Zayd ibn Sobit al-Ansoriy

عَن زيد بن ثَابت قَالَ بَيْنَمَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَائِطٍ لِبَنِي النَّجَّارِ عَلَى بَغْلَةٍ لَهُ وَنَحْنُ مَعَهُ إِذْ حَادَتْ بِهِ فَكَادَتْ تُلْقِيهِ وَإِذَا أَقْبُرُ سِتَّةٍ أَو خَمْسَة أَو أَرْبَعَة قَالَ كَذَا كَانَ يَقُول الْجريرِي فَقَالَ: «من يعرف أَصْحَاب هَذِه الأقبر فَقَالَ رجل أَنا قَالَ فَمَتَى مَاتَ هَؤُلَاءِ قَالَ مَاتُوا فِي الْإِشْرَاك فَقَالَ إِنَّ هَذِهِ الْأُمَّةَ تُبْتَلَى فِي قُبُورِهَا فَلَوْلَا أَنْ لَا تَدَافَنُوا لَدَعَوْتُ اللَّهَ أَنْ يُسْمِعَكُمْ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ الَّذِي أَسْمَعُ مِنْهُ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا بِوَجْهِهِ فَقَالَ تَعَوَّذُوا بِاللَّهِ مِنْ عَذَابِ النَّارِ قَالُوا نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ عَذَاب النَّار فَقَالَ تَعَوَّذُوا بِاللَّهِ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ قَالُوا نَعُوذُ بِاللَّه من عَذَاب الْقَبْر قَالَ تَعَوَّذُوا بِاللَّهِ مِنَ الْفِتَنِ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ قَالُوا نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الْفِتَنِ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ قَالَ تَعَوَّذُوا بِاللَّهِ مِنْ فِتْنَةِ الدَّجَّالِ قَالُوا نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ فِتْنَةِ الدَّجَّالِ» . رَوَاهُ مُسْلِمٌ

Zaid ibn Sobit (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Rasululloh ﷺ bilan birga edik, u zot Banu Najjorga tegishli bir bogʻda oʻz xachirlarida (ketayotgan) edilar. Shu payt (xachir) hurkib, u zotni yiqitay dedi. Qarasak, olti yoki besh (yoki toʻrt) qabr bor edi. (U zot): «Bu qabrlar egalarini kim biladi?», dedilar. Bir kishi: ‹Men›, dedi. (U zot): «Ular qachon vafot etishgan?», dedilar. U: ‹Ular shirk (davrida) vafot etishgan›, dedi. Shunda (u zot): «Bu ummat qabrlarida imtihon qilinadi. Agar (bir-biringizni) dafn qilmay qoʻyishingizdan (qoʻrqmaganimda), oʻzim eshitayotgan qabr azobini sizlarga ham eshittirishini Allohdan soʻrardim», dedilar. Soʻng bizga yuzlanib: «Doʻzax azobidan Allohdan panoh soʻranglar», dedilar. Ular: ‹Doʻzax azobidan Allohdan panoh soʻraymiz›, dedilar. (U zot): «Qabr azobidan Allohdan panoh soʻranglar», dedilar. Ular: ‹Qabr azobidan Allohdan panoh soʻraymiz›, dedilar. (U zot): «Oshkor va yashirin fitnalardan Allohdan panoh soʻranglar», dedilar. Ular: ‹Oshkor va yashirin fitnalardan Allohdan panoh soʻraymiz›, dedilar. (U zot): «Dajjol fitnasidan Allohdan panoh soʻranglar», dedilar. Ular: ‹Dajjol fitnasidan Allohdan panoh soʻraymiz›, dedilar. «Muslim rivoyat qilgan».Заид ибн Собит (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз Расулуллоҳ ﷺ билан бирга эдик, у зот Бану Нажжорга тегишли бир боғда ўз хачирларида (кетаётган) эдилар. Шу пайт (хачир) ҳуркиб, у зотни йиқитай деди. Қарасак, олти ёки беш (ёки тўрт) қабр бор эди. (У зот): «Бу қабрлар эгаларини ким билади?», дедилар. Бир киши: ‹Мен›, деди. (У зот): «Улар қачон вафот этишган?», дедилар. У: ‹Улар ширк (даврида) вафот этишган›, деди. Шунда (у зот): «Бу уммат қабрларида имтиҳон қилинади. Агар (бир-бирингизни) дафн қилмай қўйишингиздан (қўрқмаганимда), ўзим эшитаётган қабр азобини сизларга ҳам эшиттиришини Аллоҳдан сўрардим», дедилар. Сўнг бизга юзланиб: «Дўзах азобидан Аллоҳдан паноҳ сўранглар», дедилар. Улар: ‹Дўзах азобидан Аллоҳдан паноҳ сўраймиз›, дедилар. (У зот): «Қабр азобидан Аллоҳдан паноҳ сўранглар», дедилар. Улар: ‹Қабр азобидан Аллоҳдан паноҳ сўраймиз›, дедилар. (У зот): «Ошкор ва яширин фитналардан Аллоҳдан паноҳ сўранглар», дедилар. Улар: ‹Ошкор ва яширин фитналардан Аллоҳдан паноҳ сўраймиз›, дедилар. (У зот): «Дажжол фитнасидан Аллоҳдан паноҳ сўранглар», дедилар. Улар: ‹Дажжол фитнасидан Аллоҳдан паноҳ сўраймиз›, дедилар. «Муслим ривоят қилган».

