عَنْ أَبِي بَكْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: خَطَبَنَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ النَّحْرِ قَالَ: «إِنَّ الزَّمَانَ قَدِ اسْتَدَارَ كَهَيْئَتِهِ يَوْمَ خَلَقَ اللَّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ السَّنَةُ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا مِنْهَا أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ثَلَاثٌ مُتَوَالِيَاتٌ ذُو الْقَعْدَةِ وَذُو الْحِجَّةِ وَالْمُحَرَّمُ وَرَجَبُ مُضَرَ الَّذِي بَيْنَ جُمَادَى وَشَعْبَانَ» وَقَالَ: «أَيُّ شَهْرٍ هَذَا؟» قُلْنَا: اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ فَسَكَتَ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ سَيُسَمِّيهِ بِغَيْرِ اسْمِهِ فَقَالَ: «أَلَيْسَ ذَا الْحِجَّةِ؟» قُلْنَا: بَلَى. قَالَ: «أَيُّ بَلَدٍ هَذَا؟» قُلْنَا: اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ فَسَكَتَ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ سَيُسَمِّيهِ بِغَيْرِ اسْمِهِ قَالَ: «أَلَيْسَ الْبَلْدَةَ؟» قُلْنَا: بَلَى قَالَ «فَأَيُّ يَوْمٍ هَذَا؟» قُلْنَا: اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ فَسَكَتَ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ سَيُسَمِّيهِ بِغَيْرِ اسْمِهِ. قَالَ: «أَلَيْسَ يَوْمَ النَّحْرِ؟» قُلْنَا: بَلَى. قَالَ: «فَإِنَّ دِمَاءَكُمْ وَأَمْوَالَكُمْ وَأَعْرَاضَكُمْ عَلَيْكُمْ حَرَامٌ كَحُرْمَةِ يَوْمِكُمْ هَذَا فِي بَلَدِكُمْ هَذَا فِي شَهْرِكُمْ هَذَا وَسَتَلْقَوْنَ رَبَّكُمْ فَيَسْأَلُكُمْ عَنْ أَعْمَالِكُمْ أَلَا فَلَا تَرْجِعُوا بِعْدِي ضُلَّالًا يَضْرِبُ بَعْضُكُمْ رِقَابَ بَعْضٍ أَلَا هَلْ بَلَّغْتُ؟» قَالُوا: نَعَمْ. قَالَ: «اللَّهُمَّ اشْهَدْ فَلْيُبَلِّغِ الشَّاهِدُ الْغَائِبَ فَرُبَّ مُبَلَّغٍ أَوْعَى مِنْ سَامِعٍ»
(Ibn Abu Bakra otasi Abu Bakra (roziyallohu anhu)dan, (u) Paygʻambar ﷺdan (rivoyat qildiki,) U zot: «Zamon — Alloh osmonlar va yerni yaratgan kunidagi holatiga (qaytib) aylanib (toʻla bir davr) keldi: yil — oʻn ikki oydir; ulardan toʻrttasi — (urush) harom (qilingan) oylardir: uchtasi ketma-ketdir — Zul-qaʼda, Zul-hijja va Muharram; (toʻrtinchisi) Jumodo bilan Shaʼbon orasidagi Rajab Muzar (oyi)dir. Bu — qaysi oy?» dedilar. Biz: «Alloh va Uning Rasuli bilguvchiroqdir», dedik. Bas, U zot — biz Uni (oʻsha oyni) oʻz nomidan boshqa (nom) bilan ataydilar deb oʻylagunimizcha — jim turdilar. Soʻng: «Bu — Zul-hijja emasmi?» dedilar. Biz: «Ha», dedik. U zot: «Bu — qaysi shahar?» dedilar. Biz: «Alloh va Uning Rasuli bilguvchiroqdir», dedik. Bas, U zot — biz Uni (oʻsha shaharni) oʻz nomidan boshqa (nom) bilan ataydilar deb oʻylagunimizcha — jim turdilar. Soʻng: «Bu — (haramli) shahar (Makka) emasmi?» dedilar. Biz: «Ha», dedik. U zot: «Bas, bu — qaysi kun?» dedilar. Biz: «Alloh va Uning Rasuli bilguvchiroqdir», dedik. Bas, U zot — biz Uni (oʻsha kunni) oʻz nomidan boshqa (nom) bilan ataydilar deb oʻylagunimizcha — jim turdilar. Soʻng: «Bu — Nahr (qurbonlik) kuni emasmi?» dedilar. Biz: «Ha», dedik. U zot: «Bas, albatta sizlarning qonlaringiz va mollaringiz — (Muhammad aytdi: men U zot: ‹va obroʻlaringiz› ham dedilar deb oʻylayman) — sizlarga — mana shu kuningizning, mana shu shahringizda, mana shu oyingizdagi hurmati (muqaddasligi) kabi — harom (muqaddas)dir. Sizlar Robbingizga yoʻliqasizlar; bas, U