حَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدًا، لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ سَرَقَ وَهُوَ آبِقٌ فَأَرْسَلَ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ إِلَى سَعِيدِ بْنِ الْعَاصِ - وَهُوَ أَمِيرُ الْمَدِينَةِ - لِيَقْطَعَ يَدَهُ فَأَبَى سَعِيدٌ أَنْ يَقْطَعَ يَدَهُ وَقَالَ لاَ تُقْطَعُ يَدُ الآبِقِ السَّارِقِ إِذَا سَرَقَ . فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فِي أَىِّ كِتَابِ اللَّهِ وَجَدْتَ هَذَا ثُمَّ أَمَرَ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فَقُطِعَتْ يَدُهُ .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)ning bir quli qochoq (holida) yurib, oʻgʻirlik qildi. Abdulloh ibn Umar uni qoʻlini kesish uchun Madina amiri Said ibn al-Osning oldiga yubordi. Biroq Said uning qoʻlini kesishdan bosh tortib: «Qochoq qul oʻgʻirlik qilsa, uning qoʻli kesilmaydi», dedi. Abdulloh ibn Umar unga: «Buni Allohning qaysi Kitobidan topding?» dedi. Soʻng Abdulloh ibn Umar buyurdi va uning qoʻli kesildi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)нинг бир қули қочоқ (ҳолида) юриб, ўғирлик қилди. Абдуллоҳ ибн Умар уни қўлини кесиш учун Мадина амири Саид ибн ал-Оснинг олдига юборди. Бироқ Саид унинг қўлини кесишдан бош тортиб: «Қочоқ қул ўғирлик қилса, унинг қўли кесилмайди», деди. Абдуллоҳ ибн Умар унга: «Буни Аллоҳнинг қайси Китобидан топдинг?» деди. Сўнг Абдуллоҳ ибн Умар буюрди ва унинг қўли кесилди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَلْبَسُ الثَّوْبَ الْمَصْبُوغَ بِالْمِشْقِ وَالْمَصْبُوغَ بِالزَّعْفَرَانِ .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinishicha, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) qizil tuproq (mishq) bilan hamda zaʼfaron bilan boʻyalgan kiyim kiyar edi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинишича, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) қизил тупроқ (мишқ) билан ҳамда заъфарон билан бўялган кийим кияр эди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، رَأَى رَجُلَيْنِ يَتَحَدَّثَانِ وَالإِمَامُ يَخْطُبُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ فَحَصَبَهُمَا أَنِ اصْمُتَا .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) juma kuni imom xutba qilayotganda ikki kishining gaplashib turganini koʻrib, ularga ‹jim boʻlinglar› deb tosh otdi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) жума куни имом хутба қилаётганда икки кишининг гаплашиб турганини кўриб, уларга ‹жим бўлинглар› деб тош отди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ لاَ يَرُوحُ إِلَى الْجُمُعَةِ إِلاَّ ادَّهَنَ وَتَطَيَّبَ إِلاَّ أَنْ يَكُونَ حَرَامًا .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) ehrom holatida boʻlmasa, hamisha moy surtib, xushboʻylanibgina jumaga borardi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) эҳром ҳолатида бўлмаса, ҳамиша мой суртиб, хушбўйланибгина жумага борарди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، اكْتَوَى مِنَ اللَّقْوَةِ وَرُقِيَ مِنَ الْعَقْرَبِ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) shol (laqva — yuz falaji) sababli oʻzini dogʻlagan (kuydirib davolagan) va chayon (chaqishi)dan ruqya (duoxonlik) qildirgan.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) шол (лақва — юз фалажи) сабабли ўзини доғлаган (куйдириб даволаган) ва чаён (чақиши)дан руқя (дуохонлик) қилдирган.