وَعَنْ أَنَسٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " يُحْبَسُ الْمُؤْمِنُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ حَتَّى يُهَمُّوا بِذَلِكَ فَيَقُولُونَ: لَوِ اسْتَشْفَعْنَا إِلَى رَبِّنَا فَيُرِيحَنَا مِنْ مَكَانِنَا فَيَأْتُونَ آدَمَ فَيَقُولُونَ: أَنْتَ آدَمُ أَبُو النَّاسِ خَلَقَكَ اللَّهُ بِيَدِهِ وَأَسْكَنَكَ جَنَّتَهُ وَأَسْجَدَ لَكَ مَلَائِكَتَهُ وَعَلَّمَكَ أَسْمَاءَ كُلِّ شَيْءٍ اشْفَعْ لَنَا عِنْدَ رَبِّكَ حَتَّى يُرِيحَنَا مِنْ مَكَانِنَا هَذَا. فَيَقُولُ: لَسْتُ هُنَاكُمْ. وَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ: أَكْلَهُ مِنَ الشَّجَرَةِ وَقَدْ نُهِيَ عَنْهَا - وَلَكِنِ ائْتُوا نُوحًا أَوَّلَ نَبِيٍّ بَعَثَهُ اللَّهُ إِلَى أَهْلِ الْأَرْضِ فَيَأْتُونَ نُوحًا فَيَقُولُ: لَسْتُ هُنَاكُمْ - وَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ: سُؤَالَهُ رَبَّهُ بِغَيْرِ عِلْمٍ - وَلَكِنِ ائْتُوا إِبْرَاهِيمَ خَلِيلَ الرَّحْمَنِ. قَالَ: فَيَأْتُونَ إِبْرَاهِيمَ فَيَقُولُ: إِنِّي لَسْتُ هُنَاكُمْ - وَيَذْكُرُ ثَلَاثَ كِذْبَاتٍ كَذَبَهُنَّ - وَلَكِنِ ائْتُوا مُوسَى عَبْدًا آتَاهُ اللَّهُ التَّوْرَاةَ وَكَلَّمَهُ وَقَرَّبَهُ نَجِيًّا. قَالَ: فَيَأْتُونَ مُوسَى فَيَقُولُ: إِنِّي لَسْتُ هُنَاكُمْ - وَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ قَتْلَهُ النَّفْسَ - وَلَكِنِ ائْتُوا عِيسَى عَبْدَ اللَّهِ وَرَسُولَهُ وَرُوحَ اللَّهِ وَكَلِمَتَهُ " قَالَ: " فَيَأْتُونَ عِيسَى فَيَقُولُ: لَسْتُ هُنَاكُمْ وَلَكِنِ ائْتُوا مُحَمَّدًا عبدا غفر اللَّهُ لَهُ ماتقدم مِنْ ذَنْبِهِ وَمَا تَأَخَّرَ ". قَالَ: " فَيَأْتُونِي فَأَسْتَأْذِنُ عَلَى رَبِّي فِي دَارِهِ فَيُؤْذَنُ لِي عَلَيْهِ فَإِذَا رَأَيْتُهُ وَقَعْتُ سَاجِدًا فَيَدَعُنِي مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَدَعَنِي فَيَقُولُ: ارْفَعْ مُحَمَّدُ وَقُلْ تُسْمَعْ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ وَسَلْ تُعْطَهْ ". قَالَ: " فَأَرْفَعُ رَأْسِي فأثني على رَبِّي بثناء تحميد يُعَلِّمُنِيهِ ثُمَّ أَشْفَعُ فَيَحُدُّ لِي حَدًّا فَأَخْرُجُ فَأُخْرِجُهُمْ مِنَ النَّارِ وَأُدْخِلُهُمُ الْجَنَّةَ ثُمَّ أَعُودُ الثَّانِيَةَ فَأَسْتَأْذِنُ عَلَى رَبِّي فِي دَارِهِ. فَيُؤْذَنُ لِي عَلَيْهِ فَإِذَا رَأَيْتُهُ وَقَعْتُ سَاجِدًا. فَيَدَعُنِي مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَدَعَنِي ثُمَّ يَقُولُ: ارْفَعْ مُحَمَّدُ وَقُلْ تُسْمَعْ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ وَسَلْ تُعْطَهْ. قَالَ: " فَأَرْفَعُ رَأْسِي فَأُثْنِي عَلَى رَبِّي بِثَنَاءٍ وَتَحْمِيدٍ يُعَلِّمُنِيهِ ثُمَّ أَشْفَعُ فَيَحُدُّ لِي حَدًّا فَأَخْرُجُ فَأُخْرِجُهُمْ مِنَ النَّارِ وَأُدْخِلُهُمُ الْجَنَّةَ ثُمَّ أَعُودُ الثَّالِثَةَ فَأَسْتَأْذِنُ عَلَى رَبِّي فِي دَاره فيؤذي لِي عَلَيْهِ فَإِذَا رَأَيْتُهُ وَقَعْتُ سَاجِدًا فَيَدَعُنِي مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَدَعَنِي ثُمَّ يَقُولُ: ارْفَعْ مُحَمَّدُ وَقُلْ تُسْمَعْ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ وَسَلْ تُعْطَهْ ". قَالَ: «فَأَرْفَعُ رَأْسِي فَأُثْنِي عَلَى رَبِّي بثناءوتحميد يُعَلِّمُنِيهِ ثُمَّ أَشْفَعُ فَيَحُدُّ لِي حَدًّا فَأَخْرُجُ فَأُخْرِجُهُمْ مِنَ النَّارِ وَأُدْخِلُهُمُ الْجَنَّةَ حَتَّى مَا يَبْقَى فِي النَّارِ إِلَّا مَنْ قَدْ حَبَسَهُ الْقُرْآنُ» أَيْ وَجَبَ عَلَيْهِ الْخُلُودُ ثُمَّ تَلَا هَذِه الْآيَة (عَسى أَن يَبْعَثك الله مقَاما مَحْمُودًا)
قَالَ: «وَهَذَا الْمقَام المحمود الَّذِي وعده نَبِيكُم» مُتَّفق عَلَيْهِ
(Anas (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki,) Paygʻambar ﷺ: «Muʼminlar Qiyomat kuni (mahshar joyida uzoq) ushlanadilar — toki ular buni (ahvolni) gʻam (tashvish) qiladilar; bas, ular: ‹Koshki, Robbimizga (kimnidir) shafoatchi qilsak — toki U bizni mana shu joyimizdan rohatlantirsa!› deydilar. Bas, ular Odamning oldiga kelib: ‹Sen — Odamsan, odamlarning otasi; Alloh seni Oʻz Qoʻli bilan yaratdi, seni oʻz jannatiga joylashtirdi, farishtalarini senga sajda qildirdi va senga har bir narsaning ismlarini oʻrgatdi; (bas,) Robbing huzurida bizga shafoat qil — toki U bizni mana shu joyimizdan rohatlantirsa›, deydilar. — U zot: — Bas, u: ‹Men u (martaba)da emasman›, deydi — va u oʻzi qilgan xatosini, daraxtdan (mevasidan) yeganini — holbuki u (yeyishdan) qaytarilgan edi — zikr qiladi — ‹lekin Nuhning — Alloh yer ahliga yuborgan birinchi paygʻambarning — oldiga boringlar›, deydi. Bas, ular Nuhning oldiga keladilar; u: ‹Men u (martaba)da emasman›, deydi — va u oʻzi qilgan xatosini, Robbidan ilmsiz (narsani) soʻraganini zikr qiladi — ‹lekin Rahmonning xalili (doʻsti) Ibrohimning oldiga boringlar›, deydi. — U zot: — Bas, ular Ibrohimning oldiga keladilar; u: ‹Men u (martaba)da emasman›, deydi — va u oʻzi (taʼvil bilan) aytgan uchta soʻzni zikr qiladi — ‹lekin Musoning — Alloh unga Tavrotni bergan, u bilan (bevosita) soʻzlashgan va uni najiy (yaqin suhbatdosh) qilib yaqinlashtirgan bandaning — oldiga boringlar›, deydi. — U zot: — Bas, ular Musoning oldiga keladilar; u: ‹Men u (martaba)da emasman›, deydi — va u oʻzi qilgan xatosini, bir jonni oʻldirganini zikr qiladi — ‹lekin Iso — Allohning bandasi, Uning rasuli, Allohning ruhi va Uning kalimasi — ning oldiga boringlar›, deydi. — U zot: — Bas, ular Isoning oldiga keladilar; u: ‹Men u (martaba)da emasman; lekin Muhammad ﷺning — Alloh uning avval va keyin (qilgan) gunohini magʻfirat qilgan bandaning — oldiga boringlar›, deydi. Bas, ular mening oldimga keladilar; men Robbimning huzurida (kirishga) izn soʻrayman; bas, menga Uning (huzuriga kirishga) izn beriladi. Qachon men Uni koʻrsam, sajdaga yiqilaman; U meni — Alloh xohlagancha — (sajdada) qoldiradi, soʻng: ‹Boshingni koʻtar, ey Muhammad; ayt — eshitiladi; shafoat qil — shafoating qabul qilinadi; soʻra — beriladi›, deydi. — U zot: — Bas, men boshimni koʻtaraman-da, Robbimni — U menga oʻrgatadigan sano (maqtov) va hamd bilan — sano aytaman. Bas, U menga bir hadd (chegara) belgilaydi; men chiqib, ularni jannatga kiritaman», dedilar. (Qatoda aytdi: Men U zotning yana shunday deganlarini ham eshitganman:) «Bas, men chiqib, ularni doʻzaxdan chiqaraman va ularni jannatga kiritaman. Soʻng (yana) qaytaman-da, Robbimning huzurida (kirishga) izn soʻrayman; bas, menga Uning (huzuriga) izn beriladi. Qachon men Uni koʻrsam, sajdaga yiqilaman; U meni — Alloh xohlagancha — qoldiradi, soʻng: ‹Boshingni koʻtar, ey Muhammad; ayt — eshitiladi; shafoat qil — shafoating qabul qilinadi; soʻra — beriladi›, deydi. — U zot: — Bas, men boshimni koʻtaraman-da, Robbimni — U menga oʻrgatadigan sano va hamd bilan — sano aytaman. — U zot: — Soʻng men shafoat qilaman; bas, U menga bir hadd belgilaydi; men chiqib, ularni jannatga kiritaman», dedilar. (Qatoda aytdi: Men U zotning shunday deganlarini eshitdim:) «Bas, men chiqib, ularni doʻzaxdan chiqaraman va ularni jannatga kiritaman; soʻng uchinchi marta qaytaman-da, Robbimning huzurida (kirishga) izn soʻrayman; bas, menga Uning (huzuriga) izn beriladi. Qachon men Uni koʻrsam, sajdaga yiqilaman; U meni — Alloh xohlagancha — qoldiradi, soʻng: ‹Boshingni koʻtar, ey Muhammad; ayt — eshitiladi; shafoat qil — shafoating qabul qilinadi; soʻra — beriladi›, deydi. — U zot: — Bas, men boshimni koʻtaraman-da, Robbimni — U menga oʻrgatadigan sano va hamd bilan — sano aytaman. — U zot: — Soʻng men shafoat qilaman; bas, U menga bir hadd belgilaydi; men chiqib, ularni jannatga kiritaman», dedilar. (Qatoda aytdi: Men U zotning shunday deganlarini ham eshitganman:) «Bas, men chiqib, ularni doʻzaxdan chiqaraman va ularni jannatga kiritaman — toki doʻzaxda faqat Qurʼon ushlab qolgan (yaʼni abadiy qolish vojib boʻlgan) kishidan boshqa hech kim qolmaydi», dedilar. — (Qatoda) aytdi: — Soʻng U zot mana shu oyatni tilovat qildilar: ‹Shoyad Robbing seni Maqomi Mahmud (maqtalgan maqom)ga (yetkazib) qoʻzgʻatsa...› (Isro surasi, 79-oyat). (Qatoda) aytdi: Mana shu — Paygʻambaringiz ﷺga vaʼda qilingan Maqomi Mahmuddir.(Анас (розияллоҳу анҳу) ривоят қилдики,) Пайғамбар ﷺ: «Муъминлар Қиёмат куни (маҳшар жойида узоқ) ушланадилар — токи улар буни (аҳволни) ғам (ташвиш) қиладилар; бас, улар: ‹Кошки, Роббимизга (кимнидир) шафоатчи қилсак — токи У бизни мана шу жойимиздан роҳатлантирса!› дейдилар. Бас, улар Одамнинг олдига келиб: ‹Сен — Одамсан, одамларнинг отаси; Аллоҳ сени Ўз Қўли билан яратди, сени ўз жаннатига жойлаштирди, фаришталарини сенга сажда қилдирди ва сенга ҳар бир нарсанинг исмларини ўргатди; (бас,) Роббинг ҳузурида бизга шафоат қил — токи У бизни мана шу жойимиздан роҳатлантирса›, дейдилар. — У зот: — Бас, у: ‹Мен у (мартаба)да эмасман›, дейди — ва у ўзи қилган хатосини, дарахтдан (мевасидан) еганини — ҳолбуки у (ейишдан) қайтарилган эди — зикр қилади — ‹лекин Нуҳнинг — Аллоҳ ер аҳлига юборган биринчи пайғамбарнинг — олдига боринглар›, дейди. Бас, улар Нуҳнинг олдига келадилар; у: ‹Мен у (мартаба)да эмасман›, дейди — ва у ўзи қилган хатосини, Роббидан илмсиз (нарсани) сўраганини зикр қилади — ‹лекин Раҳмоннинг халили (дўсти) Иброҳимнинг олдига боринглар›, дейди. — У зот: — Бас, улар Иброҳимнинг олдига келадилар; у: ‹Мен у (мартаба)да эмасман›, дейди — ва у ўзи (таъвил билан) айтган учта сўзни зикр қилади — ‹лекин Мусонинг — Аллоҳ унга Тавротни берган, у билан (бевосита) сўзлашган ва уни нажий (яқин суҳбатдош) қилиб яқинлаштирган банданинг — олдига боринглар›, дейди. — У зот: — Бас, улар Мусонинг олдига келадилар; у: ‹Мен у (мартаба)да эмасман›, дейди — ва у ўзи қилган хатосини, бир жонни ўлдирганини зикр қилади — ‹лекин Исо — Аллоҳнинг бандаси, Унинг расули, Аллоҳнинг руҳи ва Унинг калимаси — нинг олдига боринглар›, дейди. — У зот: — Бас, улар Исонинг олдига келадилар; у: ‹Мен у (мартаба)да эмасман; лекин Муҳаммад ﷺнинг — Аллоҳ унинг аввал ва кейин (қилган) гуноҳини мағфират қилган банданинг — олдига боринглар›, дейди. Бас, улар менинг олдимга келадилар; мен Роббимнинг ҳузурида (киришга) изн сўрайман; бас, менга Унинг (ҳузурига киришга) изн берилади. Қачон мен Уни кўрсам, саждага йиқиламан; У мени — Аллоҳ хоҳлаганча — (саждада) қолдиради, сўнг: ‹Бошингни кўтар, эй Муҳаммад; айт — эшитилади; шафоат қил — шафоатинг қабул қилинади; сўра — берилади›, дейди. — У зот: — Бас, мен бошимни кўтараман-да, Роббимни — У менга ўргатадиган сано (мақтов) ва ҳамд билан — сано айтаман. Бас, У менга бир ҳадд (чегара) белгилайди; мен чиқиб, уларни жаннатга киритаман», дедилар. (Қатода айтди: Мен У зотнинг яна шундай деганларини ҳам эшитганман:) «Бас, мен чиқиб, уларни дўзахдан чиқараман ва уларни жаннатга киритаман. Сўнг (яна) қайтаман-да, Роббимнинг ҳузурида (киришга) изн сўрайман; бас, менга Унинг (ҳузурига) изн берилади. Қачон мен Уни кўрсам, саждага йиқиламан; У мени — Аллоҳ хоҳлаганча — қолдиради, сўнг: ‹Бошингни кўтар, эй Муҳаммад; айт — эшитилади; шафоат қил — шафоатинг қабул қилинади; сўра — берилади›, дейди. — У зот: — Бас, мен бошимни кўтараман-да, Роббимни — У менга ўргатадиган сано ва ҳамд билан — сано айтаман. — У зот: — Сўнг мен шафоат қиламан; бас, У менга бир ҳадд белгилайди; мен чиқиб, уларни жаннатга киритаман», дедилар. (Қатода айтди: Мен У зотнинг шундай деганларини эшитдим:) «Бас, мен чиқиб, уларни дўзахдан чиқараман ва уларни жаннатга киритаман; сўнг учинчи марта қайтаман-да, Роббимнинг ҳузурида (киришга) изн сўрайман; бас, менга Унинг (ҳузурига) изн берилади. Қачон мен Уни кўрсам, саждага йиқиламан; У мени — Аллоҳ хоҳлаганча — қолдиради, сўнг: ‹Бошингни кўтар, эй Муҳаммад; айт — эшитилади; шафоат қил — шафоатинг қабул қилинади; сўра — берилади›, дейди. — У зот: — Бас, мен бошимни кўтараман-да, Роббимни — У менга ўргатадиган сано ва ҳамд билан — сано айтаман. — У зот: — Сўнг мен шафоат қиламан; бас, У менга бир ҳадд белгилайди; мен чиқиб, уларни жаннатга киритаман», дедилар. (Қатода айтди: Мен У зотнинг шундай деганларини ҳам эшитганман:) «Бас, мен чиқиб, уларни дўзахдан чиқараман ва уларни жаннатга киритаман — токи дўзахда фақат Қуръон ушлаб қолган (яъни абадий қолиш вожиб бўлган) кишидан бошқа ҳеч ким қолмайди», дедилар. — (Қатода) айтди: — Сўнг У зот мана шу оятни тиловат қилдилар: ‹Шояд Роббинг сени Мақоми Маҳмуд (мақталган мақом)га (етказиб) қўзғаца...› (Исро сураси, 79-оят). (Қатода) айтди: Мана шу — Пайғамбарингиз ﷺга ваъда қилинган Мақоми Маҳмуддир.