sizlardan amallaringizni soʻraydi. Ogoh boʻlinglar! Mendan keyin — bir-biringizning boʻyinlaringizni uradigan — adashganlar (boʻlib) qaytmanglar! Ogoh boʻlinglar! Hozir boʻlgan (kishi) gʻoyibga (yetib bormaganga) yetkazsin; zero, yetkazilgan baʼzi (kishilar) — eshitgan baʼzi (kishilar)dan koʻra (uni) yaxshiroq saqlovchi (anglovchi) boʻlishi mumkin», dedilar.) Muhammad (ibn Sirin) uni (bu hadisni) zikr qilganida: «Paygʻambar ﷺ rost aytdilar», der edi. Soʻng (U zot): «Ogoh boʻlinglar! Yetkazdimmi? Ogoh boʻlinglar! Yetkazdimmi?» dedilar.(Ибн Абу Бакра отаси Абу Бакра (розияллоҳу анҳу)дан, (у) Пайғамбар ﷺдан (ривоят қилдики,) У зот: «Замон — Аллоҳ осмонлар ва ерни яратган кунидаги ҳолатига (қайтиб) айланиб (тўла бир давр) келди: йил — ўн икки ойдир; улардан тўрттаси — (уруш) ҳаром (қилинган) ойлардир: учтаси кетма-кетдир — Зул-қаъда, Зул-ҳижжа ва Муҳаррам; (тўртинчиси) Жумодо билан Шаъбон орасидаги Ражаб Музар (ойи)дир. Бу — қайси ой?» дедилар. Биз: «Аллоҳ ва Унинг Расули билгувчироқдир», дедик. Бас, У зот — биз Уни (ўша ойни) ўз номидан бошқа (ном) билан атайдилар деб ўйлагунимизча — жим турдилар. Сўнг: «Бу — Зул-ҳижжа эмасми?» дедилар. Биз: «Ҳа», дедик. У зот: «Бу — қайси шаҳар?» дедилар. Биз: «Аллоҳ ва Унинг Расули билгувчироқдир», дедик. Бас, У зот — биз Уни (ўша шаҳарни) ўз номидан бошқа (ном) билан атайдилар деб ўйлагунимизча — жим турдилар. Сўнг: «Бу — (ҳарамли) шаҳар (Макка) эмасми?» дедилар. Биз: «Ҳа», дедик. У зот: «Бас, бу — қайси кун?» дедилар. Биз: «Аллоҳ ва Унинг Расули билгувчироқдир», дедик. Бас, У зот — биз Уни (ўша кунни) ўз номидан бошқа (ном) билан атайдилар деб ўйлагунимизча — жим турдилар. Сўнг: «Бу — Наҳр (қурбонлик) куни эмасми?» дедилар. Биз: «Ҳа», дедик. У зот: «Бас, албатта сизларнинг қонларингиз ва молларингиз — (Муҳаммад айтди: мен У зот: ‹ва обрўларингиз› ҳам дедилар деб ўйлайман) — сизларга — мана шу кунингизнинг, мана шу шаҳрингизда, мана шу ойингиздаги ҳурмати (муқаддаслиги) каби — ҳаром (муқаддас)дир. Сизлар Роббингизга йўлиқасизлар; бас, У сизлардан амалларингизни сўрайди. Огоҳ бўлинглар! Мендан кейин — бир-бирингизнинг бўйинларингизни урадиган — адашганлар (бўлиб) қайтманглар! Огоҳ бўлинглар! Ҳозир бўлган (киши) ғойибга (етиб бормаганга) етказсин; зеро, етказилган баъзи (кишилар) — эшитган баъзи (кишилар)дан кўра (уни) яхшироқ сақловчи (англовчи) бўлиши мумкин», дедилар.) Муҳаммад (ибн Сирин) уни (бу ҳадисни) зикр қилганида: «Пайғамбар ﷺ рост айтдилар», дер эди. Сўнг (У зот): «Огоҳ бўлинглар! Етказдимми? Огоҳ бўлинглар! Етказдимми?» дедилар.
عَنْ أَبِي بَكْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لَا يَدْخُلُ الْمَدِينَةَ رُعْبُ الْمَسِيحِ الدَّجَّالِ لَهَا يَوْمَئِذٍ سَبْعَةُ أَبْوَابٍ عَلَى كُلِّ بَابٍ مَلَكَانِ» . رَوَاهُ البُخَارِيّ
Abu Bakra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ: «Masih Dajjol(ning) dahshati Madinaga kirmaydi; oʻsha paytda Madinada yetti darvoza boʻladi va har bir darvozada ikki farishta (uni) qoʻriqlab turadi», — dedilar.Абу Бакра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ: «Масиҳ Дажжол(нинг) даҳшати Мадинага кирмайди; ўша пайтда Мадинада етти дарвоза бўлади ва ҳар бир дарвозада икки фаришта (уни) қўриқлаб туради», — дедилар.
