حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ عَنْ عَاصِمِ بْنِ عُمَرَ بْنِ قَتَادَةَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ جَابِرٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَلَمَّا اسْتَقْبَلْنَا وَادِيَ حُنَيْنٍ قَالَ انْحَدَرْنَا فِي وَادٍ مِنْ أَوْدِيَةِ تِهَامَةَ أَجْوَفَ حَطُوطٍ إِنَّمَا نَنْحَدِرُ فِيهِ انْحِدَارًا قَالَ وَفِي عَمَايَةِ الصُّبْحِ وَقَدْ كَانَ الْقَوْمُ كَمَنُوا لَنَا فِي شِعَابِهِ وَفِي أَجْنَابِهِ وَمَضَايِقِهِ قَدْ أَجْمَعُوا وَتَهَيَّئُوا وَأَعَدُّوا قَالَ فَوَاللَّهِ مَا رَاعَنَا وَنَحْنُ مُنْحَطُّونَ إِلَّا الْكَتَائِبُ قَدْ شَدَّتْ عَلَيْنَا شَدَّةَ رَجُلٍ وَاحِدٍ وَانْهَزَمَ النَّاسُ رَاجِعِينَ فَاسْتَمَرُّوا لَا يَلْوِي أَحَدٌ مِنْهُمْ عَلَى أَحَدٍ وَانْحَازَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ الْيَمِينِ ثُمَّ قَالَ إِلَيَّ أَيُّهَا النَّاسُ هَلُمَّ إِلَيَّ أَنَا رَسُولُ اللَّهِ أَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ فَلَا شَيْءَ احْتَمَلَتْ الْإِبِلُ بَعْضُهَا بَعْضًا فَانْطَلَقَ النَّاسُ إِلَّا أَنَّ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَهْطًا مِنْ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ وَأَهْلِ بَيْتِهِ غَيْرَ كَثِيرٍ وَفِيمَنْ ثَبَتَ مَعَهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ وَمِنْ أَهْلِ بَيْتِهِ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَالْعَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ وَابْنُهُ الْفَضْلُ بْنُ عَبَّاسٍ وَأَبُو سُفْيَانَ بْنُ الْحَارِثِ وَرَبِيعَةُ بْنُ الْحَارِثِ وأَيْمَنُ بْنُ عُبَيْدٍ وَهُوَ ابْنُ أُمِّ أَيْمَنَ وَأُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ قَالَ وَرَجُلٌ مِنْ هَوَازِنَ عَلَى جَمَلٍ لَهُ أَحْمَرَ فِي يَدِهِ رَايَةٌ لَهُ سَوْدَاءُ فِي رَأْسِ رُمْحٍ طَوِيلٍ لَهُ أَمَامَ النَّاسِ
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi: Biz Hunayn vodiysiga yuzlanganimizda, Tihoma vodiylaridan boʻlgan chuqur, pastga qiya bir vodiyga tushdik — unga faqat pastga tushib borilar edi. Bu tongning qorongʻiligida edi. Qavm esa bizga uning darasida, yon tomonlarida va tor joylarida pistirma qoʻygan, birlashib, tayyorgarlik va hozirlik koʻrib qoʻygan edi. Allohga qasamki, biz pastga tushib borayotganimizda, bizni bir kishining hujumidek birdaniga ustimizga tashlangan qoʻshinlardan boshqa hech narsa choʻchitmadi. Odamlar orqaga qaytib, magʻlub boʻldilar va hech kim hech kimga qaramay, ketaverdilar. Rasululloh ﷺ oʻng tomonga chekindilar, soʻng: «Menga (kelinglar), ey odamlar! Menga keling! Men Allohning Rasuliman, men Muhammad ibn Abdullohman», dedilar. Ammo hech narsa (boʻlmadi) — tuyalar bir-birini bosib ketdi va odamlar ketib qoldilar. Faqat Rasululloh ﷺ bilan birga muhojirlar, ansorlar va u zotning ahli baytlaridan koʻp boʻlmagan bir guruh qoldi. U zot ﷺ bilan birga sobit qolganlar orasida Abu Bakr va Umar, ahli baytlaridan esa Ali ibn Abu Tolib, Abbos ibn Abdulmuttalib va uning oʻgʻli Fazl ibn Abbos, Abu Sufyon ibn al-Horis, Rabiʼa ibn al-Horis, Ummu Aymanning oʻgʻli Ayman ibn Ubayd va Usoma ibn Zayd bor edilar. Havozindan boʻlgan bir kishi esa qizil tuyasi ustida, qoʻlida uzun nayzaning uchidagi qora bayrogʻi bilan odamlarning oldida (yurar) edi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) айтди: Биз Ҳунайн водийсига юзланганимизда, Тиҳома водийларидан бўлган чуқур, пастга қия бир водийга тушдик — унга фақат пастга тушиб борилар эди. Бу тонгнинг қоронғилигида эди. Қавм эса бизга унинг дарасида, ён томонларида ва тор жойларида пистирма қўйган, бирлашиб, тайёргарлик ва ҳозирлик кўриб қўйган эди. Аллоҳга қасамки, биз пастга тушиб бораётганимизда, бизни бир кишининг ҳужумидек бирданига устимизга ташланган қўшинлардан бошқа ҳеч нарса чўчитмади. Одамлар орқага қайтиб, мағлуб бўлдилар ва ҳеч ким ҳеч кимга қарамай, кетавердилар. Расулуллоҳ ﷺ ўнг томонга чекиндилар, сўнг: «Менга (келинглар), эй одамлар! Менга келинг! Мен Аллоҳнинг Расулиман, мен Муҳаммад ибн Абдуллоҳман», дедилар. Аммо ҳеч нарса (бўлмади) — туялар бир-бирини босиб кетди ва одамлар кетиб қолдилар. Фақат Расулуллоҳ ﷺ билан бирга муҳожирлар, ансорлар ва у зотнинг аҳли байтларидан кўп бўлмаган бир гуруҳ қолди. У зот ﷺ билан бирга собит қолганлар орасида Абу Бакр ва Умар, аҳли байтларидан эса Али ибн Абу Толиб, Аббос ибн Абдулмутталиб ва унинг ўғли Фазл ибн Аббос, Абу Суфён ибн ал-Ҳорис, Рабиъа ибн ал-Ҳорис, Умму Айманнинг ўғли Айман ибн Убайд ва Усома ибн Зайд бор эдилар. Ҳавозиндан бўлган бир киши эса қизил туяси устида, қўлида узун найзанинг учидаги қора байроғи билан одамларнинг олдида (юрар) эди.