وَعَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا سَلَّمَ فِي الْوتر قَالَ: «سُبْحَانَكَ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ» رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَالنَّسَائِيُّ وَزَادَ: ثَلَاث مَرَّات يُطِيل فِي آخِرهنَّ
وَفِي رِوَايَةٍ لِلنَّسَائِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبْزَى عَنْ أَبِيهِ قَالَ: كَانَ يَقُولُ إِذَا سَلَّمَ: «سُبْحَانَ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ» ثَلَاثًا وَيَرْفَعُ صَوْتَهُ بالثالثة
Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ vitrda salom berganlarida, «Subhaanal Malikil Qudduus» (Egalik va poklik Egasi boʻlmish Alloh pokdir) der edilar.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ витрда салом берганларида, «Субҳаанал Маликил Қуддуус» (Эгалик ва поклик Эгаси бўлмиш Аллоҳ покдир) дер эдилар.
عَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ قَالَ: انْكَسَفَتِ الشَّمْسُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فصلى بهم فَقَرَأَ بِسُورَة م الطُّوَلِ وَرَكَعَ خَمْسَ رَكَعَاتٍ وَسَجَدَ سَجْدَتَيْنِ ثُمَّ قَامَ الثَّانِيَةَ فَقَرَأَ بِسُورَةٍ مِنَ الطُّوَلِ ثُمَّ رَكَعَ خَمْسَ رَكَعَاتٍ وَسَجَدَ سَجْدَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ كَمَا هُوَ مُسْتَقْبِلَ الْقِبْلَةِ يَدْعُو حَتَّى انْجَلَى كسوفها. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Ahmad ibn al-Furot ibn Xolid Abu Masʼud ar-Roziy bizga shunday dedi: Muhammad ibn Abdulloh ibn Abu Jaʼfar ar-Roziy bizga otasidan, u Abu Jaʼfar ar-Roziydan xabar berdi. Abu Dovud aytdi: Menga Umar ibn Shaqiqdan ham rivoyat qilindi: Abu Jaʼfar ar-Roziy bizga shunday dedi — bu uning lafzi boʻlib, u toʻliqroqdir — ar-Robiʼ ibn Anasdan, u Abul-Oliyadan, u Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildi. (Ubay) aytdi: Rasululloh ﷺ zamonida quyosh tutildi va Nabiy ﷺ ularga namoz oʻqib berdilar. (U zot) uzun suralardan birini oʻqib, besh ruku qildilar va ikki sajda qildilar; soʻng ikkinchi (rakaatga) turib, uzun suralardan birini oʻqidilar va besh ruku qilib, ikki sajda qildilar; soʻng oʻsha holatlaricha qiblaga yuzlangan holda oʻtirib, quyoshning tutilishi ochilgunga qadar dua qildilar.Аҳмад ибн ал-Фурот ибн Холид Абу Масъуд ар-Розий бизга шундай деди: Муҳаммад ибн Абдуллоҳ ибн Абу Жаъфар ар-Розий бизга отасидан, у Абу Жаъфар ар-Розийдан хабар берди. Абу Довуд айтди: Менга Умар ибн Шақиқдан ҳам ривоят қилинди: Абу Жаъфар ар-Розий бизга шундай деди — бу унинг лафзи бўлиб, у тўлиқроқдир — ар-Робиъ ибн Анасдан, у Абул-Олиядан, у Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилди. (Убай) айтди: Расулуллоҳ ﷺ замонида қуёш тутилди ва Набий ﷺ уларга намоз ўқиб бердилар. (У зот) узун суралардан бирини ўқиб, беш руку қилдилар ва икки сажда қилдилар; сўнг иккинчи (ракаатга) туриб, узун суралардан бирини ўқидилар ва беш руку қилиб, икки сажда қилдилар; сўнг ўша ҳолатларича қиблага юзланган ҳолда ўтириб, қуёшнинг тутилиши очилгунга қадар дуа қилдилар.
وَعَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " لَا تَسُبُّوا الرِّيحَ فَإِذَا رَأَيْتُمْ مَا تَكْرَهُونَ فَقُولُوا: اللَّهُمَّ إِنَّا نَسْأَلُكَ مِنْ خَيْرِ هَذِهِ الرِّيحِ وَخَيْرِ مَا فِيهَا وَخَيْرِ مَا أُمِرَتْ بِهِ وَنَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ هَذِهِ الرِّيحِ وَشَرِّ مَا فِيهَا وَشَرِّ مَا أُمِرَتْ بِهِ ". رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ
Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Shamolni soʻkmanglar. Yoqtirmaydigan narsangizni koʻrsangiz: ‹Allohumma inno nasaluka min xayri hazihir-riyh, va xayri mo fiho, va xayri mo umirat bihi, va naʼuzu bika min sharri hazihir-riyh, va sharri mo fiho, va sharri mo umirat bihi› (Ey Alloh, biz Sendan bu shamolning yaxshiligini, undagi narsaning yaxshiligini va u nimaga buyurilgan boʻlsa oʻshaning yaxshiligini soʻraymiz; bu shamolning yomonligidan, undagi narsaning yomonligidan va u nimaga buyurilgan boʻlsa oʻshaning yomonligidan Senga panoh tilaymiz), denglar», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Шамолни сўкманглар. Ёқтирмайдиган нарсангизни кўрсангиз: ‹Аллоҳумма инно насалука мин хайри ҳазиҳир-рийҳ, ва хайри мо фиҳо, ва хайри мо умират биҳи, ва наъузу бика мин шарри ҳазиҳир-рийҳ, ва шарри мо фиҳо, ва шарри мо умират биҳи› (Эй Аллоҳ, биз Сендан бу шамолнинг яхшилигини, ундаги нарсанинг яхшилигини ва у нимага буюрилган бўлса ўшанинг яхшилигини сўраймиз; бу шамолнинг ёмонлигидан, ундаги нарсанинг ёмонлигидан ва у нимага буюрилган бўлса ўшанинг ёмонлигидан Сенга паноҳ тилаймиз), денглар», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
وَعَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَا أَبَا الْمُنْذِرِ أَتَدْرِي أَيُّ آيَةٍ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ مَعَك أعظم؟» . قَالَ: قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ: «يَا أَبَا الْمُنْذِرِ أَتَدْرِي أَيُّ آيَةٍ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ مَعَك أعظم؟» . قَالَ: قُلْتُ (اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ القيوم)
قَالَ فَضرب فِي صَدْرِي وَقَالَ: «وَالله لِيَهنك الْعلم أَبَا الْمُنْذر» . رَوَاهُ مُسلم
Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Ey Abul-Munzir! Bilasanmi, oʻzingdagi (yodlagan) Allohning Kitobidan qaysi oyat eng ulugʻdir?» — dedilar. (Ubay) dedi: men: «Alloh va Uning Rasuli yaxshiroq biladi», dedim. (Rasululloh) yana: «Ey Abul-Munzir! Bilasanmi, oʻzingdagi Allohning Kitobidan qaysi oyat eng ulugʻdir?» — dedilar. Men: {Alloh — Undan oʻzga iloh yoʻq; (U) tirik va (hamma narsani) idora qilib turuvchidir} (Baqara 255) dedim. Shunda (Rasululloh) koʻkragimga (yengilgina) urib: «Vallohi, ilm senga muborak boʻlsin, ey Abul-Munzir!» — dedilar.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Эй Абул-Мунзир! Биласанми, ўзингдаги (ёдлаган) Аллоҳнинг Китобидан қайси оят энг улуғдир?» — дедилар. (Убай) деди: мен: «Аллоҳ ва Унинг Расули яхшироқ билади», дедим. (Расулуллоҳ) яна: «Эй Абул-Мунзир! Биласанми, ўзингдаги Аллоҳнинг Китобидан қайси оят энг улуғдир?» — дедилар. Мен: {Аллоҳ — Ундан ўзга илоҳ йўқ; (У) тирик ва (ҳамма нарсани) идора қилиб турувчидир} (Бақара 255) дедим. Шунда (Расулуллоҳ) кўкрагимга (енгилгина) уриб: «Валлоҳи, илм сенга муборак бўлсин, эй Абул-Мунзир!» — дедилар.
وَعَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ قَالَ: كُنْتُ فِي الْمَسْجِدِ فَدَخَلَ رَجُلٌ يُصَلِّي فَقَرَأَ قِرَاءَةً أَنْكَرْتُهَا عَلَيْهِ ثُمَّ دَخَلَ آخَرُ فَقَرَأَ قِرَاءَةً سِوَى قِرَاءَةِ صَاحِبِهِ فَلَمَّا قَضَيْنَا الصَّلَاةَ دَخَلْنَا جَمِيعًا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ إِنَّ هَذَا قَرَأَ قِرَاءَةً أَنْكَرْتُهَا عَلَيْهِ وَدخل آخر فَقَرَأَ سوى قِرَاءَة صَاحبه فَأَمَرَهُمَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَرَآ فَحَسَّنَ شَأْنَهُمَا فَسَقَطَ فِي نَفْسِي مِنَ التَّكْذِيبِ وَلَا إِذْ كُنْتُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَلَمَّا رَأَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا قَدْ غَشِيَنِي ضَرَبَ فِي صَدْرِي فَفِضْت عَرَقًا وكأنما أنظر إِلَى الله عز وَجل فَرَقَا فَقَالَ لِي: «يَا أُبَيُّ أُرْسِلَ إِلَيَّ أَن اقْرَأِ الْقُرْآنَ عَلَى حَرْفٍ فَرَدَدْتُ إِلَيْهِ أَنْ هَوِّنْ عَلَى أُمَّتِي فَرَدَّ إِلَيَّ الثَّانِيَةَ اقْرَأْهُ عَلَى حَرْفَيْنِ فَرَدَّدَتْ إِلَيْهِ أَنْ هَوِّنْ عَلَى أُمَّتِي فَرَدَّ إِلَيَّ الثَّالِثَةِ اقْرَأْهُ عَلَى سَبْعَةِ أَحْرُفٍ وَلَكَ بِكُلِّ رَدَّةٍ رَدَدْتُكَهَا مَسْأَلَةٌ تَسْأَلُنِيهَا فَقُلْتُ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِأُمَّتِي اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِأُمَّتِي وَأَخَّرْتُ الثَّالِثَةَ لِيَوْمٍ يَرْغَبُ إِلَيَّ الْخَلْقُ كُلُّهُمْ حَتَّى إِبْرَاهِيم صلى الله عَلَيْهِ وَسلم» . رَوَاهُ مُسلم
Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men masjidda edim. Bir kishi kirib namoz oʻqidi va men inkor qilgan (notanish) bir qiroat bilan oʻqidi. Soʻng boshqa biri kirib, oʻrtogʻining qiroatidan oʻzga bir qiroat bilan oʻqidi. Namozni tugatganimizdan keyin biz hammamiz Rasululloh ﷺ huzuriga kirdik. Men: «Bu kishi men inkor qilgan bir qiroat bilan oʻqidi, boshqa biri ham kirib, oʻrtogʻining qiroatidan oʻzgacha oʻqidi», dedim. Shunda Rasululloh ﷺ ularning ikkoviga buyurdilar, ular oʻqishdi. Nabiy ﷺ ularning ikkovining ishini yaxshi (toʻgʻri) deb topdilar. Shunda mening qalbimga (vahiyni) yolgʻonga chiqarishdan bir narsa — hatto johiliyatda boʻlganimda ham boʻlmagan (darajada) tushdi. Rasululloh ﷺ meni qoplab olgan (holatni) koʻrgach, koʻkragimga (qoʻllari bilan) urdilar. Shunda men terga gʻarq boʻldim va goʻyo qoʻrquvdan Allohga — azza va jallaga — qarab turgandek boʻldim. Soʻng menga: «Ey Ubay! Menga: ‹Qurʼonni bir harf (qiroat) ustida oʻqi›, deb (xabar) yuborildi. Men unga: ‹Ummatimga yengil qil›, deb javob qaytardim. Menga ikkinchi marta: ‹Uni ikki harf ustida oʻqi›, deb (xabar) qaytarildi. Men yana unga: ‹Ummatimga yengil qil›, deb javob qaytardim. Menga uchinchi marta: ‹Yetti harf ustida oʻqi›, deb (xabar) qaytarildi. (Yana menga): ‹Men senga qaytargan har bir javob (oʻrniga) sen Mendan soʻraydigan bir tilak bor›, (deyildi). Men: ‹Ey Alloh! Ummatimni kechir, ummatimni kechir›, dedim. Uchinchisini esa butun xaloyiq — hatto Ibrohim (alayhissalom) ham — menga (shafoat soʻrab) yuz buradigan kunga qoldirdim», dedilar.