وَعَنْ أَبِي بَكْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «إِذَا الْتَقَى الْمُسْلِمَانِ حَمَلَ أَحَدُهُمَا عَلَى أَخِيهِ السِّلَاحَ فَهُمَا فِي جُرُفِ جَهَنَّمَ فَإِذَا قَتَلَ أَحَدُهُمَا صَاحِبَهُ دَخَلَاهَا جَمِيعًا» . وَفِي رِوَايَةٍ عَنْهُ: قَالَ: «إِذَا الْتَقَى الْمُسْلِمَانِ بسيفهما فَالْقَاتِلُ وَالْمَقْتُولُ فِي النَّارِ» قُلْتُ: هَذَا الْقَاتِلُ فَمَا بَالُ الْمَقْتُولِ؟ قَالَ: «إِنَّهُ كَانَ حَرِيصًا عَلَى قَتْلِ صَاحِبِهِ»
Abu Bakra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Ikki musulmondan biri (oʻz) birodariga qarshi qurol koʻtarsa, ikkovi jahannam yoqasidadir. Bas, biri oʻz sherigini oʻldirsa, ikkovi birga unga (doʻzaxga) kiradilar», — dedilar.Абу Бакра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Икки мусулмондан бири (ўз) биродарига қарши қурол кўтарса, иккови жаҳаннам ёқасидадир. Бас, бири ўз шеригини ўлдирса, иккови бирга унга (дўзахга) кирадилар», — дедилар.
وَعَنْ أَبِي بَكْرَةَ قَالَ: لَمَّا بَلَغَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ أَهْلَ فَارِسَ قَدْ مَلَّكُوا عَلَيْهِمْ بِنْتَ كِسْرَى قَالَ: «لَنْ يُفْلِحَ قَوْمٌ وَلَّوْا أَمْرَهُمُ امْرَأَةً» . رَوَاهُ البُخَارِيّ
(Abu Bakra (roziyallohu anhu) aytdi:) Alloh meni Rasululloh ﷺdan eshitgan bir soʻz bilan — Jamal kunlarida, men Jamal ahli (qoʻshini)ga qoʻ shilib, ular bilan jang qilishga yaqin qolgan paytimda — manfaatdor qildi. (Abu Bakra) aytdi: Rasululloh ﷺga Fors ahli oʻzlariga Kisroning qizini podsho qilgani (haqida xabar) yetganida, u zot: «Oʻz ishini bir ayolga topshirgan qavm aslo rastgar boʻ lmaydi», dedilar.(Абу Бакра (розияллоҳу анҳу) айтди:) Аллоҳ мени Расулуллоҳ ﷺдан эшитган бир сўз билан — Жамал кунларида, мен Жамал аҳли (қўшини)га қў шилиб, улар билан жанг қилишга яқин қолган пайтимда — манфаатдор қилди. (Абу Бакра) айтди: Расулуллоҳ ﷺга Форс аҳли ўзларига Кисронинг қизини подшо қилгани (ҳақида хабар) етганида, у зот: «Ўз ишини бир аёлга топширган қавм асло растгар бў лмайди», дедилар.
عَنْ أَبِي بَكْرَةَ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «لَا يَقْضِيَنَّ حَكَمٌ بَيْنَ اثْنَيْنِ وَهُوَ غَضْبَانُ»
(Abdurahmon ibn Abu Bakra aytdi:) Abu Bakra oʻz oʻgʻliga — u Sijistonda ekan — shunday (xat) yozdi: «Sen ikki kishi orasida gʻazabli holatda hukm qilma; chunki men Paygʻambar ﷺning shunday deganlarini eshitganman: ‹Hech bir hakam (qozi) ikki kishi orasida — gʻazabli holatda — aslo hukm qilmasin›», (deb).(Абдураҳмон ибн Абу Бакра айтди:) Абу Бакра ўз ўғлига — у Сижистонда экан — шундай (хат) ёзди: «Сен икки киши орасида ғазабли ҳолатда ҳукм қилма; чунки мен Пайғамбар ﷺнинг шундай деганларини эшитганман: ‹Ҳеч бир ҳакам (қози) икки киши орасида — ғазабли ҳолатда — асло ҳукм қилмасин›», (деб).
