حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ قَالَ سَمِعْتُ عُمَارَةَ بْنَ خُزَيْمَةَ يُحَدِّثُ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ حُنَيْفٍأَنَّ رَجُلًا ضَرِيرَ الْبَصَرِ أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يُعَافِيَنِي قَالَ إِنْ شِئْتَ دَعَوْتُ لَكَ وَإِنْ شِئْتَ أَخَّرْتُ ذَاكَ فَهُوَ خَيْرٌ فَقَالَ ادْعُهُ فَأَمَرَهُ أَنْ يَتَوَضَّأَ فَيُحْسِنَ وُضُوءَهُ فَيُصَلِّيَ رَكْعَتَيْنِ وَيَدْعُوَ بِهَذَا الدُّعَاءِ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ وَأَتَوَجَّهُ إِلَيْكَ بِنَبِيِّكَ مُحَمَّدٍ نَبِيِّ الرَّحْمَةِ يَا مُحَمَّدُ إِنِّي تَوَجَّهْتُ بِكَ إِلَى رَبِّي فِي حَاجَتِي هَذِهِ فَتَقْضِي لِي اللَّهُمَّ شَفِّعْهُ فِيَّ

Usmon ibn Hunayf (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir koʻzi ojiz kishi Nabiy ﷺning huzurlariga kelib: «Allohga duo qiling, menga ofiyat bersin», dedi. U zot: «Xohlasang, sen uchun duo qilaman; xohlasang, buni keyinga qoldiraman — bu yaxshiroq», dedilar. U: «Duo qiling», dedi. Shunda u zot unga tahorat olib, tahoratini chiroyli qilishni, soʻng ikki rakaat namoz oʻqib, mana bu duo bilan duo qilishni buyurdilar: «Allohim, men Sendan soʻrayman va rahmat nabiysi boʻlgan Nabiying Muhammad bilan Senga yuzlanaman. Ey Muhammad, men shu hojatimda sen bilan Robbimga yuzlandim, u menga bajarilsin. Allohim, uni menga shafoatchi qil».Усмон ибн Ҳунайф (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир кўзи ожиз киши Набий ﷺнинг ҳузурларига келиб: «Аллоҳга дуо қилинг, менга офият берсин», деди. У зот: «Хоҳласанг, сен учун дуо қиламан; хоҳласанг, буни кейинга қолдираман — бу яхшироқ», дедилар. У: «Дуо қилинг», деди. Шунда у зот унга таҳорат олиб, таҳоратини чиройли қилишни, сўнг икки ракаат намоз ўқиб, мана бу дуо билан дуо қилишни буюрдилар: «Аллоҳим, мен Сендан сўрайман ва раҳмат набийси бўлган Набийинг Муҳаммад билан Сенга юзланаман. Эй Муҳаммад, мен шу ҳожатимда сен билан Роббимга юзландим, у менга бажарилсин. Аллоҳим, уни менга шафоатчи қил».

حَدَّثَنَا رَوْحٌ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ الْمَدِينِيِّ قَالَ سَمِعْتُ عُمَارَةَ بْنَ خُزَيْمَةَ بْنِ ثَابِتٍ يُحَدِّثُ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ حُنَيْفٍأَنَّ رَجُلًا ضَرِيرًا أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يُعَافِيَنِي فَقَالَ إِنْ شِئْتَ أَخَّرْتُ ذَلِكَ فَهُوَ أَفْضَلُ لِآخِرَتِكَ وَإِنْ شِئْتَ دَعَوْتُ لَكَ قَالَ لَا بَلْ ادْعُ اللَّهَ لِي فَأَمَرَهُ أَنْ يَتَوَضَّأَ وَأَنْ يُصَلِّيَ رَكْعَتَيْنِ وَأَنْ يَدْعُوَ بِهَذَا الدُّعَاءِ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ وَأَتَوَجَّهُ إِلَيْكَ بِنَبِيِّكَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَبِيِّ الرَّحْمَةِ يَا مُحَمَّدُ إِنِّي أَتَوَجَّهُ بِكَ إِلَى رَبِّي فِي حَاجَتِي هَذِهِ فَتَقْضِي وَتُشَفِّعُنِي فِيهِ وَتُشَفِّعُهُ فِيَّ قَالَ فَكَانَ يَقُولُ هَذَا مِرَارًا ثُمَّ قَالَ بَعْدُ أَحْسِبُ أَنَّ فِيهَا أَنْ تُشَفِّعَنِي فِيهِ قَالَ فَفَعَلَ الرَّجُلُ فَبَرَأَحَدَّثَنَا مُؤَمَّلٌ قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ يَعْنِي ابْنَ سَلَمَةَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو جَعْفَرٍ الْخَطْمِيُّ عَنْ عُمَارَةَ بْنِ خُزَيْمَةَ بْنِ ثَابِتٍ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ حُنَيْفٍ أَنَّ رَجُلًا أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ ذَهَبَ بَصَرُهُ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ

