حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ زِيَادٍ حَدَّثَنَا عَاصِمٌ الْأَحْوَلُ حَدَّثَنَا كُرَيْبُ بْنُ الْحَارِثِ بْنِ أَبِي مُوسَى عَنْ أَبِي بُرْدَةَ بْنِ قَيْسٍ أَخِي أَبِي مُوسَى الْأَشْعَرِيِّ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّهُمَّ اجْعَلْ فَنَاءَ أُمَّتِي فِي سَبِيلِكَ بِالطَّعْنِ وَالطَّاعُونِ

Abu Muso al-Ashʼariyning akasi Abu Burda ibn Qays (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi. U dedi: Rasululloh ﷺ: «Allohim, ummatimning halok boʻlishini Sening yoʻlingda nayza sanchilishi va toun bilan qilgin», dedilar.Абу Мусо ал-Ашъарийнинг акаси Абу Бурда ибн Қайс (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади. У деди: Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳим, умматимнинг ҳалок бўлишини Сенинг йўлингда найза санчилиши ва тоун билан қилгин», дедилар.

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ زِيَادٍ حَدَّثَنَا عَاصِمٌ الْأَحْوَلُ حَدَّثَنَا كُرَيْبُ بْنُ الْحَارِثِ بْنِ أَبِي مُوسَى عَنْ أَبِي بُرْدَةَ بْنِ قَيْسٍ أَخِي أَبِي مُوسَى قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّهُمَّ اجْعَلْ فَنَاءَ أُمَّتِي قَتْلًا فِي سَبِيلِكَ بِالطَّعْنِ وَالطَّاعُونِ

Abu Burda ibn Qays — Abu Musoning akasi — aytadi: Rasululloh ﷺ: «Ey Allohim, ummatimning fano boʻlishini Oʻz yoʻlingda nayza (bilan jang) va toun orqali oʻldirilishda qilgin», dedilar.Абу Бурда ибн Қайс — Абу Мусонинг акаси — айтади: Расулуллоҳ ﷺ: «Эй Аллоҳим, умматимнинг фано бўлишини Ўз йўлингда найза (билан жанг) ва тоун орқали ўлдирилишда қилгин», дедилар.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا سَعِيدٌ وَيَزِيدُ بْنُ هَارُونَ أَخْبَرَنَا سَعِيدٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ خَارِجَةَ قَالَخَطَبَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمِنًى وَهُوَ عَلَى رَاحِلَتِهِ وَهِيَ تَقْصَعُ بِجِرَّتِهَا وَلُعَابُهَا يَسِيلُ بَيْنَ كَتِفَيَّ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَسَمَ لِكُلِّ إِنْسَانٍ نَصِيبَهُ مِنْ الْمِيرَاثِ فَلَا يَجُوزُ لِوَارِثٍ وَصِيَّةٌ الْوَلَدُ لِلْفِرَاشِ وَلِلْعَاهِرِ الْحَجَرُ أَلَا وَمَنْ ادَّعَى إِلَى غَيْرِ أَبِيهِ أَوْ تَوَلَّى غَيْرَ مَوَالِيهِ رَغْبَةً عَنْهُمْ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ قَالَ ابْنُ جَعْفَرٍ وَقَالَ سَعِيدٌ قَالَ مَطَرٌ لَا يَقْبَلُ مِنْهُ صَرْفًا وَلَا عَدْلًا قَالَ يَزِيدُ وَفِي حَدِيثِهِ لَا يُقْبَلُ مِنْهُ صَرْفٌ وَلَا عَدْلٌ أَوْ عَدْلٌ وَلَا صَرْفٌ قَالَ أَبِي قَالَ يَزِيدُ فِي حَدِيثِهِ إِنَّ عَمْرَو بْنَ خَارِجَةَ حَدَّثَهُمْ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَطَبَهُمْ عَلَى رَاحِلَتِهِ

