Abdulloh ibn Amr ibn al-Os

حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ شَقِيقِ بْنِ سَلَمَةَ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ خُذُوا الْقُرْآنَ مِنْ أَرْبَعَةٍ مِنِ ابْنِ مَسْعُودٍ وَأُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ وَمُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ وَسَالِمٍ مَوْلَى أَبِي حُذَيْفَةَ ‏"‏ ‏. هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Qurʼonni toʻrt kishidan oling: Ibn Masʼuddan, Ubayy ibn Kaʼbdan, Muoz ibn Jabaldan va Abu Huzayfaning mavlosi Solimdan», dedilar. Bu hadis hasan sahihdir.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Қуръонни тўрт кишидан олинг: Ибн Масъуддан, Убайй ибн Каъбдан, Муоз ибн Жабалдан ва Абу Ҳузайфанинг мавлоси Солимдан», дедилар. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ، مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ الطَّيَالِسِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ سَعِيدٍ، ح وَحَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ رَيْحَانَ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ لاَ تَحِلُّ الصَّدَقَةُ لِغَنِيٍّ وَلاَ لِذِي مِرَّةٍ سَوِيٍّ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَحُبْشِيِّ بْنِ جُنَادَةَ وَقَبِيصَةَ بْنِ مُخَارِقٍ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو حَدِيثٌ حَسَنٌ ‏.‏ وَقَدْ رَوَى شُعْبَةُ عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ هَذَا الْحَدِيثَ بِهَذَا الإِسْنَادِ وَلَمْ يَرْفَعْهُ ‏.‏ وَقَدْ رُوِيَ فِي غَيْرِ هَذَا الْحَدِيثِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لاَ تَحِلُّ الْمَسْأَلَةُ لِغَنِيٍّ وَلاَ لِذِي مِرَّةٍ سَوِيٍّ ‏"‏ ‏.‏ وَإِذَا كَانَ الرَّجُلُ قَوِيًّا مُحْتَاجًا وَلَمْ يَكُنْ عِنْدَهُ شَيْءٌ فَتُصُدِّقَ عَلَيْهِ أَجْزَأَ عَنِ الْمُتَصَدِّقِ عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ وَوَجْهُ هَذَا الْحَدِيثِ عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ عَلَى الْمَسْأَلَةِ ‏.‏

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Sadaqa boyga ham, badani sogʻlom kuchli kishiga ham halol boʻlmaydi», dedilar. (Rovi) aytdi: Bu bobda Abu Hurayra, Hubshiy ibn Junoda va Qabisa ibn Muxoriqdan (ham hadis) bor. Abu Iso aytdi: Abdulloh ibn Amrning hadisi hasandir. Shuʼba bu hadisni Saʼd ibn Ibrohimdan shu isnod bilan rivoyat qilgan, ammo uni (Nabiyga) marfuʼ qilmagan. Boshqa bir hadisda Nabiy ﷺdan: «Tilanish boyga ham, badani sogʻlom kuchli kishiga ham halol boʻlmaydi», deb (ham) rivoyat qilingan. Kishi kuchli, lekin muhtoj boʻlsa-yu, qoʻlida hech narsa boʻlmasa, unga sadaqa berilsa, ilm ahli nazdida sadaqa beruvchidan (zakot) ado boʻladi. Bu hadisning maʼnosini baʼzi ilm ahli tilanish (haqida)ga (hamil) qilgan.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Садақа бойга ҳам, бадани соғлом кучли кишига ҳам ҳалол бўлмайди», дедилар. (Рови) айтди: Бу бобда Абу Ҳурайра, Ҳубший ибн Жунода ва Қабиса ибн Мухориқдан (ҳам ҳадис) бор. Абу Исо айтди: Абдуллоҳ ибн Амрнинг ҳадиси ҳасандир. Шуъба бу ҳадисни Саъд ибн Иброҳимдан шу иснод билан ривоят қилган, аммо уни (Набийга) марфуъ қилмаган. Бошқа бир ҳадисда Набий ﷺдан: «Тиланиш бойга ҳам, бадани соғлом кучли кишига ҳам ҳалол бўлмайди», деб (ҳам) ривоят қилинган. Киши кучли, лекин муҳтож бўлса-ю, қўлида ҳеч нарса бўлмаса, унга садақа берилса, илм аҳли наздида садақа берувчидан (закот) адо бўлади. Бу ҳадиснинг маъносини баъзи илм аҳли тиланиш (ҳақида)га (ҳамил) қилган.

حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ مِسْعَرٍ، وَسُفْيَانَ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ، عَنْ أَبِي الْعَبَّاسِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَفْضَلُ الصَّوْمِ صَوْمُ أَخِي دَاوُدَ كَانَ يَصُومُ يَوْمًا وَيُفْطِرُ يَوْمًا وَلاَ يَفِرُّ إِذَا لاَقَى ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏ وَأَبُو الْعَبَّاسِ هُوَ الشَّاعِرُ الْمَكِّيُّ الأَعْمَى وَاسْمُهُ السَّائِبُ بْنُ فَرُّوخَ ‏.‏ قَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ أَفْضَلُ الصِّيَامِ أَنْ تَصُومَ يَوْمًا وَتُفْطِرَ يَوْمًا ‏.‏ وَيُقَالُ هَذَا هُوَ أَشَدُّ الصِّيَامِ ‏.‏

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Roʻzaning eng afzali — birodarim Dovud (alayhissalom)ning roʻzasidir. U bir kun roʻza tutib, bir kun iftor qilar va (dushman bilan) toʻqnashganda qochmas edi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir. Baʼzi ilm ahli: «Roʻzaning eng afzali bir kun tutib, bir kun iftor qilishingdir», deyishgan. Bu — roʻzaning eng mashaqqatlisidir ham deyiladi.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Рўзанинг энг афзали — биродарим Довуд (алайҳиссалом)нинг рўзасидир. У бир кун рўза тутиб, бир кун ифтор қилар ва (душман билан) тўқнашганда қочмас эди», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Баъзи илм аҳли: «Рўзанинг энг афзали бир кун тутиб, бир кун ифтор қилишингдир», дейишган. Бу — рўзанинг энг машаққатлисидир ҳам дейилади.

