «Uning qoʻngʻiroqlarini uzmaguningizcha, uni mening oldimga olib kirmanglar», — dedilar va: «Men Rasululloh ﷺning: ‹Ichida qoʻngʻiroq boʻlgan uyga farishtalar kirmaydilar›, deb aytganlarini eshitganman», — dedilar.Абдурраҳмон ибн Ҳассон ал-Ансорийнинг чўриси Бунона (раҳимаҳаллоҳ)дан ривоят қилинадики, у Оиша (розияллоҳу анҳо)нинг ҳузурида бўлганида, олдиларига овоз чиқарадиган қўнғироқлар тақилган бир канизак олиб кирилди. Шунда Оиша (розияллоҳу анҳо): «Унинг қўнғироқларини узмагунингизча, уни менинг олдимга олиб кирманглар», — дедилар ва: «Мен Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Ичида қўнғироқ бўлган уйга фаришталар кирмайдилар›, деб айтганларини эшитганман», — дедилар.

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْخُزَاعِيُّ، - الْمَعْنَى - قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو الأَشْهَبِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ طَرَفَةَ، أَنَّ جَدَّهُ، عَرْفَجَةَ بْنَ أَسْعَدَ قُطِعَ أَنْفُهُ يَوْمَ الْكُلاَبِ فَاتَّخَذَ أَنْفًا مِنْ وَرِقٍ فَأَنْتَنَ عَلَيْهِ فَأَمَرَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَاتَّخَذَ أَنْفًا مِنْ ذَهَبٍ ‏.‏

Abdurrahmon ibn Tarafa (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, uning bobosi Arfaja ibn Asʼadning burni Kuloba kuni kesilib tashlandi, shunda u kumushdan burun yasatdi, ammo u sasib qoldi. Bas, Nabiy ﷺ unga buyurdilar, soʻng u oltindan burun yasatdi.Абдурраҳмон ибн Тарафа (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, унинг бобоси Арфажа ибн Асъаднинг бурни Кулоба куни кесилиб ташланди, шунда у кумушдан бурун ясатди, аммо у сасиб қолди. Бас, Набий ﷺ унга буюрдилар, сўнг у олтиндан бурун ясатди.

حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، وَأَبُو عَاصِمٍ قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو الأَشْهَبِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ طَرَفَةَ، عَنْ عَرْفَجَةَ بْنِ أَسْعَدَ، بِمَعْنَاهُ ‏.‏ قَالَ يَزِيدُ قُلْتُ لأَبِي الأَشْهَبِ أَدْرَكَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ طَرَفَةَ جَدَّهُ عَرْفَجَةَ قَالَ نَعَمْ ‏.‏

Abdurrahmon ibn Tarafa (rahimahulloh) Arfaja ibn Asʼad (roziyallohu anhu)dan shunga oʻxshash mazmunda rivoyat qildi. Yazid dedi: «Men Abul-Ashhabga: ‹Abdurrahmon ibn Tarafa bobosi Arfajaga yetishganmi?› — dedim. U: ‹Ha›, — dedi».Абдурраҳмон ибн Тарафа (раҳимаҳуллоҳ) Арфажа ибн Асъад (розияллоҳу анҳу)дан шунга ўхшаш мазмунда ривоят қилди. Язид деди: «Мен Абул-Ашҳабга: ‹Абдурраҳмон ибн Тарафа бобоси Арфажага етишганми?› — дедим. У: ‹Ҳа›, — деди».

حَدَّثَنَا مُؤَمَّلُ بْنُ هِشَامٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ أَبِي الأَشْهَبِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ طَرَفَةَ بْنِ عَرْفَجَةَ بْنِ أَسْعَدَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ عَرْفَجَةَ، بِمَعْنَاهُ ‏.‏

Abdurrahmon ibn Tarafa ibn Arfaja ibn Asʼad otasidan, u Arfaja (roziyallohu anhu)dan shunga oʻxshash mazmunda rivoyat qildi.Абдурраҳмон ибн Тарафа ибн Арфажа ибн Асъад отасидан, у Арфажа (розияллоҳу анҳу)дан шунга ўхшаш мазмунда ривоят қилди.