Usmon ibn Hunayf (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir koʻzi ojiz kishi Nabiy ﷺning huzurlariga kelib: «Ey Allohning Nabiysi, Allohga duo qiling, menga ofiyat bersin», dedi. U zot: «Xohlasang, buni keyinga qoldiraman — bu sening oxirating uchun afzalroq; xohlasang, sen uchun duo qilaman», dedilar. U: «Yoʻq, balki men uchun Allohga duo qiling», dedi. Shunda u zot unga tahorat olishni, ikki rakaat namoz oʻqishni va mana bu duo bilan duo qilishni buyurdilar: «Allohim, men Sendan soʻrayman va rahmat nabiysi boʻlgan Nabiying Muhammad ﷺ bilan Senga yuzlanaman. Ey Muhammad, men shu hojatimda sen bilan Robbimga yuzlandim, u menga bajarilsin; meni unga va uni menga shafoatchi qil». (Rovi) dedi: U buni bir necha marta aytar edi. Soʻng keyinroq: «Oʻylaymanki, unda ‹meni unga shafoatchi qil› degan soʻz bor edi», dedi. (Rovi) dedi: Oʻsha kishi shunday qildi va sogʻayib ketdi.Усмон ибн Ҳунайф (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир кўзи ожиз киши Набий ﷺнинг ҳузурларига келиб: «Эй Аллоҳнинг Набийси, Аллоҳга дуо қилинг, менга офият берсин», деди. У зот: «Хоҳласанг, буни кейинга қолдираман — бу сенинг охиратинг учун афзалроқ; хоҳласанг, сен учун дуо қиламан», дедилар. У: «Йўқ, балки мен учун Аллоҳга дуо қилинг», деди. Шунда у зот унга таҳорат олишни, икки ракаат намоз ўқишни ва мана бу дуо билан дуо қилишни буюрдилар: «Аллоҳим, мен Сендан сўрайман ва раҳмат набийси бўлган Набийинг Муҳаммад ﷺ билан Сенга юзланаман. Эй Муҳаммад, мен шу ҳожатимда сен билан Роббимга юзландим, у менга бажарилсин; мени унга ва уни менга шафоатчи қил». (Рови) деди: У буни бир неча марта айтар эди. Сўнг кейинроқ: «Ўйлайманки, унда ‹мени унга шафоатчи қил› деган сўз бор эди», деди. (Рови) деди: Ўша киши шундай қилди ва соғайиб кетди.

حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ حَدَّثَنَا الْحَارِثُ بْنُ يَزِيدَ عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عُثْمَانَ الْأَنْصَارِيِّ عَنْ هَانِئِ بْنِ مُعَاوِيَةَ الصَّدَفِيِّ حَدَّثَهُ قَالَحَجَجْتُ زَمَانَ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ فَجَلَسْتُ فِي مَسْجِدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا رَجُلٌ يُحَدِّثُهُمْ قَالَ كُنَّا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا فَأَقْبَلَ رَجُلٌ فَصَلَّى فِي هَذَا الْعَمُودِ فَعَجَّلَ قَبْلَ أَنْ يُتِمَّ صَلَاتَهُ ثُمَّ خَرَجَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ هَذَا لَوْ مَاتَ لَمَاتَ وَلَيْسَ مِنْ الدِّينِ عَلَى شَيْءٍ إِنَّ الرَّجُلَ لَيُخَفِّفُ صَلَاتَهُ وَيُتِمُّهَا قَالَ فَسَأَلْتُ عَنْ الرَّجُلِ مَنْ هُوَ فَقِيلَ عُثْمَانُ بْنُ حُنَيْفٍ الْأَنْصَارِيُّ

