وَحَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، وَقُتَيْبَةُ، وَابْنُ، حُجْرٍ قَالُوا حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - وَهُوَ ابْنُ
جَعْفَرٍ - عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ أَتَى رَسُولُ اللَّهِ صلى
الله عليه وسلم ابْنَةَ مِلْحَانَ خَالَةَ أَنَسٍ فَوَضَعَ رَأْسَهُ عِنْدَهَا . وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِمَعْنَى حَدِيثِ
إِسْحَاقَ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ وَمُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Anasning xolasi binti Milhonning oldiga keldilar va boshlarini uning yonida qoʻydilar. Soʻng (roviy) hadisni Isʼhoq ibn Abu Talha va Muhammad ibn Yahyo ibn Habbon hadisi maʼnosida bayon qildi.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Анаснинг холаси бинти Милҳоннинг олдига келдилар ва бошларини унинг ёнида қўйдилар. Сўнг (ровий) ҳадисни Исъҳоқ ибн Абу Талҳа ва Муҳаммад ибн Яҳё ибн Ҳаббон ҳадиси маъносида баён қилди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَوْفٍ الطَّائِيُّ، حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ قُلْتُ أَرَأَيْتَ تَوَضُّؤَ ابْنِ عُمَرَ لِكُلِّ صَلاَةٍ طَاهِرًا وَغَيْرَ طَاهِرٍ عَمَّ ذَاكَ فَقَالَ حَدَّثَتْنِيهِ أَسْمَاءُ بِنْتُ زَيْدِ بْنِ الْخَطَّابِ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ حَنْظَلَةَ بْنِ أَبِي عَامِرٍ حَدَّثَهَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُمِرَ بِالْوُضُوءِ لِكُلِّ صَلاَةٍ طَاهِرًا وَغَيْرَ طَاهِرٍ فَلَمَّا شَقَّ ذَلِكَ عَلَيْهِ أُمِرَ بِالسِّوَاكِ لِكُلِّ صَلاَةٍ فَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يَرَى أَنَّ بِهِ قُوَّةً فَكَانَ لاَ يَدَعُ الْوُضُوءَ لِكُلِّ صَلاَةٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ رَوَاهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ قَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ .
Abdulloh ibn Abdulloh ibn Umar (rahimahulloh) aytadi: (Menga Muhammad ibn Yahyo ibn Habbon): «Ibn Umarning tahoratli ham, tahoratsiz ham har namozga (qaytadan) tahorat olishi sababi nima?» — dedi. U (Abdulloh): «Menga Asmo binti Zayd ibn al-Xattob, unga esa Abdulloh ibn Hanzala ibn Abu Omir rivoyat qildiki, Rasululloh ﷺ avval — tahoratli boʻlsin-boʻlmasin — har namozga tahorat olishga buyurilgan edilar; bu (amr) ularga ogʻir kelgach, har namozda misvok (ishlatish)ga buyurildilar. Ibn Umar esa oʻzida (har namozga tahorat olishga) quvvat borligini koʻrar, shu sababli har namozga tahorat olishni tark etmas edi», — dedi. Abu Dovud aytdi: Buni Ibrohim ibn Saʼd Muhammad ibn Ishoqdan rivoyat qilib, «Ubaydulloh ibn Abdulloh» degan.