وَعَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ كَانَ لَهُ عَلَى رَجُلٍ حَقٌّ فَمَنْ أَخَّرَهُ كَانَ لَهُ بِكُلِّ يَوْمٍ صَدَقَةٌ» . رَوَاهُ أَحْمد
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kimning bir kishi zimmasida haqi boʻlsa-yu, uni (qarzdorga) muhlat berib kechiktirsa, unga har kun uchun bir sadaqa (savobi) yoziladi», dedilar. Ahmad rivoyat qilgan.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Кимнинг бир киши зиммасида ҳақи бўлса-ю, уни (қарздорга) муҳлат бериб кечиктирса, унга ҳар кун учун бир садақа (савоби) ёзилади», дедилар. Аҳмад ривоят қилган.
وَعَن عمرَان ابْن حُصَيْنٍ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ: «لَا جَلَبَ وَلَا جَنَبَ وَلَا شِغَارَ فِي الْإِسْلَامِ وَمَنِ انْتَهَبَ نُهْبَةً فَلَيْسَ مِنَّا» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: U zot: «Islomda jalab ham, janab ham, shigʻor ham yoʻq. Kim bir narsani talon-taroj qilib (zoʻrlik bilan) olsa, u bizdan emas», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir. (Abu Iso) aytdi: Bu bobda Anas, Abu Rayhona, Ibn Umar, Jobir, Muoviya, Abu Hurayra va Voil ibn Hujrdan ham (hadis) rivoyat qilingan.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺдан ривоят қилади: У зот: «Исломда жалаб ҳам, жанаб ҳам, шиғор ҳам йўқ. Ким бир нарсани талон-тарож қилиб (зўрлик билан) олса, у биздан эмас», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. (Абу Исо) айтди: Бу бобда Анас, Абу Райҳона, Ибн Умар, Жобир, Муовия, Абу Ҳурайра ва Воил ибн Ҳужрдан ҳам (ҳадис) ривоят қилинган.
وَعَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ قَالَ: جَاءَ رَجُلٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: إِن ابْنِي مَاتَ فَمَا لِي مِنْ مِيرَاثِهِ؟ قَالَ: «لَكَ السُّدُسُ» فَلَمَّا وَلَّى دَعَاهُ قَالَ: «لَكَ سُدُسٌ آخَرُ» فَلَمَّا وَلَّى دَعَاهُ قَالَ: «إِنَّ السُّدُسَ الْآخَرَ طُعْمَةٌ» . رَوَاهُ أَحْمَدُ وَالتِّرْمِذِيُّ وَأَبُو دَاوُدَ وَقَالَ التِّرْمِذِيُّ: هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi Rasululloh ﷺ huzuriga kelib: «Mening oʻgʻlim vafot etdi, uning merosidan menga nima (tegadi)?» dedi. U zot: «Senga oltidan biri (tegadi)», dedilar. U (ketishga) yuz oʻgirganida, uni chaqirib: «Senga yana bir oltidan biri (tegadi)», dedilar. U yana yuz oʻgirganida, uni chaqirib: «Albatta bu oxirgi oltidan biri (qoʻshimcha) rizqdir», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir. Bu bobda Maʼqil ibn Yasordan ham (rivoyat) bor.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир киши Расулуллоҳ ﷺ ҳузурига келиб: «Менинг ўғлим вафот этди, унинг меросидан менга нима (тегади)?» деди. У зот: «Сенга олтидан бири (тегади)», дедилар. У (кетишга) юз ўгирганида, уни чақириб: «Сенга яна бир олтидан бири (тегади)», дедилар. У яна юз ўгирганида, уни чақириб: «Албатта бу охирги олтидан бири (қўшимча) ризқдир», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Бу бобда Маъқил ибн Ясордан ҳам (ривоят) бор.
وَعَن عمرَان ين حُصَيْنٍ قَالَ: نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِجَابَة طَعَام الْفَاسِقين
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ fosiqlarning taomiga taklifni qabul qilishni man etdilar. Bayhaqiy Shuʼab al-iymonda rivoyat qilgan.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ фосиқларнинг таомига таклифни қабул қилишни ман этдилар. Байҳақий Шуъаб ал-иймонда ривоят қилган.
وَعَن عمرَان بن حُصَيْن: أَنَّ رَجُلًا أَعْتَقَ سِتَّةَ مَمْلُوكِينَ لَهُ عِنْدَ مَوْتِهِ لَمْ يَكُنْ لَهُ مَالٌ غَيْرُهُمْ فَدَعَا بهم رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَزَّأَهُمْ أَثْلَاثًا ثُمَّ أَقْرَعَ بَيْنَهُمْ فَأَعْتَقَ اثْنَيْنِ وَأَرَقَّ أَرْبَعَةً وَقَالَ لَهُ قَوْلًا شَدِيدًا. رَوَاهُ مُسْلِمٌ وَرَوَاهُ النَّسَائِيُّ عَنْهُ وَذَكَرَ: «لَقَدْ هَمَمْتُ أَنْ لَا أُصَلِّيَ عَلَيْهِ» بَدَلَ: وَقَالَ لَهُ قَوْلًا شَدِيدًا وَفِي رِوَايَةِ أَبِي دَاوُدَ: قَالَ: «لَوْ شَهِدْتُهُ قَبْلَ أَنْ يُدْفَنَ لَمْ يُدْفَنْ فِي مَقَابِر الْمُسلمين»
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi oʻlimi oldidan, oʻzining oltita qulini ozod qildi, ulardan boshqa moli yoʻq edi. Rasululloh ﷺ ularni chaqirib, uchga boʻldilar, soʻng ular oʻrtasida qurʻa tashladilar va ikkitasini ozod qildilar, toʻrttasini qullikda qoldirdilar va u (kishi) haqida qattiq (qoralovchi) soʻz aytdilar.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир киши ўлими олдидан, ўзининг олтита қулини озод қилди, улардан бошқа моли йўқ эди. Расулуллоҳ ﷺ уларни чақириб, учга бўлдилар, сўнг улар ўртасида қуръа ташладилар ва иккитасини озод қилдилар, тўрттасини қулликда қолдирдилар ва у (киши) ҳақида қаттиқ (қораловчи) сўз айтдилар.
وَعَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا وَفَاءَ لِنَذْرٍ فِي مَعْصِيَةٍ وَلَا فِيمَا لَا يَمْلِكُ الْعَبْدُ» . رَوَاهُ مُسْلِمٌ وَفِي رِوَايَةٍ: «لَا نَذْرَ فِي مَعْصِيّة الله»
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Saqif (qabilasi) Banu Uqaylning ittifoqdoshlari edi. Saqif Rasululloh ﷺ ning sahobalaridan ikki kishini asir oldi, Rasululloh ﷺ ning sahobalari esa Banu Uqayldan bir kishini asir olib, u bilan birga al-Azboʼ (tuya)ni ham qoʻlga kiritishdi. Rasululloh ﷺ uning oldiga keldilar — u boʻlsa bogʻlangan holatda edi. (Asir): «Yo Muhammad!» — dedi. (U zot) uning oldiga keldilar va: «Senga nima boʻldi?» — dedilar. U: «Meni nima uchun ushlading va hojilarni boshlab yuruvchini (tuyani) nima uchun ushlading?» — dedi. (U zot) buni ulugʻlab: «Seni ittifoqdoshlaring Saqifning jinoyati sababli ushladim», — dedilar. Soʻng undan yuz oʻgirib ketdilar. Shunda u (yana) ovoz berib: «Yo Muhammad, yo Muhammad!» — dedi. Rasululloh ﷺ rahmdil va mehribon edilar, shu sabab uning oldiga qaytdilar va: «Senga nima boʻldi?» — dedilar. U: «Men musulmonman», — dedi. (U zot): «Buni oʻzing oʻzingga ega holingda aytganingda edi, butun najotga erishar eding», — dedilar. Soʻng yuz oʻgirib ketdilar. U (yana) ovoz berib: «Yo Muhammad, yo Muhammad!» — dedi. (U zot) uning oldiga keldilar va: «Senga nima boʻldi?» — dedilar. U: «Men ochman, meni ovqatlantir, men chanqaganman, menga suv ber», — dedi. (U zot): «Bu — sening hojating», — dedilar. Soʻng u ikki kishi (evaziga) bandalikdan ozod qilindi. (Roviy) dedi: Ansorlardan bir ayol asir olingan va al-Azboʼ ham qoʻlga kiritilgan edi. Ayol bogʻlangan holatda edi, qavm esa chorvalarini uylari oldida (kechqurun) dam oldirib turishar edi. Bir kechasi (ayol) bogʻlangan joyidan qutulib, tuyalarning oldiga keldi. U qaysi tuyaga yaqinlashsa, u boʻkirar, shu sabab uni qoʻyib, oxiri al-Azboʼning oldiga yetib keldi — u esa boʻkirmadi. (Roviy) dedi: u (tuya) koʻnikkan, itoatkor edi. (Ayol) uning orqasiga oʻtirib, soʻng uni haydadi, u (tuya) yoʻlga tushdi. (Qavm) buni sezib, uni izlashdi, lekin (ayol) ularni ojiz qoldirdi. (Roviy) dedi: (Ayol) Allohga, agar Alloh uni shu (tuya) ustida najot bersa, albatta uni soʻyishni nazr qilgan edi. Madinaga yetib kelganida, odamlar uni koʻrib: «Bu al-Azboʼ-ku, Rasululloh ﷺ ning tuyasi!» — deyishdi. (Ayol): «Agar Alloh uni shu (tuya) ustida najot bersa, albatta uni soʻyishni nazr qilgan», — dedi. Shunda (odamlar) Rasululloh ﷺ ning oldiga kelib, buni u zotga aytishdi. (U zot): «Subhanalloh! U (tuya)ga naqadar yomon mukofot beribdi! U Allohga, agar Alloh uni shu (tuya) ustida najot bersa, albatta uni soʻyishni nazr qilibdi. Maʼsiyatdagi nazrni bajarish yoʻq, banda ega boʻlmagan narsada ham (nazr bajarish yoʻq)», — dedilar. Ibn Hujrning rivoyatida: «Allohga maʼsiyatda nazr yoʻq», — deyilgan.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Сақиф (қабиласи) Бану Уқайлнинг иттифоқдошлари эди. Сақиф Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобаларидан икки кишини асир олди, Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобалари эса Бану Уқайлдан бир кишини асир олиб, у билан бирга ал-Азбў (туя)ни ҳам қўлга киритишди. Расулуллоҳ ﷺ унинг олдига келдилар — у бўлса боғланган ҳолатда эди. (Асир): «Ё Муҳаммад!» — деди. (У зот) унинг олдига келдилар ва: «Сенга нима бўлди?» — дедилар. У: «Мени нима учун ушладинг ва ҳожиларни бошлаб юрувчини (туяни) нима учун ушладинг?» — деди. (У зот) буни улуғлаб: «Сени иттифоқдошларинг Сақифнинг жинояти сабабли ушладим», — дедилар. Сўнг ундан юз ўгириб кетдилар. Шунда у (яна) овоз бериб: «Ё Муҳаммад, ё Муҳаммад!» — деди. Расулуллоҳ ﷺ раҳмдил ва меҳрибон эдилар, шу сабаб унинг олдига қайтдилар ва: «Сенга нима бўлди?» — дедилар. У: «Мен мусулмонман», — деди. (У зот): «Буни ўзинг ўзингга эга ҳолингда айтганингда эди, бутун нажотга эришар эдинг», — дедилар. Сўнг юз ўгириб кетдилар. У (яна) овоз бериб: «Ё Муҳаммад, ё Муҳаммад!» — деди. (У зот) унинг олдига келдилар ва: «Сенга нима бўлди?» — дедилар. У: «Мен очман, мени овқатлантир, мен чанқаганман, менга сув бер», — деди. (У зот): «Бу — сенинг ҳожатинг», — дедилар. Сўнг у икки киши (эвазига) бандаликдан озод қилинди. (Ровий) деди: Ансорлардан бир аёл асир олинган ва ал-Азбў ҳам қўлга киритилган эди. Аёл боғланган ҳолатда эди, қавм эса чорваларини уйлари олдида (кечқурун) дам олдириб туришар эди. Бир кечаси (аёл) боғланган жойидан қутулиб, туяларнинг олдига келди. У қайси туяга яқинлашса, у бўкирар, шу сабаб уни қўйиб, охири ал-Азбўнинг олдига етиб келди — у эса бўкирмади. (Ровий) деди: у (туя) кўниккан, итоаткор эди. (Аёл) унинг орқасига ўтириб, сўнг уни ҳайдади, у (туя) йўлга тушди. (Қавм) буни сезиб, уни излашди, лекин (аёл) уларни ожиз қолдирди. (Ровий) деди: (Аёл) Аллоҳга, агар Аллоҳ уни шу (туя) устида нажот берса, албатта уни сўйишни назр қилган эди. Мадинага етиб келганида, одамлар уни кўриб: «Бу ал-Азбў-ку, Расулуллоҳ ﷺ нинг туяси!» — дейишди. (Аёл): «Агар Аллоҳ уни шу (туя) устида нажот берса, албатта уни сўйишни назр қилган», — деди. Шунда (одамлар) Расулуллоҳ ﷺ нинг олдига келиб, буни у зотга айтишди. (У зот): «Субҳаналлоҳ! У (туя)га нақадар ёмон мукофот берибди! У Аллоҳга, агар Аллоҳ уни шу (туя) устида нажот берса, албатта уни сўйишни назр қилибди. Маъсиятдаги назрни бажариш йўқ, банда эга бўлмаган нарсада ҳам (назр бажариш йўқ)», — дедилар. Ибн Ҳужрнинг ривоятида: «Аллоҳга маъсиятда назр йўқ», — дейилган.