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ كَانَ يَكْرَهُ الإِخْصَاءَ وَيَقُولُ فِيهِ تَمَامُ الْخَلْقِ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) (hayvonni) axta qilish (bichish)ni makruh sanar va: «Xilqatning tamomligi (mukammalligi) shundadir (yaʼni bezlarda)», der edi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) (ҳайвонни) ахта қилиш (бичиш)ни макруҳ санар ва: «Хилқатнинг тамомлиги (мукаммаллиги) шундадир (яъни безларда)», дер эди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يُسَلِّمُ بَيْنَ الرَّكْعَتَيْنِ وَالرَّكْعَةِ فِي الْوِتْرِ حَتَّى يَأْمُرَ بِبَعْضِ حَاجَتِهِ .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) vitrda ikki rakaat bilan (oxirgi) bir rakaat orasida salom berib, biror hojatini buyurar edi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) витрда икки ракаат билан (охирги) бир ракаат орасида салом бериб, бирор ҳожатини буюрар эди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ رَجُلاً، سَأَلَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ فَقَالَ إِنِّي أُصَلِّي فِي بَيْتِي ثُمَّ أُدْرِكُ الصَّلاَةَ مَعَ الإِمَامِ أَفَأُصَلِّي مَعَهُ فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ نَعَمْ . فَقَالَ الرَّجُلُ أَيَّتَهُمَا أَجْعَلُ صَلاَتِي فَقَالَ لَهُ ابْنُ عُمَرَ أَوَذَلِكَ إِلَيْكَ إِنَّمَا ذَلِكَ إِلَى اللَّهِ يَجْعَلُ أَيَّتَهُمَا شَاءَ .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, bir kishi Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan soʻrab: «Men uyimda namoz oʻqiyman, soʻng imom bilan (jamoat) namoz(iga) yetaman — u bilan (birga) oʻqiyaymi?» dedi. Abdulloh ibn Umar unga: «Ha», dedi. U kishi: «Ularning qaysi birini (asosiy) namozim qilay?» dedi. Ibn Umar unga: «Bu senga (bogʻliq)mi? Bu faqat Allohga (bogʻliq)dir: U (ikkovidan) qaysi birini xohlasa, (asosiy namoz) qiladi», dedi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, бир киши Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан сўраб: «Мен уйимда намоз ўқийман, сўнг имом билан (жамоат) намоз(ига) етаман — у билан (бирга) ўқияйми?» деди. Абдуллоҳ ибн Умар унга: «Ҳа», деди. У киши: «Уларнинг қайси бирини (асосий) намозим қилай?» деди. Ибн Умар унга: «Бу сенга (боғлиқ)ми? Бу фақат Аллоҳга (боғлиқ)дир: У (икковидан) қайси бирини хоҳласа, (асосий намоз) қилади», деди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ مَنْ صَلَّى الْمَغْرِبَ أَوِ الصُّبْحَ ثُمَّ أَدْرَكَهُمَا مَعَ الإِمَامِ فَلاَ يَعُدْ لَهُمَا . قَالَ مَالِكٌ وَلاَ أَرَى بَأْسًا أَنْ يُصَلِّيَ مَعَ الإِمَامِ مَنْ كَانَ قَدْ صَلَّى فِي بَيْتِهِ إِلاَّ صَلاَةَ الْمَغْرِبِ فَإِنَّهُ إِذَا أَعَادَهَا كَانَتْ شَفْعًا .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Kim shom yoki bomdod (namozini oʻqib), soʻng ularni imom bilan (jamoatda) yetsa, ularni takrorlamasin», der edi. Molik aytdi: «Uyida (allaqachon) namoz oʻqigan kishining imom bilan (birga) oʻqishida men bir zarar koʻrmayman, faqat shom namozidan boshqasida — chunki uni takrorlasa, u juft boʻlib qoladi».Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо): «Ким шом ёки бомдод (намозини ўқиб), сўнг уларни имом билан (жамоатда) етса, уларни такрорламасин», дер эди. Молик айтди: «Уйида (аллақачон) намоз ўқиган кишининг имом билан (бирга) ўқишида мен бир зарар кўрмайман, фақат шом намозидан бошқасида — чунки уни такрорласа, у жуфт бўлиб қолади».
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا عَجِلَ بِهِ السَّيْرُ يَجْمَعُ بَيْنَ الْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: «Rasululloh ﷺ yurishlari shoshilinch boʻlganda, shom bilan xuftonni jam qilib oʻqir edilar».Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: «Расулуллоҳ ﷺ юришлари шошилинч бўлганда, шом билан хуфтонни жам қилиб ўқир эдилар».