حَدَّثَنَا ابْنُ نُفَيْلٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، قَالَ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ عَبَّادٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَبَّادِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها قَالَتْ قَدِمَتْ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِلْيَةٌ مِنْ عِنْدِ النَّجَاشِيِّ أَهْدَاهَا لَهُ فِيهَا خَاتَمٌ مِنْ ذَهَبٍ فِيهِ فَصٌّ حَبَشِيٌّ - قَالَتْ - فَأَخَذَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِعُودٍ مُعْرِضًا عَنْهُ أَوْ بِبَعْضِ أَصَابِعِهِ ثُمَّ دَعَى أُمَامَةَ ابْنَةَ أَبِي الْعَاصِ ابْنَةَ ابْنَتِهِ زَيْنَبَ فَقَالَ ‏"‏ تَحَلَّىْ بِهَذَا يَا بُنَيَّةُ ‏"‏ ‏.‏

Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi, u dedilar: «Nabiy ﷺga Najoshiy tomonidan hadya qilingan, ichida koʻzi habashiy boʻlgan oltin uzuk bor zeb-ziynat keldi». (Oisha) dedilar: «Rasululloh ﷺ undan yuz oʻgirgan holda uni bir tayoqcha bilan yoki barmoqlarining biri bilan oldilar, soʻng qizlari Zaynabning qizi Umoma binti Abul-Osni chaqirdilar va: ‹Buni taqib ol, ey qizginam›, — dedilar».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади, у дедилар: «Набий ﷺга Нажоший томонидан ҳадя қилинган, ичида кўзи ҳабаший бўлган олтин узук бор зеб-зийнат келди». (Оиша) дедилар: «Расулуллоҳ ﷺ ундан юз ўгирган ҳолда уни бир таёқча билан ёки бармоқларининг бири билан олдилар, сўнг қизлари Зайнабнинг қизи Умома бинти Абул-Осни чақирдилар ва: ‹Буни тақиб ол, эй қизгинам›, — дедилар».

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - عَنْ أَسِيدِ بْنِ أَبِي أَسِيدٍ الْبَرَّادِ، عَنْ نَافِعِ بْنِ عَيَّاشٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ مَنْ أَحَبَّ أَنْ يُحَلِّقَ حَبِيبَهُ حَلْقَةً مِنْ نَارٍ فَلْيُحَلِّقْهُ حَلْقَةً مِنْ ذَهَبٍ وَمَنْ أَحَبَّ أَنْ يُطَوِّقَ حَبِيبَهُ طَوْقًا مِنْ نَارٍ فَلْيُطَوِّقْهُ طَوْقًا مِنْ ذَهَبٍ وَمَنْ أَحَبَّ أَنْ يُسَوِّرَ حَبِيبَهُ سِوَارًا مِنْ نَارٍ فَلْيُسَوِّرْهُ سِوَارًا مِنْ ذَهَبٍ وَلَكِنْ عَلَيْكُمْ بِالْفِضَّةِ فَالْعَبُوا بِهَا ‏"‏ ‏.‏

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Kimki oʻzi sevgan kishiga oʻtdan halqa taqishni xohlasa, unga oltindan halqa taqsin; kimki oʻzi sevgan kishiga oʻtdan boʻyinbogʻ taqishni xohlasa, unga oltindan boʻyinbogʻ taqsin; kimki oʻzi sevgan kishiga oʻtdan bilaguzuk taqishni xohlasa, unga oltindan bilaguzuk taqsin. Lekin sizlar kumushni ixtiyor qilinglar, u bilan ziynatlaninglar», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Кимки ўзи севган кишига ўтдан ҳалқа тақишни хоҳласа, унга олтиндан ҳалқа тақсин; кимки ўзи севган кишига ўтдан бўйинбоғ тақишни хоҳласа, унга олтиндан бўйинбоғ тақсин; кимки ўзи севган кишига ўтдан билагузук тақишни хоҳласа, унга олтиндан билагузук тақсин. Лекин сизлар кумушни ихтиёр қилинглар, у билан зийнатланинглар», — дедилар.