وَعَنْ أَبِي بَكْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّهَا سَتَكُونُ فِتَنٌ أَلَا ثُمَّ تَكُونُ فِتنٌ أَلا ثمَّ تكونُ فتنةٌ القاعدُ خَيْرٌ مِنَ الْمَاشِي فِيهَا وَالْمَاشِي فِيهَا خَيْرٌ مِنَ السَّاعِي إِلَيْهَا أَلَا فَإِذَا وَقَعَتْ فَمَنْ كَانَ لَهُ إِبل فَلْيَلْحَقْ بِإِبِلِهِ وَمَنْ كَانَ لَهُ غَنَمٌ فَلْيَلْحَقْ بغنمه وَمن كَانَت لَهُ أرضٌ فَلْيَلْحَقْ بِأَرْضِهِ» فَقَالَ رَجُلٌ: يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ مَنْ لَمْ يَكُنْ لَهُ إِبِلٌ وَلَا غَنَمٌ وَلَا أَرْضٌ؟ قَالَ: «يَعْمِدُ إِلَى سَيْفِهِ فَيَدُقُّ عَلَى حَدِّهِ بِحَجَرٍ ثُمَّ لِيَنْجُ إِنِ اسْتَطَاعَ النَّجَاءَ اللَّهُمَّ هَلْ بَلَّغْتُ؟» ثَلَاثًا فَقَالَ: رَجُلٌ: يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ إِنْ أُكْرِهْتُ حَتَّى ينْطَلق بِي إِلَى أحدالصفين فَضَرَبَنِي رَجُلٌ بِسَيْفِهِ أَوْ يَجِيءُ سَهْمٌ فَيَقْتُلُنِي؟ قَالَ: «يَبُوءُ بِإِثْمِهِ وَإِثْمِكَ وَيَكُونُ مِنْ أَصْحَابِ النَّار» رَوَاهُ مُسلم
Abu Bakra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Albatta, fitnalar boʻladi. Ogoh boʻlinglar! Soʻng yana bir fitna boʻladiki, unda oʻtirgan kishi yurganidan koʻra yaxshiroq, yurgan kishi (uning sari) yugurganidan koʻra yaxshiroq boʻladi. Ogoh boʻlinglar! U (fitna) tushganda yoki yuz berganda, kimning tuyasi boʻlsa, oʻz tuyasiga qoʻshilsin; kimning qoʻyi boʻlsa, oʻz qoʻyiga qoʻshilsin; kimning yeri boʻlsa, oʻz yeriga qoʻshilsin», — dedilar. (Abu Bakra) dedi: Shunda bir kishi: «Yo Rasululloh! Tuyasi ham, qoʻyi ham, yeri ham boʻlmagan kishi-chi?» — dedi. (Rasululloh): «U oʻz qilichini olib, uning damini tosh bilan urib (singdirib) qoʻysin, soʻng qutilishga qodir boʻlsa, qutilib qolsin. Ey Alloh! Yetkazdimmi? Ey Alloh! Yetkazdimmi? Ey Alloh! Yetkazdimmi?» — dedilar. (Abu Bakra) dedi: Shunda bir kishi: «Yo Rasululloh! Agar men majburlansam-da, ikki safning biriga yoki ikki guruhning biriga (qoʻshilishga) sudralib olib borilsam, soʻng bir kishi meni qilichi bilan ursa yoki bir oʻq kelib meni oʻldirsa-chi?» — dedi. (Rasululloh): «U (oʻldiruvchi) oʻz gunohi va sening gunohing bilan qaytadi va doʻzax ahlidan boʻladi», — dedilar.Абу Бакра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, фитналар бўлади. Огоҳ бўлинглар! Сўнг яна бир фитна бўладики, унда ўтирган киши юрганидан кўра яхшироқ, юрган киши (унинг сари) югурганидан кўра яхшироқ бўлади. Огоҳ бўлинглар! У (фитна) тушганда ёки юз берганда, кимнинг туяси бўлса, ўз туясига қўшилсин; кимнинг қўйи бўлса, ўз қўйига қўшилсин; кимнинг ери бўлса, ўз ерига қўшилсин», — дедилар. (Абу Бакра) деди: Шунда бир киши: «Ё Расулуллоҳ! Туяси ҳам, қўйи ҳам, ери ҳам бўлмаган киши-чи?» — деди. (Расулуллоҳ): «У ўз қиличини олиб, унинг дамини тош билан уриб (сингдириб) қўйсин, сўнг қутилишга қодир бўлса, қутилиб қолсин. Эй Аллоҳ! Етказдимми? Эй Аллоҳ! Етказдимми? Эй Аллоҳ! Етказдимми?» — дедилар. (Абу Бакра) деди: Шунда бир киши: «Ё Расулуллоҳ! Агар мен мажбурлансам-да, икки сафнинг бирига ёки икки гуруҳнинг бирига (қўшилишга) судралиб олиб борилсам, сўнг бир киши мени қиличи билан урса ёки бир ўқ келиб мени ўлдирса-чи?» — деди. (Расулуллоҳ): «У (ўлдирувчи) ўз гуноҳи ва сенинг гуноҳинг билан қайтади ва дўзах аҳлидан бўлади», — дедилар.