وَعَن أنس أَن النَّبِي الله صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " لَيُصِيبَنَّ أَقْوَامًا سَفْعٌ مِنَ النَّارِ بِذُنُوبٍ أَصَابُوهَا عُقُوبَةً ثُمَّ يُدْخِلُهُمُ اللَّهُ الْجَنَّةَ بِفَضْلِهِ وَرَحْمَتِهِ فَيُقَالُ لَهُمُ: الجهنميون ". رَوَاهُ البُخَارِيّ
(Anas (roziyallohu anhu) Paygʻambar ﷺdan (rivoyat qildiki,) U zot: «Albatta, baʼzi qavmlarga — oʻzlari qilgan gunohlari sababli, jazo (tariqasida) — doʻzaxdan bir kuyish (alanga) yetadi; soʻng Alloh ularni Oʻz rahmati fazli bilan jannatga kiritadi; ularga ‹jahannamiylar› deyiladi», dedilar.) (Hammom aytdi: Bizga Qatoda, (unga) Anas Paygʻambar ﷺdan (rivoyat qildi).)(Анас (розияллоҳу анҳу) Пайғамбар ﷺдан (ривоят қилдики,) У зот: «Албатта, баъзи қавмларга — ўзлари қилган гуноҳлари сабабли, жазо (тариқасида) — дўзахдан бир куйиш (аланга) етади; сўнг Аллоҳ уларни Ўз раҳмати фазли билан жаннатга киритади; уларга ‹жаҳаннамийлар› дейилади», дедилар.) (Ҳаммом айтди: Бизга Қатода, (унга) Анас Пайғамбар ﷺдан (ривоят қилди).)
وَعَنْ أَنَسٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " يَخْرُجُ مِنَ النَّارِ أَرْبَعَةٌ فَيُعْرَضُونَ عَلَى اللَّهِ ثُمَّ يُؤْمَرُ بِهِمْ إِلَى النَّارِ فَيَلْتَفِتُ أَحَدُهُمْ فَيَقُولُ: أَيْ رَبِّ؟ لَقَدْ كنتُ أَرْجُو إِذا أَخْرَجْتَنِي مِنْهَا أَنْ لَا تُعِيدَنِي فِيهَا " قَالَ: «فينجيه الله مِنْهَا» . رَوَاهُ مُسلم
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Doʻzaxdan toʻrt (kishi) chiqariladi va Allohga koʻrsatiladi (taqdim etiladi). Shunda ularning biri (Allohga) oʻgirilib: ‹Ey Rabbim, modomiki meni undan chiqarding, meni unga qayta qaytarmagin› deydi. Bas, Alloh uni undan najot beradi», dedilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Дўзахдан тўрт (киши) чиқарилади ва Аллоҳга кўрсатилади (тақдим этилади). Шунда уларнинг бири (Аллоҳга) ўгирилиб: ‹Эй Раббим, модомики мени ундан чиқардинг, мени унга қайта қайтармагин› дейди. Бас, Аллоҳ уни ундан нажот беради», дедилар.
وَعَن أنس قا ل سَأَلْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَشْفَعَ لِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَقَالَ: «أَنَا فَاعِلٌ» . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَأَيْنَ أَطْلُبُكَ؟ قَالَ اطْلُبْنِي أَوَّلَ مَا تَطْلُبُنِي عَلَى الصِّرَاطِ ". قُلْتُ فَإِنْ لَمْ أَلْقَكَ عَلَى الصِّرَاطِ؟ قَالَ: «فَاطْلُبْنِي عِنْدَ الْمِيزَانِ» قُلْتُ فَإِنْ لَمْ أَلْقَكَ عِنْدَ الْمِيزَانِ؟ قَالَ: «فَاطْلُبْنِي عِنْدَ الْحَوْضِ فَإِنِّي لَا أُخطىءُ هَذِه الثلاثَ المواطن» رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ وقا لهَذَا حَدِيث غَرِيب
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Nabiy ﷺdan Qiyomat kuni menga shafoat qilishlarini soʻradim. U zot: «Men (buni) qiluvchiman», dedilar. Men: «Ey Rasululloh, sizni qayerdan izlay?» dedim. U zot: «Birinchi marta meni Sirot ustidan izla», dedilar. Men: «Agar sizni Sirot ustida uchratmasam-chi?» dedim. U zot: «Unda meni Mezon oldidan izla», dedilar. Men: «Agar sizni Mezon oldida uchratmasam-chi?» dedim. U zot: «Unda meni Havz oldidan izla, chunki men shu uch joydan adashmayman», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir, biz uni faqat shu yoʻldan bilamiz.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Набий ﷺдан Қиёмат куни менга шафоат қилишларини сўрадим. У зот: «Мен (буни) қилувчиман», дедилар. Мен: «Эй Расулуллоҳ, сизни қаердан излай?» дедим. У зот: «Биринчи марта мени Сирот устидан изла», дедилар. Мен: «Агар сизни Сирот устида учратмасам-чи?» дедим. У зот: «Унда мени Мезон олдидан изла», дедилар. Мен: «Агар сизни Мезон олдида учратмасам-чи?» дедим. У зот: «Унда мени Ҳавз олдидан изла, чунки мен шу уч жойдан адашмайман», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир, биз уни фақат шу йўлдан биламиз.
وَعَنْ أَنَسٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قا ل: «شَفَاعَتِي لِأَهْلِ الْكَبَائِرِ مِنْ أُمَّتِي» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَأَبُو دَاوُد
وَرَوَاهُ ابْن مَاجَه عَن جَابر
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Mening shafoatim ummatimdan katta gunoh (kabira) sohiblari uchundir», dedilar. Termiziy va Abu Dovud rivoyat qilgan. Ibn Moja esa uni Jobirdan rivoyat qilgan.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Менинг шафоатим умматимдан катта гуноҳ (кабира) соҳиблари учундир», дедилар. Термизий ва Абу Довуд ривоят қилган. Ибн Можа эса уни Жобирдан ривоят қилган.
وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وعَدَني أَن يدْخل الجنةَ من أُمتي أربعمائةِ أَلْفٍ بِلَا حِسَابٍ» . فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ زِدْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ وَهَكَذَا فَحَثَا بِكَفَّيْهِ وَجَمَعَهُمَا فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: زِدْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ: وَهَكَذَا فَقَالَ عُمَرُ دَعْنَا يَا أبكر. فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: وَمَا عَلَيْكَ أَنْ يُدْخِلَنَا اللَّهُ كُلَّنَا الْجَنَّةَ؟ فَقَالَ عُمَرُ: إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ إِنْ شَاءَ أَنْ يُدْخِلَ خَلْقَهُ الْجَنَّةَ بِكَفٍّ وَاحِدٍ فَعَلَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «صَدَقَ عُمَرُ» رَوَاهُ فِي شرح السّنة
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Alloh azza va jalla menga ummatimdan toʻrt yuz ming kishini hisob-kitobsiz jannatga kiritishni vaʼda qildi», dedilar. Abu Bakr: «Yo Rasululloh, bizga yana koʻpaytiring», dedi. U zot: «Mana shunday», deb ikki kaftlari bilan bir hovuch olib, ularni birlashtirdilar. Abu Bakr yana: «Yo Rasululloh, bizga koʻpaytiring», dedi. U zot: «Mana shunday», dedilar. Shunda Umar: «Bizni qoʻyavering, ey Abu Bakr», dedi. Abu Bakr: «Alloh hammamizni jannatga kiritsa, senga nima ziyon?» dedi. Umar: «Alloh azza va jalla xohlasa, butun xalqini bir kaft bilan jannatga kiritishga qodir», dedi. Shunda Nabiy ﷺ: «Umar rost aytdi», dedilar. Sharh us-Sunnada rivoyat qilgan.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ азза ва жалла менга умматимдан тўрт юз минг кишини ҳисоб-китобсиз жаннатга киритишни ваъда қилди», дедилар. Абу Бакр: «Ё Расулуллоҳ, бизга яна кўпайтиринг», деди. У зот: «Мана шундай», деб икки кафтлари билан бир ҳовуч олиб, уларни бирлаштирдилар. Абу Бакр яна: «Ё Расулуллоҳ, бизга кўпайтиринг», деди. У зот: «Мана шундай», дедилар. Шунда Умар: «Бизни қўяверинг, эй Абу Бакр», деди. Абу Бакр: «Аллоҳ ҳаммамизни жаннатга киритса, сенга нима зиён?» деди. Умар: «Аллоҳ азза ва жалла хоҳласа, бутун халқини бир кафт билан жаннатга киритишга қодир», деди. Шунда Набий ﷺ: «Умар рост айтди», дедилар. Шарҳ ус-Суннада ривоят қилган.
وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «غَدْوَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوْ رَوْحَةٌ خَيْرٌ مِنَ الدُّنْيَا وَمَا فِيهَا وَلَوْ أَنَّ امْرَأَةً مِنْ نِسَاءِ أَهْلِ الْجَنَّةِ اطَّلَعت إِلى الأَرْض لَأَضَاءَتْ مابينهما وَلَمَلَأَتْ مَا بَيْنَهُمَا رِيحًا وَلَنَصِيفُهَا عَلَى رَأْسِهَا خَيْرٌ مِنَ الدُّنْيَا وَمَا فِيهَا» . رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Alloh yoʻlida ertalab yoki kechqurun (bir bor) chiqish dunyo va undagi narsalardan yaxshiroqdir. Jannatda sizlardan biringizning kamoni qadar yoki qoʻli turadigan joy dunyo va undagi narsalardan yaxshiroqdir. Agar jannat ahli ayollaridan bir ayol yer (ahli)ga moʻralasa, osmon bilan yer orasini yoritib yuborardi va u (joy)ni xushboʻylikka toʻldirib yuborardi. Uning boshidagi roʻmol dunyo va undagi narsalardan yaxshiroqdir», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis sahihdir.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ йўлида эрталаб ёки кечқурун (бир бор) чиқиш дунё ва ундаги нарсалардан яхшироқдир. Жаннатда сизлардан бирингизнинг камони қадар ёки қўли турадиган жой дунё ва ундаги нарсалардан яхшироқдир. Агар жаннат аҳли аёлларидан бир аёл ер (аҳли)га мўраласа, осмон билан ер орасини ёритиб юборарди ва у (жой)ни хушбўйликка тўлдириб юборарди. Унинг бошидаги рўмол дунё ва ундаги нарсалардан яхшироқдир», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис саҳиҳдир.
وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ فِي الْجَنَّةِ لَسُوقًا يَأْتُونَهَا كُلَّ جُمُعَةٍ فَتَهُبُّ رِيحُ الشَّمَالِ فَتَحْثُو فِي وُجوهِهم وثيابِهم فيزدادونَ حُسنا وجمالاً فيرجعونَ إِلى أَهْليهمْ وَقَدِ ازْدَادُوا حُسُنًا وَجَمَالًا فَيَقُولُ لَهُمْ أَهْلُوهُمْ وَاللَّهِ لَقَدِ ازْدَدْتُمْ بَعْدَنَا حُسْنًا وَجَمَالًا فَيَقُولُونَ وَأَنْتُم واللَّهِ لقدِ ازددتم حسنا وجمالا». رَوَاهُ مُسلم
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Jannatda bir bozor bor, ular har juma kuni unga keladilar. Soʻng shimol shamoli esib, yuzlariga va kiyimlariga (mushk) sochadi, shu bilan ular husnu jamolda yanada ortadilar. Soʻng ular ahllariga husnu jamolda yana ortgan holda qaytadilar. Shunda ahllari ularga: ‹Vallohi, bizdan ketganingizdan keyin husnu jamolda yana ortibsiz›, deydilar. Ular esa: ‹Vallohi, sizlar ham bizdan keyin husnu jamolda yana ortibsiz›, deydilar».Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Жаннатда бир бозор бор, улар ҳар жума куни унга келадилар. Сўнг шимол шамоли эсиб, юзларига ва кийимларига (мушк) сочади, шу билан улар ҳусну жамолда янада ортадилар. Сўнг улар аҳлларига ҳусну жамолда яна ортган ҳолда қайтадилар. Шунда аҳллари уларга: ‹Валлоҳи, биздан кетганингиздан кейин ҳусну жамолда яна ортибсиз›, дейдилар. Улар эса: ‹Валлоҳи, сизлар ҳам биздан кейин ҳусну жамолда яна ортибсиз›, дейдилар».
وَعَنْ أَنَسٍ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «يُعْطَى الْمُؤْمِنُ فِي الْجَنَّةِ قُوَّةَ كَذَا وَكَذَا مِنَ الْجِمَاعِ» . قِيلَ: يَا رَسُولَ الله أَو يُطيق ذَلِكَ؟ قَالَ: «يُعْطَى قُوَّةَ مِائَةٍ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ
Anas (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺdan rivoyat qiladiki, u zot: «Moʻminga jannatda jimoʼ (yaqinlik)da buncha-buncha kuch beriladi», dedilar. «Ey Rasululloh, u shunga toqat qila oladimi?» deyildi. U zot: «Unga yuz (kishi)ning kuchi beriladi», dedilar. Bu bobda Zayd ibn Arqamdan ham (rivoyat) bor. Abu Iso aytdi: Bu hadis sahih gʻaribdir; biz uni Qatodaning Anasdan qilgan rivoyatidan faqat Imron al-Qatton rivoyati orqaligina bilamiz.Анас (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺдан ривоят қиладики, у зот: «Мўминга жаннатда жимў (яқинлик)да бунча-бунча куч берилади», дедилар. «Эй Расулуллоҳ, у шунга тоқат қила оладими?» дейилди. У зот: «Унга юз (киши)нинг кучи берилади», дедилар. Бу бобда Зайд ибн Арқамдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо айтди: Бу ҳадис саҳиҳ ғарибдир; биз уни Қатоданинг Анасдан қилган ривоятидан фақат Имрон ал-Қаттон ривояти орқалигина биламиз.
وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ماالكوثر؟ قَالَ: «ذَاكَ نَهْرٌ أَعْطَانِيهِ اللَّهُ يَعْنِي فِي الْجَنَّةِ أَشَدُّ بَيَاضًا مِنَ اللَّبَنِ وَأَحْلَى مِنَ الْعَسَلِ فِيهِ طَيْرٌ أَعْنَاقُهَا كَأَعْنَاقِ الْجُزُرِ» قَالَ عُمَرُ: إِنَّ هَذِهِ لَنَاعِمَةٌ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ «أَكَلَتُهَا أَنْعَمُ مِنْهَا» رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺdan: «Kavsar nima?» deb soʻralganida, U zot: «U Alloh menga ato etgan daryodir — yaʼni jannatda —, suti sutdan oqroq, asaldan shirinroq boʻladi. Unda boʻyinlari tuyalarning boʻyinlaridek boʻlgan qushlar bor», dedilar. Umar: «Bular qanchalar nozanin-a!» dedi. Rasululloh ﷺ: «Ularni yeydiganlar ulardan ham nozaninroqdir», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasandir. Muhammad ibn Abdulloh ibn Muslim — u Ibn Shihob az-Zuhriyning jiyanidir, Abdulloh ibn Muslim esa Ibn Umar va Anas ibn Molikdan rivoyat qilgan.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺдан: «Кавсар нима?» деб сўралганида, У зот: «У Аллоҳ менга ато этган дарёдир — яъни жаннатда —, сути сутдан оқроқ, асалдан ширинроқ бўлади. Унда бўйинлари туяларнинг бўйинларидек бўлган қушлар бор», дедилар. Умар: «Булар қанчалар нозанин-а!» деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Уларни ейдиганлар улардан ҳам нозанинроқдир», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасандир. Муҳаммад ибн Абдуллоҳ ибн Муслим — у Ибн Шиҳоб аз-Зуҳрийнинг жиянидир, Абдуллоҳ ибн Муслим эса Ибн Умар ва Анас ибн Моликдан ривоят қилган.
وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " يُؤْتَى بِأَنْعَمِ أَهْلِ الدُّنْيَا مِنْ أَهْلِ النَّارِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيُصْبَغُ فِي النارِ صَبْغَةً ثمَّ يُقَال: يَا ابْنَ آدَمَ هَلْ رَأَيْتَ خَيْرًا قَطُّ؟ هَلْ مَرَّ بِكَ نَعِيمٌ قَطُّ؟ فَيَقُولُ: لَا وَاللَّهِ يَا رَبِّ وَيُؤْتَى بِأَشَدِّ النَّاسِ بُؤْسًا فِي الدُّنْيَا مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَيُصْبَغُ صَبْغَةً فِي الْجَنَّةِ فَيُقَالُ لَهُ: يَا ابْنَ آدَمَ هَلْ رَأَيْتَ بُؤْسًا قَطُّ؟ وَهَلْ مَرَّ بِكَ شِدَّةٌ قَطُّ. فَيَقُولُ: لَا وَاللَّهِ يَا رَبِّ مَا مَرَّ بِي بُؤْسٌ قَطُّ وَلَا رَأَيْتُ شدَّة قطّ ". رَوَاهُ مُسلم
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Qiyomat kuni doʻzax ahlidan boʻlgan, dunyoda eng farovon yashagan kishi keltirilib, doʻzaxda bir marta botiriladi. Soʻng: ‹Ey Odam farzandi! Sen biror yaxshilik koʻrganmiding? Senga biror neʼmat oʻtganmidi?› — deyiladi. U: ‹Yoʻq, Allohga qasam, ey Robbim!› — deydi. Jannat ahlidan boʻlgan, dunyoda eng ogʻir hayot kechirgan kishi keltirilib, jannatda bir marta botiriladi. Soʻng unga: ‹Ey Odam farzandi! Sen biror musibat koʻrganmiding? Senga biror qiyinchilik oʻtganmidi?› — deyiladi. U: ‹Yoʻq, Allohga qasam, ey Robbim, menga biror musibat oʻtmagan va men biror qiyinchilik koʻrmaganman›, — deydi», — dedilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Қиёмат куни дўзах аҳлидан бўлган, дунёда энг фаровон яшаган киши келтирилиб, дўзахда бир марта ботирилади. Сўнг: ‹Эй Одам фарзанди! Сен бирор яхшилик кўрганмидинг? Сенга бирор неъмат ўтганмиди?› — дейилади. У: ‹Йўқ, Аллоҳга қасам, эй Роббим!› — дейди. Жаннат аҳлидан бўлган, дунёда энг оғир ҳаёт кечирган киши келтирилиб, жаннатда бир марта ботирилади. Сўнг унга: ‹Эй Одам фарзанди! Сен бирор мусибат кўрганмидинг? Сенга бирор қийинчилик ўтганмиди?› — дейилади. У: ‹Йўқ, Аллоҳга қасам, эй Роббим, менга бирор мусибат ўтмаган ва мен бирор қийинчилик кўрмаганман›, — дейди», — дедилар.
وَعَنْ أَنَسٍ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «يَا أَيُّهَا النَّاسُ ابْكُوا فَإِنْ لَمْ تَسْتَطِيعُوا فَتَبَاكَوْا فَإِنَّ أَهْلَ النَّارِ يَبْكُونَ فِي النَّارِ حَتَّى تَسِيلَ دُمُوعُهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ كَأَنَّهَا جَدَاوِلُ حَتَّى تَنْقَطِعَ الدُّمُوعُ فَتَسِيلَ الدِّمَاءُ فَتَقَرَّحَ الْعُيُونُ فَلَوْ أَنَّ سُفُنًا أُزْجِيَتْ فِيهَا لجَرَتْ» . رَوَاهُ فِي «شرح السّنة»
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Ey odamlar, yigʻlanglar! Agar yigʻlay olmasangiz, yigʻlaganday boʻlinglar. Chunki doʻzax ahli doʻzaxda shu qadar yigʻlaydilarki, koʻz yoshlari yuzlarida ariqlardek oqadi. Soʻng koʻz yoshlari tugab, qon oqa boshlaydi va koʻzlar yaralanadi. Agar unga kemalar qoʻyib yuborilsa, suzib ketardi», dedilar. Buni «Sharh as-sunna»da rivoyat qilingan.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Эй одамлар, йиғланглар! Агар йиғлай олмасангиз, йиғлагандай бўлинглар. Чунки дўзах аҳли дўзахда шу қадар йиғлайдиларки, кўз ёшлари юзларида ариқлардек оқади. Сўнг кўз ёшлари тугаб, қон оқа бошлайди ва кўзлар яраланади. Агар унга кемалар қўйиб юборилса, сузиб кетарди», дедилар. Буни «Шарҳ ас-сунна»да ривоят қилинган.
وَعَنْ أَنَسٍ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " لَا تَزَالُ جَهَنَّمَ يُلْقَى فِيهَا وَتَقُولُ: هَلْ مِنْ مَزِيدٍ؟ حَتَّى يَضَعَ رَبُّ العزَّةِ فِيهَا قدَمَه فينزَوي بَعْضُهَا إِلَى بَعْضٍ فَتَقُولُ: قَطْ قَطْ بِعِزَّتِكَ وَكَرَمِكَ وَلَا يَزَالُ فِي الْجَنَّةِ فَضْلٌ حَتَّى يُنْشِئَ اللَّهُ لَهَا خَلْقًا فَيُسْكِنُهُمْ فَضْلَ الْجَنَّةِ ". مُتَّفق عَلَيْهِ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning azza va jalla — {Oʻsha kuni biz jahannamga: ‹Toʻldingmi?› desak, u: ‹Yana bormi?› deydi} (Qof 30) — degan soʻzi haqida Nabiy ﷺ: «Jahannamga (ahli) tashlanaveradi va u: ‹Yana bormi?› deyaveradi, toki izzat Robbi unga oyogʻini qoʻyguncha. Shunda uning baʼzi qismi baʼzisiga (siqilib) yigʻiladi va u: ‹Boʻldi, boʻldi, izzating va karamingga qasam!› — deydi. Jannatda esa ortiqcha (joy) qolaveradi, toki Alloh unga (yangi) xalq paydo qilib, ularni jannatning ortiqcha (joyiga) joylashtirguncha», — dedilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг азза ва жалла — {Ўша куни биз жаҳаннамга: ‹Тўлдингми?› десак, у: ‹Яна борми?› дейди} (Қоф 30) — деган сўзи ҳақида Набий ﷺ: «Жаҳаннамга (аҳли) ташланаверади ва у: ‹Яна борми?› деяверади, токи иззат Робби унга оёғини қўйгунча. Шунда унинг баъзи қисми баъзисига (сиқилиб) йиғилади ва у: ‹Бўлди, бўлди, иззатинг ва карамингга қасам!› — дейди. Жаннатда эса ортиқча (жой) қолаверади, токи Аллоҳ унга (янги) халқ пайдо қилиб, уларни жаннатнинг ортиқча (жойига) жойлаштиргунча», — дедилар.
عَنْ أَنَسٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صلى بِنَا يَوْمًا الصَّلَاةَ ثُمَّ رَقِيَ الْمِنْبَرَ فَأَشَارَ بِيَدِهِ قِبَلَ قِبْلَةِ الْمَسْجِدِ فَقَالَ: «قَدْ أُرِيتُ الْآنَ مُذْ صَلَّيْتُ لَكُمُ الصَّلَاةَ الْجَنَّةَ وَالنَّارَ مُمَثَّلَتَيْنِ فِي قِبَلِ هَذَا الْجِدَارِ فَلَمْ أَرَ كَالْيَوْمِ فِي الْخَيْر وَالشَّر» . رَوَاهُ البُخَارِيّ
(Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) aytdi:) Rasululloh ﷺ bir kuni bizga namoz oʻqib berdilar, soʻng minbarga chiqib, qoʻllari bilan masjidning qiblasi tomon ishora qildilar va: «Hozir — sizga namoz oʻqib berganimdan beri — menga jannat va doʻzax mana shu devorning roʻparasida namoyon qilib koʻrsatildi; men yaxshilik va yomonlikda bugungidek (kun)ni hech koʻrmaganman, men yaxshilik va yomonlikda bugungidek (kun)ni hech koʻrmaganman», dedilar.(Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу) айтди:) Расулуллоҳ ﷺ бир куни бизга намоз ўқиб бердилар, сўнг минбарга чиқиб, қўллари билан масжиднинг қибласи томон ишора қилдилар ва: «Ҳозир — сизга намоз ўқиб берганимдан бери — менга жаннат ва дўзах мана шу деворнинг рўпарасида намоён қилиб кўрсатилди; мен яхшилик ва ёмонликда бугунгидек (кун)ни ҳеч кўрмаганман, мен яхшилик ва ёмонликда бугунгидек (кун)ни ҳеч кўрмаганман», дедилар.