Абдуллоҳ ибн Абдуллоҳ ибн Умар (раҳимаҳуллоҳ) айтади: (Менга Муҳаммад ибн Яҳё ибн Ҳаббон): «Ибн Умарнинг таҳоратли ҳам, таҳоратсиз ҳам ҳар намозга (қайтадан) таҳорат олиши сабаби нима?» — деди. У (Абдуллоҳ): «Менга Асмо бинти Зайд ибн ал-Хаттоб, унга эса Абдуллоҳ ибн Ҳанзала ибн Абу Омир ривоят қилдики, Расулуллоҳ ﷺ аввал — таҳоратли бўлсин-бўлмасин — ҳар намозга таҳорат олишга буюрилган эдилар; бу (амр) уларга оғир келгач, ҳар намозда мисвок (ишлатиш)га буюрилдилар. Ибн Умар эса ўзида (ҳар намозга таҳорат олишга) қувват борлигини кўрар, шу сабабли ҳар намозга таҳорат олишни тарк этмас эди», — деди. Абу Довуд айтди: Буни Иброҳим ибн Саъд Муҳаммад ибн Ишоқдан ривоят қилиб, «Убайдуллоҳ ибн Абдуллоҳ» деган.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، أَنَّ يَحْيَى بْنَ سَعِيدٍ، وَبِشْرَ بْنَ الْمُفَضَّلِ، حَدَّثَاهُمْ عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ، عَنْ أَبِي عَمْرَةَ، عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، أَنَّ رَجُلاً، مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تُوُفِّيَ يَوْمَ خَيْبَرَ فَذَكَرُوا ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " صَلُّوا عَلَى صَاحِبِكُمْ " . فَتَغَيَّرَتْ وُجُوهُ النَّاسِ لِذَلِكَ فَقَالَ " إِنَّ صَاحِبَكُمْ غَلَّ فِي سَبِيلِ اللَّهِ " . فَفَتَّشْنَا مَتَاعَهُ فَوَجَدْنَا خَرَزًا مِنْ خَرَزِ يَهُودَ لاَ يُسَاوِي دِرْهَمَيْنِ .
Musaddad bizga aytib berdiki, Yahyo ibn Said va Bishr ibn al-Mufazzal ularga Yahyo ibn Saiddan, u Muhammad ibn Yahyo ibn Habbon, u Abu Amra orqali Zayd ibn Xolid al-Juhaniy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildilar. Nabiy ﷺ sahobalaridan bir kishi Xaybar kuni vafot etdi. Buni Rasululloh ﷺga aytishganda, u zot: «Sheriklaringizga (janoza) namozini oʻqinglar», dedilar. Bundan odamlarning yuzlari oʻzgardi. Shunda u zot: «Sheriklaringiz Alloh yoʻlida (gʻanimatdan) xiyonat qilibdi», dedilar. Biz uning yukini titkilab, yahudiylarning munchoqlaridan ikki dirhamga ham arzimaydigan bir nechta munchoqni topdik.Мусаддад бизга айтиб бердики, Яҳё ибн Саид ва Бишр ибн ал-Муфаззал уларга Яҳё ибн Саиддан, у Муҳаммад ибн Яҳё ибн Ҳаббон, у Абу Амра орқали Зайд ибн Холид ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилдилар. Набий ﷺ саҳобаларидан бир киши Хайбар куни вафот этди. Буни Расулуллоҳ ﷺга айтишганда, у зот: «Шерикларингизга (жаноза) намозини ўқинглар», дедилар. Бундан одамларнинг юзлари ўзгарди. Шунда у зот: «Шерикларингиз Аллоҳ йўлида (ғаниматдан) хиёнат қилибди», дедилар. Биз унинг юкини титкилаб, яҳудийларнинг мунчоқларидан икки дирҳамга ҳам арзимайдиган бир нечта мунчоқни топдик.
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ أَنَا وَمُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ، جَالِسَيْنِ فَدَعَا مُحَمَّدٌ رَجُلاً فَقَالَ أَخْبِرْنِي بِالَّذِي، سَمِعْتَ مِنْ، أَبِيكَ . فَقَالَ الرَّجُلُ أَخْبَرَنِي أَبِي أَنَّهُ، أَتَى زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍ فَقَالَ لَهُ كَيْفَ تَرَى فِي قِرَاءَةِ الْقُرْآنِ فِي سَبْعٍ فَقَالَ زَيْدٌ حَسَنٌ وَلأَنْ أَقْرَأَهُ فِي نِصْفٍ أَوْ عَشْرٍ أَحَبُّ إِلَىَّ وَسَلْنِي لِمَ ذَاكَ قَالَ فَإِنِّي أَسْأَلُكَ . قَالَ زَيْدٌ لِكَىْ أَتَدَبَّرَهُ وَأَقِفَ عَلَيْهِ .
