حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُسَافِرٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ قَعْنَبٍ أَبُو بِشْرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَرَادَةَ الشَّيْبَانِيُّ، عَنْ زَيْدِ بْنِ الْحَوَارِيِّ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ قُرَّةَ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ دَعَا بِمَاءٍ فَتَوَضَّأَ مَرَّةً مَرَّةً فَقَالَ " هَذَا وَظِيفَةُ الْوُضُوءِ " . أَوْ قَالَ " وُضُوءٌ مَنْ لَمْ يَتَوَضَّأْهُ لَمْ يَقْبَلِ اللَّهُ لَهُ صَلاَةً " . ثُمَّ تَوَضَّأَ مَرَّتَيْنِ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ قَالَ " هَذَا وُضُوءٌ مَنْ تَوَضَّأَهُ أَعْطَاهُ اللَّهُ كِفْلَيْنِ مِنَ الأَجْرِ " . ثُمَّ تَوَضَّأَ ثَلاَثًا ثَلاَثًا فَقَالَ " هَذَا وُضُوئِي وَوُضُوءُ الْمُرْسَلِينَ مِنْ قَبْلِي " .
Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ suv soʻrab olib, har bir aʼzoni bir martadan yuvib tahorat qildilar-da: «Bu tahoratning zarur miqdoridir», dedilar. Yoki: «Bu shunday tahoratki, kim uni qilmasa, Alloh uning namozini qabul qilmaydi», dedilar. Soʻng har bir aʼzoni ikki martadan yuvib tahorat qildilar-da: «Bu shunday tahoratki, kim uni qilsa, Alloh unga ikki ulush ajr beradi», dedilar. Soʻng har bir aʼzoni uch martadan yuvib tahorat qildilar-da: «Bu mening tahoratim va mendan avvalgi paygʻambarlarning tahoratidir», dedilar.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ сув сўраб олиб, ҳар бир аъзони бир мартадан ювиб таҳорат қилдилар-да: «Бу таҳоратнинг зарур миқдоридир», дедилар. Ёки: «Бу шундай таҳоратки, ким уни қилмаса, Аллоҳ унинг намозини қабул қилмайди», дедилар. Сўнг ҳар бир аъзони икки мартадан ювиб таҳорат қилдилар-да: «Бу шундай таҳоратки, ким уни қилса, Аллоҳ унга икки улуш ажр беради», дедилар. Сўнг ҳар бир аъзони уч мартадан ювиб таҳорат қилдилар-да: «Бу менинг таҳоратим ва мендан аввалги пайғамбарларнинг таҳоратидир», дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، حَدَّثَنَا خَارِجَةُ بْنُ مُصْعَبٍ، عَنْ يُونُسَ بْنِ عُبَيْدٍ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ عُتَىِّ بْنِ ضَمْرَةَ السَّعْدِيِّ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ " إِنَّ لِلْوُضُوءِ شَيْطَانًا يُقَالُ لَهُ وَلَهَانُ فَاتَّقُوا وَسْوَاسَ الْمَاءِ " .
Ubayy ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Albatta, tahoratning shaytoni bor. Unga Valahon deyiladi. Suv (haqidagi) vasvasadan ehtiyot boʻlinglar», dedilar.Убайй ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, таҳоратнинг шайтони бор. Унга Валаҳон дейилади. Сув (ҳақидаги) васвасадан эҳтиёт бўлинглар», дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، أَنْبَأَنَا يُونُسُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ قَالَ سَهْلُ بْنُ سَعْدٍ السَّاعِدِيُّ أَنْبَأَنَا أُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ، قَالَ إِنَّمَا كَانَتْ رُخْصَةً فِي أَوَّلِ الإِسْلاَمِ ثُمَّ أُمِرْنَا بِالْغُسْلِ بَعْدُ .
Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Bu Islomning avvalida (berilgan) ruxsat edi, keyin bizga (bunday holatda ham) gʻusl qilish buyurildi», dedi.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Бу Исломнинг аввалида (берилган) рухсат эди, кейин бизга (бундай ҳолатда ҳам) ғусл қилиш буюрилди», деди.