وَعَنْ أَنَسٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لَمَّا صَوَّرَ اللَّهُ آدَمَ فِي الْجَنَّةِ تَرَكَهُ مَا شَاءَ أَنْ يَتْرُكَهُ فَجَعَلَ إِبْلِيسُ يُطِيفُ بِهِ يَنْظُرُ مَا هُوَ فَلَمَّا رَآهُ أَجْوَفَ عَرَفَ أَنَّهُ خُلِقَ خَلْقًا لَا يتمالَكُ» . رَوَاهُ مُسلم
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Alloh Odamni jannatda (suvratlab) yaratganida, uni Alloh xohlagancha (jonsiz holda) tark etib qoʻydi. Shunda Iblis uning atrofida aylanib, uning qanaqaligiga qaray boshladi. Uni ichi boʻsh (koʻngʻil) ekanini koʻrgach, u oʻzini tutib turolmaydigan (sabrsiz) qilib yaratilganini bildi».Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Аллоҳ Одамни жаннатда (сувратлаб) яратганида, уни Аллоҳ хоҳлаганча (жонсиз ҳолда) тарк этиб қўйди. Шунда Иблис унинг атрофида айланиб, унинг қанақалигига қарай бошлади. Уни ичи бўш (кўнғил) эканини кўргач, у ўзини тутиб туролмайдиган (сабрсиз) қилиб яратилганини билди».
وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَنَا أَكْثَرُ الْأَنْبِيَاءِ تَبَعًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَأَنَا أَوَّلُ مَنْ يَقْرَعُ بَابَ الجنةِ» . رَوَاهُ مُسلم
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Men qiyomat kuni paygʻambarlar ichida eng koʻp ergashuvchiga ega boʻlganman, va men jannat eshigini birinchi qoqquvchiman», dedilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Мен қиёмат куни пайғамбарлар ичида энг кўп эргашувчига эга бўлганман, ва мен жаннат эшигини биринчи қоққувчиман», дедилар.
وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَنَا أَوَّلُ النَّاسِ خُرُوجًا إِذَا بُعِثُوا وَأَنَا قَائِدُهُمْ إِذَا وَفَدُوا وَأَنَا خَطِيبُهُمْ إِذَا أَنْصَتُوا وَأَنَا مُسْتَشْفِعُهُمْ إِذَا حُبِسُوا وَأَنَا مُبَشِّرُهُمْ إِذَا أَيِسُوا الْكَرَامَةُ وَالْمَفَاتِيحُ يَوْمَئِذٍ بِيَدِي وَلِوَاءُ الْحَمْدِ يَوْمَئِذٍ بِيَدِي وَأَنَا أَكْرَمُ وَلَدِ آدَمَ عَلَى رَبِّي يَطُوفُ عَلَيَّ أَلْفُ خادمٍ كأنَّهنَّ بَيْضٌ مُكْنُونٌ أَوْ لُؤْلُؤٌ مَنْثُورٌ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَالدَّارِمِيُّ وَقَالَ التِّرْمِذِيُّ: هَذَا حَدِيثٌ غَرِيب
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Odamlar qayta tirilganlarida (qabridan) birinchi boʻlib chiqadigan menman, ular toʻplanganlarida ularning xatibi menman va ular umidsizlikka tushganlarida ularga xushxabar beruvchi menman. Oʻsha kuni hamd bayrogʻi qoʻlimda boʻladi. Men Robbim huzurida Odam farzandlarining eng karamlisiman va (bunda) faxrlanish yoʻq», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Одамлар қайта тирилганларида (қабридан) биринчи бўлиб чиқадиган менман, улар тўпланганларида уларнинг хатиби менман ва улар умидсизликка тушганларида уларга хушхабар берувчи менман. Ўша куни ҳамд байроғи қўлимда бўлади. Мен Роббим ҳузурида Одам фарзандларининг энг карамлисиман ва (бунда) фахрланиш йўқ», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир.
وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْسَ بِالطَّوِيلِ الْبَائِنِ وَلَا بِالْقَصِيرِ وَلَيْسَ بِالْأَبْيَضِ الْأَمْهَقِ وَلَا بِالْآدَمِ وَلَيْسَ بِالْجَعْدِ الْقَطَطِ وَلَا بِالسَّبْطِ بَعَثَهُ اللَّهُ عَلَى رَأْسِ أَرْبَعِينَ سَنَةً فَأَقَامَ بِمَكَّةَ عَشْرَ سِنِينَ وبالمدينة عشر سِنِين وتوفَّاه الله على رَأس سِتِّينَ سَنَةً وَلَيْسَ فِي رَأْسِهِ وَلِحْيَتِهِ عِشْرُونَ شَعْرَةً بَيْضَاءَ
وَفِي رِوَايَةٍ يَصِفُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: كَانَ رَبْعَةً مِنَ الْقَوْمِ لَيْسَ بِالطَّوِيلِ وَلَا بِالْقَصِيرِ أَزْهَرَ اللَّوْنِ. وَقَالَ: كَانَ شَعْرُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أَنْصَافِ أُذُنَيْهِ
وَفِي رِوَايَةٍ: بَيْنَ أُذُنَيْهِ وَعَاتِقِهِ. مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ
وَفِي رِوَايَةٍ لِلْبُخَارِيِّ قَالَ: كَانَ ضَخْمَ الرَّأْسِ وَالْقَدَمَيْنِ لَمْ أَرَ بَعْدَهُ وَلَا قَبْلَهُ مِثْلَهُ وَكَانَ سَبْطَ الكفَّينِ. وَفِي أُخْرَى لَهُ قَالَ: كَانَ شئن الْقَدَمَيْنِ وَالْكَفَّيْنِ
(Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) aytdi:) Rasululloh ﷺ na nihoyatda (ajralib turadigan darajada) baland boʻyli, na past boʻyli edilar; na (koʻzni qamashtiradigan) oppoq, na qoramtir edilar; sochlari na juda jingalak, na (juda) tekis edi. Alloh u zotni qirq yoshga (yetgan) boshlarida (paygʻambar qilib) joʻnatdi; (u zot) Makkada oʻn yil, Madinada (ham) oʻn yil turdilar; Alloh u zotni oltmish yoshga (yetganda) (oʻz dargohiga) oldi; (vafot etganlarida) boshlari va soqollarida yigirma (dona) oq tuk (ham) yoʻq edi.(Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу) айтди:) Расулуллоҳ ﷺ на ниҳоятда (ажралиб турадиган даражада) баланд бўйли, на паст бўйли эдилар; на (кўзни қамаштирадиган) оппоқ, на қорамтир эдилар; сочлари на жуда жингалак, на (жуда) текис эди. Аллоҳ у зотни қирқ ёшга (етган) бошларида (пайғамбар қилиб) жўнатди; (у зот) Маккада ўн йил, Мадинада (ҳам) ўн йил турдилар; Аллоҳ у зотни олтмиш ёшга (етганда) (ўз даргоҳига) олди; (вафот этганларида) бошлари ва соқолларида йигирма (дона) оқ тук (ҳам) йўқ эди.
وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَزْهَرَ اللَّوْنِ كَانَ عَرَقُهُ اللُّؤْلُؤُ إِذَا مَشَى تَكَفَّأَ وَمَا مَسَسْتُ دِيبَاجَةً وَلَا حَرِيرًا أَلْيَنَ مِنْ كَفِّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا شمَمتُ مسكاً وَلَا عَنْبَرَةً أَطْيَبَ مِنْ رَائِحَةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ rangi yorugʻ (nurli) edilar, goʻyo ularning teri marvariddek (porlardi). Yurganlarida olgʻa egilib yurardilar. Men na diboni, na ipakni Rasululloh ﷺ ning kaftlaridan koʻra yumshoqroq qilib ushlaganman va na mushkni, na anbarni Rasululloh ﷺ ning hidlaridan koʻra xushboʻyroq hidlaganman.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ранги ёруғ (нурли) эдилар, гўё уларнинг тери марвариддек (порларди). Юрганларида олға эгилиб юрардилар. Мен на дибони, на ипакни Расулуллоҳ ﷺ нинг кафтларидан кўра юмшоқроқ қилиб ушлаганман ва на мушкни, на анбарни Расулуллоҳ ﷺ нинг ҳидларидан кўра хушбўйроқ ҳидлаганман.
وَعَنْ أَنَسٍ أَنَّ غُلَامًا يَهُودِيًّا كَانَ يَخْدُمُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَمَرِضَ فَأَتَاهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَعُودُهُ فَوَجَدَ أَبَاهُ عِنْدَ رَأْسِهِ يَقْرَأُ التَّوْرَاةَ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَا يَهُودِيٌّ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ التَّوْرَاةَ عَلَى مُوسَى هَلْ تَجِدُ فِي التَّوْرَاةِ نَعْتِي وَصِفَتِي وَمَخْرَجِي؟» . قَالَ: لَا. قَالَ الْفَتَى: بَلَى وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا نَجِدُ لَكَ فِي التَّوْرَاة نعتك وَصِفَتَكَ وَمَخْرَجَكَ وَإِنِّي أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّكَ رَسُولَ اللَّهِ. فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِأَصْحَابِهِ: «أَقِيمُوا هَذَا مِنْ عِنْدِ رَأْسِهِ وَلُوا أَخَاكُمْ» . رَوَاهُ الْبَيْهَقِيُّ فِي «دَلَائِل النُّبُوَّة»
(Anas (roziyallohu anhu) rivoyat qildi)ki, yahudiylarning bir (yosh) xizmatkori Paygʻambar ﷺga xizmat qilar edi; u kasal boʻ ldi. Paygʻambar ﷺ uni yoʻqlab kelib: «(Islomni qabul qilib) musulmon boʻ l» dedilar; u (ham) musulmon boʻ ldi. (Saʼid ibnul-Musayyab, otasidan: «Abu Tolibga (vafot) hozir boʻ lganda, Paygʻambar ﷺ uning oldiga keldilar» dedi.)(Анас (розияллоҳу анҳу) ривоят қилди)ки, яҳудийларнинг бир (ёш) хизматкори Пайғамбар ﷺга хизмат қилар эди; у касал бў лди. Пайғамбар ﷺ уни йўқлаб келиб: «(Исломни қабул қилиб) мусулмон бў л» дедилар; у (ҳам) мусулмон бў лди. (Саъид ибнул-Мусайяб, отасидан: «Абу Толибга (вафот) ҳозир бў лганда, Пайғамбар ﷺ унинг олдига келдилар» деди.)
عَنْ أَنَسٍ قَالَ: خَدَمْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَشْرَ سِنِينَ فَمَا قَالَ لِي: أُفٍّ وَلَا: لِمَ صَنَعْتَ؟ وَلَا: أَلَّا صَنَعْتَ؟ مُتَّفق عَلَيْهِ
(Anas (roziyallohu anhu) aytdi:) Men Paygʻambar ﷺga oʻn yil xizmat qildim; u zot menga hech qachon na «uf», na «nega bunday qilding», na «nega unday qilmading» demadilar.(Анас (розияллоҳу анҳу) айтди:) Мен Пайғамбар ﷺга ўн йил хизмат қилдим; у зот менга ҳеч қачон на «уф», на «нега бундай қилдинг», на «нега ундай қилмадинг» демадилар.
وَعَن أنس إِنَّ رَجُلًا سَأَلَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم غَنَمًا بَيْنَ جَبَلَيْنِ فَأَعْطَاهُ إِيَّاهُ فَأَتَى قَوْمَهُ فَقَالَ: أَي قوم أَسْلمُوا فو الله إِنَّ مُحَمَّدًا لَيُعْطِي عَطَاءً مَا يَخَافُ الْفَقْرَ. رَوَاهُ مُسلم
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi Nabiy ﷺ dan ikki togʻ orasini toʻldirgan qoʻyni soʻradi, u zot unga oʻshani berdilar. Soʻng u qavmiga kelib: «Ey qavmim! Islomga kiringlar! Vallohi, Muhammad faqirlikdan qoʻrqmaganday saxiylik bilan beradi», dedi. Anas dedi: Bir kishi dunyoni xohlabgina Islomga kirsa-da, koʻp oʻtmay Islom unga dunyodan va undagi narsalardan koʻra suyukliroq boʻlib qolardi.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир киши Набий ﷺ дан икки тоғ орасини тўлдирган қўйни сўради, у зот унга ўшани бердилар. Сўнг у қавмига келиб: «Эй қавмим! Исломга киринглар! Валлоҳи, Муҳаммад фақирликдан қўрқмагандай сахийлик билан беради», деди. Анас деди: Бир киши дунёни хоҳлабгина Исломга кирса-да, кўп ўтмай Ислом унга дунёдан ва ундаги нарсалардан кўра суюклироқ бўлиб қоларди.
وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا صَلَّى الْغَدَاةَ جَاءَ خَدَمُ الْمَدِينَةِ بِآنِيَتِهِمْ فِيهَا الْمَاءُ فَمَا يَأْتُونَ بإناءٍ إِلَّا غمسَ يدَه فِيهَا فرُبما جاؤوهُ بِالْغَدَاةِ الْبَارِدَةِ فَيَغْمِسُ يَدَهُ فِيهَا. رَوَاهُ مُسْلِمٌ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bomdod namozini oʻqib boʻlganlarida, Madina xizmatkorlari idishlarida suv olib kelishar edi. Qaysi idish keltirilsa, u zot ﷺ albatta qoʻllarini unga botirardilar. Baʼzan ular sovuq tongda kelishsa-da, u zot ﷺ qoʻllarini unga botirardilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бомдод намозини ўқиб бўлганларида, Мадина хизматкорлари идишларида сув олиб келишар эди. Қайси идиш келтирилса, у зот ﷺ албатта қўлларини унга ботирардилар. Баъзан улар совуқ тонгда келишса-да, у зот ﷺ қўлларини унга ботирардилар.