Yahyo ibn Saʼid (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u aytdi: «Men bilan Muhammad ibn Yahyo ibn Habbon oʻtirgan edik. Muhammad bir kishini chaqirib: ‹Otangdan eshitgan narsangni menga xabar ber›, dedi. U kishi dedi: ‹Otam menga xabar berishicha, u Zayd ibn Sobitning oldiga borib, unga: ‹Qurʼonni yetti kunda xatm qilishni qanday koʻrasan?› debdi. Zayd: ‹Yaxshi, ammo uni oʻn besh kunda yoki oʻn kunda oʻqishim menga koʻproq maʼqul. Mendan buning sababini soʻra›, debdi. U: ‹Bas, men sendan soʻrayapman›, debdi. Zayd: ‹Uni tadabbur qilishim va ustida toʻxtalishim uchun›, debdi›».Яҳё ибн Саъид (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у айтди: «Мен билан Муҳаммад ибн Яҳё ибн Ҳаббон ўтирган эдик. Муҳаммад бир кишини чақириб: ‹Отангдан эшитган нарсангни менга хабар бер›, деди. У киши деди: ‹Отам менга хабар беришича, у Зайд ибн Собитнинг олдига бориб, унга: ‹Қуръонни етти кунда хатм қилишни қандай кўрасан?› дебди. Зайд: ‹Яхши, аммо уни ўн беш кунда ёки ўн кунда ўқишим менга кўпроқ маъқул. Мендан бунинг сабабини сўра›, дебди. У: ‹Бас, мен сендан сўраяпман›, дебди. Зайд: ‹Уни тадаббур қилишим ва устида тўхталишим учун›, дебди›».
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ دُكَيْنٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا مُصْعَبُ بْنُ سُلَيْمٍ، قَالَ: سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ: أُتِيَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم بِتَمْرٍ فَرَأَيْتُهُ يَأْكُلُ وَهُوَ مُقْعٍ مِنَ الْجُوعِ.
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Anasning xolasi binti Milhonning oldiga keldilar va boshlarini uning yonida qoʻydilar. Soʻng (roviy) hadisni Isʼhoq ibn Abu Talha va Muhammad ibn Yahyo ibn Habbon hadisi maʼnosida bayon qildi.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Анаснинг холаси бинти Милҳоннинг олдига келдилар ва бошларини унинг ёнида қўйдилар. Сўнг (ровий) ҳадисни Исъҳоқ ибн Абу Талҳа ва Муҳаммад ибн Яҳё ибн Ҳаббон ҳадиси маъносида баён қилди.
وَعَن مُحَمَّد بن يحيى بن حبَان الْأنْصَارِيّ ثمَّ الْمَازِني مَازِن بني النجار عَن عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ قلت لَهُ أَرَأَيْتَ وُضُوءَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ لِكُلِّ صَلَاةٍ طَاهِرًا كَانَ أَوْ غَيْرَ طَاهِرٍ عَمَّنْ أَخَذَهُ؟ فَقَالَ: حَدَّثَتْهُ أَسْمَاءُ بِنْتُ زَيْدِ بْنِ الْخَطَّابِ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ حَنْظَلَةَ بْنِ أبي عَامر ابْن الْغَسِيلِ حَدَّثَهَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ أُمِرَ بِالْوُضُوءِ لِكُلِّ صَلَاةٍ طَاهِرًا كَانَ أَوْ غَيْرَ طَاهِرٍ فَلَمَّا شَقَّ ذَلِكَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أُمِرَ بِالسِّوَاكِ عِنْدَ كُلِّ صَلَاةٍ وَوُضِعَ عَنْهُ الْوُضُوءُ إِلَّا مِنْ حَدَثٍ قَالَ فَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ يَرَى أَنَّ بِهِ قُوَّةً عَلَى ذَلِكَ كَانَ يَفْعَله حَتَّى مَاتَ. رَوَاهُ أَحْمد
