وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «بَيْنَا أَنَا نَائِمٌ بِخَزَائِنِ الْأَرْضِ فَوُضِعَ فِي كَفَّيَّ سِوَارَانِ مِنْ ذَهَبٍ فَكَبُرَا عَلَيَّ فَأُوحِيَ إِلَيَّ أَنِ انْفُخْهُمَا فَنَفَخْتُهُمَا فَذَهَبَا فَأَوَّلْتُهُمَا الْكَذَّابَيْنِ اللَّذَيْنِ أَنَا بَيْنَهُمَا صَاحِبَ صَنْعَاءَ وَصَاحِبَ الْيَمَامَةِ» . مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ. وَفِي رِوَايَةٍ: «يُقَالُ لِأَحَدِهِمَا مُسَيْلِمَةُ صَاحِبُ الْيَمَامَةِ وَالْعَنْسِيُّ صَاحِبُ صَنْعَاءَ» لَمْ أَجِدْ هَذِهِ الرِّوَايَةَ فِي (الصَّحِيحَيْنِ)
وَذكرهَا صَاحب الْجَامِع عَن التِّرْمِذِيّ
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) rivoyat qildi)ki, Rasululloh ﷺ: «Men uxlab yotgan paytimda, menga yer xazinalari keltirildi; kaftimga oltindan ikki bilakuzuk qoʻ yildi, ular menga ogʻir (yoqimsiz) tuyuldi. Shunda menga — ularni puflab (uchirib yubor) — deb vahiy qilindi; men ularni pufladim, ular ketdi (uchdi). Men ularni — orasida men (turgan) ikki kazzob (yolgʻonchi): Sanʼo sohibi (al-Ansiy) va Yamoma sohibi (Musaylima) — deb taʼbirladim», dedilar.(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) ривоят қилди)ки, Расулуллоҳ ﷺ: «Мен ухлаб ётган пайтимда, менга ер хазиналари келтирилди; кафтимга олтиндан икки билакузук қў йилди, улар менга оғир (ёқимсиз) туюлди. Шунда менга — уларни пуфлаб (учириб юбор) — деб ваҳий қилинди; мен уларни пуфладим, улар кетди (учди). Мен уларни — орасида мен (турган) икки каззоб (ёлғончи): Санъо соҳиби (ал-Ансий) ва Ямома соҳиби (Мусайлима) — деб таъбирладим», дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عَلَيْهِ وَسلم: «بَادرُوا بِالْأَعْمَالِ فِتناً كَقِطَعِ اللَّيْلِ الْمُظْلِمِ يُصْبِحُ الرَّجُلُ مُؤْمِنًا وَيُمْسِي كَافِرًا وَيُمْسِي مُؤْمِنًا وَيُصْبِحُ كَافِرًا يَبِيعُ دِينَهُ بِعرْض من الدُّنْيَا» . رَوَاهُ مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Qorongʻu tunning boʻlaklaridek (kelguvchi) fitnalardan (avval) amallar qilishga shoshilinglar. Kishi ertalab moʻmin boʻlib, kechqurun kofir boʻlib qoladi; kechqurun moʻmin boʻlib, ertalab kofir boʻlib qoladi. Ulardan biri dinini dunyoning arzimas mato (nafs)iga sotadi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Қоронғу туннинг бўлакларидек (келгувчи) фитналардан (аввал) амаллар қилишга шошилинглар. Киши эрталаб мўмин бўлиб, кечқурун кофир бўлиб қолади; кечқурун мўмин бўлиб, эрталаб кофир бўлиб қолади. Улардан бири динини дунёнинг арзимас мато (нафс)ига сотади», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
وَعَنْ
أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «هَلَكَةُ أُمَّتِي عَلَى يَدَي غِلْمةٍ مِنْ قُرْيشٍ» . رَوَاهُ البُخَارِيّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Ummatimning halokati Qurayshdan boʻlgan bir necha yigitchalarning qoʻli bilan boʻladi», dedilar. Buxoriy rivoyat qilgan.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Умматимнинг ҳалокати Қурайшдан бўлган бир неча йигитчаларнинг қўли билан бўлади», дедилар. Бухорий ривоят қилган.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «سَتَكُونُ فِتْنَةٌ صَمَّاءُ بكماء عمياءُ مَنْ أَشْرَفَ لَهَا اسْتَشْرَفَتْ لَهُ وَإِشْرَافُ اللِّسَانِ فِيهَا كوقوع السَّيْف» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Kar, soqov va koʻr (qiladigan) bir fitna boʻladi. Kim unga qarab intilsa, u ham unga (qarab) intiladi. Unda tilni (yomonlikka) choʻzish qilich urgan kabidir», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Кар, соқов ва кўр (қиладиган) бир фитна бўлади. Ким унга қараб интилса, у ҳам унга (қараб) интилади. Унда тилни (ёмонликка) чўзиш қилич урган кабидир», дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «وَيْلٌ لِلْعَرَبِ مِنْ شَرٍّ قَدِ اقْتَرَبَ أَفْلَحَ مَنْ كَفَّ يَدَهُ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan, Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadi: U zot: «Yaqinlashib kelgan yomonlikdan arablar holiga voy! Kim qoʻlini (yomonlikdan) tiyib olsa, najot topibdi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан, Набий ﷺдан ривоят қилинади: У зот: «Яқинлашиб келган ёмонликдан араблар ҳолига вой! Ким қўлини (ёмонликдан) тийиб олса, нажот топибди», дедилар.