Honiʼ ibn Muoviya as-Sadafiy aytadi: Men Usmon ibn Affon zamonida haj qildim va Nabiy ﷺning masjidlarida oʻtirdim. Shu payt bir kishi ularga hadis aytayotgan edi. U dedi: Bir kuni biz Rasululloh ﷺning huzurlarida edik. Bir kishi kelib, mana shu ustun oldida namoz oʻqidi va namozini toʻliq qilmasdan shoshib tugatdi-da, soʻng chiqib ketdi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Agar bu kishi oʻlsa, dindan hech narsa uzra boʻlmagan holda oʻladi. Albatta, kishi namozini yengil qiladi va uni toʻliq ado etadi», dedilar. Men oʻsha kishi kim ekanini soʻradim, «Usmon ibn Hunayf al-Ansoriy», deyildi.Ҳониъ ибн Муовия ас-Садафий айтади: Мен Усмон ибн Аффон замонида ҳаж қилдим ва Набий ﷺнинг масжидларида ўтирдим. Шу пайт бир киши уларга ҳадис айтаётган эди. У деди: Бир куни биз Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларида эдик. Бир киши келиб, мана шу устун олдида намоз ўқиди ва намозини тўлиқ қилмасдан шошиб тугатди-да, сўнг чиқиб кетди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Агар бу киши ўлса, диндан ҳеч нарса узра бўлмаган ҳолда ўлади. Албатта, киши намозини енгил қилади ва уни тўлиқ адо этади», дедилар. Мен ўша киши ким эканини сўрадим, «Усмон ибн Ҳунайф ал-Ансорий», дейилди.

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ قَالَ حَدَّثَنِي جَعْفَرُ بْنُ عَمْرِو بْنِ أُمَيَّةَ الضَّمْرِيُّ وَعَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ عَمْرِو بْنِ أُمَيَّةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَمْسَحُ عَلَى الْخُفَّيْنِ

Jaʼfar ibn Amr ibn Umayya az-Zamriy otasidan rivoyat qiladi. U aytdi: Men Rasululloh ﷺning ikki mahsilariga mash tortayotganlarini koʻrdim.Жаъфар ибн Амр ибн Умайя аз-Замрий отасидан ривоят қилади. У айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг икки маҳсиларига маш тортаётганларини кўрдим.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُصْعَبٍ قَالَ حَدَّثَنَا الْأَوْزَاعِيُّ عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ عَمْرِو بْنِ أُمَيَّةَ الضَّمْرِيِّ عَنْ أَبِيهِ قَالَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَمْسَحُ عَلَى الْخُفَّيْنِ وَالْخِمَارِ

Amr ibn Umayya az-Zamriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi. U aytdi: Men Rasululloh ﷺning ikki mahsilariga va salla (xumor)lariga mash tortayotganlarini koʻrdim.Амр ибн Умайя аз-Замрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади. У айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг икки маҳсиларига ва салла (хумор)ларига маш тортаётганларини кўрдим.

حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ مُوسَى وَحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَا حَدَّثَنَا شَيْبَانُ عَنْ يَحْيَى عَنْ أَبِي سَلَمَةَ أَنَّ جَعْفَرَ بْنَ عَمْرِو بْنِ أُمَيَّةَ الضَّمْرِيَّ أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَاهُ أَخْبَرَهُ أَنَّهُرَأَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَمْسَحُ عَلَى الْخُفَّيْنِ

Amr ibn Umayya az-Zamriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U Nabiy ﷺning ikki mahsilariga mash tortayotganlarini koʻrdi.Амр ибн Умайя аз-Замрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У Набий ﷺнинг икки маҳсиларига маш тортаётганларини кўрди.

حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا عَلِيٌّ يَعْنِي ابْنَ مُبَارَكٍ عَنْ يَحْيَى عَنْ أَبِي سَلَمَةَ قَالَ أَخْبَرَنِي جَعْفَرُ بْنُ عَمْرِو بْنِ أُمَيَّةَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُرَأَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَمْسَحُ عَلَى الْخُفَّيْنِ

Amr ibn Umayya az-Zamriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U Nabiy ﷺni maxsilari ustiga masʼh tortayotgan holda koʻrdi.Амр ибн Умайя аз-Замрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У Набий ﷺни махсилари устига масъҳ тортаётган ҳолда кўрди.

حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ قَالَ حَدَّثَنِي جَعْفَرُ بْنُ عَمْرِو بْنِ أُمَيَّةَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُرَأَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَكَلَ عُضْوًا ثُمَّ صَلَّى وَلَمْ يَتَوَضَّأْ

Amr ibn Umayya az-Zamriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U Nabiy ﷺning bir aʼzo (goʻsht)ni yeb, soʻng tahoratni qaytarmay namoz oʻqiganlarini koʻrdi.Амр ибн Умайя аз-Замрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У Набий ﷺнинг бир аъзо (гўшт)ни еб, сўнг таҳоратни қайтармай намоз ўқиганларини кўрди.

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ صَالِحٍ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ حَدَّثَنِي جَعْفَرُ بْنُ عَمْرِو بْنِ أُمَيَّةَ أَنَّ أَبَاهُ قَالَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَحْتَزُّ مِنْ كَتِفِ شَاةٍ فَدُعِيَ إِلَى الصَّلَاةِ فَطَرَحَ السِّكِّينَ وَلَمْ يَتَوَضَّأْ

Amr ibn Umayya az-Zamriy (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺni qoʻyning kuragidan (goʻsht) kesib turgan holda koʻrdim. Soʻng u zot namozga chaqirildilar, bas, pichoqni qoʻyib, tahoratni qaytarmay (namozga turdilar).Амр ибн Умайя аз-Замрий (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺни қўйнинг курагидан (гўшт) кесиб турган ҳолда кўрдим. Сўнг у зот намозга чақирилдилар, бас, пичоқни қўйиб, таҳоратни қайтармай (намозга турдилар).

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ عَمْرِو بْنِ أُمَيَّةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَأْكُلُ يَحْتَزُّ مِنْ كَتِفِ شَاةٍ ثُمَّ دُعِيَ إِلَى الصَّلَاةِ فَصَلَّى وَلَمْ يَتَوَضَّأْ

Amr ibn Umayya az-Zamriy (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺni qoʻyning kuragidan (goʻsht) kesib yeb turgan holda koʻrdim. Soʻng u zot namozga chaqirildilar, bas, tahoratni qaytarmay namoz oʻqidilar.Амр ибн Умайя аз-Замрий (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺни қўйнинг курагидан (гўшт) кесиб еб турган ҳолда кўрдим. Сўнг у зот намозга чақирилдилар, бас, таҳоратни қайтармай намоз ўқидилар.

حَدَّثَنَا أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمُقْرِيُّ حَدَّثَنَا حَيْوَةُ أَخْبَرَنِي عَيَّاشُ بْنُ عَبَّاسٍ أَنَّ كُلَيْبَ بْنَ صُبَيْحٍ حَدَّثَهُ أَنَّ الزِّبْرِقَانَ حَدَّثَهُ عَنْ عَمِّهِ عَمْرِو بْنِ أُمَيَّةَ الضَّمْرِيِّ قَالَكُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ فَنَامَ عَنْ صَلَاةِ الصُّبْحِ حَتَّى طَلَعَتْ الشَّمْسُ لَمْ يَسْتَيْقِظُوا وَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَدَأَ بِالرَّكْعَتَيْنِ فَرَكَعَهُمَا ثُمَّ أَقَامَ الصَّلَاةَ فَصَلَّى