عَنْ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ أَنَّهُ رَأَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَجَرَّدَ لِإِهْلَالِهِ وَاغْتَسَلَ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ والدارمي

Zayd ibn Sobit (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Nabiy ﷺ ihlollari uchun (kiyimlaridan) xoli boʻlib, gʻusl qilganlarini koʻrgan. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir. Ilm ahlidan bir guruhi ihrom paytida gʻusl qilishni mustahab koʻrganlar, shuni Shofiiy ham aytadi.Зайд ибн Собит (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Набий ﷺ иҳлоллари учун (кийимларидан) холи бўлиб, ғусл қилганларини кўрган. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир. Илм аҳлидан бир гуруҳи иҳром пайтида ғусл қилишни мустаҳаб кўрганлар, шуни Шофиий ҳам айтади.

وَعَن زيد بن ثَابت قَالَ: أُمِرْنَا أَنْ نُسَبِّحَ فِي دُبُرِ كُلِّ صَلَاةٍ ثَلَاثًا وَثَلَاثِينَ وَنَحْمَدَ ثَلَاثًا وَثَلَاثِينَ وَنُكَبِّرَ أَرْبَعًا وَثَلَاثِينَ فَأُتِيَ رَجُلٌ فِي الْمَنَامِ مِنَ الْأَنْصَارِ فَقِيلَ لَهُ أَمَرَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَسلم أَن تسبحوا فِي دبر كُلِّ صَلَاةٍ كَذَا وَكَذَا قَالَ الْأَنْصَارِيُّ فِي مَنَامِهِ نَعَمْ قَالَ فَاجْعَلُوهَا خَمْسًا وَعِشْرِينَ خَمْسًا وَعِشْرِينَ وَاجْعَلُوا فِيهَا التَّهْلِيلَ فَلَمَّا أَصْبَحَ غَدَا عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «فافعلوا» . رَوَاهُ أَحْمد وَالنَّسَائِيّ والدارمي

Zayd ibn Sobit (roziyallohu anhu) aytdi: Biz har namozning ortidan oʻttiz uch marta tasbih, oʻttiz uch marta hamd va oʻttiz toʻrt marta takbir aytishga buyurilgan edik. Soʻng ansorlardan bir kishi tushida (kimnidir) koʻrdi, u (tushidagi kishi): «Rasululloh ﷺ sizlarni har namozning ortidan oʻttiz uch marta tasbih, oʻttiz uch marta Allohga hamd va oʻttiz toʻrt marta takbir aytishga buyurdimi?» dedi. U: «Ha», dedi. (Tushdagi kishi): «Ularni yigirma beshtadan qilinglar va ular bilan birga tahlilni (La ilaha illalloh) ham qoʻshinglar», dedi. Ertasi kuni u Paygʻambar ﷺning oldilariga borib, (tushni) soʻzlab berdi. Shunda u zot: «Shunday qilinglar», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis sahihdir.Зайд ибн Собит (розияллоҳу анҳу) айтди: Биз ҳар намознинг ортидан ўттиз уч марта тасбиҳ, ўттиз уч марта ҳамд ва ўттиз тўрт марта такбир айтишга буюрилган эдик. Сўнг ансорлардан бир киши тушида (кимнидир) кўрди, у (тушидаги киши): «Расулуллоҳ ﷺ сизларни ҳар намознинг ортидан ўттиз уч марта тасбиҳ, ўттиз уч марта Аллоҳга ҳамд ва ўттиз тўрт марта такбир айтишга буюрдими?» деди. У: «Ҳа», деди. (Тушдаги киши): «Уларни йигирма бештадан қилинглар ва улар билан бирга таҳлилни (Ла илаҳа иллаллоҳ) ҳам қўшинглар», деди. Эртаси куни у Пайғамбар ﷺнинг олдиларига бориб, (тушни) сўзлаб берди. Шунда у зот: «Шундай қилинглар», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис саҳиҳдир.