عَنْ أَنَسٍ قَالَ: خَدَمْتُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا ابْنُ ثَمَانِ سِنِينَ خَدَمْتُهُ عَشْرَ سِنِينَ فَمَا لَامَنِي عَلَى شَيْءٍ قَطُّ أَتَى فِيهِ عَلَى يَدَيَّ فَإِنْ لَامَنِي لَائِمٌ مِنْ أَهْلِهِ قَالَ: «دَعُوهُ فَإِنَّهُ لَوْ قُضِيَ شَيْءٌ كَانَ» . هَذَا لَفَظُ «الْمَصَابِيحِ» وَرَوَى الْبَيْهَقِيُّ فِي «شُعَبِ الْإِيمَانِ» . مَعَ تَغْيِيرٍ يَسِيرٍ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺ ga toʻqqiz yil xizmat qildim. Bilishimcha, u zot menga hech qachon: «Nega bundoq-bundoq qilding?» demadilar va meni hech narsada aybga ham qoʻymadilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺ га тўққиз йил хизмат қилдим. Билишимча, у зот менга ҳеч қачон: «Нега бундоқ-бундоқ қилдинг?» демадилар ва мени ҳеч нарсада айбга ҳам қўймадилар.
وَعَنْ أَنَسٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا صَافَحَ الرَّجُلَ لَمْ يَنْزِعْ يَدَهُ مِنْ يَدِهِ حَتَّى يَكُونَ هُوَ الَّذِي يَنْزِعُ يَدَهُ وَلَا يَصْرِفُ وَجْهَهُ عَنْ وَجْهِهِ حَتَّى يَكُونَ هُوَ الَّذِي يَصْرِفُ وَجْهَهُ عَن وَجهه وَلم يُرَ مقدِّماً رُكْبَتَيْهِ بَين يَدي جليس لَهُ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bir kishi bilan qoʻl berib koʻrishganlarida, u kishining oʻzi qoʻlini tortmaguncha, u zot qoʻllarini uning qoʻlidan tortib olmas edilar. Uning oʻzi yuzini burmaguncha, u zot yuzlarini uning yuzidan burmas edilar. Va u zot oʻzlari bilan oʻtirgan hamsuhbatining oldida tizzalarini oldinga chiqarib oʻtirgan holda koʻrilmaganlar. Termiziy rivoyat qilgan.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бир киши билан қўл бериб кўришганларида, у кишининг ўзи қўлини тортмагунча, у зот қўлларини унинг қўлидан тортиб олмас эдилар. Унинг ўзи юзини бурмагунча, у зот юзларини унинг юзидан бурмас эдилар. Ва у зот ўзлари билан ўтирган ҳамсуҳбатининг олдида тиззаларини олдинга чиқариб ўтирган ҳолда кўрилмаганлар. Термизий ривоят қилган.
وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ: تَوَفَّاهُ اللَّهُ على رَأس سِتِّينَ سنة. مُتَّفق عَلَيْهِ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Alloh u zotni oltmish yoshga kirganlarida vafot ettirdi. Muttafaqun alayh.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аллоҳ у зотни олтмиш ёшга кирганларида вафот эттирди. Муттафақун алайҳ.
وَعَنْ أَنَسٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُسِرَتْ رَبَاعِيَتُهُ يَوْمَ أُحُدٍ وَشُجَّ رَأْسِهِ فَجَعَلَ يَسْلُتُ الدَّمَ عَنْهُ وَيَقُولُ: «كَيْفَ يُفْلِحُ قَوْمٌ شَجُّوا رَأْسَ نَبِيِّهِمْ وَكَسَرُوا رَبَاعِيَتَهُ» . رَوَاهُ مُسلم
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Uhud kuni Rasululloh ﷺ ning oldingi tishi singan va boshlari yorilgan edi. U zot yuzlaridan qonni artar va: «Oʻz Paygʻambarini yaralab, tishini sindirgan qavm, u esa ularni Allohga (iymonga) chorlab turgan bir holda, qanday najot topadi?», — der edilar. Shunda Alloh azza va jalla: {Bu ishda sening qoʻlingda hech narsa yoʻq} (Oli Imron 128) (oyatini) nozil qildi.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Уҳуд куни Расулуллоҳ ﷺ нинг олдинги тиши синган ва бошлари ёрилган эди. У зот юзларидан қонни артар ва: «Ўз Пайғамбарини яралаб, тишини синдирган қавм, у эса уларни Аллоҳга (иймонга) чорлаб турган бир ҳолда, қандай нажот топади?», — дер эдилар. Шунда Аллоҳ азза ва жалла: {Бу ишда сенинг қўлингда ҳеч нарса йўқ} (Оли Имрон 128) (оятини) нозил қилди.
عَنْ أَنَسٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَتَاهُ جِبْرِيلُ وَهُوَ يَلْعَبُ مَعَ الْغِلْمَانِ فَأَخَذَهُ فَصَرَعَهُ فَشَقَّ عَنْ قَلْبِهِ فَاسْتَخْرَجَ مِنْهُ عَلَقَةً. فَقَالَ: هَذَا حَظُّ الشَّيْطَانِ مِنْكَ ثُمَّ غَسَلَهُ فِي طَسْتٍ مِنْ ذَهَبٍ بِمَاءِ زَمْزَمَ ثُمَّ لَأَمَهُ وَأَعَادَهُ فِي مَكَانِهِ وَجَاءَ الْغِلْمَانُ يَسْعَوْنَ إِلَى أُمِّهِ يَعْنِي ظِئْرَهُ. فَقَالُوا: إِنْ مُحَمَّدًا قَدْ قُتِلَ فَاسْتَقْبَلُوهُ وَهُوَ مُنْتَقَعُ اللَّوْنِ قَالَ أَنَسٌ: فَكُنْتُ أَرَى أَثَرَ الْمِخْيَطِ فِي صَدْرِهِ. رَوَاهُ مُسلم
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ning oldilariga — U Zot (bolalar bilan) oʻynab yurgan paytlarida — Jibril — alayhissalom — keldi-da, uni (Paygʻambarni) olib, yerga yotqizdi, soʻng qalbini yorib, qalbni (tashqariga) chiqardi va undan bir laxta qon chiqardi-da: ‹Bu — sendagi shaytonning ulushi›, dedi. Soʻng uni oltindan boʻlgan bir tovoqda Zamzam suvi bilan yuvdi, keyin uni (tikib) yopdi va oʻrniga qaytardi. Bolalar esa onasining — yaʼni enagasining — oldiga yugurib kelib: ‹Muhammad oʻldirildi!› dedilar. Shunda ular uning oldiga peshvoz chiqdilar — u rangi oʻzgargan holda edi. Anas dedi: «Men oʻsha tikuv (igna) izini uning koʻkragida koʻrar edim».Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига — У Зот (болалар билан) ўйнаб юрган пайтларида — Жибрил — алайҳиссалом — келди-да, уни (Пайғамбарни) олиб, ерга ётқизди, сўнг қалбини ёриб, қалбни (ташқарига) чиқарди ва ундан бир лахта қон чиқарди-да: ‹Бу — сендаги шайтоннинг улуши›, деди. Сўнг уни олтиндан бўлган бир товоқда Замзам суви билан ювди, кейин уни (тикиб) ёпди ва ўрнига қайтарди. Болалар эса онасининг — яъни энагасининг — олдига югуриб келиб: ‹Муҳаммад ўлдирилди!› дедилар. Шунда улар унинг олдига пешвоз чиқдилар — у ранги ўзгарган ҳолда эди. Анас деди: «Мен ўша тикув (игна) изини унинг кўкрагида кўрар эдим».
وَعَن أنسٍ قَالَ: إِنَّ أَهْلَ مَكَّةَ سَأَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُرِيَهُمْ آيَةً فَأَرَاهُمُ الْقَمَرَ شِقَّتَيْنِ حَتَّى رَأَوْا حِرَاءً بَيْنَهُمَا. مُتَّفق عَلَيْهِ
Makka ahli Rasululloh ﷺdan oʻzlariga bir oyat (moʻjiza) koʻrsatishni soʻrashdi, shunda u zot ularga oyni ikki boʻlak (qilib) koʻrsatdilar, hatto ular Hiroʼ (togʻ)ni ikkovining orasida koʻrdilar.Макка аҳли Расулуллоҳ ﷺдан ўзларига бир оят (мўжиза) кўрсатишни сўрашди, шунда у зот уларга ойни икки бўлак (қилиб) кўрсатдилар, ҳатто улар Ҳирў (тоғ)ни икковининг орасида кўрдилар.
وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَدْخُلُ عَلَى أُمِّ حَرَامٍ بِنْتِ مِلْحَانَ وَكَانَتْ تَحْتَ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ فَدَخَلَ عَلَيْهَا يَوْمًا فَأَطْعَمَتْهُ ثُمَّ جَلَسَتْ تَفْلِي رَأسه فَنَامَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ وَهُوَ يَضْحَكُ قَالَتْ: فَقُلْتُ: مَا يُضْحِكُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ؟ قَالَ: «نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَيَّ غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ يَرْكَبُونَ ثَبَجَ هَذَا الْبَحْرِ مُلُوكًا عَلَى الْأَسِرَّةِ أَوْ مِثْلَ الْمُلُوكِ عَلَى الْأَسِرَّةِ» . فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ فَدَعَا لَهَا ثُمَّ وَضَعَ رَأْسَهُ فَنَامَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ وَهُوَ يَضْحَكُ فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا يُضْحِكُكَ؟ قَالَ: «نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَيَّ غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ» . كَمَا قَالَ فِي الأولى. فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ. قَالَ: «أَنْتِ مِنَ الْأَوَّلِينَ» . فَرَكِبَتْ أُمُّ حَرَامٍ الْبَحْرَ فِي زَمَنِ مُعَاوِيَةَ فَصُرِعَتْ عَنْ دَابَّتِهَا حِينَ خَرَجَتْ مِنَ الْبَحْرِ فَهَلَكَتْ. مُتَّفق عَلَيْهِ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Ummu Harom binti Milhonning oldiga kirar, u esa (u zotga) taom yedirar edi. Ummu Harom Uboda ibn as-Somitning (xotini) edi. Bir kuni Rasululloh ﷺ uning oldiga kirdilar, u (u zotga) taom yedirdi, soʻng oʻtirib u zotning boshini taradi (kovladi). Shunda Rasululloh ﷺ uxlab qoldilar, soʻng kulgan holda uygʻondilar. (Ummu Harom) aytdi: men: «Yo Rasululloh! Sizni nima kuldirdi?» dedim. (U zot): «Ummatimdan baʼzi kishilar menga koʻrsatildi — ular Alloh yoʻlida gʻozot qilib, bu dengizning oʻrtasini taxtlar ustidagi podshohlar misol, yoki taxtlar ustidagi podshohlarga oʻxshab kema bilan kesib oʻtmoqdalar», dedilar — (roviy) bularning qaysi birini aytganida shubha qiladi. (Ummu Harom) aytdi: men: «Yo Rasululloh! Allohga duo qiling, meni ulardan qilsin», dedim. U zot unga duo qildilar. Soʻng boshlarini qoʻyib uxladilar, soʻng kulgan holda uygʻondilar. Men: «Yo Rasululloh! Sizni nima kuldirdi?» dedim. (U zot) birinchi marta aytgani kabi: «Ummatimdan baʼzi kishilar menga koʻrsatildi — ular Alloh yoʻlida gʻozot qilmoqdalar», dedilar. Men: «Yo Rasululloh! Allohga duo qiling, meni ulardan qilsin», dedim. (U zot): «Sen avvalgilardansan», dedilar. Soʻng Ummu Harom binti Milhon Muoviya zamonida dengizda (safarda) kema bilan suzdi, dengizdan chiqqach ulovidan yiqilib halok boʻldi.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Умму Ҳаром бинти Милҳоннинг олдига кирар, у эса (у зотга) таом едирар эди. Умму Ҳаром Убода ибн ас-Сомитнинг (хотини) эди. Бир куни Расулуллоҳ ﷺ унинг олдига кирдилар, у (у зотга) таом едирди, сўнг ўтириб у зотнинг бошини таради (ковлади). Шунда Расулуллоҳ ﷺ ухлаб қолдилар, сўнг кулган ҳолда уйғондилар. (Умму Ҳаром) айтди: мен: «Ё Расулуллоҳ! Сизни нима кулдирди?» дедим. (У зот): «Умматимдан баъзи кишилар менга кўрсатилди — улар Аллоҳ йўлида ғозот қилиб, бу денгизнинг ўртасини тахтлар устидаги подшоҳлар мисол, ёки тахтлар устидаги подшоҳларга ўхшаб кема билан кесиб ўтмоқдалар», дедилар — (ровий) буларнинг қайси бирини айтганида шубҳа қилади. (Умму Ҳаром) айтди: мен: «Ё Расулуллоҳ! Аллоҳга дуо қилинг, мени улардан қилсин», дедим. У зот унга дуо қилдилар. Сўнг бошларини қўйиб ухладилар, сўнг кулган ҳолда уйғондилар. Мен: «Ё Расулуллоҳ! Сизни нима кулдирди?» дедим. (У зот) биринчи марта айтгани каби: «Умматимдан баъзи кишилар менга кўрсатилди — улар Аллоҳ йўлида ғозот қилмоқдалар», дедилар. Мен: «Ё Расулуллоҳ! Аллоҳга дуо қилинг, мени улардан қилсин», дедим. (У зот): «Сен аввалгилардансан», дедилар. Сўнг Умму Ҳаром бинти Милҳон Муовия замонида денгизда (сафарда) кема билан сузди, денгиздан чиққач уловидан йиқилиб ҳалок бўлди.
عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ الصّديق رَضِي الله عَنهُ قا ل: نظرتُ إِلى أقدامِ المشركينَ على رؤوسنا وَنَحْنُ فِي الْغَارِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ أَنَّ أَحَدَهُمْ نَظَرَ إِلَى قَدَمِهِ أَبْصَرَنَا فَقَالَ: «يَا أَبَا بَكْرٍ مَا ظَنُّكَ بِاثْنَيْنِ اللَّهُ ثالثهما»
مُتَّفق عَلَيْهِ
Abu Bakr Siddiq (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Biz gʻorda turganimizda, men mushriklarning oyoqlari boshimiz uzra (turganini) koʻrdim va: ‹Yo Rasululloh, agar ulardan biri oyoqlariga qarasa, oyoqlari ostida bizni koʻrib qolar edi›, dedim. Shunda u zot: ‹Yo Abu Bakr, Alloh uchinchisi boʻlgan ikki kishi haqida nima oʻylaysan?›, dedilar.»Абу Бакр Сиддиқ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Биз ғорда турганимизда, мен мушрикларнинг оёқлари бошимиз узра (турганини) кўрдим ва: ‹Ё Расулуллоҳ, агар улардан бири оёқларига қараса, оёқлари остида бизни кўриб қолар эди›, дедим. Шунда у зот: ‹Ё Абу Бакр, Аллоҳ учинчиси бўлган икки киши ҳақида нима ўйлайсан?›, дедилар.»