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ حِرَاشٍ، عَنِ امْرَأَتِهِ، عَنْ أُخْتٍ، لِحُذَيْفَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ يَا مَعْشَرَ النِّسَاءِ أَمَا لَكُنَّ فِي الْفِضَّةِ مَا تَحَلَّيْنَ بِهِ أَمَا إِنَّهُ لَيْسَ مِنْكُنَّ امْرَأَةٌ تَحَلَّى ذَهَبًا تُظْهِرُهُ إِلاَّ عُذِّبَتْ بِهِ ‏"‏ ‏.‏

Huzayfaning singlisi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Ey ayollar jamoasi! Zeb-ziynat qilishingiz uchun kumush yetarli emasmi? Ogoh boʻlinglarki, sizlardan oltin bilan ziynatlanib, uni (xalqqa) koʻrsatadigan har bir ayol, albatta, oʻsha sababli azoblanadi», — dedilar.Ҳузайфанинг синглиси (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Эй аёллар жамоаси! Зеб-зийнат қилишингиз учун кумуш етарли эмасми? Огоҳ бўлингларки, сизлардан олтин билан зийнатланиб, уни (халққа) кўрсатадиган ҳар бир аёл, албатта, ўша сабабли азобланади», — дедилар.

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبَانُ بْنُ يَزِيدَ الْعَطَّارُ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، أَنَّ مَحْمُودَ بْنَ عَمْرٍو الأَنْصَارِيَّ، حَدَّثَهُ أَنَّ أَسْمَاءَ بِنْتَ يَزِيدَ حَدَّثَتْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ أَيُّمَا امْرَأَةٍ تَقَلَّدَتْ قِلاَدَةً مِنْ ذَهَبٍ قُلِّدَتْ فِي عُنُقِهَا مِثْلَهُ مِنَ النَّارِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَأَيُّمَا امْرَأَةٍ جَعَلَتْ فِي أُذُنِهَا خُرْصًا مِنْ ذَهَبٍ جُعِلَ فِي أُذُنِهَا مِثْلُهُ مِنَ النَّارِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ‏"‏ ‏.‏

Asmoʼ binti Yazid (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Qaysi ayol oltindan boʻyinbogʻ taqsa, qiyomat kuni boʻyniga oʻshanga oʻxshash oʻtdan (boʻyinbogʻ) taqiladi; qaysi ayol qulogʻiga oltindan zirak taqsa, qiyomat kuni qulogʻiga oʻshanga oʻxshash oʻtdan (zirak) taqiladi», — dedilar.Асмў бинти Язид (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Қайси аёл олтиндан бўйинбоғ тақса, қиёмат куни бўйнига ўшанга ўхшаш ўтдан (бўйинбоғ) тақилади; қайси аёл қулоғига олтиндан зирак тақса, қиёмат куни қулоғига ўшанга ўхшаш ўтдан (зирак) тақилади», — дедилар.

حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ مَسْعَدَةَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ مَيْمُونٍ الْقَنَّادِ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْ رُكُوبِ النِّمَارِ وَعَنْ لُبْسِ الذَّهَبِ إِلاَّ مُقَطَّعًا ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ أَبُو قِلاَبَةَ لَمْ يَلْقَ مُعَاوِيَةَ ‏.‏

Muoviya ibn Abu Sufyon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ qoplon terilarini (egar qilib) minishdan va oz miqdordagidan boshqa oltin taqishdan qaytardilar. Abu Dovud dedi: «Abu Qiloba Muoviyaga uchrashmagan».Муовия ибн Абу Суфён (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ қоплон териларини (эгар қилиб) минишдан ва оз миқдордагидан бошқа олтин тақишдан қайтардилар. Абу Довуд деди: «Абу Қилоба Муовияга учрашмаган».