عَن عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: " النَّذْرُ نَذْرَانِ: فَمَنْ كَانَ نَذَرَ فِي طَاعَةٍ فَذَلِكَ لِلَّهِ فِيهِ الْوَفَاءُ وَمَنْ كَانَ نَذَرَ فِي مَعْصِيَةٍ فَذَلِكَ لِلشَّيْطَانِ وَلَا وَفَاء فِيهِ وَيُكَفِّرُهُ مَا يُكَفِّرُ الْيَمِينَ ". رَوَاهُ النَّسَائِيُّ
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺni: «Nazr ikki xildir. Allohga toat qilishga aytilgan nazr Alloh uchundir va uni bajarish lozim. Allohga maʼsiyat qilishga aytilgan nazr esa shayton uchundir, uni bajarish shart emas va uning kafforati qasam kafforatidir», deb aytayotganlarini eshitdim.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺни: «Назр икки хилдир. Аллоҳга тоат қилишга айтилган назр Аллоҳ учундир ва уни бажариш лозим. Аллоҳга маъсият қилишга айтилган назр эса шайтон учундир, уни бажариш шарт эмас ва унинг каффорати қасам каффоратидир», деб айтаётганларини эшитдим.
وَعَن عِمْران بن حُصَينٍ: أَنَّ غُلَامًا لِأُنَاسٍ فُقَرَاءَ قَطَعَ أُذُنَ غُلَامٍ لِأُنَاسٍ أَغْنِيَاءَ فَأَتَى أَهْلُهُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالُوا: إِنَّا أُنَاسٌ فُقَرَاءُ فَلَمْ يَجْعَلْ عَلَيْهِمْ شَيْئًا. رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَالنَّسَائِيُّ
Ahmad ibn Hanbal bizga Muoz ibn Hishom orqali rivoyat qiladi: Menga otam Qatodadan, u Abu Nazradan, u Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildi: Kambagʻal kishilarga tegishli bir qul boy kishilarga tegishli bir qulning qulogʻini kesib qoʻydi. Shunda uning (qulning) egalari Nabiy ﷺ huzuriga kelib: «Yo Rasululloh, biz kambagʻal kishilarmiz», dedilar. U zot esa unga (qulga) hech narsa (diyat) yuklamadilar.Аҳмад ибн Ҳанбал бизга Муоз ибн Ҳишом орқали ривоят қилади: Менга отам Қатодадан, у Абу Назрадан, у Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилди: Камбағал кишиларга тегишли бир қул бой кишиларга тегишли бир қулнинг қулоғини кесиб қўйди. Шунда унинг (қулнинг) эгалари Набий ﷺ ҳузурига келиб: «Ё Расулуллоҳ, биз камбағал кишилармиз», дедилар. У зот эса унга (қулга) ҳеч нарса (дият) юкламадилар.
عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَحُثُّنَا عَلَى الصَّدَقَةِ وَيَنْهَانَا عَنِ الْمُثْلَةِ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ
وَرَوَاهُ النَّسَائِيّ عَن أنس
Hayyoj ibn Imrondan rivoyat qilinishicha, Imronning bir quli qochib ketdi. (Imron) Allohga: «Agar uni qoʻlga olsam, qoʻlini kesaman», deb (atalgan ishni) oʻziga lozim qilib oldi. Soʻng meni bu haqda (savol) soʻrab kelishimga yubordi. Men Samura ibn Jundub (roziyallohu anhu)ning oldiga keldim va undan soʻradim. U: «Allohning Nabiysi ﷺ bizni sadaqaga undar va murdani buzishdan (maslalashdan) qaytarar edilar», dedi. Soʻng men Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)ning oldiga keldim va undan soʻradim. U: «Rasululloh ﷺ bizni sadaqaga undar va murdani buzishdan (maslalashdan) qaytarar edilar», dedi.Ҳайёж ибн Имрондан ривоят қилинишича, Имроннинг бир қули қочиб кетди. (Имрон) Аллоҳга: «Агар уни қўлга олсам, қўлини кесаман», деб (аталган ишни) ўзига лозим қилиб олди. Сўнг мени бу ҳақда (савол) сўраб келишимга юборди. Мен Самура ибн Жундуб (розияллоҳу анҳу)нинг олдига келдим ва ундан сўрадим. У: «Аллоҳнинг Набийси ﷺ бизни садақага ундар ва мурдани бузишдан (маслалашдан) қайтарар эдилар», деди. Сўнг мен Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)нинг олдига келдим ва ундан сўрадим. У: «Расулуллоҳ ﷺ бизни садақага ундар ва мурдани бузишдан (маслалашдан) қайтарар эдилар», деди.
عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ عَلَى مَنْ نَاوَأَهُمْ حَتَّى يُقَاتِلَ آخِرُهُمُ الْمَسِيحَ الدَّجَّالَ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi. U aytdi: Rasululloh ﷺ: «Ummatimdan bir toifa haq uchun jang qilishda davom etadi, ularga qarshi chiqqanlar ustidan gʻolib boʻlib turadilar, toki ularning oxirgisi Masih Dajjol bilan jang qilguncha», dedilar.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади. У айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Умматимдан бир тоифа ҳақ учун жанг қилишда давом этади, уларга қарши чиққанлар устидан ғолиб бўлиб турадилар, токи уларнинг охиргиси Масиҳ Дажжол билан жанг қилгунча», дедилар.
وَعَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا جَلَبَ وَلَا جَنَبَ» . زَادَ يَحْيَى فِي حَدِيثِهِ: «فِي الرِّهَانِ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَالنَّسَائِيُّ وَرَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ مَعَ زِيَادَة فِي بَاب «الْغَضَب»
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Islomda jalab ham, janab ham, shigʻor ham yoʻqdir», dedilar.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Исломда жалаб ҳам, жанаб ҳам, шиғор ҳам йўқдир», дедилар.
وَعَن عمرَان بن حُصَيْن قَالَ: كَانَت ثَقِيفٌ حَلِيفًا لِبَنِي عُقَيْلٍ فَأَسَرَتْ ثَقِيفٌ رَجُلَيْنِ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَسَرَ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلًا مِنْ بَنِي عُقَيْلٍ فَأَوْثَقُوهُ فَطَرَحُوهُ فِي الْحَرَّةِ فَمَرَّ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَادَاهُ: يَا مُحَمَّدُ يَا مُحَمَّدُ فِيمَ أُخِذْتُ؟ قَالَ: «بِجَرِيرَةِ حُلَفَائِكُمْ ثَقِيفٍ» فَتَرَكَهُ وَمَضَى فَنَادَاهُ: يَا مُحَمَّدُ يَا مُحَمَّدُ فَرَحِمَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم فرجعَ فَقَالَ: «مَا شَأْنُكَ؟» قَالَ: إِنِّي مُسْلِمٌ. فَقَالَ: «لَوْ قُلْتَهَا وَأَنْتَ تَمْلِكُ أَمْرَكَ أَفْلَحْتَ كُلَّ الْفَلَاحِ» . قَالَ: فَفَدَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بالرجلينِ اللَّذينِ أسرَتْهُما ثقيفٌ. رَوَاهُ مُسلم
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Saqif (qabilasi) Banu Uqaylning ittifoqdoshlari edi. Saqif Rasululloh ﷺ ning sahobalaridan ikki kishini asir oldi, Rasululloh ﷺ ning sahobalari esa Banu Uqayldan bir kishini asir olib, u bilan birga al-Azboʼ (tuya)ni ham qoʻlga kiritishdi. Rasululloh ﷺ uning oldiga keldilar — u boʻlsa bogʻlangan holatda edi. (Asir): «Yo Muhammad!» — dedi. (U zot) uning oldiga keldilar va: «Senga nima boʻldi?» — dedilar. U: «Meni nima uchun ushlading va hojilarni boshlab yuruvchini (tuyani) nima uchun ushlading?» — dedi. (U zot) buni ulugʻlab: «Seni ittifoqdoshlaring Saqifning jinoyati sababli ushladim», — dedilar. Soʻng undan yuz oʻgirib ketdilar. Shunda u (yana) ovoz berib: «Yo Muhammad, yo Muhammad!» — dedi. Rasululloh ﷺ rahmdil va mehribon edilar, shu sabab uning oldiga qaytdilar va: «Senga nima boʻldi?» — dedilar. U: «Men musulmonman», — dedi. (U zot): «Buni oʻzing oʻzingga ega holingda aytganingda edi, butun najotga erishar eding», — dedilar. Soʻng yuz oʻgirib ketdilar. U (yana) ovoz berib: «Yo Muhammad, yo Muhammad!» — dedi. (U zot) uning oldiga keldilar va: «Senga nima boʻldi?» — dedilar. U: «Men ochman, meni ovqatlantir, men chanqaganman, menga suv ber», — dedi. (U zot): «Bu — sening hojating», — dedilar. Soʻng u ikki kishi (evaziga) bandalikdan ozod qilindi. (Roviy) dedi: Ansorlardan bir ayol asir olingan va al-Azboʼ ham qoʻlga kiritilgan edi. Ayol bogʻlangan holatda edi, qavm esa chorvalarini uylari oldida (kechqurun) dam oldirib turishar edi. Bir kechasi (ayol) bogʻlangan joyidan qutulib, tuyalarning oldiga keldi. U qaysi tuyaga yaqinlashsa, u boʻkirar, shu sabab uni qoʻyib, oxiri al-Azboʼning oldiga yetib keldi — u esa boʻkirmadi. (Roviy) dedi: u (tuya) koʻnikkan, itoatkor edi. (Ayol) uning orqasiga oʻtirib, soʻng uni haydadi, u (tuya) yoʻlga tushdi. (Qavm) buni sezib, uni izlashdi, lekin (ayol) ularni ojiz qoldirdi. (Roviy) dedi: (Ayol) Allohga, agar Alloh uni shu (tuya) ustida najot bersa, albatta uni soʻyishni nazr qilgan edi. Madinaga yetib kelganida, odamlar uni koʻrib: «Bu al-Azboʼ-ku, Rasululloh ﷺ ning tuyasi!» — deyishdi. (Ayol): «Agar Alloh uni shu (tuya) ustida najot bersa, albatta uni soʻyishni nazr qilgan», — dedi. Shunda (odamlar) Rasululloh ﷺ ning oldiga kelib, buni u zotga aytishdi. (U zot): «Subhanalloh! U (tuya)ga naqadar yomon mukofot beribdi! U Allohga, agar Alloh uni shu (tuya) ustida najot bersa, albatta uni soʻyishni nazr qilibdi. Maʼsiyatdagi nazrni bajarish yoʻq, banda ega boʻlmagan narsada ham (nazr bajarish yoʻq)», — dedilar. Ibn Hujrning rivoyatida: «Allohga maʼsiyatda nazr yoʻq», — deyilgan.