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ إِذَا خَرَجَ حَاجًّا أَوْ مُعْتَمِرًا قَصَرَ الصَّلاَةَ بِذِي الْحُلَيْفَةِ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) haj yoki umraga chiqqanida, Zul-Hulayfada namozni qasr qilar (qisqartirardi) edi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) ҳаж ёки умрага чиққанида, Зул-Ҳулайфада намозни қаср қилар (қисқартирарди) эди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّهُ كَانَ يُسَافِرُ مَعَ ابْنِ عُمَرَ الْبَرِيدَ فَلاَ يَقْصُرُ الصَّلاَةَ .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u Ibn Umar (roziyallohu anhumo) bilan bir burd (masofa) safar qilardi va (Ibn Umar) namozni qasr qilmas edi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) билан бир бурд (масофа) сафар қиларди ва (Ибн Умар) намозни қаср қилмас эди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، أَقَامَ بِمَكَّةَ عَشْرَ لَيَالٍ يَقْصُرُ الصَّلاَةَ إِلاَّ أَنْ يُصَلِّيَهَا مَعَ الإِمَامِ فَيُصَلِّيهَا بِصَلاَتِهِ .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Ibn Umar (roziyallohu anhumo) Makkada oʻn kecha turib, namozni qasr qildi. Faqat imom bilan (jamoatda) oʻqiganida, uni imomning namoziga muvofiq (toʻliq) oʻqirdi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) Маккада ўн кеча туриб, намозни қаср қилди. Фақат имом билан (жамоатда) ўқиганида, уни имомнинг намозига мувофиқ (тўлиқ) ўқирди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يُصَلِّي وَرَاءَ الإِمَامِ بِمِنًى أَرْبَعًا فَإِذَا صَلَّى لِنَفْسِهِ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) Minoda imom orqasida toʻrt rakaat oʻqirdi; oʻzi yolgʻiz oʻqiganida esa ikki rakaat oʻqirdi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) Минода имом орқасида тўрт ракаат ўқирди; ўзи ёлғиз ўқиганида эса икки ракаат ўқирди.
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ يُصَلِّي مَعَ صَلاَةِ الْفَرِيضَةِ فِي السَّفَرِ شَيْئًا قَبْلَهَا وَلاَ بَعْدَهَا إِلاَّ مِنْ جَوْفِ اللَّيْلِ فَإِنَّهُ كَانَ يُصَلِّي عَلَى الأَرْضِ وَعَلَى رَاحِلَتِهِ حَيْثُ تَوَجَّهَتْ .
Nofeʼ Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilishicha, u safarda farz namoz bilan birga undan oldin ham, keyin ham hech narsa (nafl) oʻqimas edi, faqat kechaning yarmida (oʻqirdi); u yerda ham, ulovi ustida ham — u qay tomonga yuz tutgan boʻlsa — oʻqir edi.Нофеъ Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилишича, у сафарда фарз намоз билан бирга ундан олдин ҳам, кейин ҳам ҳеч нарса (нафл) ўқимас эди, фақат кечанинг ярмида (ўқирди); у ерда ҳам, улови устида ҳам — у қай томонга юз тутган бўлса — ўқир эди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ لاَ يَمُرُّ بَيْنَ يَدَىْ أَحَدٍ وَلاَ يَدَعُ أَحَدًا يَمُرُّ بَيْنَ يَدَيْهِ .
Nofeʼdan rivoyat qilinishicha, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) na birovning oldidan oʻtar, na birovni oʻz oldidan oʻtishiga yoʻl qoʻyar edi.Нофеъдан ривоят қилинишича, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) на бировнинг олдидан ўтар, на бировни ўз олдидан ўтишига йўл қўяр эди.
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، كَانَ يَأْمُرُ بِتَسْوِيَةِ الصُّفُوفِ فَإِذَا جَاءُوهُ فَأَخْبَرُوهُ أَنْ قَدِ اسْتَوَتْ كَبَّرَ .
Nofeʼdan rivoyat qilinishicha, Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) saflarni toʻgʻrilashga buyurar, odamlar uning oldiga kelib, (saflar) toʻgʻrilanganini xabar qilishsa, takbir aytardi.Нофеъдан ривоят қилинишича, Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) сафларни тўғрилашга буюрар, одамлар унинг олдига келиб, (сафлар) тўғриланганини хабар қилишса, такбир айтарди.
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ لاَ يَقْنُتُ فِي شَىْءٍ مِنَ الصَّلاَةِ .
Nofeʼdan rivoyat qilinishicha, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) namozlarning hech birida qunut (duosi)ni oʻqimas edi.Нофеъдан ривоят қилинишича, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) намозларнинг ҳеч бирида қунут (дуоси)ни ўқимас эди.
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ إِذَا سَجَدَ وَضَعَ كَفَّيْهِ عَلَى الَّذِي يَضَعُ عَلَيْهِ جَبْهَتَهُ . قَالَ نَافِعٌ وَلَقَدْ رَأَيْتُهُ فِي يَوْمٍ شَدِيدِ الْبَرْدِ وَإِنَّهُ لَيُخْرِجُ كَفَّيْهِ مِنْ تَحْتِ بُرْنُسٍ لَهُ حَتَّى يَضَعَهُمَا عَلَى الْحَصْبَاءِ .
Nofeʼdan rivoyat qilinishicha, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) sajda qilganda peshonasini qoʻyadigan joyga kaftlarini qoʻyar edi. Nofeʼ dedi: «Men uni juda sovuq bir kunda kaftlarini burnusi (boshli kiyimi) tagidan chiqarib, mayda toshlar ustiga qoʻyganini koʻrganman.»Нофеъдан ривоят қилинишича, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) сажда қилганда пешонасини қўядиган жойга кафтларини қўяр эди. Нофеъ деди: «Мен уни жуда совуқ бир кунда кафтларини бурнуси (бошли кийими) тагидан чиқариб, майда тошлар устига қўйганини кўрганман.»