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم قا ل: " لَا تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى تَقْتَتِلَ فِئَتَانِ عَظِيمَتَانِ تَكُونُ بَيْنَهُمَا مَقْتَلَةٌ عَظِيمَةٌ دَعَوَاهُمَا وَاحِدَةٌ وَحَتَّى يبْعَث دجالون كذابون قريب مِنْ ثَلَاثِينَ كُلُّهُمْ يَزْعُمُ أَنَّهُ رَسُولُ اللَّهِ وَحَتَّى يُقْبَضَ الْعِلْمُ وَتَكْثُرَ الزَّلَازِلُ وَيَتَقَارَبَ الزَّمَانُ وَيظْهر الْفِتَنُ وَيَكْثُرَ الْهَرْجُ وَهُوَ الْقَتْلُ وَحَتَّى يَكْثُرَ فِيكُمُ الْمَالُ فَيَفِيضَ حَتَّى يُهِمَّ رَبَّ الْمَالِ مَنْ يَقْبَلُ صَدَقَتَهُ وَحَتَّى يَعْرِضَهُ فَيَقُولُ الَّذِي يعرضه عَلَيْهِ: لَا أَرَبَ لِي بِهِ وَحَتَّى يَتَطَاوَلَ النَّاسُ فِي الْبُنْيَانِ وَحَتَّى يَمُرَّ الرَّجُلُ بِقَبْرِ الرَّجُلِ فَيَقُولُ: يَا لَيْتَنِي مَكَانَهُ وَحَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنْ مَغْرِبِهَا فَإِذَا طَلَعَتْ وَرَآهَا النَّاسُ آمَنُوا أَجْمَعُونَ فَذَلِكَ حِينَ (لَا يَنْفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمَانِهَا خَيْرًا)
وَلَتَقُومَنَّ السَّاعَةُ وَقَدْ نَشَرَ الرَّجُلَانِ ثَوْبَهُمَا بَيْنَهُمَا فَلَا يَتَبَايَعَانِهِ وَلَا يَطْوِيَانِهِ وَلَتَقُومَنَّ السَّاعَةُ وَقَدِ انْصَرَفَ الرَّجُلُ بِلَبَنِ لِقْحَتِهِ فَلَا يَطْعَمُهُ وَلَتَقُومَنَّ السَّاعَةُ وَهُوَ يُلِيطُ حَوْضَهُ فَلَا يَسْقِي فِيهِ وَلَتَقُومَنَّ السَّاعَةُ وَقَدْ رَفَعَ أُكْلَتَهُ إِلَى فِيهِ فَلَا يطْعمهَا ". مُتَّفق عَلَيْهِ
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki,) Rasululloh ﷺ: «Soat (Qiyomat) qoim boʻlmaydi — toki ikkita ulkan guruh (toʻda) bir-biri bilan jang qilmaguncha; ikkovi orasida katta qirgʻin boʻladi, (holbuki) ularning daʼvati (shiori) bir (xil)dir. Va toki — har biri oʻzini Allohning Rasuli deb daʼvo qiladigan — oʻttizga yaqin yolgʻonchi dajjollar chiqmaguncha; va toki ilm (olib) qoʻyilmaguncha, zilzilalar koʻpaymaguncha, zamon (bir-biriga) yaqinlashmaguncha, fitnalar zohir boʻlmaguncha, harj — yaʼni qatl (oʻldirish) — koʻpaymaguncha; va toki sizlarda mol koʻpayib, toshib ketmaguncha — hatto mol egasi oʻz sadaqasini kim qabul qilishidan tashvishlanmaguncha, hatto uni (birovga) taklif qilganda, taklif qilingan kishi: ‹Mening unga hojatim yoʻq›, demaguncha. Va toki odamlar bino (qurilish)da bir-biridan (baland) oʻzishmaguncha; va toki kishi (boshqa) kishining qabri yonidan oʻtib: ‹Eh, koshki men uning oʻrnida boʻlsam!