وَعَن أبي بكرَة أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " يَنْزِلُ أُنَاسٌ مِنْ أُمَّتِي بِغَائِطٍ يُسَمُّونَهُ الْبَصْرَةَ عِنْدَ نَهْرٍ يُقَالُ لَهُ: دِجْلَةُ يَكُونُ عَلَيْهِ جِسْرٌ يَكْثُرُ أَهْلُهَا وَيَكُونُ مِنْ أَمْصَارِ الْمُسْلِمِينَ وَإِذَا كَانَ فِي آخِرِ الزَّمَانِ جَاءَ بَنُو قَنْطُورَاءَ عِرَاضُ الْوُجُوهِ صِغَارُ الْأَعْيُنِ حَتَّى يَنْزِلُوا عَلَى شَطِّ النَّهْرِ فَيَتَفَرَّقُ أَهْلُهَا ثَلَاثَ فِرَقٍ فِرْقَةٌ يَأْخُذُونَ فِي أَذْنَابِ الْبَقَرِ وَالْبَرِّيَّةِ وَهَلَكُوا وَفِرْقَةٌ يَأْخُذُونَ لِأَنْفُسِهِمْ وَهَلَكُوا وَفِرْقَةٌ يَجْعَلُونَ ذَرَارِيَّهُمْ خَلْفَ ظُهُورِهِمْ وَيُقَاتِلُونَهُمْ وَهُمُ الشُّهَدَاءُ ". رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Muhammad ibn Yahyo ibn Foris bizga aytib berdi: Abdussamad ibn Abdulvoris bizga aytib berdi: Otam menga aytib berdi: Said ibn Jumhon bizga aytib berdi: Muslim ibn Abu Bakra bizga aytib berdi: Otamning rivoyat qilayotganini eshitdim, Rasululloh ﷺ dedilar: «Ummatimdan baʼzi odamlar pastlik bir joyga tushadilar, uni Basra deb ataydilar, Dajla deb nomlanadigan daryoning yonida boʻladi, uning ustida koʻprik boʻladi, aholisi koʻp boʻladi va u muhojirlar shaharlaridan biri boʻladi». Ibn Yahyo aytdi: Abu Maʼmar: «U musulmonlar shaharlaridan biri boʻladi» dedi va dedi: «Oxir zamon kelganda, yuzlari keng, koʻzlari kichik boʻlgan Qanturoʼ avlodi keladi, hatto daryo boʻyiga tushadilar. Shunda uning aholisi uch firqaga boʻlinadi: bir firqa sigirlar va biyobon hayvonlarining dumlaridan ushlab (qishloqqa qochib) ketadi va halok boʻladi; bir firqa oʻzlari uchun (omon qolishni) afzal koʻradi va kufr keltiradi; bir firqa esa bola-chaqasini orqalariga qoʻyib (himoyalanib), ular bilan jang qiladi — ana shular shahidlardir».Муҳаммад ибн Яҳё ибн Форис бизга айтиб берди: Абдуссамад ибн Абдулворис бизга айтиб берди: Отам менга айтиб берди: Саид ибн Жумҳон бизга айтиб берди: Муслим ибн Абу Бакра бизга айтиб берди: Отамнинг ривоят қилаётганини эшитдим, Расулуллоҳ ﷺ дедилар: «Умматимдан баъзи одамлар пастлик бир жойга тушадилар, уни Басра деб атайдилар, Дажла деб номланадиган дарёнинг ёнида бўлади, унинг устида кўприк бўлади, аҳолиси кўп бўлади ва у муҳожирлар шаҳарларидан бири бўлади». Ибн Яҳё айтди: Абу Маъмар: «У мусулмонлар шаҳарларидан бири бўлади» деди ва деди: «Охир замон келганда, юзлари кенг, кўзлари кичик бўлган Қантурў авлоди келади, ҳатто дарё бўйига тушадилар. Шунда унинг аҳолиси уч фирқага бўлинади: бир фирқа сигирлар ва биёбон ҳайвонларининг думларидан ушлаб (қишлоққа қочиб) кетади ва ҳалок бўлади; бир фирқа ўзлари учун (омон қолишни) афзал кўради ва куфр келтиради; бир фирқа эса бола-чақасини орқаларига қўйиб (ҳимояланиб), улар билан жанг қилади — ана шулар шаҳидлардир».
وَعَنْ أَبِي بَكْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لَا يَدْخُلُ الْمَدِينَةَ رُعْبُ الْمَسِيحِ الدَّجَّالِ لَهَا يَوْمَئِذٍ سَبْعَةُ أَبْوَابٍ عَلَى كُلِّ بَابٍ مَلَكَانِ» رَوَاهُ البُخَارِيّ
Abu Bakra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ: «Masih Dajjol(ning) dahshati Madinaga kirmaydi; oʻsha paytda Madinada yetti darvoza boʻladi va har bir darvozada ikki farishta (uni) qoʻriqlab turadi», — dedilar.Абу Бакра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ: «Масиҳ Дажжол(нинг) даҳшати Мадинага кирмайди; ўша пайтда Мадинада етти дарвоза бўлади ва ҳар бир дарвозада икки фаришта (уни) қўриқлаб туради», — дедилар.