حَدَّثَنَا سَهْلُ بْنُ أَبِي سَهْلٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ ثَوْرِ بْنِ يَزِيدَ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ مَعْدَانَ، حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَلْمٍ، عَنْ عَطِيَّةَ الْكَلاَعِيِّ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، قَالَ عَلَّمْتُ رَجُلاً الْقُرْآنَ فَأَهْدَى إِلَىَّ قَوْسًا فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ فَقَالَ " إِنْ أَخَذْتَهَا أَخَذْتَ قَوْسًا مِنْ نَارٍ " . فَرَدَدْتُهَا .
Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men bir kishiga Qurʼon oʻrgatdim, u menga yoy hadya qildi. Men buni Rasululloh ﷺga aytdim. U zot: «Agar uni olsang, oʻtdan boʻlgan yoyni olgan boʻlasan», dedilar. Shunda men uni qaytarib berdim.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен бир кишига Қуръон ўргатдим, у менга ёй ҳадя қилди. Мен буни Расулуллоҳ ﷺга айтдим. У зот: «Агар уни олсанг, ўтдан бўлган ёйни олган бўласан», дедилар. Шунда мен уни қайтариб бердим.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ بْنِ سَمُرَةَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَعْلَى السُّلَمِيُّ، حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ صُبْحٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ مَكْحُولٍ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَرِبَاطُ يَوْمٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ مِنْ وَرَاءِ عَوْرَةِ الْمُسْلِمِينَ مُحْتَسِبًا مِنْ غَيْرِ شَهْرِ رَمَضَانَ أَعْظَمُ أَجْرًا مِنْ عِبَادَةِ مِائَةِ سَنَةٍ صِيَامِهَا وَقِيَامِهَا وَرِبَاطُ يَوْمٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ مِنْ وَرَاءِ عَوْرَةِ الْمُسْلِمِينَ مُحْتَسِبًا مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ أَفْضَلُ عِنْدَ اللَّهِ وَأَعْظَمُ أَجْرًا - أُرَاهُ قَالَ - مِنْ عِبَادَةِ أَلْفِ سَنَةٍ صِيَامِهَا وَقِيَامِهَا فَإِنْ رَدَّهُ اللَّهُ إِلَى أَهْلِهِ سَالِمًا لَمْ تُكْتَبْ عَلَيْهِ سَيِّئَةٌ أَلْفَ سَنَةٍ وَتُكْتَبُ لَهُ الْحَسَنَاتُ وَيُجْرَى لَهُ أَجْرُ الرِّبَاطِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةَ " .
Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Alloh yoʻlida musulmonlarning himoyasi uchun ramazon oyidan boshqa oyda savob umidida bir kun chegarada turish yuz yil roʻza tutib, tunlarini ibodat bilan oʻtkazgandan kattaroq savobdir. Alloh yoʻlida musulmonlarning himoyasi uchun ramazon oyida savob umidida bir kun chegarada turish esa Alloh huzurida afzalroq va — u zot shunday dedilar deb oʻylayman — ming yil roʻza tutib, tunlarini ibodat bilan oʻtkazgandan kattaroq savobdir. Agar Alloh uni ahliga sogʻ-salomat qaytarsa, unga ming yil davomida biror gunoh yozilmaydi, yaxshiliklar yoziladi va unga qiyomat kunigacha chegarada turish savobi jorij qilinadi», dedilar.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ йўлида мусулмонларнинг ҳимояси учун рамазон ойидан бошқа ойда савоб умидида бир кун чегарада туриш юз йил рўза тутиб, тунларини ибодат билан ўтказгандан каттароқ савобдир. Аллоҳ йўлида мусулмонларнинг ҳимояси учун рамазон ойида савоб умидида бир кун чегарада туриш эса Аллоҳ ҳузурида афзалроқ ва — у зот шундай дедилар деб ўйлайман — минг йил рўза тутиб, тунларини ибодат билан ўтказгандан каттароқ савобдир. Агар Аллоҳ уни аҳлига соғ-саломат қайтарса, унга минг йил давомида бирор гуноҳ ёзилмайди, яхшиликлар ёзилади ва унга қиёмат кунигача чегарада туриш савоби жориж қилинади», дедилар.
حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ بَشِيرٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ أَنَّهُ لَيْلَةَ أُسْرِيَ بِهِ وَجَدَ رِيحًا طَيِّبَةً فَقَالَ " يَا جِبْرِيلُ مَا هَذِهِ الرِّيحُ الطَّيِّبَةُ قَالَ هَذِهِ رِيحُ قَبْرِ الْمَاشِطَةِ وَابْنَيْهَا وَزَوْجِهَا . قَالَ وَكَانَ بَدْءُ ذَلِكَ أَنَّ الْخَضِرَ كَانَ مِنْ أَشْرَافِ بَنِي إِسْرَائِيلَ وَكَانَ مَمَرُّهُ بِرَاهِبٍ فِي صَوْمَعَتِهِ فَيَطْلُعُ عَلَيْهِ الرَّاهِبُ فَيُعَلِّمُهُ الإِسْلاَمَ فَلَمَّا بَلَغَ الْخَضِرُ زَوَّجَهُ أَبُوهُ امْرَأَةً فَعَلَّمَهَا الْخَضِرُ وَأَخَذَ عَلَيْهَا أَنْ لاَ تُعْلِمَهُ أَحَدًا وَكَانَ لاَ يَقْرَبُ النِّسَاءَ فَطَلَّقَهَا ثُمَّ زَوَّجَهُ أَبُوهُ أُخْرَى فَعَلَّمَهَا وَأَخَذَ عَلَيْهَا أَنْ لاَ تُعْلِمَهُ أَحَدًا فَكَتَمَتْ إِحَدَاهُمَا وَأَفْشَتْ عَلَيْهِ الأُخْرَى فَانْطَلَقَ هَارِبًا حَتَّى أَتَى جَزِيرَةً فِي الْبَحْرِ فَأَقْبَلَ رَجُلاَنِ يَحْتَطِبَانِ فَرَأَيَاهُ فَكَتَمَ أَحَدُهُمَا وَأَفْشَى الآخَرُ وَقَالَ قَدْ رَأَيْتُ الْخَضِرَ . فَقِيلَ وَمَنْ رَآهُ مَعَكَ قَالَ فُلاَنٌ فَسُئِلَ فَكَتَمَ وَكَانَ فِي دِينِهِمْ أَنَّ مَنْ كَذَبَ قُتِلَ قَالَ فَتَزَوَّجَ الْمَرْأَةَ الْكَاتِمَةَ فَبَيْنَمَا هِيَ تَمْشُطُ ابْنَةَ فِرْعَوْنَ إِذْ سَقَطَ الْمُشْطُ فَقَالَتْ تَعِسَ فِرْعَوْنُ . فَأَخْبَرَتْ أَبَاهَا وَكَانَ لِلْمَرْأَةِ ابْنَانِ وَزَوْجٌ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِمْ فَرَاوَدَ الْمَرْأَةَ وَزَوْجَهَا أَنْ يَرْجِعَا عَنْ دِينِهِمَا فَأَبَيَا فَقَالَ إِنِّي قَاتِلُكُمَا . فَقَالاَ إِحْسَانًا مِنْكَ إِلَيْنَا إِنْ قَتَلْتَنَا أَنْ تَجْعَلَنَا فِي بَيْتٍ فَفَعَلَ فَلَمَّا أُسْرِيَ بِالنَّبِيِّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ وَجَدَ رِيحًا طَيِّبَةً فَسَأَلَ جِبْرِيلَ فَأَخْبَرَهُ " .
Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Isro (kechasi Meʼrojga) olib borilgan kechada xushboʻy hid sezib: «Ey Jibril, bu qanday xushboʻy hid?» dedilar. U: «Bu sochtaroshning va uning ikki oʻgʻli hamda erining qabri hididir», dedi. Va u shunday hikoya qildi: «Buning boshlanishi shundayki, Xizr Bani Isroil ashroflaridan biri edi. Uning yoʻli oʻz ibodatxonasidagi bir rohibning oldidan oʻtar, rohib uning oldiga chiqib, unga Islomni oʻrgatar edi. Xizr voyaga yetgach, otasi uni bir ayolga uylantirdi. Xizr unga (Islomni) oʻrgatdi va undan buni hech kimga bildirmaslikka ahd oldi. U ayollarga yaqinlashmasdi, shu bois uni taloq qildi. Soʻng otasi uni boshqasiga uylantirdi. U unga ham oʻrgatdi va undan buni hech kimga bildirmaslikka ahd oldi. Ulardan biri sirni saqladi, ikkinchisi esa uni oshkor qildi. Shunda u qochib ketib, dengizdagi bir orolga bordi. Oʻtin terayotgan ikki kishi kelib qoldi va uni koʻrishdi. Ulardan biri sir tutdi, ikkinchisi oshkor qilib: ‹Men Xizrni koʻrdim›, dedi. Unga: ‹Sen bilan uni kim koʻrdi?› deyildi. U: ‹Falonchi›, dedi. U soʻralganda sirni saqladi. Ularning dinida kim yolgʻon soʻzlasa, oʻldirilardi. Soʻng u sir tutgan ayolga uylandi. U Firʼavnning qizini tarayotib, taroq tushib ketdi va u: ‹Firʼavn halok boʻlsin!› dedi. Buni otasiga xabar berdi. Ayolning ikki oʻgʻli va eri bor edi. Firʼavn ularni chaqirtirib, ayol va uning erini dinlaridan qaytishga koʻndirmoqchi boʻldi, ammo ular bosh tortdilar. Firʼavn: ‹Men sizlarni oʻldiraman›, dedi. Ular: ‹Agar bizni oʻldirsang, bizni bir uyga (qoʻyib) yaxshilik qilgin›, dedilar. U shunday qildi. Nabiy ﷺ Meʼrojga olib borilganlarida xushboʻy hid sezib, Jibrildan soʻradilar, u esa unga xabar berdi.»Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Исро (кечаси Меърожга) олиб борилган кечада хушбўй ҳид сезиб: «Эй Жибрил, бу қандай хушбўй ҳид?» дедилар. У: «Бу сочтарошнинг ва унинг икки ўғли ҳамда эрининг қабри ҳидидир», деди. Ва у шундай ҳикоя қилди: «Бунинг бошланиши шундайки, Хизр Бани Исроил ашрофларидан бири эди. Унинг йўли ўз ибодатхонасидаги бир роҳибнинг олдидан ўтар, роҳиб унинг олдига чиқиб, унга Исломни ўргатар эди. Хизр вояга етгач, отаси уни бир аёлга уйлантирди. Хизр унга (Исломни) ўргатди ва ундан буни ҳеч кимга билдирмасликка аҳд олди. У аёлларга яқинлашмасди, шу боис уни талоқ қилди. Сўнг отаси уни бошқасига уйлантирди. У унга ҳам ўргатди ва ундан буни ҳеч кимга билдирмасликка аҳд олди. Улардан бири сирни сақлади, иккинчиси эса уни ошкор қилди. Шунда у қочиб кетиб, денгиздаги бир оролга борди. Ўтин тераётган икки киши келиб қолди ва уни кўришди. Улардан бири сир тутди, иккинчиси ошкор қилиб: ‹Мен Хизрни кўрдим›, деди. Унга: ‹Сен билан уни ким кўрди?› дейилди. У: ‹Фалончи›, деди. У сўралганда сирни сақлади. Уларнинг динида ким ёлғон сўзласа, ўлдириларди. Сўнг у сир тутган аёлга уйланди. У Фиръавннинг қизини тараётиб, тароқ тушиб кетди ва у: ‹Фиръавн ҳалок бўлсин!› деди. Буни отасига хабар берди. Аёлнинг икки ўғли ва эри бор эди. Фиръавн уларни чақиртириб, аёл ва унинг эрини динларидан қайтишга кўндирмоқчи бўлди, аммо улар бош тортдилар. Фиръавн: ‹Мен сизларни ўлдираман›, деди. Улар: ‹Агар бизни ўлдирсанг, бизни бир уйга (қўйиб) яхшилик қилгин›, дедилар. У шундай қилди. Набий ﷺ Меърожга олиб борилганларида хушбўй ҳид сезиб, Жибрилдан сўрадилар, у эса унга хабар берди.»
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الرَّقِّيُّ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرٍو، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَقِيلٍ، عَنِ الطُّفَيْلِ بْنِ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ قَالَ " إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ كُنْتُ إِمَامَ النَّبِيِّينَ وَخَطِيبَهُمْ وَصَاحِبَ شَفَاعَتِهِمْ غَيْرَ فَخْرٍ " .