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، عَنْ رَجَاءٍ أَبِي يَحْيَى، قَالَ سَمِعْتُ مُسَافِعًا الْحَاجِبَ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو، يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏"‏ إِنَّ الرُّكْنَ وَالْمَقَامَ يَاقُوتَتَانِ مِنْ يَاقُوتِ الْجَنَّةِ طَمَسَ اللَّهُ نُورَهُمَا وَلَوْ لَمْ يَطْمِسْ نُورَهُمَا لأَضَاءَتَا مَا بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا يُرْوَى عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو مَوْقُوفًا قَوْلُهُ ‏.‏ وَفِيهِ عَنْ أَنَسٍ أَيْضًا وَهُوَ حَدِيثٌ غَرِيبٌ ‏.‏

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitgan: «Albatta, (Hajar-ul-asvad joylashgan) rukn bilan Maqom (Ibrohim) jannat yoqutlaridan ikki yoqutdir. Alloh ularning nurini oʻchirib qoʻygan. Agar ularning nurini oʻchirmaganida edi, ular sharq bilan gʻarb orasini yoritib yuborgan boʻlar edilar», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu (hadis) Abdulloh ibn Amrdan uning oʻz soʻzi sifatida mavquf qilib rivoyat qilinadi. Bu bobda Anasdan ham (rivoyat) bor. Bu gʻarib hadisdir.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитган: «Албатта, (Ҳажар-ул-асвад жойлашган) рукн билан Мақом (Иброҳим) жаннат ёқутларидан икки ёқутдир. Аллоҳ уларнинг нурини ўчириб қўйган. Агар уларнинг нурини ўчирмаганида эди, улар шарқ билан ғарб орасини ёритиб юборган бўлар эдилар», дедилар. Абу Исо айтди: Бу (ҳадис) Абдуллоҳ ибн Амрдан унинг ўз сўзи сифатида мавқуф қилиб ривоят қилинади. Бу бобда Анасдан ҳам (ривоят) бор. Бу ғариб ҳадисдир.

حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمَخْزُومِيُّ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عِيسَى بْنِ طَلْحَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، أَنَّ رَجُلاً، سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ حَلَقْتُ قَبْلَ أَنْ أَذْبَحَ فَقَالَ ‏"‏ اذْبَحْ وَلاَ حَرَجَ ‏"‏ ‏.‏ وَسَأَلَهُ آخَرُ فَقَالَ نَحَرْتُ قَبْلَ أَنْ أَرْمِيَ قَالَ ‏"‏ ارْمِ وَلاَ حَرَجَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عَلِيٍّ وَجَابِرٍ وَابْنِ عَبَّاسٍ وَابْنِ عُمَرَ وَأُسَامَةَ بْنِ شَرِيكٍ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ وَهُوَ قَوْلُ أَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ ‏.‏ وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِذَا قَدَّمَ نُسُكًا قَبْلَ نُسُكٍ فَعَلَيْهِ دَمٌ ‏.‏

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Bir kishi Rasululloh ﷺdan soʻrab: ‹Men soʻyishdan oldin soch oldirdim›, dedi. U zot: ‹Soʻy, gunoh yoʻq›, dedilar. Boshqa biri soʻrab: ‹Men (toshlarni) otishdan oldin (qurbonlik) soʻydim›, dedi. U zot: ‹Ot, gunoh yoʻq›, dedilar.» (Rovi) aytdi: Bu bobda Ali, Jobir, Ibn Abbos, Ibn Umar va Usoma ibn Sharik (roziyallohu anhum)dan ham (hadis) bor. Abu Iso aytdi: Abdulloh ibn Amrning hadisi hasan sahih hadisdir. Aksar ilm ahlining ameli shu boʻyicha boʻlib, bu Ahmad va Ishoqning soʻzidir. Baʼzi ilm ahli esa: «Bir ibodatni boshqa bir ibodatdan oldinga oʻtkazsa, unga (jarima sifatida) dam (qon toʻkish — qurbonlik) vojib boʻladi», dedi.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Бир киши Расулуллоҳ ﷺдан сўраб: ‹Мен сўйишдан олдин соч олдирдим›, деди. У зот: ‹Сўй, гуноҳ йўқ›, дедилар. Бошқа бири сўраб: ‹Мен (тошларни) отишдан олдин (қурбонлик) сўйдим›, деди. У зот: ‹От, гуноҳ йўқ›, дедилар.» (Рови) айтди: Бу бобда Али, Жобир, Ибн Аббос, Ибн Умар ва Усома ибн Шарик (розияллоҳу анҳум)дан ҳам (ҳадис) бор. Абу Исо айтди: Абдуллоҳ ибн Амрнинг ҳадиси ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Аксар илм аҳлининг амели шу бўйича бўлиб, бу Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Баъзи илм аҳли эса: «Бир ибодатни бошқа бир ибодатдан олдинга ўтказса, унга (жарима сифатида) дам (қон тўкиш — қурбонлик) вожиб бўлади», деди.