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ مَنْ وَضَعَ جَبْهَتَهُ بِالأَرْضِ فَلْيَضَعْ كَفَّيْهِ عَلَى الَّذِي يَضَعُ عَلَيْهِ جَبْهَتَهُ ثُمَّ إِذَا رَفَعَ فَلْيَرْفَعْهُمَا فَإِنَّ الْيَدَيْنِ تَسْجُدَانِ كَمَا يَسْجُدُ الْوَجْهُ .
Nofeʼdan rivoyat qilinishicha, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Biringiz peshonasini yerga qoʻysa, kaftlarini ham peshonasini qoʻygan joyga qoʻysin. Soʻng (peshonasini) koʻtarganda, ularni ham koʻtarsin. Zero, qoʻllar ham yuz sajda qilgani kabi sajda qiladi», der edi.Нофеъдан ривоят қилинишича, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо): «Бирингиз пешонасини ерга қўйса, кафтларини ҳам пешонасини қўйган жойга қўйсин. Сўнг (пешонасини) кўтарганда, уларни ҳам кўтарсин. Зеро, қўллар ҳам юз сажда қилгани каби сажда қилади», дер эди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، لَمْ يَكُنْ يَلْتَفِتُ فِي صَلاَتِهِ .
Nofeʼdan rivoyat qilinishicha, Ibn Umar (roziyallohu anhumo) namozida (atrofga) oʻgirilmasdi.Нофеъдан ривоят қилинишича, Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) намозида (атрофга) ўгирилмасди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ إِذَا لَمْ يَسْتَطِعِ الْمَرِيضُ السُّجُودَ أَوْمَأَ بِرَأْسِهِ إِيمَاءً وَلَمْ يَرْفَعْ إِلَى جَبْهَتِهِ شَيْئًا .
Nofeʼdan rivoyat qilinishicha, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Bemor sajda qilishga qodir boʻlmasa, boshi bilan ishora qilsin va peshonasiga hech narsa koʻtarmasin», der edi.Нофеъдан ривоят қилинишича, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо): «Бемор сажда қилишга қодир бўлмаса, боши билан ишора қилсин ва пешонасига ҳеч нарса кўтармасин», дер эди.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، مَرَّ عَلَى رَجُلٍ وَهُوَ يُصَلِّي فَسَلَّمَ عَلَيْهِ فَرَدَّ الرَّجُلُ كَلاَمًا فَرَجَعَ إِلَيْهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فَقَالَ لَهُ إِذَا سُلِّمَ عَلَى أَحَدِكُمْ وَهُوَ يُصَلِّي فَلاَ يَتَكَلَّمْ وَلْيُشِرْ بِيَدِهِ .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) namoz oʻqiyotgan bir kishining yonidan oʻtib, unga salom berdi. U kishi soʻz bilan javob qaytardi. Shunda Abdulloh ibn Umar uning oldiga qaytib kelib, unga: «Biringizga namoz oʻqiyotgan chogʻida salom berilsa, gapirmasin, balki qoʻli bilan ishora qilsin», dedi. Molik rivoyat qilgan.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) намоз ўқиётган бир кишининг ёнидан ўтиб, унга салом берди. У киши сўз билан жавоб қайтарди. Шунда Абдуллоҳ ибн Умар унинг олдига қайтиб келиб, унга: «Бирингизга намоз ўқиётган чоғида салом берилса, гапирмасин, балки қўли билан ишора қилсин», деди. Молик ривоят қилган.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ مَنْ نَسِيَ صَلاَةً فَلَمْ يَذْكُرْهَا إِلاَّ وَهُوَ مَعَ الإِمَامِ فَإِذَا سَلَّمَ الإِمَامُ فَلْيُصَلِّ الصَّلاَةَ الَّتِي نَسِيَ ثُمَّ لِيُصَلِّ بَعْدَهَا الأُخْرَى .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Kim bir namozni unutib, uni faqat imom bilan (namozda turgan) holidagina eslasa, imom salom berganida oʻsha unutgan namozini oʻqisin, soʻng undan keyin boshqasini (qaytadan) oʻqisin», derdi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо): «Ким бир намозни унутиб, уни фақат имом билан (намозда турган) ҳолидагина эсласа, имом салом берганида ўша унутган намозини ўқисин, сўнг ундан кейин бошқасини (қайтадан) ўқисин», дерди.