وَعَنْ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ قَالَ: قَرَأْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ (والنجم) فَلم يسْجد فِيهَا

Zayd ibn Sobit (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺga Najm surasini oʻqib berdim, lekin u zot unda sajda qilmadilar.Зайд ибн Собит (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺга Нажм сурасини ўқиб бердим, лекин у зот унда сажда қилмадилар.

عَنْ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ: أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اتَّخَذَ حُجْرَةً فِي الْمَسْجِدِ مِنْ حَصِيرٍ فَصَلَّى فِيهَا لَيَالِيَ حَتَّى اجْتَمَعَ عَلَيْهِ نَاسٌ ثُمَّ فَقَدُوا صَوْتَهُ لَيْلَةً وَظَنُّوا أَنَّهُ قَدْ نَامَ فَجَعَلَ بَعْضُهُمْ يَتَنَحْنَحُ لِيَخْرُجَ إِلَيْهِمْ. فَقَالَ: مَا زَالَ بِكُمُ الَّذِي رَأَيْتُ مِنْ صَنِيعِكُمْ حَتَّى خَشِيتُ أَنْ يُكْتَبَ عَلَيْكُمْ وَلَوْ كُتِبَ عَلَيْكُمْ مَا قُمْتُمْ بِهِ. فَصَلُّوا أَيُّهَا النَّاسُ فِي بُيُوتِكُمْ فَإِنَّ أَفْضَلَ صَلَاةِ الْمَرْء فِي بَيته إِلَّا الصَّلَاة الْمَكْتُوبَة)

Zayd ibn Sobit (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ masjidda boʻyradan bir hujra qilib oldilar. Rasululloh ﷺ unda bir necha kecha namoz oʻqidilar, hatto u zotning atroflariga odamlar toʻplandi. Soʻng bir kecha ular u zotning ovozini eshitmay qolishdi va u zot uxlab qoldilar, deb oʻylashdi. Baʼzilari u zot oldilariga chiqsinlar, deb tomoq qira boshlashdi. Shunda u zot: «Men koʻrgan amalingiz davom etaverdi, hatto bu sizlarga farz qilib qoʻyilishidan qoʻrqdim. Agar sizlarga farz qilinganida, uni bajara olmas edingiz. Bas, ey odamlar, namozni oʻz uylaringizda oʻqinglar, chunki farz namozdan boshqa, kishining eng afzal namozi uning uyida (oʻqigan namozi)dir», dedilar.Зайд ибн Собит (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ масжидда бўйрадан бир ҳужра қилиб олдилар. Расулуллоҳ ﷺ унда бир неча кеча намоз ўқидилар, ҳатто у зотнинг атрофларига одамлар тўпланди. Сўнг бир кеча улар у зотнинг овозини эшитмай қолишди ва у зот ухлаб қолдилар, деб ўйлашди. Баъзилари у зот олдиларига чиқсинлар, деб томоқ қира бошлашди. Шунда у зот: «Мен кўрган амалингиз давом этаверди, ҳатто бу сизларга фарз қилиб қўйилишидан қўрқдим. Агар сизларга фарз қилинганида, уни бажара олмас эдингиз. Бас, эй одамлар, намозни ўз уйларингизда ўқинглар, чунки фарз намоздан бошқа, кишининг энг афзал намози унинг уйида (ўқиган намози)дир», дедилар.

وَعَنْ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «صَلَاةُ الْمَرْءِ فِي بَيْتِهِ أَفْضَلُ مِنْ صَلَاتِهِ فِي مَسْجِدِي هَذَا إِلَّا الْمَكْتُوبَة» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد وَالتِّرْمِذِيّ

Zayd ibn Sobit (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Kishining oʻz uyida oʻqigan namozi — farzdan boshqasi — mening mana shu masjidimda oʻqigan namozidan afzaldir».Зайд ибн Собит (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Кишининг ўз уйида ўқиган намози — фарздан бошқаси — менинг мана шу масжидимда ўқиган намозидан афзалдир».