Abdulloh ibn Abdulloh ibn Umar (rahimahulloh) aytadi: (Menga Muhammad ibn Yahyo ibn Habbon): «Ibn Umarning tahoratli ham, tahoratsiz ham har namozga (qaytadan) tahorat olishi sababi nima?» — dedi. U (Abdulloh): «Menga Asmo binti Zayd ibn al-Xattob, unga esa Abdulloh ibn Hanzala ibn Abu Omir rivoyat qildiki, Rasululloh ﷺ avval — tahoratli boʻlsin-boʻlmasin — har namozga tahorat olishga buyurilgan edilar; bu (amr) ularga ogʻir kelgach, har namozda misvok (ishlatish)ga buyurildilar. Ibn Umar esa oʻzida (har namozga tahorat olishga) quvvat borligini koʻrar, shu sababli har namozga tahorat olishni tark etmas edi», — dedi. Abu Dovud aytdi: Buni Ibrohim ibn Saʼd Muhammad ibn Ishoqdan rivoyat qilib, «Ubaydulloh ibn Abdulloh» degan.Абдуллоҳ ибн Абдуллоҳ ибн Умар (раҳимаҳуллоҳ) айтади: (Менга Муҳаммад ибн Яҳё ибн Ҳаббон): «Ибн Умарнинг таҳоратли ҳам, таҳоратсиз ҳам ҳар намозга (қайтадан) таҳорат олиши сабаби нима?» — деди. У (Абдуллоҳ): «Менга Асмо бинти Зайд ибн ал-Хаттоб, унга эса Абдуллоҳ ибн Ҳанзала ибн Абу Омир ривоят қилдики, Расулуллоҳ ﷺ аввал — таҳоратли бўлсин-бўлмасин — ҳар намозга таҳорат олишга буюрилган эдилар; бу (амр) уларга оғир келгач, ҳар намозда мисвок (ишлатиш)га буюрилдилар. Ибн Умар эса ўзида (ҳар намозга таҳорат олишга) қувват борлигини кўрар, шу сабабли ҳар намозга таҳорат олишни тарк этмас эди», — деди. Абу Довуд айтди: Буни Иброҳим ибн Саъд Муҳаммад ибн Ишоқдан ривоят қилиб, «Убайдуллоҳ ибн Абдуллоҳ» деган.
وَعَنْ يَزِيدَ بْنِ خَالِدٍ: أَنِّ رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تُوُفِّيَ يَوْمَ خَيْبَرَ فَذَكَرُوا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: «صَلُّوا عَلَى صَاحِبِكُمْ» فَتَغَيَّرَتْ وُجُوهُ النَّاسِ لِذَلِكَ فَقَالَ: «إِنَّ صَاحِبَكُمْ غَلَّ فِي سَبِيلِ اللَّهِ» فَفَتَّشْنَا مَتَاعَهُ فَوَجَدْنَا خَرَزًا مِنْ خَرَزِ يَهُودَ لَا يُسَاوِي دِرْهَمَيْنِ. رَوَاهُ مَالك وَأَبُو دَاوُد وَالنَّسَائِيّ
Musaddad bizga aytib berdiki, Yahyo ibn Said va Bishr ibn al-Mufazzal ularga Yahyo ibn Saiddan, u Muhammad ibn Yahyo ibn Habbon, u Abu Amra orqali Zayd ibn Xolid al-Juhaniy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildilar. Nabiy ﷺ sahobalaridan bir kishi Xaybar kuni vafot etdi. Buni Rasululloh ﷺga aytishganda, u zot: «Sheriklaringizga (janoza) namozini oʻqinglar», dedilar. Bundan odamlarning yuzlari oʻzgardi. Shunda u zot: «Sheriklaringiz Alloh yoʻlida (gʻanimatdan) xiyonat qilibdi», dedilar. Biz uning yukini titkilab, yahudiylarning munchoqlaridan ikki dirhamga ham arzimaydigan bir nechta munchoqni topdik.Мусаддад бизга айтиб бердики, Яҳё ибн Саид ва Бишр ибн ал-Муфаззал уларга Яҳё ибн Саиддан, у Муҳаммад ибн Яҳё ибн Ҳаббон, у Абу Амра орқали Зайд ибн Холид ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилдилар. Набий ﷺ саҳобаларидан бир киши Хайбар куни вафот этди. Буни Расулуллоҳ ﷺга айтишганда, у зот: «Шерикларингизга (жаноза) намозини ўқинглар», дедилар. Бундан одамларнинг юзлари ўзгарди. Шунда у зот: «Шерикларингиз Аллоҳ йўлида (ғаниматдан) хиёнат қилибди», дедилар. Биз унинг юкини титкилаб, яҳудийларнинг мунчоқларидан икки дирҳамга ҳам арзимайдиган бир нечта мунчоқни топдик.