وَعَن أنس قا ل سَمِعَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ بِمَقْدَمِ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ فِي أَرْضٍ يَخْتَرِفُ فَأَتَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ إِنِّي سَائِلُكَ عَنْ ثَلَاثٍ لَا يَعْلَمُهُنَّ إِلَّا نَبِيٌّ: فَمَا أَوَّلُ أَشْرَاطِ السَّاعَةِ وَمَا أَوَّلُ طَعَامِ أَهْلِ الْجَنَّةِ؟ وَمَا يَنْزِعُ الولدُ إِلَى أبيهِ أَو إِلَى أمه؟ قا ل: «أَخْبرنِي بهنَّ جِبْرِيلُ آنِفًا أَمَّا أَوَّلُ أَشْرَاطِ السَّاعَةِ فَنَارٌ تَحْشُرُ النَّاسَ مِنَ الْمَشْرِقِ إِلَى الْمَغْرِبِ وَأَمَّا أَوَّلُ طَعَامٍ يَأْكُلُهُ أَهْلُ الْجَنَّةِ فَزِيَادَةُ كَبِدِ الْحُوت وَإِذَا سَبَقَ مَاءُ الرَّجُلِ مَاءَ الْمَرْأَةِ نَزْعَ الْوَلَدَ وَإِذَا سَبَقَ مَاءُ الْمَرْأَةِ نَزَعَتْ» . قَالَ: أشهد أَن لاإله إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ الْيَهُودَ قَوْمٌ بُهْتٌ وَإِنَّهُمْ إِنْ يعلمُوا بِإِسْلَامِي من قبل أَن تَسْأَلهُمْ يبهتوني فَجَاءَتِ الْيَهُودُ فَقَالَ: «أَيُّ رَجُلٍ عَبْدُ اللَّهِ فِيكُمْ؟» قَالُوا: خَيْرُنَا وَابْنُ خَيْرِنَا وَسَيِّدُنَا وَابْنُ سيدِنا فَقَالَ: «أرأَيتم إِنْ أَسْلَمَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ؟» قَالُوا أَعَاذَهُ اللَّهُ مِنْ ذَلِكَ. فَخَرَجَ عَبْدُ اللَّهِ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ فَقَالُوا: شَرُّنَا وَابْنُ شَرِّنَا فَانْتَقَصُوهُ قَالَ: هَذَا الَّذِي كُنْتُ أَخَافُ يَا رسولَ الله رَوَاهُ البُخَارِيّ
(Anas (roziyallohu anhu) aytdi:) Abdulloh ibn Salom Rasululloh ﷺning (Madinaga) kelganini — u (oʻ z) yerida meva terayotgan paytida — eshitdi va Paygʻambar ﷺning oldiga keldi. U: «Men sendan — faqat paygʻambar biladigan — uch (narsa) haqida soʻrayman: Soatning (qiyomatning) birinchi alomati nima? Jannat ahlining birinchi taomi nima? Bola (nasl) otasiga yoki onasiga nimadan tortadi (oʻxshaydi)?» dedi. U zot: «Bularni menga hozirgina Jibril xabar berdi», dedilar. U (Abdulloh): «Jibril(mi)?» dedi. U zot: «Ha», dedilar. U: «U — farishtalar ichidan yahudiylarning dushmanidir», dedi. Shunda u zot: «Kim Jibrilga dushman boʻ lsa (bilsinki), albatta u (Qurʼonni) sening qalbingga nozil qildi...» (Baqara surasi, 97) degan oyatni qiroat qildilar. (Soʻng u zot:) «Soatning birinchi alomatiga kelsak — u (odamlarni) mashriqdan magʻribga toʻplaydigan bir olovdir; jannat ahlining birinchi taomiga kelsak — baliq jigarining ortiqcha (lazzatli) boʻ lagi; bola(ning oʻxshashiga) kelsak — erkak suvi (nutfasi) ayol suvidan oʻ zib ketsa, bola (otasiga) tortadi; ayol suvi (ernikidan) oʻ zib ketsa, (onasiga) tortadi», dedilar. U: «Ashhadu allaa ilaaha illalloh va ashhadu annaka Rasululloh (Guvohlik beramanki, Allohdan boshqa iloh yoʻq va sen — Allohning Rasulisan). Ey Allohning Rasuli, albatta yahudiylar — buhton (tuhmat) qiluvchi qavm; sen ulardan (men haqda) soʻrashingdan oldin ular mening islomimni bilsalar, meni tuhmat qiladilar», dedi. Soʻng yahudiylar keldi. Paygʻambar ﷺ: «Abdulloh sizlarning ichingizda qanaqa kishi?» dedilar. Ular: «Bizning eng yaxshimiz va eng yaxshimizninng oʻgʻ li, sayyidimiz va sayyidimizning oʻgʻ li», dedi. U zot: «Agar Abdulloh ibn Salom islom (qabul) qilsa, (nima) deysizlar?» dedilar. Ular: «Alloh uni bundan saqlasin (asrasin)!» dedi. Shunda Abdulloh (oldiga) chiqib: «Ashhadu allaa ilaaha illalloh va anna Muhammadan Rasululloh (Guvohlik beramanki, Allohdan boshqa iloh yoʻq va Muhammad — Allohning Rasuli)», dedi. Ular: «(Bu) — bizning eng yomonimiz va eng yomonimizning oʻgʻ li», dedi va uni kamsita boshladi. U: «Mana shu — men qoʻrqayotgan (narsa) edi, ey Allohning Rasuli», dedi.(Анас (розияллоҳу анҳу) айтди:) Абдуллоҳ ибн Салом Расулуллоҳ ﷺнинг (Мадинага) келганини — у (ў з) ерида мева тераётган пайтида — эшитди ва Пайғамбар ﷺнинг олдига келди. У: «Мен сендан — фақат пайғамбар биладиган — уч (нарса) ҳақида сўрайман: Соатнинг (қиёматнинг) биринчи аломати нима? Жаннат аҳлининг биринчи таоми нима? Бола (насл) отасига ёки онасига нимадан тортади (ўхшайди)?» деди. У зот: «Буларни менга ҳозиргина Жибрил хабар берди», дедилар. У (Абдуллоҳ): «Жибрил(ми)?» деди. У зот: «Ҳа», дедилар. У: «У — фаришталар ичидан яҳудийларнинг душманидир», деди. Шунда у зот: «Ким Жибрилга душман бў лса (билсинки), албатта у (Қуръонни) сенинг қалбингга нозил қилди...» (Бақара сураси, 97) деган оятни қироат қилдилар. (Сўнг у зот:) «Соатнинг биринчи аломатига келсак — у (одамларни) машриқдан мағрибга тўплайдиган бир оловдир; жаннат аҳлининг биринчи таомига келсак — балиқ жигарининг ортиқча (лаззатли) бў лаги; бола(нинг ўхшашига) келсак — эркак суви (нутфаси) аёл сувидан ў зиб кеца, бола (отасига) тортади; аёл суви (эрникидан) ў зиб кеца, (онасига) тортади», дедилар. У: «Ашҳаду аллаа илааҳа иллаллоҳ ва ашҳаду аннака Расулуллоҳ (Гувоҳлик бераманки, Аллоҳдан бошқа илоҳ йўқ ва сен — Аллоҳнинг Расулисан). Эй Аллоҳнинг Расули, албатта яҳудийлар — буҳтон (туҳмат) қилувчи қавм; сен улардан (мен ҳақда) сўрашингдан олдин улар менинг исломимни билсалар, мени туҳмат қиладилар», деди. Сўнг яҳудийлар келди. Пайғамбар ﷺ: «Абдуллоҳ сизларнинг ичингизда қанақа киши?» дедилар. Улар: «Бизнинг энг яхшимиз ва энг яхшимизниннг ўғ ли, саййидимиз ва саййидимизнинг ўғ ли», деди. У зот: «Агар Абдуллоҳ ибн Салом ислом (қабул) қилса, (нима) дейсизлар?» дедилар. Улар: «Аллоҳ уни бундан сақласин (асрасин)!» деди. Шунда Абдуллоҳ (олдига) чиқиб: «Ашҳаду аллаа илааҳа иллаллоҳ ва анна Муҳаммадан Расулуллоҳ (Гувоҳлик бераманки, Аллоҳдан бошқа илоҳ йўқ ва Муҳаммад — Аллоҳнинг Расули)», деди. Улар: «(Бу) — бизнинг энг ёмонимиз ва энг ёмонимизнинг ўғ ли», деди ва уни камсита бошлади. У: «Мана шу — мен қўрқаётган (нарса) эди, эй Аллоҳнинг Расули», деди.
وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ نَعَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ زَيْدًا وَجَعْفَرًا وَابْنَ رَوَاحَةَ لِلنَّاسِ قَبْلَ أَن يَأْتِيهِ خَبَرُهُمْ فَقَالَ أَخْذَ الرَّايَةَ زِيدٌ فَأُصِيبَ ثُمَّ أَخَذَ جَعْفَرٌ فَأُصِيبَ ثُمَّ أَخَذَ ابْنُ رَوَاحَةَ فَأُصِيبَ وَعَيْنَاهُ تَذْرِفَانِ حَتَّى أَخَذَ الرَّايَةَ سَيْفٌ من سيوف الله حَتَّى فتح الله عَلَيْهِم. رَوَاهُ البُخَارِيّ
(Anas (roziyallohu anhu) rivoyat qildi)ki, Paygʻambar ﷺ Zayd, Jaʼfar va Ibn Ravoha (oʻlimi)ni odamlarga — ularning xabari kelmasdan oldin — eʼlon qildilar va: «Bayroqni Zayd oldi, (shahid) boʻ ldi; soʻng Jaʼfar oldi, (shahid) boʻ ldi; soʻng Ibn Ravoha oldi, (shahid) boʻ ldi» — koʻzlari yosh toʻkayotgan holda — «to Allohning qilichlaridan bir qilich (Xolid ibnul-Valid) bayroqni oldi va Alloh ularga (gʻalaba) fath qildi», dedilar.(Анас (розияллоҳу анҳу) ривоят қилди)ки, Пайғамбар ﷺ Зайд, Жаъфар ва Ибн Равоҳа (ўлими)ни одамларга — уларнинг хабари келмасдан олдин — эълон қилдилар ва: «Байроқни Зайд олди, (шаҳид) бў лди; сўнг Жаъфар олди, (шаҳид) бў лди; сўнг Ибн Равоҳа олди, (шаҳид) бў лди» — кўзлари ёш тўкаётган ҳолда — «то Аллоҳнинг қиличларидан бир қилич (Холид ибнул-Валид) байроқни олди ва Аллоҳ уларга (ғалаба) фатҳ қилди», дедилар.
وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ: إِنَّ رَجُلًا كَانَ يَكْتُبُ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَارْتَدَّ عَنِ الْإِسْلَامِ وَلَحِقَ بِالْمُشْرِكِينَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ الْأَرْضَ لَا تَقْبَلُهُ» . فَأَخْبَرَنِي أَبُو طَلْحَةَ أَنَّهُ أَتَى الْأَرْضَ الَّتِي مَاتَ فِيهَا فَوَجَدَهُ مَنْبُوذًا فَقَالَ: مَا شَأْنُ هَذَا؟ فَقَالُوا: دَفَنَّاهُ مِرَارًا فَلَمْ تَقْبَلْهُ الأَرْض. مُتَّفق عَلَيْهِ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ uchun kotiblik qiladigan bir kishi Islomdan qaytib, mushriklarga qoʻshilib ketdi. Shunda Nabiy ﷺ: «Yer uni qabul qilmaydi», dedilar. Abu Talha menga xabar berishicha, u oʻsha kishi vafot etgan yerga borib, uni yer ustiga tashlab qoʻyilgan holda koʻribdi. ‹Bu qanday hol?› deb soʻraganda, ular: ‹Biz uni bir necha marta koʻmdik, ammo yer uni qabul qilmadi›, deb javob berishibdi. Muttafaqun alayh.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ учун котиблик қиладиган бир киши Исломдан қайтиб, мушрикларга қўшилиб кетди. Шунда Набий ﷺ: «Ер уни қабул қилмайди», дедилар. Абу Талҳа менга хабар беришича, у ўша киши вафот этган ерга бориб, уни ер устига ташлаб қўйилган ҳолда кўрибди. ‹Бу қандай ҳол?› деб сўраганда, улар: ‹Биз уни бир неча марта кўмдик, аммо ер уни қабул қилмади›, деб жавоб беришибди. Муттафақун алайҳ.