Amr ibn Xorija (roziyallohu anhu) aytadi: Rasululloh ﷺ bizga Minoda tuyalari ustida turgan holda xutba qildilar; tuya kavshini qaytarar, uning soʻlagi mening ikki yelkam orasiga oqib tushar edi. U zot: «Albatta, Alloh azza va jalla har bir insonga merosdan oʻz nasibasini taqsimlab qoʻygan; bas, vorisga vasiyat joiz emas. Bola toʻshak (egasi)niki, zinokorga esa tosh (mahrumlik) bordir. Ogoh boʻlinglar! Kim otasidan boshqasiga (nasab) daʼvo qilsa yoki oʻz xojalaridan yuz oʻgirib, boshqasini xoja tutsa, unga Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati boʻlgay», dedilar. Matar aytdi: «Undan na farz, na nafl (ibodat) qabul qilinmaydi». Yazid oʻz hadisida: Amr ibn Xorija ularga Nabiy ﷺ tuyalari ustida xutba qilganlarini aytib berdi, dedi.Амр ибн Хорижа (розияллоҳу анҳу) айтади: Расулуллоҳ ﷺ бизга Минода туялари устида турган ҳолда хутба қилдилар; туя кавшини қайтарар, унинг сўлаги менинг икки елкам орасига оқиб тушар эди. У зот: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла ҳар бир инсонга меросдан ўз насибасини тақсимлаб қўйган; бас, ворисга васият жоиз эмас. Бола тўшак (эгаси)ники, зинокорга эса тош (маҳрумлик) бордир. Огоҳ бўлинглар! Ким отасидан бошқасига (насаб) даъво қилса ёки ўз хожаларидан юз ўгириб, бошқасини хожа тутса, унга Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати бўлгай», дедилар. Матар айтди: «Ундан на фарз, на нафл (ибодат) қабул қилинмайди». Язид ўз ҳадисида: Амр ибн Хорижа уларга Набий ﷺ туялари устида хутба қилганларини айтиб берди, деди.

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَن عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ خَارِجَةَ قَالَكُنْتُ آخِذًا بِزِمَامِ نَاقَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهِيَ تَقْصَعُ بِجِرَّتِهَا وَلُعَابُهَا يَسِيلُ بَيْنَ كَتِفَيَّ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ أَعْطَى كُلَّ ذِي حَقٍّ حَقَّهُ وَلَيْسَ لِوَارِثٍ وَصِيَّةٌ وَالْوَلَدُ لِلْفِرَاشِ وَلِلْعَاهِرِ الْحَجَرُ وَمَنْ ادَّعَى إِلَى غَيْرِ أَبِيهِ أَوْ انْتَمَى إِلَى غَيْرِ مَوَالِيهِ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَقَالَ عَفَّانُ وَزَادَ فِيهِ هَمَّامٌ بِهَذَا الْإِسْنَادِ وَلَمْ يَذْكُرْ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ غَنْمٍ وَإِنِّي لَتَحْتَ جِرَانِ رَاحِلَتِهِ وَزَادَ فِيهِ لَا يُقْبَلُ مِنْهُ عَدْلٌ وَلَا صَرْفٌ وَفِي حَدِيثِ هَمَّامٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَطَبَ وَقَالَ رَغْبَةً عَنْهُمْ

Amr ibn Xorija (roziyallohu anhu) aytadi: Men Rasululloh ﷺning tuyalarining jilovidan ushlab turgan edim; u tuya kavshini qaytarar, soʻlagi mening ikki yelkam orasiga oqib tushardi. U zot: «Albatta, Alloh azza va jalla har bir haqdorga uning haqqini bergandir; vorisga vasiyat yoʻqdir. Bola toʻshakka tegishlidir, zinokorga esa toshdir. Kim otasidan boshqaga (oʻzini) nisbat bersa yoki oʻz xojalaridan boshqasiga mansublik daʼvo qilsa, unga Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati boʻlgay», dedilar. Affon aytdi: Hammom shu isnod bilan (rivoyat qilib), unda Abdurrahmon ibn Gʻanmni zikr qilmadi va: «Men u zotning tuyalarining boʻyni tagida edim», deb qoʻshdi hamda: «Undan na nafl, na farz qabul qilinmaydi», deb ziyoda qildi. Hammomning hadisida: Rasululloh ﷺ xutba qildilar, deyilgan va: «ulardan yuz oʻgirib», deb aytilgan.Амр ибн Хорижа (розияллоҳу анҳу) айтади: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг туяларининг жиловидан ушлаб турган эдим; у туя кавшини қайтарар, сўлаги менинг икки елкам орасига оқиб тушарди. У зот: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла ҳар бир ҳақдорга унинг ҳаққини бергандир; ворисга васият йўқдир. Бола тўшакка тегишлидир, зинокорга эса тошдир. Ким отасидан бошқага (ўзини) нисбат берса ёки ўз хожаларидан бошқасига мансублик даъво қилса, унга Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати бўлгай», дедилар. Аффон айтди: Ҳаммом шу иснод билан (ривоят қилиб), унда Абдурраҳмон ибн Ғанмни зикр қилмади ва: «Мен у зотнинг туяларининг бўйни тагида эдим», деб қўшди ҳамда: «Ундан на нафл, на фарз қабул қилинмайди», деб зиёда қилди. Ҳаммомнинг ҳадисида: Расулуллоҳ ﷺ хутба қилдилар, дейилган ва: «улардан юз ўгириб», деб айтилган.