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен масжидда эдим. Бир киши кириб намоз ўқиди ва мен инкор қилган (нотаниш) бир қироат билан ўқиди. Сўнг бошқа бири кириб, ўртоғининг қироатидан ўзга бир қироат билан ўқиди. Намозни тугатганимиздан кейин биз ҳаммамиз Расулуллоҳ ﷺ ҳузурига кирдик. Мен: «Бу киши мен инкор қилган бир қироат билан ўқиди, бошқа бири ҳам кириб, ўртоғининг қироатидан ўзгача ўқиди», дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ уларнинг икковига буюрдилар, улар ўқишди. Набий ﷺ уларнинг икковининг ишини яхши (тўғри) деб топдилар. Шунда менинг қалбимга (ваҳийни) ёлғонга чиқаришдан бир нарса — ҳатто жоҳилиятда бўлганимда ҳам бўлмаган (даражада) тушди. Расулуллоҳ ﷺ мени қоплаб олган (ҳолатни) кўргач, кўкрагимга (қўллари билан) урдилар. Шунда мен терга ғарқ бўлдим ва гўё қўрқувдан Аллоҳга — азза ва жаллага — қараб тургандек бўлдим. Сўнг менга: «Эй Убай! Менга: ‹Қуръонни бир ҳарф (қироат) устида ўқи›, деб (хабар) юборилди. Мен унга: ‹Умматимга енгил қил›, деб жавоб қайтардим. Менга иккинчи марта: ‹Уни икки ҳарф устида ўқи›, деб (хабар) қайтарилди. Мен яна унга: ‹Умматимга енгил қил›, деб жавоб қайтардим. Менга учинчи марта: ‹Етти ҳарф устида ўқи›, деб (хабар) қайтарилди. (Яна менга): ‹Мен сенга қайтарган ҳар бир жавоб (ўрнига) сен Мендан сўрайдиган бир тилак бор›, (дейилди). Мен: ‹Эй Аллоҳ! Умматимни кечир, умматимни кечир›, дедим. Учинчисини эса бутун халойиқ — ҳатто Иброҳим (алайҳиссалом) ҳам — менга (шафоат сўраб) юз бурадиган кунга қолдирдим», дедилар.
عَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: لَقِيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جِبْرِيلَ فَقَالَ: " يَا جِبْرِيلُ إِنِّي بُعِثْتُ إِلَى أُمَّةٍ أُمِّيِّينَ مِنْهُمُ الْعَجُوزُ وَالشَّيْخُ الْكَبِيرُ وَالْغُلَامُ وَالْجَارِيَةُ وَالرَّجُلُ الَّذِي لَمْ يَقْرَأْ كِتَابًا قَطُّ قَالَ: يَا مُحَمَّد إِن الْقُرْآن أونزل عَلَى سَبْعَةِ أَحْرُفٍ ". رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَفِي رِوَايَةٍ لِأَحْمَدَ وَأَبِي دَاوُدَ: قَالَ: «لَيْسَ مِنْهَا إِلَّا شَافٍ كَافٍ» . وَفِي رِوَايَةٍ لِلنَّسَائِيِّ قَالَ: " إِنَّ جِبْرِيلَ وَمِيكَائِيلَ أَتَيَانِي فَقَعَدَ جِبْرِيلُ عَنْ يَمِينِي وَمِيكَائِيلُ عَنْ يَسَارِي فَقَالَ جِبْرِيلُ: اقْرَأِ الْقُرْآنَ عَلَى حَرْفٍ قَالَ مِيكَائِيلُ: اسْتَزِدْهُ حَتَّى بَلَغَ سَبْعَة أحرف فَكل حرف شاف كَاف "
Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu) aytadi: Rasululloh ﷺ Jibrilni uchratib: «Ey Jibril, men ummiy bir ummatga yuborildim, ular orasida kampir ham, qari chol ham, oʻgʻil bola ham, qiz bola ham, hech qachon kitob oʻqimagan kishi ham bor», dedilar. U: «Ey Muhammad, albatta Qurʼon yetti harf bilan nozil qilingan», dedi. Bu bobda Umar, Huzayfa ibn al-Yamon, Ummu Ayyub — u Abu Ayyub al-Ansoriyning ayoli, Samura, Ibn Abbos, Abu Hurayra, Abu Juhaym ibn al-Horis ibn as-Simma, Amr ibn al-Os va Abu Bakradan ham (rivoyatlar) bor. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir, u Ubay ibn Kaʼbdan bir necha yoʻl bilan rivoyat qilingan.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу) айтади: Расулуллоҳ ﷺ Жибрилни учратиб: «Эй Жибрил, мен уммий бир умматга юборилдим, улар орасида кампир ҳам, қари чол ҳам, ўғил бола ҳам, қиз бола ҳам, ҳеч қачон китоб ўқимаган киши ҳам бор», дедилар. У: «Эй Муҳаммад, албатта Қуръон етти ҳарф билан нозил қилинган», деди. Бу бобда Умар, Ҳузайфа ибн ал-Ямон, Умму Айюб — у Абу Айюб ал-Ансорийнинг аёли, Самура, Ибн Аббос, Абу Ҳурайра, Абу Жуҳайм ибн ал-Ҳорис ибн ас-Симма, Амр ибн ал-Ос ва Абу Бакрадан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир, у Убай ибн Каъбдан бир неча йўл билан ривоят қилинган.
وَعَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا ذَكَرَ أَحَدًا فَدَعَا لَهُ بَدَأَ بِنَفْسِهِ رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَقَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ صَحِيح
Ubayy ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ birovni eslab, unga duo qilsalar, avval oʻzlaridan boshlar edilar. Termiziy rivoyat qilib: «Bu hadis hasan gʻarib sahihdir», degan.Убайй ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бировни эслаб, унга дуо қилсалар, аввал ўзларидан бошлар эдилар. Термизий ривоят қилиб: «Бу ҳадис ҳасан ғариб саҳиҳдир», деган.
حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي شَيْبَةَ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَسْبَاطٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبْزَى، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي قَالَ: لاَ تَسُبُّوا الرِّيحَ، فَإِذَا رَأَيْتُمْ مِنْهَا مَا تَكْرَهُونَ فَقُولُوا: اللَّهُمَّ إِنَّا نَسْأَلُكَ خَيْرَ هَذِهِ الرِّيحِ، وَخَيْرَ مَا فِيهَا، وَخَيْرَ مَا أُرْسِلَتْ بِهِ، وَنَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ هَذِهِ الرِّيحِ، وَشَرِّ مَا فِيهَا، وَشَرِّ مَا أُرْسِلَتْ بِهِ.
Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Shamolni soʻkmanglar. Yoqtirmaydigan narsangizni koʻrsangiz: ‹Allohumma inno nasaluka min xayri hazihir-riyh, va xayri mo fiho, va xayri mo umirat bihi, va naʼuzu bika min sharri hazihir-riyh, va sharri mo fiho, va sharri mo umirat bihi› (Ey Alloh, biz Sendan bu shamolning yaxshiligini, undagi narsaning yaxshiligini va u nimaga buyurilgan boʻlsa oʻshaning yaxshiligini soʻraymiz; bu shamolning yomonligidan, undagi narsaning yomonligidan va u nimaga buyurilgan boʻlsa oʻshaning yomonligidan Senga panoh tilaymiz), denglar», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Шамолни сўкманглар. Ёқтирмайдиган нарсангизни кўрсангиз: ‹Аллоҳумма инно насалука мин хайри ҳазиҳир-рийҳ, ва хайри мо фиҳо, ва хайри мо умират биҳи, ва наъузу бика мин шарри ҳазиҳир-рийҳ, ва шарри мо фиҳо, ва шарри мо умират биҳи› (Эй Аллоҳ, биз Сендан бу шамолнинг яхшилигини, ундаги нарсанинг яхшилигини ва у нимага буюрилган бўлса ўшанинг яхшилигини сўраймиз; бу шамолнинг ёмонлигидан, ундаги нарсанинг ёмонлигидан ва у нимага буюрилган бўлса ўшанинг ёмонлигидан Сенга паноҳ тилаймиз), денглар», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، قَالَ: أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ قَالَ: أَخْبَرَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ أَخْبَرَهُ، أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ الأَسْوَدِ بْنِ عَبْدِ يَغُوثَ أَخْبَرَهُ، أَنَّ أُبَيَّ بْنَ كَعْبٍ أَخْبَرَهُ، أَنَّ رَسُولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ: إِنَّ مِنَ الشِّعْرِ حِكْمَةً.
(Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu) xabar berishicha,) Rasululloh ﷺ: «Albatta, sheʼrda (baʼzan) hikmat bordir» dedilar.(Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу) хабар беришича,) Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, шеърда (баъзан) ҳикмат бордир» дедилар.