وَعَن أنسٍ قَالَ أَصَابَت النَّاس سنَةٌ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَيْنَا النَّبِيُّ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَسلم يخْطب فِي يَوْم جُمُعَة قَامَ أَعْرَابِيٌّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكَ الْمَالُ وَجَاعَ الْعِيَالُ فَادْعُ اللَّهَ لَنَا فَرَفَعَ يَدَيْهِ وَمَا نَرَى فِي السَّمَاءِ قَزَعَةً فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا وَضَعَهَا حَتَّى ثَارَ السَّحَابُ أَمْثَالَ الْجِبَالِ ثُمَّ لَمْ يَنْزِلْ عَنْ مِنْبَرِهِ حَتَّى رَأَيْت الْمَطَر يتحادر على لحيته صلى الله عَلَيْهِ وَسلم فمطرنا يَوْمنَا ذَلِك وَمن الْغَد وَبعد الْغَد وَالَّذِي يَلِيهِ حَتَّى الْجُمُعَةِ الْأُخْرَى وَقَامَ ذَلِكَ الْأَعْرَابِيُّ أَوْ قَالَ غَيْرُهُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ تَهَدَّمَ الْبِنَاءُ وَغَرِقَ الْمَالُ فَادْعُ اللَّهَ لَنَا فَرَفَعَ يَدَيْهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلَا عَلَيْنَا فَمَا يُشِيرُ بِيَدِهِ إِلَى نَاحِيَةٍ مِنَ السَّحَابِ إِلَّا انْفَرَجَتْ وَصَارَتِ الْمَدِينَةُ مِثْلَ الْجَوْبَةِ وَسَالَ الْوَادِي قَنَاةُ شَهْرًا وَلَمْ يَجِئْ أَحَدٌ مِنْ نَاحِيَةٍ إِلَّا حَدَّثَ بِالْجَوْدِ
وَفِي رِوَايَةٍ قَالَ: «اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلَا عَلَيْنَا اللَّهُمَّ عَلَى الْآكَامِ وَالظِّرَابِ وَبُطُونِ الْأَوْدِيَةِ وَمَنَابِتِ الشَّجَرِ» . قَالَ: فَأَقْلَعَتْ وَخَرَجْنَا نَمْشِي فِي الشّمسِ
مُتَّفق عَلَيْهِ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kuni Paygʻambar ﷺ hayotlik paytlarida odamlar qurgʻoqchilik (qahatchilik)ga giriftor boʻldi. Paygʻambar ﷺ juma kuni xutba qilayotgan paytda, bir badaviy turib: «Yo Rasululloh, mol-mulkimiz halok boʻlyapti va bolalar och; bas, (yomgʻir uchun) Allohga duo qiling», — dedi. Bas, Paygʻambar ﷺ qoʻllarini koʻtardilar. Oʻsha paytda osmonda (bironta) bulut asari yoʻq edi. Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, u zot qoʻllarini tushirishi bilanoq, togʻlar(dek) bulutlar toʻplandi; va u zot minbardan tushmasdan, men yomgʻir(ning) Paygʻambar ﷺ ning soqollariga tomayotganini koʻrdim. Oʻsha kuni, ertasi kuni, uchinchi kuni, toʻrtinchi kuni — keyingi jumagacha — yomgʻir yogʻdi. Oʻsha badaviy — yoki boshqa bir kishi — turib: «Yo Rasululloh, uylar quladi, mol-mulkimiz va mollarimiz (suvda) gʻarq boʻldi; bas, (bizni himoya qilishi uchun) Allohga duo qiling», — dedi. Bas, Paygʻambar ﷺ ikki qoʻllarini koʻtarib: «Allohim, atrofimizga (yogʻdir), ustimizga emas», — dedilar. Bas, u zot qoʻllari bilan qaysi tomonga ishora qilsalar, oʻsha (tomondagi) bulutlar tarqab, ochilar edi; va Madina (osmoni) bulutlar orasidagi teshikdek (ochiq) boʻldi. Qanot vodiysi bir oy (davomida) toshib oqdi; tashqaridan kelgan har bir kishi (faqat) moʻl yomgʻir haqida gapirdi.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир куни Пайғамбар ﷺ ҳаётлик пайтларида одамлар қурғоқчилик (қаҳатчилик)га гирифтор бўлди. Пайғамбар ﷺ жума куни хутба қилаётган пайтда, бир бадавий туриб: «Ё Расулуллоҳ, мол-мулкимиз ҳалок бўляпти ва болалар оч; бас, (ёмғир учун) Аллоҳга дуо қилинг», — деди. Бас, Пайғамбар ﷺ қўлларини кўтардилар. Ўша пайтда осмонда (биронта) булут асари йўқ эди. Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, у зот қўлларини тушириши биланоқ, тоғлар(дек) булутлар тўпланди; ва у зот минбардан тушмасдан, мен ёмғир(нинг) Пайғамбар ﷺ нинг соқолларига томаётганини кўрдим. Ўша куни, эртаси куни, учинчи куни, тўртинчи куни — кейинги жумагача — ёмғир ёғди. Ўша бадавий — ёки бошқа бир киши — туриб: «Ё Расулуллоҳ, уйлар қулади, мол-мулкимиз ва молларимиз (сувда) ғарқ бўлди; бас, (бизни ҳимоя қилиши учун) Аллоҳга дуо қилинг», — деди. Бас, Пайғамбар ﷺ икки қўлларини кўтариб: «Аллоҳим, атрофимизга (ёғдир), устимизга эмас», — дедилар. Бас, у зот қўллари билан қайси томонга ишора қилсалар, ўша (томондаги) булутлар тарқаб, очилар эди; ва Мадина (осмони) булутлар орасидаги тешикдек (очиқ) бўлди. Қанот водийси бир ой (давомида) тошиб оқди; ташқаридан келган ҳар бир киши (фақат) мўл ёмғир ҳақида гапирди.
وَعَن أنسٍ أَنَّ أَهْلَ الْمَدِينَةِ فَزِعُوا مَرَّةً فَرَكِبَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرَسًا لِأَبِي طَلْحَةَ بَطِيئًا وَكَانَ يَقْطِفُ فَلَمَّا رَجَعَ قَالَ: «وَجَدْنَا فَرَسَكُمْ هَذَا بَحْرًا» . فَكَانَ بَعْدَ ذَلِكَ لَا يُجَارَى
وَفِي رِوَايَةٍ: فَمَا سُبِقَ بَعْدَ ذَلِكَ الْيَوْم. رَوَاهُ البُخَارِيّ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir marta Madina ahli qoʻrqib ketdi; bas, Paygʻambar ﷺ Abu Talhaga tegishli bir otga mindi — u sekin yurar yoki tor (qisqa) qadamli edi. U zot qaytganda: «Men sening (Abu Talhaning) otingni juda tez (chopadigan) topdim», — dedi. Shundan keyin oʻsha ot — (oʻta) tez (chopadigan boʻlib qoldi va) undan oʻzib boʻlmas (edi).Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир марта Мадина аҳли қўрқиб кетди; бас, Пайғамбар ﷺ Абу Талҳага тегишли бир отга минди — у секин юрар ёки тор (қисқа) қадамли эди. У зот қайтганда: «Мен сенинг (Абу Талҳанинг) отингни жуда тез (чопадиган) топдим», — деди. Шундан кейин ўша от — (ўта) тез (чопадиган бўлиб қолди ва) ундан ўзиб бўлмас (эди).
وَعَن أنسٍ قَالَ: قَالَ أَبُو طَلْحَةَ لِأُمِّ سُلَيْمٍ لَقَدْ سَمِعْتُ صَوْتَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ضَعِيفًا أَعْرِفُ فِيهِ الْجُوعَ فَهَلْ عِنْدَكِ من شَيْء؟ فَأَخْرَجَتْ أَقْرَاصًا مِنْ شَعِيرٍ ثُمَّ أَخْرَجَتْ خِمَارًا لَهَا فَلَفَّتِ الْخُبْزَ بِبَعْضِهِ ثُمَّ دَسَّتْهُ تَحْتَ يَدِي وَلَاثَتْنِي بِبَعْضِهِ ثُمَّ أَرْسَلَتْنِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَذَهَبْتُ بِهِ فَوَجَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَسْجِدِ وَمَعَهُ النَّاسُ فَقُمْتُ عَلَيْهِمْ فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَرْسَلَكَ أَبُو طَلْحَةَ؟» قُلْتُ نَعَمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِمَنْ مَعَهُ قُومُوا فَانْطَلَقَ وَانْطَلَقْتُ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ حَتَّى جِئْت أَبَا طَلْحَة فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ قَدْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالنَّاسِ وَلَيْسَ عِنْدَنَا مَا نُطْعِمُهُمْ فَقَالَتْ اللَّهُ وَرَسُوله أعلم قَالَ فَانْطَلَقَ أَبُو طَلْحَةَ حَتَّى لَقِيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبُو طَلْحَةَ مَعَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَلُمِّي يَا أُمَّ سُلَيْمٍ مَا عِنْدَكِ فَأَتَتْ بذلك الْخبز فَأمر بِهِ ففت وعصرت أم سليم عكة لَهَا فأدمته ثمَّ قَالَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ ثُمَّ قَالَ ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ فَأَذِنَ لَهُمْ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا ثُمَّ خَرَجُوا ثُمَّ قَالَ ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ فَأَذِنَ لَهُمْ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا ثُمَّ خَرَجُوا ثُمَّ قَالَ ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ فَأَذِنَ لَهُمْ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا ثمَّ خَرجُوا ثمَّ أذن لِعَشَرَةٍ فَأَكَلَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ وَشَبِعُوا وَالْقَوْمُ سَبْعُونَ أَوْ ثَمَانُونَ رَجُلًا. مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ
وَفِي رِوَايَةٍ لمُسلم أَنه قَالَ: «أذن لِعَشَرَةٍ» فَدَخَلُوا فَقَالَ: «كُلُوا وَسَمُّوا اللَّهَ» . فَأَكَلُوا حَتَّى فَعَلَ ذَلِكَ بِثَمَانِينَ رَجُلًا ثُمَّ أَكَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَهْلُ الْبَيْتِ وَتَرَكَ سُؤْرًا
وَفِي رِوَايَةٍ لِلْبُخَارِيِّ قَالَ: «أَدْخِلْ عَلَيَّ عَشَرَةً» . حَتَّى عَدَّ أَرْبَعِينَ ثُمَّ أَكَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَعَلْتُ أَنْظُرُ هَلْ نَقَصَ مِنْهَا شَيْءٌ؟
وَفِي رِوَايَةٍ لِمُسْلِمٍ: ثُمَّ أَخَذَ مَا بَقِيَ فَجَمَعَهُ ثُمَّ دَعَا فِيهِ با لبركة فَعَاد كَمَا كَانَ فَقَالَ: «دونكم هَذَا»
(Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) aytdi:) Abu Talha Ummu Sulaymga: «Men Rasululloh ﷺning ovozini — ojiz (holda), unda ochlikni sezadigan (darajada) — eshitdim; sening yoningda biror narsa bormi?» dedi. (Ummu Sulaym) arpa (non)laridan bir necha qursni (yumaloq non) chiqardi, soʻng oʻ z roʻ molini (ximor) chiqarib, nonni uning bir qismiga oʻ radi, soʻng uni mening kiyimim ostiga tiqdi va uning bir qismi bilan meni (yopib) qaytardi (yoʻ lladi); soʻng meni Rasululloh ﷺning oldiga yubordi. (Anas:) Men uni olib bordim va Rasululloh ﷺni masjidda — yonlarida odamlar bilan (birga) — topdim; men ularning oldida tik turdim. Rasululloh ﷺ menga: «Seni Abu Talha yubordimi?» dedilar. Men: «Ha» dedim. U zot: «Taom bilanmi?» dedilar. Men: «Ha» dedim. Shunda Rasululloh ﷺ yonlaridagi (odamlar)ga: «Turinglar» dedilar. Ular (yoʻ lga) chiqdi; men ularning oldida (yurib) chiqdim — to Abu Talhaning oldiga keldim. Abu Talha: «Ey Ummu Sulaym, Rasululloh ﷺ odamlar bilan (birga) keldilar; bizning yonimizda esa ularni taomlantiradigan taom yoʻq» dedi. U (Ummu Sulaym): «Alloh va Uning Rasuli yaxshiroq biluvchi» dedi. (Anas:) Abu Talha (yoʻ lga) chiqib, Rasululloh ﷺni kutib oldi; Rasululloh ﷺ u bilan (birga) keldilar — to ikkovi (uyga) kirdilar. Rasululloh ﷺ: «Ey Ummu Sulaym, yoningdagi (narsa)ni keltir» dedilar. U oʻ sha nonni keltirdi; u zot uni (maydalab) toʻ gʻ rashni buyurdilar; u toʻ gʻ randi. Ummu Sulaym oʻ z koʻ zasini (yogʻ -idishini) siqib, uni (nonga) noxoʻ rish (yogʻ ) qildi. Soʻng Rasululloh ﷺ — Alloh aytishni xohlagan (duo-baraka soʻzlarini) — unda (taomda) aytdilar. Soʻng: «Oʻ n (kishi)ga izn ber» dedilar; (Abu Talha) ularga izn berdi; ular toʻ yguncha yedi, soʻng chiqdi. Soʻng u zot: «(Yana) oʻ n (kishi)ga izn ber» dedilar; (Abu Talha) ularga izn berdi; ular toʻ yguncha yedi, soʻng chiqdi. Soʻng u zot: «(Yana) oʻ n (kishi)ga izn ber» dedilar; (Abu Talha) ularga izn berdi; ular toʻ yguncha yedi, soʻng chiqdi. Soʻng (yana) oʻ n (kishi)ga izn berdi. Bas, butun qavm yedi va toʻ ydi — qavm sekson (80) kishi edi.(Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу) айтди:) Абу Талҳа Умму Сулаймга: «Мен Расулуллоҳ ﷺнинг овозини — ожиз (ҳолда), унда очликни сезадиган (даражада) — эшитдим; сенинг ёнингда бирор нарса борми?» деди. (Умму Сулайм) арпа (нон)ларидан бир неча қурсни (юмалоқ нон) чиқарди, сўнг ў з рў молини (химор) чиқариб, нонни унинг бир қисмига ў ради, сўнг уни менинг кийимим остига тиқди ва унинг бир қисми билан мени (ёпиб) қайтарди (йў ллади); сўнг мени Расулуллоҳ ﷺнинг олдига юборди. (Анас:) Мен уни олиб бордим ва Расулуллоҳ ﷺни масжидда — ёнларида одамлар билан (бирга) — топдим; мен уларнинг олдида тик турдим. Расулуллоҳ ﷺ менга: «Сени Абу Талҳа юбордими?» дедилар. Мен: «Ҳа» дедим. У зот: «Таом биланми?» дедилар. Мен: «Ҳа» дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ ёнларидаги (одамлар)га: «Туринглар» дедилар. Улар (йў лга) чиқди; мен уларнинг олдида (юриб) чиқдим — то Абу Талҳанинг олдига келдим. Абу Талҳа: «Эй Умму Сулайм, Расулуллоҳ ﷺ одамлар билан (бирга) келдилар; бизнинг ёнимизда эса уларни таомлантирадиган таом йўқ» деди. У (Умму Сулайм): «Аллоҳ ва Унинг Расули яхшироқ билувчи» деди. (Анас:) Абу Талҳа (йў лга) чиқиб, Расулуллоҳ ﷺни кутиб олди; Расулуллоҳ ﷺ у билан (бирга) келдилар — то иккови (уйга) кирдилар. Расулуллоҳ ﷺ: «Эй Умму Сулайм, ёнингдаги (нарса)ни келтир» дедилар. У ў ша нонни келтирди; у зот уни (майдалаб) тў ғ рашни буюрдилар; у тў ғ ранди. Умму Сулайм ў з кў засини (ёғ -идишини) сиқиб, уни (нонга) нохў риш (ёғ ) қилди. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ — Аллоҳ айтишни хоҳлаган (дуо-барака сўзларини) — унда (таомда) айтдилар. Сўнг: «Ў н (киши)га изн бер» дедилар; (Абу Талҳа) уларга изн берди; улар тў йгунча еди, сўнг чиқди. Сўнг у зот: «(Яна) ў н (киши)га изн бер» дедилар; (Абу Талҳа) уларга изн берди; улар тў йгунча еди, сўнг чиқди. Сўнг у зот: «(Яна) ў н (киши)га изн бер» дедилар; (Абу Талҳа) уларга изн берди; улар тў йгунча еди, сўнг чиқди. Сўнг (яна) ў н (киши)га изн берди. Бас, бутун қавм еди ва тў йди — қавм сексон (80) киши эди.