وَعَنْ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ قَالَ: أَرْسَلَ إِلَيَّ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مَقْتَلَ أَهْلِ الْيَمَامَةِ. فَإِذَا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ عِنْدَهُ. قَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّ عُمَرَ أَتَانِي فَقَالَ إِنَّ الْقَتْلَ قَدِ اسْتَحَرَّ يَوْمَ الْيَمَامَةِ بِقُرَّاءِ الْقُرْآنِ وَإِنِّي أَخْشَى أَنِ اسْتَحَرَّ الْقَتْلُ بِالْقُرَّاءِ بِالْمَوَاطِنِ فَيَذْهَبُ كَثِيرٌ مِنَ الْقُرْآنِ وَإِنِّي أَرَى أَنْ تَأْمُرَ بِجَمْعِ الْقُرْآنِ قُلْتُ لِعُمَرَ كَيْفَ تَفْعَلُ شَيْئًا لَمْ يَفْعَلْهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ؟ فَقَالَ عُمَرُ هَذَا وَاللَّهِ خَيْرٌ فَلم يزل عمر يراجعني فِيهِ حَتَّى شرح الله صَدْرِي لذَلِك وَرَأَيْت الَّذِي رَأَى عُمَرُ قَالَ زَيْدٌ قَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّكَ رَجُلٌ شَابٌّ عَاقِلٌ لَا نَتَّهِمُكَ وَقَدْ كُنْتَ تَكْتُبُ الْوَحْيَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَتَبَّعِ الْقُرْآنَ فَاجْمَعْهُ فَوَاللَّهِ لَوْ كَلَّفُونِي نَقْلَ جَبَلٍ مِنَ الْجِبَالِ مَا كَانَ أَثْقَلَ عَلَيَّ مِمَّا أَمَرَنِي بِهِ مِنْ جمع الْقُرْآن قَالَ: قلت كَيفَ تَفْعَلُونَ شَيْئا لم يَفْعَله النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. قَالَ هُوَ وَاللَّهِ خير فَلم أزل أراجعه حَتَّى شرح الله صَدْرِي للَّذي شرح الله لَهُ صدر أبي بكر وَعمر. فَقُمْت فَتَتَبَّعْتُ الْقُرْآنَ أَجْمَعُهُ مِنَ الْعُسُبِ وَاللِّخَافِ وَصُدُورِ الرِّجَال حَتَّى وجدت من سُورَة التَّوْبَة آيَتَيْنِ مَعَ أَبِي خُزَيْمَةَ الْأَنْصَارِيِّ لَمْ أَجِدْهَا مَعَ أَحَدٍ غَيْرِهِ (لَقَدْ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ) حَتَّى خَاتِمَةِ بَرَاءَةَ. فَكَانَتِ الصُّحُفُ عِنْدَ أَبِي بَكْرٍ حَتَّى تَوَفَّاهُ اللَّهُ ثُمَّ عِنْدَ عُمَرَ حَيَاته ثمَّ عِنْد حَفْصَة. رَوَاهُ البُخَارِيّ