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Сақиф (қабиласи) Бану Уқайлнинг иттифоқдошлари эди. Сақиф Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобаларидан икки кишини асир олди, Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобалари эса Бану Уқайлдан бир кишини асир олиб, у билан бирга ал-Азбў (туя)ни ҳам қўлга киритишди. Расулуллоҳ ﷺ унинг олдига келдилар — у бўлса боғланган ҳолатда эди. (Асир): «Ё Муҳаммад!» — деди. (У зот) унинг олдига келдилар ва: «Сенга нима бўлди?» — дедилар. У: «Мени нима учун ушладинг ва ҳожиларни бошлаб юрувчини (туяни) нима учун ушладинг?» — деди. (У зот) буни улуғлаб: «Сени иттифоқдошларинг Сақифнинг жинояти сабабли ушладим», — дедилар. Сўнг ундан юз ўгириб кетдилар. Шунда у (яна) овоз бериб: «Ё Муҳаммад, ё Муҳаммад!» — деди. Расулуллоҳ ﷺ раҳмдил ва меҳрибон эдилар, шу сабаб унинг олдига қайтдилар ва: «Сенга нима бўлди?» — дедилар. У: «Мен мусулмонман», — деди. (У зот): «Буни ўзинг ўзингга эга ҳолингда айтганингда эди, бутун нажотга эришар эдинг», — дедилар. Сўнг юз ўгириб кетдилар. У (яна) овоз бериб: «Ё Муҳаммад, ё Муҳаммад!» — деди. (У зот) унинг олдига келдилар ва: «Сенга нима бўлди?» — дедилар. У: «Мен очман, мени овқатлантир, мен чанқаганман, менга сув бер», — деди. (У зот): «Бу — сенинг ҳожатинг», — дедилар. Сўнг у икки киши (эвазига) бандаликдан озод қилинди. (Ровий) деди: Ансорлардан бир аёл асир олинган ва ал-Азбў ҳам қўлга киритилган эди. Аёл боғланган ҳолатда эди, қавм эса чорваларини уйлари олдида (кечқурун) дам олдириб туришар эди. Бир кечаси (аёл) боғланган жойидан қутулиб, туяларнинг олдига келди. У қайси туяга яқинлашса, у бўкирар, шу сабаб уни қўйиб, охири ал-Азбўнинг олдига етиб келди — у эса бўкирмади. (Ровий) деди: у (туя) кўниккан, итоаткор эди. (Аёл) унинг орқасига ўтириб, сўнг уни ҳайдади, у (туя) йўлга тушди. (Қавм) буни сезиб, уни излашди, лекин (аёл) уларни ожиз қолдирди. (Ровий) деди: (Аёл) Аллоҳга, агар Аллоҳ уни шу (туя) устида нажот берса, албатта уни сўйишни назр қилган эди. Мадинага етиб келганида, одамлар уни кўриб: «Бу ал-Азбў-ку, Расулуллоҳ ﷺ нинг туяси!» — дейишди. (Аёл): «Агар Аллоҳ уни шу (туя) устида нажот берса, албатта уни сўйишни назр қилган», — деди. Шунда (одамлар) Расулуллоҳ ﷺ нинг олдига келиб, буни у зотга айтишди. (У зот): «Субҳаналлоҳ! У (туя)га нақадар ёмон мукофот берибди! У Аллоҳга, агар Аллоҳ уни шу (туя) устида нажот берса, албатта уни сўйишни назр қилибди. Маъсиятдаги назрни бажариш йўқ, банда эга бўлмаган нарсада ҳам (назр бажариш йўқ)», — дедилар. Ибн Ҳужрнинг ривоятида: «Аллоҳга маъсиятда назр йўқ», — дейилган.
وَعَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لَا أَرْكَبُ الْأُرْجُوَانَ وَلَا أَلْبَسُ الْمُعَصْفَرَ وَلَا أَلْبَسُ الْقَمِيصَ الْمُكَفَّفَ بِالْحَرِيرِ» وَقَالَ: «أَلَا وَطِيبُ الرِّجَالِ رِيحٌ لَا لَوْنَ لَهُ وَطِيبُ النِّسَاءِ لَوْنٌ لَا ريح لَهُ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Allohning Nabiysi ﷺ shunday dedilar: «Men toʻq qizil (urjuvon) toʻshamaga minmayman, zaʼfaron bilan boʻyalgan kiyim kiymayman va ipak bilan haoshiyalangan koʻylak kiymayman». (Roviy) aytdi: Hasan oʻz koʻylagining yoqasiga ishora qildi. Va (Nabiy ﷺ) yana shunday dedilar: «Ogʻoh boʻlinglar! Erkaklarning xushboʻyligi hidi bor, ammo rangi yoʻq narsadir; ogʻoh boʻlinglar, ayollarning xushboʻyligi rangi bor, ammo hidi yoʻq narsadir». Said aytdi: Oʻylashimcha, u (ravoiylar) shunday dedi: Ular (Nabiy ﷺ ning) ayollar xushboʻyligi haqidagi soʻzlarini ayol (uydan) chiqqan paytga yoʻyganlar. Ammo eri yonida boʻlsa, xohlagan xushboʻyligini surtaversin.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Аллоҳнинг Набийси ﷺ шундай дедилар: «Мен тўқ қизил (уржувон) тўшамага минмайман, заъфарон билан бўялган кийим киймайман ва ипак билан ҳаошияланган кўйлак киймайман». (Ровий) айтди: Ҳасан ўз кўйлагининг ёқасига ишора қилди. Ва (Набий ﷺ) яна шундай дедилар: «Оғоҳ бўлинглар! Эркакларнинг хушбўйлиги ҳиди бор, аммо ранги йўқ нарсадир; оғоҳ бўлинглар, аёлларнинг хушбўйлиги ранги бор, аммо ҳиди йўқ нарсадир». Саид айтди: Ўйлашимча, у (равоийлар) шундай деди: Улар (Набий ﷺ нинг) аёллар хушбўйлиги ҳақидаги сўзларини аёл (уйдан) чиққан пайтга йўйганлар. Аммо эри ёнида бўлса, хоҳлаган хушбўйлигини суртаверсин.