وَعَن أَنَسٍ: كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَرُوسًا بِزَيْنَبَ فَعَمَدَتْ أُمِّي أُمُّ سُلَيْمٍ إِلَى تَمْرٍ وَسَمْنٍ وَأَقِطٍ فَصَنَعَتْ حَيْسًا فَجَعَلَتْهُ فِي تَوْرٍ فَقَالَتْ يَا أَنَسُ اذْهَبْ بِهَذَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْ بَعَثَتْ بِهَذَا إِلَيْكَ أُمِّي وَهِيَ تُقْرِئُكَ السَّلَامَ وَتَقُولُ إِنَّ هَذَا لَكَ مِنَّا قَلِيلٌ يَا رَسُولَ الله قَالَ فَذَهَبْتُ فَقُلْتُ فَقَالَ ضَعْهُ ثُمَّ قَالَ اذْهَبْ فَادْعُ لِي فُلَانًا وَفُلَانًا وَفُلَانًا رِجَالًا سَمَّاهُمْ وَادْعُ مَنْ لَقِيتَ فَدَعَوْتُ مَنْ سَمَّى وَمَنْ لَقِيتُ فَرَجَعْتُ فَإِذَا الْبَيْتُ غَاصٌّ بِأَهْلِهِ قِيلَ لأنس عدد كم كَانُوا؟ قَالَ زهاء ثَلَاث مائَة. فَرَأَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَضَعَ يَدَهُ عَلَى تِلْكَ الْحَيْسَةِ وَتَكَلَّمَ بِمَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ جَعَلَ يَدْعُو عَشَرَةً عَشَرَةً يَأْكُلُونَ مِنْهُ وَيَقُول لَهُم: «اذْكروا اسْم الله وليأكلْ كُلُّ رَجُلٍ مِمَّا يَلِيهِ» قَالَ: فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا. فَخَرَجَتْ طَائِفَةٌ وَدَخَلَتْ طَائِفَةٌ حَتَّى أَكَلُوا كُلُّهُمْ قَالَ لِي يَا أَنَسُ ارْفَعْ. فَرَفَعْتُ فَمَا أَدْرِي حِينَ وَضَعْتُ كَانَ أَكْثَرَ أَمْ حِين رفعت. مُتَّفق عَلَيْهِ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ uylanib, ahli (xotini)ning huzuriga kirdilar. Onam Ummu Sulaym xays tayyorlab, uni bir idishga soldi va: «Ey Anas! Buni Rasululloh ﷺ ga olib borib: ‹Buni Sizga onam yubordi va u Sizga salom yoʻllamoqda hamda: Yo Rasululloh, bu biz tomondan Sizga oz (hadya), demoqda›, deb ayt», dedi. Men uni Rasululloh ﷺ ga olib bordim va: «Onam Sizga salom yoʻllamoqda va: ‹Yo Rasululloh, bu biz tomondan Sizga oz (hadya)›, demoqda», dedim. (U zot): «Uni qoʻy», dedilar, soʻng: «Borib, men uchun falonchi, falonchi va falonchini hamda uchratganlaringni chaqir», dedilar va baʼzi kishilarning ismlarini aytdilar. Men (u zot) nom oʻzgan kishilarni va uchratganlarimni chaqirdim. (Rovi) dedi: Men Anasdan: «Ular qancha (kishi) edi?» deb soʻradim. (Anas): «Taxminan uch yuz (kishi) edi», dedi. Rasululloh ﷺ menga: «Ey Anas! Idishni keltir», dedilar. Soʻng ular kira boshlashdi, hatto suffa va hujra toʻlib ketdi. Rasululloh ﷺ: «Oʻntadan-oʻntadan halqa (doira) qilib oʻtirsin va har bir kishi oʻzining oldidan yesin», dedilar. Ular toʻyib yeyishdi. Bir guruh chiqdi, bir guruh kirdi, toki ularning hammasi yeb boʻlguncha. Soʻng (u zot) menga: «Ey Anas! (Idishni) koʻtar», dedilar. Men koʻtardim va bilolmadim — qoʻygan paytimda koʻproq edimi yoki koʻtargan paytimda. Ulardan bir necha guruh Rasululloh ﷺ ning uyida suhbatlashib oʻtirdi, Rasululloh ﷺ oʻtirgan edilar, ayollari (Zaynab) yuzini devorga oʻgirgan edi. Ular Rasululloh ﷺ ga ogʻir botdi (bezovta qildi). Shunda Rasululloh ﷺ chiqib, ayollariga salom berdilar, soʻng qaytdilar. Ular Rasululloh ﷺ ning qaytganlarini koʻrishganda, oʻzlari (u zotga) ogʻir botganlarini anglab yetishdi. Ular eshikka oshiqishdi va hammasi chiqib ketishdi. Rasululloh ﷺ kelib, parda tushirdilar va kirdilar, men esa hujrada oʻtirgan edim. (U zot) ozgina (fursat) qolib, oldimga chiqdilar. Bu oyat nozil qilingan edi. Rasululloh ﷺ chiqib, ularni odamlarga oʻqib berdilar: {Ey iymon keltirganlar! Nabiy uylariga taomga taklif etilmaguningizcha va (taom) pishishini kutib oʻtirmagan holda kirmanglar, lekin taklif etilganingizda kiringlar, taom yeb boʻlgach esa tarqalinglar hamda (oʻzaro) suhbatga berilib oʻtirib qolmanglar. Albatta bu Nabiyga ozor beradi} oyatning oxirigacha. Al-Jaʼd dedi: Anas ibn Molik: «Men bu oyatlardan odamlar orasida eng yaqin (vaqtda) xabar topganman», dedi. Va Nabiy ﷺ ning ayollari (hijob bilan) toʻsildi.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ уйланиб, аҳли (хотини)нинг ҳузурига кирдилар. Онам Умму Сулайм хайс тайёрлаб, уни бир идишга солди ва: «Эй Анас! Буни Расулуллоҳ ﷺ га олиб бориб: ‹Буни Сизга онам юборди ва у Сизга салом йўлламоқда ҳамда: Ё Расулуллоҳ, бу биз томондан Сизга оз (ҳадя), демоқда›, деб айт», деди. Мен уни Расулуллоҳ ﷺ га олиб бордим ва: «Онам Сизга салом йўлламоқда ва: ‹Ё Расулуллоҳ, бу биз томондан Сизга оз (ҳадя)›, демоқда», дедим. (У зот): «Уни қўй», дедилар, сўнг: «Бориб, мен учун фалончи, фалончи ва фалончини ҳамда учратганларингни чақир», дедилар ва баъзи кишиларнинг исмларини айтдилар. Мен (у зот) ном ўзган кишиларни ва учратганларимни чақирдим. (Рови) деди: Мен Анасдан: «Улар қанча (киши) эди?» деб сўрадим. (Анас): «Тахминан уч юз (киши) эди», деди. Расулуллоҳ ﷺ менга: «Эй Анас! Идишни келтир», дедилар. Сўнг улар кира бошлашди, ҳатто суффа ва ҳужра тўлиб кетди. Расулуллоҳ ﷺ: «Ўнтадан-ўнтадан ҳалқа (доира) қилиб ўтирсин ва ҳар бир киши ўзининг олдидан есин», дедилар. Улар тўйиб ейишди. Бир гуруҳ чиқди, бир гуруҳ кирди, токи уларнинг ҳаммаси еб бўлгунча. Сўнг (у зот) менга: «Эй Анас! (Идишни) кўтар», дедилар. Мен кўтардим ва билолмадим — қўйган пайтимда кўпроқ эдими ёки кўтарган пайтимда. Улардан бир неча гуруҳ Расулуллоҳ ﷺ нинг уйида суҳбатлашиб ўтирди, Расулуллоҳ ﷺ ўтирган эдилар, аёллари (Зайнаб) юзини деворга ўгирган эди. Улар Расулуллоҳ ﷺ га оғир ботди (безовта қилди). Шунда Расулуллоҳ ﷺ чиқиб, аёлларига салом бердилар, сўнг қайтдилар. Улар Расулуллоҳ ﷺ нинг қайтганларини кўришганда, ўзлари (у зотга) оғир ботганларини англаб етишди. Улар эшикка ошиқишди ва ҳаммаси чиқиб кетишди. Расулуллоҳ ﷺ келиб, парда туширдилар ва кирдилар, мен эса ҳужрада ўтирган эдим. (У зот) озгина (фурсат) қолиб, олдимга чиқдилар. Бу оят нозил қилинган эди. Расулуллоҳ ﷺ чиқиб, уларни одамларга ўқиб бердилар: {Эй иймон келтирганлар! Набий уйларига таомга таклиф этилмагунингизча ва (таом) пишишини кутиб ўтирмаган ҳолда кирманглар, лекин таклиф этилганингизда киринглар, таом еб бўлгач эса тарқалинглар ҳамда (ўзаро) суҳбатга берилиб ўтириб қолманглар. Албатта бу Набийга озор беради} оятнинг охиригача. Ал-Жаъд деди: Анас ибн Молик: «Мен бу оятлардан одамлар орасида энг яқин (вақтда) хабар топганман», деди. Ва Набий ﷺ нинг аёллари (ҳижоб билан) тўсилди.
وَعَنْ أَنَسٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أُتِيَ بِالْبُرَاقِ لَيْلَةَ أُسْرِيَ بِهِ مُلْجَمًا مُسْرجاً فاستصعب عَلَيْهِ فَقَالَ لَهُ جِبْرِيل: أَبِمُحَمَّدٍ تَفْعَلُ هَذَا؟ قَالَ: فَمَا رَكِبَكَ أَحَدٌ أَكْرَمُ عَلَى اللَّهِ مِنْهُ قَالَ: فَارْفَضَّ عَرَقًا. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَقَالَ هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Isro kechasi Nabiy ﷺga lijomlangan va egarlangan holda Buroq keltirildi. Buroq u zotga itoatsizlik qildi (boʻyin tovladi). Shunda Jibril unga: «Sen Muhammadga shunday qilyapsanmi? Senga Alloh nazdida undan koʻra ulugʻroq biror kishi minmagan-ku», dedi. U zot: «Shunda u (Buroq) duvva-duvva ter toʻkdi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir va biz uni faqat Abdurazzoqning hadisidan bilamiz.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Исро кечаси Набий ﷺга лижомланган ва эгарланган ҳолда Буроқ келтирилди. Буроқ у зотга итоатсизлик қилди (бўйин товлади). Шунда Жибрил унга: «Сен Муҳаммадга шундай қиляпсанми? Сенга Аллоҳ наздида ундан кўра улуғроқ бирор киши минмаган-ку», деди. У зот: «Шунда у (Буроқ) дувва-дувва тер тўкди», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир ва биз уни фақат Абдураззоқнинг ҳадисидан биламиз.
وَعَن أنس بن مَالك قَالَ جَاءَ جِبْرِيلُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ جَالس حَزِين وَقد تخضب بِالدَّمِ من فعل أهل مَكَّة من قُرَيْش فَقَالَ جِبْرِيل يَا رَسُول الله هَل تحب أَن أريك آيَةً قَالَ نَعَمْ فَنَظَرَ إِلَى شَجَرَةٍ مِنْ وَرَائِهِ فَقَالَ ادْعُ بِهَا فَدَعَا بِهَا فَجَاءَتْ وَقَامَت بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ مُرْهَا فَلْتَرْجِعْ فَأَمَرَهَا فَرَجَعَتْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حسبي حسبي. رَوَاهُ الدَّارمِيّ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Jibril Nabiy ﷺning oldiga keldi. U zot gʻamgin oʻtirar, Makka ahli — Quraysh qilgan ish sababidan qonga boʻyalgan edilar. Jibril: «Ey Allohning Rasuli, senga bir oyat (belgi) koʻrsatishimni istaysanmi?» dedi. U zot: «Ha», dedilar. Shunda u ortidagi bir daraxtga qarab: «Uni chaqir», dedi. U zot uni chaqirdilar, u kelib u zotning oldida turdi. U: «Unga qaytishni buyur», dedi. U zot buyurdilar, u qaytdi. Rasululloh ﷺ: «Menga kifoya, menga kifoya», dedilar. Darimiy rivoyat qilgan.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Жибрил Набий ﷺнинг олдига келди. У зот ғамгин ўтирар, Макка аҳли — Қурайш қилган иш сабабидан қонга бўялган эдилар. Жибрил: «Эй Аллоҳнинг Расули, сенга бир оят (белги) кўрсатишимни истайсанми?» деди. У зот: «Ҳа», дедилар. Шунда у ортидаги бир дарахтга қараб: «Уни чақир», деди. У зот уни чақирдилар, у келиб у зотнинг олдида турди. У: «Унга қайтишни буюр», деди. У зот буюрдилар, у қайтди. Расулуллоҳ ﷺ: «Менга кифоя, менга кифоя», дедилар. Даримий ривоят қилган.