Ubayy ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Qiyomat kuni boʻlganda men paygʻambarlarning imomi, ularning notigʻi va ularning shafoat egasi boʻlaman, bu maqtanish emas», dedilar.Убайй ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Қиёмат куни бўлганда мен пайғамбарларнинг имоми, уларнинг нотиғи ва уларнинг шафоат эгаси бўламан, бу мақтаниш эмас», дедилар.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ، حَدَّثَنَا عَبَّادُ بْنُ عَبَّادٍ الْمُهَلَّبِيُّ، حَدَّثَنَا عَاصِمٌ الأَحْوَلُ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، قَالَ كَانَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ بَيْتُهُ أَقْصَى بَيْتٍ بِالْمَدِينَةِ وَكَانَ لاَ تُخْطِئُهُ الصَّلاَةُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ . قَالَ فَتَوَجَّعْتُ لَهُ فَقُلْتُ يَا فُلاَنُ لَوْ أَنَّكَ اشْتَرَيْتَ حِمَارًا يَقِيكَ الرَّمَضَ وَيَرْفَعُكَ مِنَ الْوَقَعِ وَيَقِيكَ هَوَامَّ الأَرْضِ . فَقَالَ وَاللَّهِ مَا أُحِبُّ أَنَّ بَيْتِي بِطُنُبِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ ـ صلى الله عليه وسلم ـ . قَالَ فَحَمَلْتُ بِهِ حِمْلاً حَتَّى أَتَيْتُ بَيْتَ النَّبِيِّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَدَعَاهُ فَسَأَلَهُ فَذَكَرَ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ وَذَكَرَ أَنَّهُ يَرْجُو فِي أَثَرِهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ " إِنَّ لَكَ مَا احْتَسَبْتَ " .
Ubayy ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ansorlardan bir kishi bor edi, uning uyi Madinadagi eng uzoq uy edi, shunday boʻlsa-da, u Rasululloh ﷺ bilan namozni qoldirmas edi. Men unga achindim va: «Ey falonchi, sen bir eshak sotib olsang, u seni qizigan qumdan asrasa, notekis yerdan koʻtarsa va yer hasharotlaridan himoya qilsa boʻlmaydimi?» dedim. U: «Allohga qasamki, men uyim Muhammadning ﷺ uyi yoniga tegib turishini yaxshi koʻrmayman», dedi. Bu meni tashvishga soldi, hatto Paygʻambar ﷺning uyiga kelib, buni u zotga aytdim. U zot uni chaqirib soʻradilar, u ham shunga oʻxshash gapni aytdi va oʻz izlari (qadamlari) evaziga ajr umid qilishini bildirdi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Albatta, sen niyat qilgan narsang senga bordir», dedilar.Убайй ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Ансорлардан бир киши бор эди, унинг уйи Мадинадаги энг узоқ уй эди, шундай бўлса-да, у Расулуллоҳ ﷺ билан намозни қолдирмас эди. Мен унга ачиндим ва: «Эй фалончи, сен бир эшак сотиб олсанг, у сени қизиган қумдан асраса, нотекис ердан кўтарса ва ер ҳашаротларидан ҳимоя қилса бўлмайдими?» дедим. У: «Аллоҳга қасамки, мен уйим Муҳаммаднинг ﷺ уйи ёнига тегиб туришини яхши кўрмайман», деди. Бу мени ташвишга солди, ҳатто Пайғамбар ﷺнинг уйига келиб, буни у зотга айтдим. У зот уни чақириб сўрадилар, у ҳам шунга ўхшаш гапни айтди ва ўз излари (қадамлари) эвазига ажр умид қилишини билдирди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, сен ният қилган нарсанг сенга бордир», дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ الْحَنَفِيُّ، حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَصِيرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ " صَلاَةُ الرَّجُلِ فِي جَمَاعَةٍ تَزِيدُ عَلَى صَلاَةِ الرَّجُلِ وَحْدَهُ أَرْبَعًا وَعِشْرِينَ أَوْ خَمْسًا وَعِشْرِينَ دَرَجَةً " .