Amr ibn Umayya az-Zamriy (roziyallohu anhu) aytdi: Biz Rasululloh ﷺ bilan baʼzi safarlarida birga edik. Bas, u zot bomdod namozidan uxlab qoldilar, hattoki quyosh chiqdi, ular uygʻonmadilar. Nabiy ﷺ ikki rakaatdan boshladilar va ularni oʻqidilar, soʻng namozga iqomat aytildi va (bomdodni) oʻqidilar.Амр ибн Умайя аз-Замрий (розияллоҳу анҳу) айтди: Биз Расулуллоҳ ﷺ билан баъзи сафарларида бирга эдик. Бас, у зот бомдод намозидан ухлаб қолдилар, ҳаттоки қуёш чиқди, улар уйғонмадилар. Набий ﷺ икки ракаатдан бошладилар ва уларни ўқидилар, сўнг намозга иқомат айтилди ва (бомдодни) ўқидилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي شَيْبَةَ قَالَ عَبْد اللَّهِ وَسَمِعْتُهُ أَنَا مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي شَيْبَةَ بِالْكُوفَةِ قَالَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ عَوْنٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ إِسْمَاعِيلَ قَالَ أَخْبَرَنِي جَعْفَرُ بْنُ عَمْرِو بْنِ أُمَيَّةَ عَنْ أَبِيهِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَهُ وَحْدَهُ عَيْنًا إِلَى قُرَيْشٍ قَالَ جِئْتُ إِلَى خَشَبَةِ خُبَيْبٍ وَأَنَا أَتَخَوَّفُ الْعُيُونَ فَرَقِيتُ فِيهَا فَحَلَلْتُ خُبَيْبًا فَوَقَعَ إِلَى الْأَرْضِ فَانْتَبَذْتُ غَيْرَ بَعِيدٍ ثُمَّ الْتَفَتُّ فَلَمْ أَرَ خُبَيْبًا وَلَكَأَنَّمَا ابْتَلَعَتْهُ الْأَرْضُ فَلَمْ يُرَ لِخُبَيْبٍ أَثَرٌ حَتَّى السَّاعَةِقَالَ أَبُو عَبْد الرَّحْمَنِ وَقَالَ ابْنُ أَبِي شَيْبَةَ لَنَا فِيهِ عَنْ الزُّهْرِيِّ وَأَمَّا أَبِي فَحَدَّثَنَا عَنْهُ لَمْ يَذْكُرْ الزُّهْرِيَّ وَحَدَّثَنَاهُ ابْنُ أَبِي شَيْبَةَ بِالْكُوفَةِ فَجَعَلَهُ لَنَا عَنْ الزُّهْرِيِّ

Amr ibn Umayya az-Zamriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ uni yolgʻiz oʻzini Quraysh tomonga josus qilib yubordilar. U aytdi: Men Xubaybning yogʻochi oldiga keldim, oʻzim qorovullardan qoʻrqar edim. Bas, unga chiqib, Xubaybni yechdim, u yerga tushdi. Men uzoq boʻlmagan bir joyga chekindim, soʻng oʻgirilib qarasam, Xubaybni koʻrmadim — goʻyo uni yer yutgandek edi; shu soatgacha Xubaybdan biror asar koʻrilmadi. Abu Abdurrahmon aytdi: Ibn Abu Shayba bizga bu (hadis)da Zuhriydan (deb) aytdi; otam esa bizga undan hadis aytib berdi va Zuhriyni zikr qilmadi; Ibn Abu Shayba buni bizga Kufada aytib berib, uni biz uchun Zuhriydan (deb) keltirdi.Амр ибн Умайя аз-Замрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ уни ёлғиз ўзини Қурайш томонга жосус қилиб юбордилар. У айтди: Мен Хубайбнинг ёғочи олдига келдим, ўзим қоровуллардан қўрқар эдим. Бас, унга чиқиб, Хубайбни ечдим, у ерга тушди. Мен узоқ бўлмаган бир жойга чекиндим, сўнг ўгирилиб қарасам, Хубайбни кўрмадим — гўё уни ер ютгандек эди; шу соатгача Хубайбдан бирор асар кўрилмади. Абу Абдурраҳмон айтди: Ибн Абу Шайба бизга бу (ҳадис)да Зуҳрийдан (деб) айтди; отам эса бизга ундан ҳадис айтиб берди ва Зуҳрийни зикр қилмади; Ибн Абу Шайба буни бизга Куфада айтиб бериб, уни биз учун Зуҳрийдан (деб) келтирди.