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ خَارِجَةَ قَالَخَطَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ عَلَى نَاقَتِهِ وَأَنَا تَحْتَ جِرَانِهَا وَهِيَ تَقْصَعُ بِجِرَّتِهَا وَلُعَابُهَا يَسِيلُ بَيْنَ كَتِفَيَّ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ أَعْطَى كُلَّ ذِي حَقٍّ حَقَّهُ وَلَا وَصِيَّةَ لِوَارِثٍ وَالْوَلَدُ لِلْفِرَاشِ وَلِلْعَاهِرِ الْحَجَرُ وَمَنْ ادَّعَى إِلَى غَيْرِ أَبِيهِ أَوْ انْتَمَى إِلَى غَيْرِ مَوَالِيهِ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ لَا يُقْبَلُ مِنْهُ صَرْفٌ وَلَا عَدْلٌ

Amr ibn Xorija (roziyallohu anhu) aytadi: Rasululloh ﷺ tuyalari ustida xutba qildilar, men esa uning boʻyni tagida edim; tuya kavshini qaytarar, soʻlagi mening ikki kuragim orasiga oqib tushardi. U zot: «Albatta, Alloh azza va jalla har bir haqdorga uning haqqini bergandir; vorisga vasiyat yoʻqdir. Bola toʻshakka tegishlidir, zinokorga esa toshdir. Kim otasidan boshqaga (oʻzini) nisbat bersa yoki oʻz xojalaridan boshqasiga mansublik daʼvo qilsa, unga Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati boʻlgay; undan na farz, na nafl (ibodat) qabul qilinmaydi», dedilar.Амр ибн Хорижа (розияллоҳу анҳу) айтади: Расулуллоҳ ﷺ туялари устида хутба қилдилар, мен эса унинг бўйни тагида эдим; туя кавшини қайтарар, сўлаги менинг икки курагим орасига оқиб тушарди. У зот: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла ҳар бир ҳақдорга унинг ҳаққини бергандир; ворисга васият йўқдир. Бола тўшакка тегишлидир, зинокорга эса тошдир. Ким отасидан бошқага (ўзини) нисбат берса ёки ўз хожаларидан бошқасига мансублик даъво қилса, унга Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати бўлгай; ундан на фарз, на нафл (ибодат) қабул қилинмайди», дедилар.

حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ عَنْ لَيْثٍ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ خَارِجَةَ الثُّمَالِيِّ قَالَسَأَلْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الْهَدْيِ يَعْطَبُ قَالَ انْحَرْهُ وَاصْبُغْ نَعْلَهُ فِي دَمِهِ وَاضْرِبْ بِهِ عَلَى صَفْحَتِهِ أَوْ قَالَ عَلَى جَنْبِهِ وَلَا تَأْكُلَنَّ مِنْهُ شَيْئًا أَنْتَ وَلَا أَهْلُ رُفْقَتِكَ

Amr ibn Xorija as-Sumoliy (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺdan halok boʻlish arafasidagi hadiy (qurbonlik jonligi) haqida soʻradim. U zot: «Uni soʻygin, naʼlini uning qoniga botirib, uni jonliqning yon tomoniga urgin — yoki: yonbagʻriga (urgin), dedilar — va undan sen ham, hamrohlaring ham hech narsa yemanglar», dedilar.Амр ибн Хорижа ас-Сумолий (розияллоҳу анҳу) айтди: Набий ﷺдан ҳалок бўлиш арафасидаги ҳадий (қурбонлик жонлиги) ҳақида сўрадим. У зот: «Уни сўйгин, наълини унинг қонига ботириб, уни жонлиқнинг ён томонига ургин — ёки: ёнбағрига (ургин), дедилар — ва ундан сен ҳам, ҳамроҳларинг ҳам ҳеч нарса еманглар», дедилар.

حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ عَنْ لَيْثٍ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَمْرٍو الثُّمَالِيِّ قَالَبَعَثَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعَ أَبِي هَدْيًا قَالَ إِذَا عَطِبَ شَيْءٌ مِنْهَا فَانْحَرْهُ ثُمَّ اضْرِبْ خُفَّهُ فِي دَمِهِ ثُمَّ اضْرِبْ بِهِ صَفْحَتَهُ وَلَا تَأْكُلْ أَنْتَ وَلَا أَهْلُ رُفْقَتِكَ وَخَلِّ بَيْنَهُ وَبَيْنَ النَّاسِ

Amr as-Sumoliy (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺ otam bilan hadiy (qurbonlik jonliqlari) yubordilar va: «Agar ulardan biri halok boʻlish arafasiga kelsa, uni soʻygin, soʻng uning maxsisini qoniga botirib, uni jonliqning yon tomoniga urgin. Sen ham, hamrohlaring ham undan yemanglar, uni odamlar bilan oʻz holiga qoʻygin», dedilar.Амр ас-Сумолий (розияллоҳу анҳу) айтди: Набий ﷺ отам билан ҳадий (қурбонлик жонлиқлари) юбордилар ва: «Агар улардан бири ҳалок бўлиш арафасига келса, уни сўйгин, сўнг унинг махсисини қонига ботириб, уни жонлиқнинг ён томонига ургин. Сен ҳам, ҳамроҳларинг ҳам ундан еманглар, уни одамлар билан ўз ҳолига қўйгин», дедилар.

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ أَخْبَرَنَا سَعِيدٌ يَعْنِي ابْنَ أَبِي عَرُوبَةَ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ أَنَّ عَمْرَو بْنَ خَارِجَةَ الْخُشَنِيَّ حَدَّثَهُمْأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَطَبَهُمْ عَلَى رَاحِلَتِهِ وَإِنَّ رَاحِلَتَهُ لَتَقْصَعُ بِجِرَّتِهَا وَإِنَّ لُعَابَهَا يَسِيلُ بَيْنَ كَتِفَيَّ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ قَسَمَ لِكُلِّ إِنْسَانٍ نَصِيبَهُ مِنْ الْمِيرَاثِ فَلَا تَجُوزُ وَصِيَّةٌ لِوَارِثٍ الْوَلَدُ لِلْفِرَاشِ وَلِلْعَاهِرِ الْحَجَرُ أَلَا وَمَنْ ادَّعَى إِلَى غَيْرِ أَبِيهِ أَوْ تَوَلَّى غَيْرَ مَوَالِيهِ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ لَا يَقْبَلُ اللَّهُ مِنْهُ صَرْفًا وَلَا عَدْلًا أَوْ عَدْلًا وَلَا صَرْفًا