Ubayy ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kishining jamoat bilan oʻqigan namozi kishining yolgʻiz oʻqigan namozidan yigirma toʻrt yoki yigirma besh daraja ortiqdir», dedilar.Убайй ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Кишининг жамоат билан ўқиган намози кишининг ёлғиз ўқиган намозидан йигирма тўрт ёки йигирма беш даража ортиқдир», дедилар.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو حَفْصٍ الأَبَّارُ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ طَلْحَةَ، وَزُبَيْدٍ، عَنْ ذَرٍّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبْزَى، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ يُوتِرُ بِـ {سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الأَعْلَى} وَ {قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ} وَ {قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ} .
Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ vitrda {Sabbih isma robbikal aʼla} (Aʼlo surasi) va {Qul yo ayyuhal kofirun} (Kofirun surasi) va {Qul huvallohu ahad} (Ixlos surasi)ni oʻqir edilar.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ витрда {Саббиҳ исма роббикал аъла} (Аъло сураси) ва {Қул ё айюҳал кофирун} (Кофирун сураси) ва {Қул ҳуваллоҳу аҳад} (Ихлос сураси)ни ўқир эдилар.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مَيْمُونٍ الرَّقِّيُّ، حَدَّثَنَا مَخْلَدُ بْنُ يَزِيدَ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ زُبَيْدٍ الْيَامِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبْزَى، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ كَانَ يُوتِرُ فَيَقْنُتُ قَبْلَ الرُّكُوعِ .
Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ vitr oʻqir va rukudan oldin qunut tutar edilar.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ витр ўқир ва рукудан олдин қунут тутар эдилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ الْمُحَارِبِيُّ، عَنْ حَجَّاجِ بْنِ أَرْطَاةَ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ، عَنْ زِرِّ بْنِ حُبَيْشٍ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ " مَنْ صَلَّى عَلَى جِنَازَةٍ فَلَهُ قِيرَاطٌ وَمَنْ شَهِدَهَا حَتَّى تُدْفَنَ فَلَهُ قِيرَاطَانِ وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ الْقِيرَاطُ أَعْظَمُ مِنْ أُحُدٍ هَذَا " .
Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kimki bir janozaga namoz oʻqisa, unga bir qiyrot boʻladi, kimki u dafn qilinguncha hozir boʻlib tursa, unga ikki qiyrot boʻladi. Muhammadning joni Uning qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, qiyrot mana bu Uhuddan ham ulugʻroqdir», dedilar.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Кимки бир жанозага намоз ўқиса, унга бир қийрот бўлади, кимки у дафн қилингунча ҳозир бўлиб турса, унга икки қийрот бўлади. Муҳаммаднинг жони Унинг қўлида бўлган Зотга қасамки, қийрот мана бу Уҳуддан ҳам улуғроқдир», дедилар.
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، أَنْبَأَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ عَطَاءٍ الْعِجْلِيُّ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ وَإِنَّمَا وَجْهُنَا وَاحِدٌ فَلَمَّا قُبِضَ نَظَرْنَا هَكَذَا وَهَكَذَا .
Ubayy ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Rasululloh ﷺ bilan birga boʻlganimizda yuzimiz bir tomonga qaragan edi. U vafot etganlaridan soʻng biz u yoq-bu yoqqa qaray boshladik.Убайй ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз Расулуллоҳ ﷺ билан бирга бўлганимизда юзимиз бир томонга қараган эди. У вафот этганларидан сўнг биз у ёқ-бу ёққа қарай бошладик.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ سَلَمَةَ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، أَنَّ النَّبِيَّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ كَانَ يَعْتَكِفُ الْعَشْرَ الأَوَاخِرَ مِنْ رَمَضَانَ فَسَافَرَ عَامًا فَلَمَّا كَانَ مِنَ الْعَامِ الْمُقْبِلِ اعْتَكَفَ عِشْرِينَ يَوْمًا .
Ubayy ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ Ramazonning oxirgi oʻn kunida eʼtikofda oʻtirar edilar. Bir yili safarda boʻldilar. Bas, keyingi yili yigirma kun eʼtikofda oʻtirdilar.Убайй ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ Рамазоннинг охирги ўн кунида эътикофда ўтирар эдилар. Бир йили сафарда бўлдилар. Бас, кейинги йили йигирма кун эътикофда ўтирдилар.