قَالَ مُحَمَّدٌ ، وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ , قَالَ : هُوَ جَدِّي مُنْقِذُ بْنُ عَمْرٍو , وَكَانَ رَجُلا قَدْ أَصَابَتْهُ آمَّةٌ فِي رَأْسِهِ فَكَسَرَتْ لِسَانَهُ وَنَازَعَتْهُ عَقْلَهُ , وَكَانَ لا وَلا يَزَالُ يُغْبَنُ , فَأَتَى يَدَعُ التِّجَارَةَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ لَهُ ذَلِكَ , فَقَالَ : " إِذَا بِعْتَ فَقُلْ : لا خِلابَةَ , ثُمَّ أَنْتَ فِي كُلِّ سِلْعَةٍ تَبْتَاعُهَا بِالْخِيَارِ ثَلاثَ لَيَالٍ , فَإِنْ رَضِيتَ فَأَمْسِكْ , وَإِنْ سَخِطْتَ فَارْدُدْهَا عَلَى صَاحِبِهَا ، وَقَدْ كَانَ عَمَّرَ عُمْرًا طَوِيلا عَاشَ ثَلاثِينَ وَمِائَةَ سَنَةٍ , وَكَانَ فِي زَمَنِ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ حِينَ فَشَا النَّاسُ وَكَثُرُوا يَتَبَايَعُ الْبَيْعَ فِي السُّوقِ وَيَرْجِعُ بِهِ إِلَى أَهْلِهِ وَقَدْ غُبِنَ غَبْنًا قَبِيحًا , فَيَلُومُونَهُ وَيَقُولُونَ : لِمَ تَبْتَاعُ ؟ ، فَيَقُولُ : أَنَا بِالْخِيَارِ إِنْ رَضِيتُ أَخَذْتُ وَإِنْ سَخِطْتُ رَدَدْتُ , قَدْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، جَعَلَنِي بِالْخِيَارِ ثَلاثًا ، فَيَرُدُّ السِّلْعَةَ عَلَى صَاحِبِهَا مِنَ الْغَدِ وَبَعْدَ الْغَدِ , فَيَقُولُ : وَاللَّهِ لا أَقْبَلُهَا , قَدْ أَخَذْتَ سِلْعَتِي وَأَعْطَيْتَنِي دَرَاهِمَ , قَالَ : يَقُولُ : إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ جَعَلَنِي بِالْخِيَارِ ثَلاثًا , فَكَانَ يَمُرُّ الرَّجُلُ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَقُولُ لِلتَّاجِرِ : وَيْحَكَ إِنَّهُ قَدْ صَدَقَ , إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ كَانَ جَعَلَهُ بِالْخِيَارِ ثَلاثًا قَالَ : وَنا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ, نَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ , قَالَ : مَا عَلِمْتُ ابْنَ الزُّبَيْرِ ، جَعَلَ الْعُهْدَةَ ثَلاثًا إِلا لِذَلِكَ ، مِنْ أَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي مُنْقِذِ بْنِ عَمْرٍو "
Muhammad ibn Yahyo ibn Habbon dedi: U mening bobom Munqiz ibn Amrdir. U boshiga jarohat yetgan bir kishi edi; jarohat uning tilini singdirgan va aqlini olib qoʻygan edi. U doim aldanar, ammo tijoratni tark etmas edi. Shunda u Rasululloh ﷺ huzurlariga kelib, buni u zotga aytdi. U zot: «Sotsang: ‹Aldash yoʻq›, deb ayt. Soʻng sotib olgan har bir molingda uch kecha ixtiyor egasi boʻlasan: rozi boʻlsang, olib qol; norozi boʻlsang, uni egasiga qaytar», dedilar. U uzoq umr koʻrdi, bir yuz oʻttiz yil yashadi. Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu) zamonida, odamlar yoyilib koʻpayganida, u bozorda savdo qilar, molni oilasiga olib kelar va qattiq aldangan boʻlar edi. Ular uni malomat qilib: «Nega sotib olasan?» der edilar. U esa: «Men ixtiyor egasiman: rozi boʻlsam olaman, norozi boʻlsam qaytaraman. Rasululloh ﷺ meni uch kun ixtiyorli qilganlar», der edi. U molni egasiga ertasi kuni yoki indiniga qaytarar edi. U esa: «Vallohi, men uni qabul qilmayman; sen mening molimni olding va menga dirhamlar berding», der edi. U esa: «Rasululloh ﷺ meni uch kun ixtiyorli qilganlar», der edi. Shunda Rasululloh ﷺning sahobalaridan bir kishi oʻtib qolib, savdogarga: «Voy sening holingga, u rost aytdi; Rasululloh ﷺ uni uch kun ixtiyorli qilganlar», der edi. Muhammad ibn Yahyo ibn Habbon dedi: Men Ibn Zubayrning uhdani uch kun qilib belgilaganini faqat Rasululloh ﷺning Munqiz ibn Amr haqidagi ishlaridan deb bilaman.Муҳаммад ибн Яҳё ибн Ҳаббон деди: У менинг бобом Мунқиз ибн Амрдир. У бошига жароҳат етган бир киши эди; жароҳат унинг тилини сингдирган ва ақлини олиб қўйган эди. У доим алданар, аммо тижоратни тарк этмас эди. Шунда у Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига келиб, буни у зотга айтди. У зот: «Сотсанг: ‹Алдаш йўқ›, деб айт. Сўнг сотиб олган ҳар бир молингда уч кеча ихтиёр эгаси бўласан: рози бўлсанг, олиб қол; норози бўлсанг, уни эгасига қайтар», дедилар. У узоқ умр кўрди, бир юз ўттиз йил яшади. Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу) замонида, одамлар ёйилиб кўпайганида, у бозорда савдо қилар, молни оиласига олиб келар ва қаттиқ алданган бўлар эди. Улар уни маломат қилиб: «Нега сотиб оласан?» дер эдилар. У эса: «Мен ихтиёр эгасиман: рози бўлсам оламан, норози бўлсам қайтараман. Расулуллоҳ ﷺ мени уч кун ихтиёрли қилганлар», дер эди. У молни эгасига эртаси куни ёки индинига қайтарар эди. У эса: «Валлоҳи, мен уни қабул қилмайман; сен менинг молимни олдинг ва менга дирҳамлар бердинг», дер эди. У эса: «Расулуллоҳ ﷺ мени уч кун ихтиёрли қилганлар», дер эди. Шунда Расулуллоҳ ﷺнинг саҳобаларидан бир киши ўтиб қолиб, савдогарга: «Вой сенинг ҳолингга, у рост айтди; Расулуллоҳ ﷺ уни уч кун ихтиёрли қилганлар», дер эди. Муҳаммад ибн Яҳё ибн Ҳаббон деди: Мен Ибн Зубайрнинг уҳдани уч кун қилиб белгилаганини фақат Расулуллоҳ ﷺнинг Мунқиз ибн Амр ҳақидаги ишларидан деб биламан.