Amr ibn Xorija al-Xushaniy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ ularga ulovlari ustida turgan holda xutba qildilar. Ulovlari kavshini qaytarar, uning soʻlagi mening ikki yelkam orasiga oqib tushar edi. U zot: «Albatta, Alloh azza va jalla har bir insonga merosdan oʻz ulushini taqsimlab qoʻygan; bas, vorisga vasiyat qilish joiz emas. Bola toʻshak (nikoh) egasiniki, zinokorga esa tosh (mahrumlik) bordir. Ogoh boʻlinglar! Kim otasidan boshqasiga (nasab) daʼvo qilsa yoki oʻz xojalaridan boshqasini xoja tutsa, Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati unga boʻlgay; Alloh undan na farz va na nafl (ibodat)ni qabul qilmaydi», dedilar.Амр ибн Хорижа ал-Хушаний (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ уларга уловлари устида турган ҳолда хутба қилдилар. Уловлари кавшини қайтарар, унинг сўлаги менинг икки елкам орасига оқиб тушар эди. У зот: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла ҳар бир инсонга меросдан ўз улушини тақсимлаб қўйган; бас, ворисга васият қилиш жоиз эмас. Бола тўшак (никоҳ) эгасиники, зинокорга эса тош (маҳрумлик) бордир. Огоҳ бўлинглар! Ким отасидан бошқасига (насаб) даъво қилса ёки ўз хожаларидан бошқасини хожа тутса, Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати унга бўлгай; Аллоҳ ундан на фарз ва на нафл (ибодат)ни қабул қилмайди», дедилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الْخَفَّافُ أَخْبَرَنَا سَعِيدٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ خَارِجَةَ قَالَخَطَبَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ بِمِنًى عَلَى رَاحِلَتِهِ وَإِنِّي لَتَحْتَ جِرَانِ نَاقَتِهِ وَهِيَ تَقْصَعُ بِجِرَّتِهَا وَلُعَابُهَا يَسِيلُ بَيْنَ كَتِفَيَّ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ قَسَمَ لِكُلِّ إِنْسَانٍ نَصِيبَهُ مِنْ الْمِيرَاثِ وَلَا يَجُوزُ لِوَارِثٍ وَصِيَّةٌ أَلَا وَإِنَّ الْوَلَدَ لِلْفِرَاشِ وَلِلْعَاهِرِ الْحَجَرُ أَلَا وَمَنْ ادَّعَى إِلَى غَيْرِ أَبِيهِ أَوْ تَوَلَّى غَيْرَ مَوَالِيهِ رَغْبَةً عَنْهُمْ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَقَالَ سَعِيدٌ وحَدَّثَنَا مَطَرٌ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ خَارِجَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِثْلَهُ وَزَادَ مَطَرٌ فِي الْحَدِيثِ وَلَا يُقْبَلُ مِنْهُ صَرْفٌ وَلَا عَدْلٌ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا سَعِيدٌ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ وَقَالَ قَالَ مَطَرٌ وَلَا يُقْبَلُ مِنْهُ صَرْفٌ وَلَا عَدْلٌ أَوْ عَدْلٌ وَلَا صَرْفٌ هَذَا آخِرُ مُسْنَدِ الشَّامِيِّينَ

Amr ibn Xorija (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ Minoda, ulovlari ustida turgan holda bizga xutba qildilar, men esa tuyalarining boʻyni ostida edim; u kavshini qaytarar, soʻlagi ikki yelkam orasiga oqib tushar edi. U zot: «Albatta, Alloh azza va jalla har bir insonga merosdan oʻz ulushini taqsimlab qoʻygan; bas, vorisga vasiyat joiz emas. Ogoh boʻlinglar! Albatta, bola toʻshak egasiniki, zinokorga esa tosh bordir. Ogoh boʻlinglar! Kim otasidan boshqasiga daʼvo qilsa yoki oʻz xojalaridan yuz oʻgirib, boshqasini xoja tutsa, Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati unga boʻlgay», dedilar. Said aytdi: Bizga Matar ham Shahr ibn Havshabdan, u Abdurrahmon ibn Gʻanmdan, u Amr ibn Xorijadan, u Nabiy ﷺdan shuning mislini rivoyat qildi va Matar hadisga: «Undan na farz, na nafl qabul qilinmaydi», deb ziyoda qildi. Bizga Muhammad ibn Jaʼfar, unga Said soʻzlab, hadisni zikr qildi va: Matar: «Undan na farz, na nafl — yoxud: na nafl, na farz qabul qilinmaydi», dedi, dedi. Bu — shomliklar musnadining oxiridir.Амр ибн Хорижа (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ Минода, уловлари устида турган ҳолда бизга хутба қилдилар, мен эса туяларининг бўйни остида эдим; у кавшини қайтарар, сўлаги икки елкам орасига оқиб тушар эди. У зот: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла ҳар бир инсонга меросдан ўз улушини тақсимлаб қўйган; бас, ворисга васият жоиз эмас. Огоҳ бўлинглар! Албатта, бола тўшак эгасиники, зинокорга эса тош бордир. Огоҳ бўлинглар! Ким отасидан бошқасига даъво қилса ёки ўз хожаларидан юз ўгириб, бошқасини хожа тутса, Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати унга бўлгай», дедилар. Саид айтди: Бизга Матар ҳам Шаҳр ибн Ҳавшабдан, у Абдурраҳмон ибн Ғанмдан, у Амр ибн Хорижадан, у Набий ﷺдан шунинг мислини ривоят қилди ва Матар ҳадисга: «Ундан на фарз, на нафл қабул қилинмайди», деб зиёда қилди. Бизга Муҳаммад ибн Жаъфар, унга Саид сўзлаб, ҳадисни зикр қилди ва: Матар: «Ундан на фарз, на нафл — ёхуд: на нафл, на фарз қабул қилинмайди», деди, деди. Бу — шомликлар муснадининг охиридир.