وَعَن عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لَا رُقْيَةَ إِلَّا مِنْ عَيْنٍ أَوْ حُمَةٍ» . رَوَاهُ أَحْمد وَالتِّرْمِذِيّ وَأَبُو دَاوُد
وَرَوَاهُ ابْن مَاجَه عَن بُرَيْدَة
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Koʻz (tegishi) yoki zaharli chaqishdan boshqasiga ruqya (qilish kerak) emas», dedilar. Abu Iso aytdi: Shuʼba bu hadisni Husayndan, u Shaʼbiydan, u Buraydadan, u Nabiy ﷺdan shunga oʻxshash qilib rivoyat qilgan.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Кўз (тегиши) ёки заҳарли чақишдан бошқасига руқя (қилиш керак) эмас», дедилар. Абу Исо айтди: Шуъба бу ҳадисни Ҳусайндан, у Шаъбийдан, у Бурайдадан, у Набий ﷺдан шунга ўхшаш қилиб ривоят қилган.
عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ قَالَ: إِنِّي كُنْتُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذْ جَاءَ قومٌ منْ بَني تميمٍ فَقَالَ: «اقْبَلُوا الْبُشْرَى يَا بَنِي تَمِيمٍ» قَالُوا: بَشَّرْتَنَا فَأَعْطِنَا فَدَخَلَ نَاسٌ مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ فَقَالَ: «اقْبَلُوا الْبُشْرَى يَا أَهْلَ الْيَمَنِ إِذْ لَمْ يَقْبَلْهَا بَنُو تَمِيمٍ» . قَالُوا: قَبِلْنَا جِئْنَاكَ لِنَتَفَقَّهَ فِي الدِّينِ وَلِنَسْأَلَكَ عَنْ أَوَّلِ هَذَا الْأَمْرِ مَا كَانَ؟ قَالَ: «كَانَ اللَّهُ وَلَمْ يَكُنْ شَيْءٌ قَبْلَهُ وَكَانَ عَرْشُهُ عَلَى الْمَاءِ ثُمَّ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَكَتَبَ فِي الذِّكْرِ كلَّ شيءٍ» ثُمَّ أَتَانِي رَجُلٌ فَقَالَ: يَا عِمْرَانُ أَدْرِكْ ناقتَكَ فقدْ ذهبتْ فانطلقتُ أطلبُها وايمُ اللَّهِ لَوَدِدْتُ أَنَّهَا قَدْ ذَهَبَتْ وَلَمْ أَقُمْ. رَوَاهُ البُخَارِيّ
(Imron ibn Husayn (roziyallohu anhumo) aytdi:) Men Paygʻambar ﷺning huzurlarida edim; shu payt Banu Tamimdan bir qavm U zotning oldiga keldi. U zot: «Ey Banu Tamim, xushxabarni qabul qilinglar!» dedilar. Ular: «Bizga xushxabar berdingiz — bas, (endi biror narsa) bering», dedilar. Soʻng Yaman ahlidan baʼzi kishilar kirdilar. U zot: «Ey Yaman ahli, xushxabarni qabul qilinglar — Banu Tamim uni qabul qilmagan ekan», dedilar. Ular: «Qabul qildik. Biz Sizning oldingizga — dinda fiqh (chuqur ilm) olish uchun va Sizdan mana shu ishning (borliqning) avvali qanday boʻlganini soʻrash uchun — keldik», dedilar. U zot: «Alloh (azaldan) bor edi va Undan oldin hech narsa yoʻq edi; Uning Arshi suv ustida edi; soʻng U osmonlar va yerni yaratdi va Zikrda (Lavhda) har bir narsani yozib qoʻydi», dedilar. Soʻng mening oldimga bir kishi kelib: «Ey Imron, tuyangni (borib) ushla — u ketib qoldi», dedi. Bas, men uni qidirib bordim; mana, sarob uning narigʻi tomonida uzilib (koʻrinmay) turibdi (tuyani topolmadim). Allohga qasamki, men uning ketib qolganini-yu, oʻzimning (oʻrnimdan) turmaganimni (yaʼni hadis majlisini tark qilmaganimni) istardim.(Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳумо) айтди:) Мен Пайғамбар ﷺнинг ҳузурларида эдим; шу пайт Бану Тамимдан бир қавм У зотнинг олдига келди. У зот: «Эй Бану Тамим, хушхабарни қабул қилинглар!» дедилар. Улар: «Бизга хушхабар бердингиз — бас, (энди бирор нарса) беринг», дедилар. Сўнг Яман аҳлидан баъзи кишилар кирдилар. У зот: «Эй Яман аҳли, хушхабарни қабул қилинглар — Бану Тамим уни қабул қилмаган экан», дедилар. Улар: «Қабул қилдик. Биз Сизнинг олдингизга — динда фиқҳ (чуқур илм) олиш учун ва Сиздан мана шу ишнинг (борлиқнинг) аввали қандай бўлганини сўраш учун — келдик», дедилар. У зот: «Аллоҳ (азалдан) бор эди ва Ундан олдин ҳеч нарса йўқ эди; Унинг Арши сув устида эди; сўнг У осмонлар ва ерни яратди ва Зикрда (Лавҳда) ҳар бир нарсани ёзиб қўйди», дедилар. Сўнг менинг олдимга бир киши келиб: «Эй Имрон, туянгни (бориб) ушла — у кетиб қолди», деди. Бас, мен уни қидириб бордим; мана, сароб унинг нариғи томонида узилиб (кўринмай) турибди (туяни тополмадим). Аллоҳга қасамки, мен унинг кетиб қолганини-ю, ўзимнинг (ўрнимдан) турмаганимни (яъни ҳадис мажлисини тарк қилмаганимни) истардим.
عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ: أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَّى بهم فَسَهَا فَسجدَ سَجْدَتَيْنِ ثُمَّ تَشَهَّدَ ثُمَّ سَلَّمَ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَقَالَ: هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ ularga namoz oʻqib berib, (biror narsani) unutdilar. Shunda ikki sajda qildilar, soʻng tashahhud oʻqidilar, soʻng salom berdilar.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ уларга намоз ўқиб бериб, (бирор нарсани) унутдилар. Шунда икки сажда қилдилар, сўнг ташаҳҳуд ўқидилар, сўнг салом бердилар.
عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَّى الْعَصْرَ وَسَلَّمَ فِي ثَلَاثِ رَكَعَاتٍ ثُمَّ دَخَلَ مَنْزِلَهُ فَقَامَ إِلَيْهِ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ الْخِرْبَاقُ وَكَانَ فِي يَدَيْهِ طُولٌ فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ فَذَكَرَ لَهُ صَنِيعه فَخرج غَضْبَانَ يَجُرُّ رِدَاءَهُ حَتَّى انْتَهَى إِلَى النَّاسِ فَقَالَ: «أَصَدَقَ هَذَا؟» . قَالُوا: نَعَمْ. فَصَلَّى رَكْعَةً ثُمَّ سَلَّمَ ثُمَّ سَجَدَ سَجْدَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ. رَوَاهُ مُسلم
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ asr namozini oʻqib, uch rakaatda salom berdilar, soʻng uylariga kirib ketdilar. Shunda al-Xirboq deb ataluvchi, qoʻllari uzun bir kishi turib u zotning oldiga keldi-da: «Yo Rasululloh!» dedi va u zotga qilgan ishlarini aytdi. Shunda (u zot) ridolarini sudragancha gʻazablanib chiqib, odamlar oldiga yetib bordilar-da: «Bu rost aytdimi?» dedilar. Ular: «Ha», dedilar. Shunda (u zot) bir rakaat oʻqib, soʻng salom berdilar, soʻng ikki (marta) sajda qildilar, soʻng salom berdilar.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ аср намозини ўқиб, уч ракаатда салом бердилар, сўнг уйларига кириб кетдилар. Шунда ал-Хирбоқ деб аталувчи, қўллари узун бир киши туриб у зотнинг олдига келди-да: «Ё Расулуллоҳ!» деди ва у зотга қилган ишларини айтди. Шунда (у зот) ридоларини судраганча ғазабланиб чиқиб, одамлар олдига етиб бордилар-да: «Бу рост айтдими?» дедилар. Улар: «Ҳа», дедилар. Шунда (у зот) бир ракаат ўқиб, сўнг салом бердилар, сўнг икки (марта) сажда қилдилар, сўнг салом бердилар.
وَعَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم قَائِمًا فَإِنْ لَمْ تَسْتَطِعْ فَقَاعِدًا فَإِنْ لَمْ تستطع فعلى جنب» . رَوَاهُ البُخَارِيّ
Shahr ibn Havshab aytadi: Ummu Salama (roziyallohu anho)dan: «Rasululloh ﷺ ushbu oyatni qanday qiroat qilar edilar?» — deb soʻradim. U: «Buni {Albatta, u solih boʻlmagan amaldir} (deb emas), {Albatta, u solih boʻlmagan ish qildi} deb qiroat qilardilar», — dedi. Abu Dovud aytdi: Buni Horun an-Nahviy va Muso ibn Xalaf ham Sobitdan Abdulaziz aytganidek rivoyat qilishgan.Шаҳр ибн Ҳавшаб айтади: Умму Салама (розияллоҳу анҳо)дан: «Расулуллоҳ ﷺ ушбу оятни қандай қироат қилар эдилар?» — деб сўрадим. У: «Буни {Албатта, у солиҳ бўлмаган амалдир} (деб эмас), {Албатта, у солиҳ бўлмаган иш қилди} деб қироат қилардилар», — деди. Абу Довуд айтди: Буни Ҳорун ан-Наҳвий ва Мусо ибн Халаф ҳам Собитдан Абдулазиз айтганидек ривоят қилишган.
وَعَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ قَالَ: غَزَوْتُ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَشَهِدْتُ مَعَهُ الْفَتْحَ فَأَقَامَ بِمَكَّةَ ثَمَانِيَ عَشْرَةَ لَيْلَةً لَا يُصَلِّي إِلَّا رَكْعَتَيْنِ يَقُولُ: «يَا أَهْلَ الْبَلَدِ صَلُّوا أَرْبَعًا فَإِنَّا سَفْرٌ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, u shunday dedi: «Rasululloh ﷺ bilan birga gʻazotga chiqdim va u zot bilan birga Fath (Makka fathi)da hozir boʻldim. U zot Makkada oʻn sakkiz kecha turdilar va faqat ikki rakaat (qisqartirib) oʻqib, shunday der edilar: ‹Ey shahar ahli, toʻrt rakaatdan oʻqinglar, biz esa safardagi qavmmiz›».Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, у шундай деди: «Расулуллоҳ ﷺ билан бирга ғазотга чиқдим ва у зот билан бирга Фатҳ (Макка фатҳи)да ҳозир бўлдим. У зот Маккада ўн саккиз кеча турдилар ва фақат икки ракаат (қисқартириб) ўқиб, шундай дер эдилар: ‹Эй шаҳар аҳли, тўрт ракаатдан ўқинглар, биз эса сафардаги қавммиз›».
وَعَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: أَنَّهُ سَأَلَهُ أَوْ سَأَلَ رَجُلًا وَعِمْرَانَ يَسْمَعُ فَقَالَ: «يَا أَبَا فُلَانٍ أَمَا صُمْتَ مِنْ سَرَرِ شَعْبَانَ؟» قَالَ: لَا قَالَ: «فَإِذَا أَفْطَرْتَ فَصُمْ يَوْمَيْنِ»
Mutarrif (Imron ibn Husayndan) rivoyat qiladi: Paygʻambar ﷺ undan (Imrondan) yoki bir kishidan — Imron eshitib turgan holda — soʻradilar: «Ey falonchi! Sen bu oyning oxirgi kunlarida roʻza tutdingmi?» (Rivoyatchi menimcha u zot ‹Ramazon oyi›ni aytdi.) U kishi: «Yoʻq, yo Rasululloh», — dedi. Paygʻambar ﷺ unga: «Sen (Ramazon) roʻzangni tugatgach, (Shavvolda) ikki kun roʻza tut», — dedilar. (Boshqa rivoyat orqali Imron: «Paygʻambar ﷺ: ‹(Sen) Shaʼbonning oxirgi kunlarida (roʻza tutdingmi)?› — dedilar», — dedi.)Мутарриф (Имрон ибн Ҳусайндан) ривоят қилади: Пайғамбар ﷺ ундан (Имрондан) ёки бир кишидан — Имрон эшитиб турган ҳолда — сўрадилар: «Эй фалончи! Сен бу ойнинг охирги кунларида рўза тутдингми?» (Ривоятчи менимча у зот ‹Рамазон ойи›ни айтди.) У киши: «Йўқ, ё Расулуллоҳ», — деди. Пайғамбар ﷺ унга: «Сен (Рамазон) рўзангни тугатгач, (Шавволда) икки кун рўза тут», — дедилар. (Бошқа ривоят орқали Имрон: «Пайғамбар ﷺ: ‹(Сен) Шаъбоннинг охирги кунларида (рўза тутдингми)?› — дедилар», — деди.)
وَعَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا أَنَّهُ مَرَّ عَلَى قَاصٍّ يَقْرَأُ ثُمَّ يَسْأَلُ. فَاسْتَرْجَعَ ثُمَّ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «مَنْ قَرَأَ الْقُرْآنَ فليسأل الله بِهِ فَإِنَّهُ سَيَجِيءُ أَقوام يقرؤون الْقُرْآنَ يَسْأَلُونَ بِهِ النَّاسَ» . رَوَاهُ أَحْمَدُ وَالتِّرْمِذِيُّ
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U bir qoriyning yoniga oʻtdiki, u (Qurʼon) oʻqib boʻlgach soʻrab (tilanchilik qila boshladi). Shunda (Imron): «Innaa lillaahi va innaa ilayhi roojiʼuun», dedi va soʻng: «Men Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitganman: ‹Kim Qurʼon oʻqisa, u bilan Allohdan soʻrasin. Chunki yaqinda shunday qavmlar kelurki, ular Qurʼon oʻqib, u bilan odamlardan soʻraydilar (tilaydilar)›», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasandir, isnodi unchalik (kuchli) emas.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У бир қорийнинг ёнига ўтдики, у (Қуръон) ўқиб бўлгач сўраб (тиланчилик қила бошлади). Шунда (Имрон): «Иннаа лиллааҳи ва иннаа илайҳи роожиъуун», деди ва сўнг: «Мен Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитганман: ‹Ким Қуръон ўқиса, у билан Аллоҳдан сўрасин. Чунки яқинда шундай қавмлар келурки, улар Қуръон ўқиб, у билан одамлардан сўрайдилар (тилайдилар)›», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасандир, исноди унчалик (кучли) эмас.
وَعَن عمرانَ بنِ حُصينٍ قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لأبي: «يَا حُصَيْن كم تعبد الْيَوْم إِلَهًا؟» قَالَ أَبِي: سَبْعَةً: سِتًّا فِي الْأَرْضِ وواحداً فِي السَّماءِ قَالَ: «فَأَيُّهُمْ تَعُدُّ لِرَغْبَتِكَ وَرَهْبَتِكَ؟» قَالَ: الَّذِي فِي السَّمَاءِ قَالَ: «يَا حُصَيْنُ أَمَا إِنَّكَ لَوْ أَسْلَمْتَ عَلَّمْتُكَ كَلِمَتَيْنِ تَنْفَعَانِكَ» قَالَ: فَلَمَّا أَسْلَمَ حُصينٌ قَالَ: يَا رسولَ الله علِّمني الكلمتينِ اللَّتينِ وَعَدتنِي فَقَالَ: «قل اللَّهُمَّ أَلْهِمْنِي رُشْدِي وَأَعِذْنِي مِنْ شَرِّ نَفْسِي» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ mening otamga: «Ey Husayn, bugun nechta ilohga ibodat qilasan?» dedilar. Otam: «Yettita. Oltitasi yerda, bittasi osmonda», dedi. U zot: «Ulardan qaysisini umiding va qoʻrquving uchun tutasan?» dedilar. U: «Osmondagisini», dedi. U zot: «Ey Husayn, agar musulmon boʻlsang, senga foyda beradigan ikkita kalimani oʻrgatgan boʻlardim», dedilar. (Imron) aytdi: Husayn musulmon boʻlganida: «Ey Allohning Rasuli, menga vaʼda qilgan ikkita kalimangizni oʻrgating», dedi. Shunda u zot: «Ayt: ‹Allohim, menga toʻgʻri yoʻlimni ilhom qil va meni nafsimning yomonligidan asra›», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir. Bu hadis Imron ibn Husayndan boshqa yoʻldan ham rivoyat qilingan.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ менинг отамга: «Эй Ҳусайн, бугун нечта илоҳга ибодат қиласан?» дедилар. Отам: «Еттита. Олтитаси ерда, биттаси осмонда», деди. У зот: «Улардан қайсисини умидинг ва қўрқувинг учун тутасан?» дедилар. У: «Осмондагисини», деди. У зот: «Эй Ҳусайн, агар мусулмон бўлсанг, сенга фойда берадиган иккита калимани ўргатган бўлардим», дедилар. (Имрон) айтди: Ҳусайн мусулмон бўлганида: «Эй Аллоҳнинг Расули, менга ваъда қилган иккита калимангизни ўргатинг», деди. Шунда у зот: «Айт: ‹Аллоҳим, менга тўғри йўлимни илҳом қил ва мени нафсимнинг ёмонлигидан асра›», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир. Бу ҳадис Имрон ибн Ҳусайндан бошқа йўлдан ҳам ривоят қилинган.