وَعَنْ أَبِي بَكْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم: «يمْكث أَبُو الدَّجَّالِ ثَلَاثِينَ عَامًا لَا يُولَدُ لَهُمَا وَلَدٌ ثُمَّ يُولَدُ لَهُمَا غُلَامٌ أَعْوَرُ أَضْرَسُ وَأَقَلُّهُ مَنْفَعَةً تَنَامُ عَيْنَاهُ وَلَا يَنَامُ قَلْبُهُ» . ثُمَّ نَعَتَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبَوَيْهِ فَقَالَ: «أَبُوهُ طُوَالٌ ضَرْبُ اللَّحْمِ كَأَنَّ أَنْفَهُ مِنْقَارٌ وَأُمُّهُ امْرَأَةٌ فِرْضَاخِيَّةٌ طَوِيلَةُ الْيَدَيْنِ» . فَقَالَ أَبُو بَكْرَةَ: فَسَمِعْنَا بِمَوْلُودٍ فِي الْيَهُود. فَذَهَبْتُ أَنَا وَالزُّبَيْرُ بْنُ الْعَوَّامِ حَتَّى دَخَلْنَا عَلَى أَبَوَيْهِ فَإِذَا نَعْتُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيهِمَا فَقُلْنَا هَلْ لَكُمَا وَلَدٌ؟ فَقَالَا: مَكَثْنَا ثَلَاثِينَ عَامًا لَا يُولَدُ لَنَا وَلَدٌ ثُمَّ وُلِدَ لَنَا غُلَامٌ أَعْوَرُ أَضْرَسُ وَأَقَلُّهُ مَنْفَعَةً تَنَامُ عَيْنَاهُ وَلَا يَنَامُ قَلْبُهُ قَالَ فَخَرَجْنَا مِنْ عِنْدِهِمَا فَإِذَا هُوَ مجندل فِي الشَّمْسِ فِي قَطِيفَةٍ وَلَهُ هَمْهَمَةٌ فَكَشَفَ عَن رَأسه فَقَالَ: مَا قلتما: وَهَلْ سَمِعْتَ مَا قُلْنَا؟ قَالَ: نَعَمْ تَنَامُ عَيْنَايَ وَلَا ينَام قلبِي
رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ
Abu Bakra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Dajjolning otasi va onasi oʻttiz yil farzand koʻrmay turadilar, soʻng ularga bir koʻzi koʻr oʻgʻil bola tugʻiladi — u zararliroq va manfaati ozroq narsadir. Uning koʻzlari uxlaydi, lekin qalbi uxlamaydi», dedilar. Soʻng Rasululloh ﷺ bizga uning ota-onasini taʼriflab: «Otasi novcha, jussasi nozik (oriqroq), goʻyo burni tumshuqday boʻlgan kishidir; onasi esa baquvvat, qoʻllari (koʻkraklari) uzun ayoldir», dedilar. Abu Bakra aytdi: Biz Madinada yahudiylar orasida bir bola tugʻilgani haqida eshitdik. Shunda men va Zubayr ibn Avvom bordik, hattoki uning ota-onasi huzuriga kirdik. Qarasak, Rasululloh ﷺ taʼriflagan sifatlar ularda bor edi. Biz: «Sizlarning farzandingiz bormi?» dedik. Ular: «Biz oʻttiz yil farzand koʻrmadik, soʻng bizga bir koʻzi koʻr oʻgʻil tugʻildi — u zararliroq va manfaati ozroq narsadir, koʻzlari uxlaydi, lekin qalbi uxlamaydi», dedilar. (Abu Bakra) aytdi: Biz ularning huzuridan chiqdik, qarasak, u quyoshda choponiga oʻralib yotgan, biror narsani gʻoʻldirab turardi. U boshini ochib: «Nima dedingiz?» dedi. Biz: «Nima deganimizni eshitdingmi?» dedik. U: «Ha, koʻzlarim uxlaydi, lekin qalbim uxlamaydi», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir, biz uni faqat Hammod ibn Salama hadisi orqaligina bilamiz.Абу Бакра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Дажжолнинг отаси ва онаси ўттиз йил фарзанд кўрмай турадилар, сўнг уларга бир кўзи кўр ўғил бола туғилади — у зарарлироқ ва манфаати озроқ нарсадир. Унинг кўзлари ухлайди, лекин қалби ухламайди», дедилар. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ бизга унинг ота-онасини таърифлаб: «Отаси новча, жуссаси нозик (ориқроқ), гўё бурни тумшуқдай бўлган кишидир; онаси эса бақувват, қўллари (кўкраклари) узун аёлдир», дедилар. Абу Бакра айтди: Биз Мадинада яҳудийлар орасида бир бола туғилгани ҳақида эшитдик. Шунда мен ва Зубайр ибн Аввом бордик, ҳаттоки унинг ота-онаси ҳузурига кирдик. Қарасак, Расулуллоҳ ﷺ таърифлаган сифатлар уларда бор эди. Биз: «Сизларнинг фарзандингиз борми?» дедик. Улар: «Биз ўттиз йил фарзанд кўрмадик, сўнг бизга бир кўзи кўр ўғил туғилди — у зарарлироқ ва манфаати озроқ нарсадир, кўзлари ухлайди, лекин қалби ухламайди», дедилар. (Абу Бакра) айтди: Биз уларнинг ҳузуридан чиқдик, қарасак, у қуёшда чопонига ўралиб ётган, бирор нарсани ғўлдираб турарди. У бошини очиб: «Нима дедингиз?» деди. Биз: «Нима деганимизни эшитдингми?» дедик. У: «Ҳа, кўзларим ухлайди, лекин қалбим ухламайди», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир, биз уни фақат Ҳаммод ибн Салама ҳадиси орқалигина биламиз.