(Zayd ibn Sobit (roziyallohu anhu) aytdi:) Yamoma ahli (jangda) oʻ ldirilgach, Abu Bakr menga (odam) yubordi — birdan Umar ibnul-Xattob uning huzurida (turgan) edi. Abu Bakr (roziyallohu anhu): «Umar mening oldimga kelib: ‹Yamoma kuni qatl (oʻ lim) Qurʼon qorilarini qattiq qamrab oldi (koʻ p qori shahid boʻ ldi); men — (boshqa) joylarda (ham) qatl qorilarni qamrab olib, Qurʼonning koʻ pi (yodlovchilari bilan birga) ketishidan (yoʻqolishidan) qoʻ rqaman; men — sen Qurʼonni jamlashni buyurishingni (toʻ gʻ ri deb) koʻ raman› dedi. Men Umarga: ‹Rasululloh ﷺ qilmagan ishni qanday qilaman?› dedim. Umar: ‹Allohga qasamki, bu — yaxshilik(dir)› dedi. Umar menga — Alloh shu (ish) uchun koʻ ksimni ochguncha (koʻ nglimni moyil qilguncha) — qayta-qayta murojaat qilaverdi; men ham bu (haqda) Umar koʻ rgan (fikr)ni koʻ rdim (qabul qildim)», dedi. Zayd aytdi: Abu Bakr (menga): «Sen — yosh, aqlli yigit(san); biz seni (yolgʻonda) ayblamaymiz; sen Rasululloh ﷺ uchun vahyni yozar eding; bas, Qurʼonni izlab, uni jamla», dedi. Allohga qasamki, agar ular menga togʻ lardan bir togʻ ni koʻ chirishni topshirganlarida ham, u menga — Qurʼonni jamlashni buyurganlaridan koʻ ra — ogʻ irroq boʻ lmas edi. Men: «Rasululloh ﷺ qilmagan ishni qanday qilasizlar?» dedim. U: «Allohga qasamki, u — yaxshilik(dir)» dedi. Abu Bakr menga — Alloh Abu Bakr va Umarning (roziyallohu anhumo) koʻ ksini ochgandek mening koʻ ksimi ochguncha — qayta-qayta murojaat qilaverdi. Shunda men Qurʼonni — uni xurmo shoxlari (poyalari), yupqa (oq) toshlar va kishilarning koʻ kslari (yodi)dan jamlab — izlay boshladim, to Tavba surasining oxirini Abu Xuzayma al-Ansoriy bilan (uning yodida) topdim — uni undan boshqa hech kimda topmadim: ‹Albatta sizlarga oʻ zlaringizdan bir Rasul keldiki, sizning mashaqqatga tushishingiz unga ogʻ irdir...› (Tavba surasi, 128) — Baroaning (Tavbaning) oxirigacha. Mana shu sahifalar (suhuf) Abu Bakrning huzurida — Alloh uni vafot etdirguncha — boʻ ldi, soʻng Umarning huzurida — uning hayotida — boʻ ldi, soʻng Umarning qizi Hafsa (roziyallohu anho)ning huzurida boʻ ldi.(Зайд ибн Собит (розияллоҳу анҳу) айтди:) Ямома аҳли (жангда) ў лдирилгач, Абу Бакр менга (одам) юборди — бирдан Умар ибнул-Хаттоб унинг ҳузурида (турган) эди. Абу Бакр (розияллоҳу анҳу): «Умар менинг олдимга келиб: ‹Ямома куни қатл (ў лим) Қуръон қориларини қаттиқ қамраб олди (кў п қори шаҳид бў лди); мен — (бошқа) жойларда (ҳам) қатл қориларни қамраб олиб, Қуръоннинг кў пи (ёдловчилари билан бирга) кетишидан (йўқолишидан) қў рқаман; мен — сен Қуръонни жамлашни буюришингни (тў ғ ри деб) кў раман› деди. Мен Умарга: ‹Расулуллоҳ ﷺ қилмаган ишни қандай қиламан?› дедим. Умар: ‹Аллоҳга қасамки, бу — яхшилик(дир)› деди. Умар менга — Аллоҳ шу (иш) учун кў ксимни очгунча (кў нглимни мойил қилгунча) — қайта-қайта мурожаат қилаверди; мен ҳам бу (ҳақда) Умар кў рган (фикр)ни кў рдим (қабул қилдим)», деди. Зайд айтди: Абу Бакр (менга): «Сен — ёш, ақлли йигит(сан); биз сени (ёлғонда) айбламаймиз; сен Расулуллоҳ ﷺ учун ваҳйни ёзар эдинг; бас, Қуръонни излаб, уни жамла», деди. Аллоҳга қасамки, агар улар менга тоғ лардан бир тоғ ни кў чиришни топширганларида ҳам, у менга — Қуръонни жамлашни буюрганларидан кў ра — оғ ирроқ бў лмас эди. Мен: «Расулуллоҳ ﷺ қилмаган ишни қандай қиласизлар?» дедим. У: «Аллоҳга қасамки, у — яхшилик(дир)» деди. Абу Бакр менга — Аллоҳ Абу Бакр ва Умарнинг (розияллоҳу анҳумо) кў ксини очгандек менинг кў ксими очгунча — қайта-қайта мурожаат қилаверди. Шунда мен Қуръонни — уни хурмо шохлари (поялари), юпқа (оқ) тошлар ва кишиларнинг кў кслари (ёди)дан жамлаб — излай бошладим, то Тавба сурасининг охирини Абу Хузайма ал-Ансорий билан (унинг ёдида) топдим — уни ундан бошқа ҳеч кимда топмадим: ‹Албатта сизларга ў зларингиздан бир Расул келдики, сизнинг машаққатга тушишингиз унга оғ ирдир...› (Тавба сураси, 128) — Бароанинг (Тавбанинг) охиригача. Мана шу саҳифалар (суҳуф) Абу Бакрнинг ҳузурида — Аллоҳ уни вафот этдиргунча — бў лди, сўнг Умарнинг ҳузурида — унинг ҳаётида — бў лди, сўнг Умарнинг қизи Ҳафса (розияллоҳу анҳо)нинг ҳузурида бў лди.