وَعَن أبي بكرَة قَالَ: خَرَجْتُ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِصَلَاةِ الصُّبْحِ فَكَانَ لَا يَمُرُّ بِرَجُلٍ إِلَّا نَادَاهُ بِالصَّلَاةِ أَوْ حَرَّكَهُ بِرِجْلِهِ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Abu Bakra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Paygʻambar ﷺ bilan bomdod namozi uchun chiqdim. U zot uxlab yotgan biron kishining yonidan oʻtsalar, albatta uni namozga chaqirar yoki oyoqlari bilan qimirlatib qoʻyar edilar.Абу Бакра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Пайғамбар ﷺ билан бомдод намози учун чиқдим. У зот ухлаб ётган бирон кишининг ёнидан ўтсалар, албатта уни намозга чақирар ёки оёқлари билан қимирлатиб қўяр эдилар.
وَعَنْ أَبِي بَكْرَةَ أَنَّهُ انْتَهَى إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ رَاكِعٌ فَرَكَعَ قَبْلَ أَنْ يَصِلَ إِلَى الصَّفِّ ثُمَّ مَشَى إِلَى الصَّفِّ. فَذَكَرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: «زَادَكَ اللَّهُ حِرْصًا وَلَا تعد» . رَوَاهُ البُخَارِيّ
Abu Bakra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Paygʻambar ﷺ ga masjidda — u zot namozda rukuʼ qilayotgan paytda — yetdim va men ham safga qoʻshilishdan oldin rukuʼ qildim. (Buni) Paygʻambar ﷺ ga aytdim; u zot menga: «Alloh xayrga (boʻlgan) muhabbatingni ziyoda qilsin. Lekin buni (bunday rukuʼni) yana takrorlama», — dedilar.Абу Бакра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Пайғамбар ﷺ га масжидда — у зот намозда рукуъ қилаётган пайтда — етдим ва мен ҳам сафга қўшилишдан олдин рукуъ қилдим. (Буни) Пайғамбар ﷺ га айтдим; у зот менга: «Аллоҳ хайрга (бўлган) муҳаббатингни зиёда қилсин. Лекин буни (бундай рукуъни) яна такрорлама», — дедилар.
وَعَنْ أَبِي بَكْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " شَهْرَا عِيدٍ لَا يَنْقُصَانِ: رَمَضَانُ وَذُو الْحِجَّةِ "
Abu Bakra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Ikki hayit oyi — Ramazon va Zulhijja kamaymaydi», dedilar. Buxoriy va Muslim rivoyat qilgan.Абу Бакра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Икки ҳайит ойи — Рамазон ва Зулҳижжа камаймайди», дедилар. Бухорий ва Муслим ривоят қилган.
وَعَنْ أَبِي بَكْرَةَ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «الْتَمِسُوهَا يَعْنَى لَيْلَة الْقدر فِي تسع بَقينَ أَو فِي سبع بَقينَ أَو فِي خمس بَقينَ أَوْ ثَلَاثٍ أَوْ آخِرِ لَيْلَةٍ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ
Abu Bakra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Ikki musulmon qilichlari bilan bir-biriga roʻpara kelib, biri ikkinchisini oʻldirsa, oʻldiruvchi ham, oʻldirilgan ham doʻzaxda boʻladi», deganlarini eshitdim. Ular: «Ey Allohning Rasuli, bu oʻldiruvchi (shunday boʻldi), ammo oʻldirilganning holi nechuk?» dedilar. U zot: «Chunki u oʻz sherigini oʻldirishni istagan edi», dedilar.Абу Бакра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Икки мусулмон қиличлари билан бир-бирига рўпара келиб, бири иккинчисини ўлдирса, ўлдирувчи ҳам, ўлдирилган ҳам дўзахда бўлади», деганларини эшитдим. Улар: «Эй Аллоҳнинг Расули, бу ўлдирувчи (шундай бўлди), аммо ўлдирилганнинг ҳоли нечук?» дедилар. У зот: «Чунки у ўз шеригини ўлдиришни истаган эди», дедилар.
وَعَنْ أَبِي بَكْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «دَعَوَاتُ الْمَكْرُوبِ اللَّهُمَّ رَحْمَتَكَ أَرْجُو فَلَا تَكِلْنِي إِلَى نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ وَأَصْلِحْ لِي شَأْنِي كُلَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Al-Abbos ibn Abdulaziym va Muhammad ibn al-Musanno bizga aytib berib, dedilar: Bizga Abdulmalik ibn Amr aytib berib, u Abduljaliyl ibn Atiyyadan, u Jaʼfar ibn Maymundan rivoyat qildi. U dedi: Menga Abdurahmon ibn Abu Bakra aytib berdiki, u otasiga: «Ey otajon, men sizning har tonggi paytda: ‹Allohumma ofini fi badani. Allohumma ofini fi samʼi. Allohumma ofini fi basari. Lo iloha illo anta (Ey Alloh! Badanimni sogʻ-salomat qil. Ey Alloh! Qulogʻimni sogʻ-salomat qil. Ey Alloh! Koʻzimni sogʻ-salomat qil. Sendan oʻzga iloh yoʻq)›, deb duo qilayotganingizni eshitaman. Buni tongda uch marta va kechqurun uch marta takrorlaysiz», dedi. Shunda u (otasi): «Men Rasululloh ﷺ shu (kalimalar) bilan duo qilganlarini eshitganman. Shuning uchun men u zotning sunnatlariga ergashishni yaxshi koʻraman», dedi. Abbos oʻz rivoyatida aytdi: «Yana sen: ‹Allohumma inni aʼuzu bika minal-kufri val-faqri. Allohumma inni aʼuzu bika min azabil-qabri. Lo iloha illo anta (Ey Alloh! Men Sendan kufr va faqirlikdan panoh tilayman. Ey Alloh! Men Sendan qabr azobidan panoh tilayman. Sendan oʻzga iloh yoʻq)›, deysan. Buni tongda uch marta va kechqurun uch marta takrorlaysan, ular bilan duo qilasan». (Otasi:) «Shuning uchun men u zotning sunnatlariga ergashishni yaxshi koʻraman», dedi. (Ravoiy) dedi: Rasululloh ﷺ: «Gʻam-anduhga botgan kishining duolari: ‹Allohumma rohmataka arju, fa-lo takilni ilo nafsi torfata aynin, va aslih li shaʼni kullahu, lo iloha illo anta (Ey Alloh! Men Sening rahmatingdan umidvorman, meni bir koʻz yumib ochguncha ham oʻzimga tashlab qoʻyma, mening barcha ishlarimni oʻnglab qoʻy, Sendan oʻzga iloh yoʻq)› dir», dedilar. Ulardan baʼzilari sherigidan ortiq (qoʻshib) rivoyat qiladi.Ал-Аббос ибн Абдулазийм ва Муҳаммад ибн ал-Мусанно бизга айтиб бериб, дедилар: Бизга Абдулмалик ибн Амр айтиб бериб, у Абдулжалийл ибн Атийядан, у Жаъфар ибн Маймундан ривоят қилди. У деди: Менга Абдураҳмон ибн Абу Бакра айтиб бердики, у отасига: «Эй отажон, мен сизнинг ҳар тонгги пайтда: ‹Аллоҳумма офини фи бадани. Аллоҳумма офини фи самъи. Аллоҳумма офини фи басари. Ло илоҳа илло анта (Эй Аллоҳ! Баданимни соғ-саломат қил. Эй Аллоҳ! Қулоғимни соғ-саломат қил. Эй Аллоҳ! Кўзимни соғ-саломат қил. Сендан ўзга илоҳ йўқ)›, деб дуо қилаётганингизни эшитаман. Буни тонгда уч марта ва кечқурун уч марта такрорлайсиз», деди. Шунда у (отаси): «Мен Расулуллоҳ ﷺ шу (калималар) билан дуо қилганларини эшитганман. Шунинг учун мен у зотнинг суннатларига эргашишни яхши кўраман», деди. Аббос ўз ривоятида айтди: «Яна сен: ‹Аллоҳумма инни аъузу бика минал-куфри вал-фақри. Аллоҳумма инни аъузу бика мин азабил-қабри. Ло илоҳа илло анта (Эй Аллоҳ! Мен Сендан куфр ва фақирликдан паноҳ тилайман. Эй Аллоҳ! Мен Сендан қабр азобидан паноҳ тилайман. Сендан ўзга илоҳ йўқ)›, дейсан. Буни тонгда уч марта ва кечқурун уч марта такрорлайсан, улар билан дуо қиласан». (Отаси:) «Шунинг учун мен у зотнинг суннатларига эргашишни яхши кўраман», деди. (Равоий) деди: Расулуллоҳ ﷺ: «Ғам-андуҳга ботган кишининг дуолари: ‹Аллоҳумма роҳматака аржу, фа-ло такилни ило нафси торфата айнин, ва аслиҳ ли шаъни куллаҳу, ло илоҳа илло анта (Эй Аллоҳ! Мен Сенинг раҳматингдан умидворман, мени бир кўз юмиб очгунча ҳам ўзимга ташлаб қўйма, менинг барча ишларимни ўнглаб қўй, Сендан ўзга илоҳ йўқ)› дир», дедилар. Улардан баъзилари шеригидан ортиқ (қўшиб) ривоят қилади.