› demaguncha. Va toki quyosh oʻz botadigan (tomoni)dan — magʻribdan — chiqmaguncha. Bas, u (quyosh) chiqib, odamlar uni koʻrganlarida, hammasi iymon keltiradi — ammo bu — oldin iymon keltirmagan yoki iymonida (hech) yaxshilik qilmagan jonga, uning iymoni foyda bermaydigan paytdir. Va, albatta, Soat qoim boʻladi — (shu holdaki,) ikki kishi (savdo uchun) oʻrtalarida bir kiyimni yoygan boʻladi-yu, uni na sotib (ola)dilar, na yigʻib (qoʻya)dilar. Va, albatta, Soat qoim boʻladi — kishi oʻz tuyasining suti (sogʻib) qaytgan boʻladi-yu, uni taʼmlay (icha) olmaydi. Va, albatta, Soat qoim boʻladi — u oʻz hovuzini suvayotgan (loy bilan suvab tuzatayotgan) boʻladi-yu, unda (mol)ni sugʻormaydi. Va, albatta, Soat qoim boʻladi — kishi oʻz luqmasini ogʻziga koʻtargan boʻladi-yu, uni yeb olmaydi», dedilar.(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) ривоят қилдики,) Расулуллоҳ ﷺ: «Соат (Қиёмат) қоим бўлмайди — токи иккита улкан гуруҳ (тўда) бир-бири билан жанг қилмагунча; иккови орасида катта қирғин бўлади, (ҳолбуки) уларнинг даъвати (шиори) бир (хил)дир. Ва токи — ҳар бири ўзини Аллоҳнинг Расули деб даъво қиладиган — ўттизга яқин ёлғончи дажжоллар чиқмагунча; ва токи илм (олиб) қўйилмагунча, зилзилалар кўпаймагунча, замон (бир-бирига) яқинлашмагунча, фитналар зоҳир бўлмагунча, ҳарж — яъни қатл (ўлдириш) — кўпаймагунча; ва токи сизларда мол кўпайиб, тошиб кетмагунча — ҳатто мол эгаси ўз садақасини ким қабул қилишидан ташвишланмагунча, ҳатто уни (бировга) таклиф қилганда, таклиф қилинган киши: ‹Менинг унга ҳожатим йўқ›, демагунча. Ва токи одамлар бино (қурилиш)да бир-биридан (баланд) ўзишмагунча; ва токи киши (бошқа) кишининг қабри ёнидан ўтиб: ‹Эҳ, кошки мен унинг ўрнида бўлсам!› демагунча. Ва токи қуёш ўз ботадиган (томони)дан — мағрибдан — чиқмагунча. Бас, у (қуёш) чиқиб, одамлар уни кўрганларида, ҳаммаси иймон келтиради — аммо бу — олдин иймон келтирмаган ёки иймонида (ҳеч) яхшилик қилмаган жонга, унинг иймони фойда бермайдиган пайтдир. Ва, албатта, Соат қоим бўлади — (шу ҳолдаки,) икки киши (савдо учун) ўрталарида бир кийимни ёйган бўлади-ю, уни на сотиб (ола)дилар, на йиғиб (қўя)дилар. Ва, албатта, Соат қоим бўлади — киши ўз туясининг сути (соғиб) қайтган бўлади-ю, уни таъмлай (ича) олмайди. Ва, албатта, Соат қоим бўлади — у ўз ҳовузини суваётган (лой билан суваб тузатаётган) бўлади-ю, унда (мол)ни суғормайди. Ва, албатта, Соат қоим бўлади — киши ўз луқмасини оғзига кўтарган бўлади-ю, уни еб олмайди», дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «هَلَكَ كِسْرَى فَلَا يَكُونُ كِسْرَى بَعْدَهُ وَقَيْصَرُ لِيَهْلِكَنَّ ثُمَّ لَا يَكُونُ قَيْصَرُ بَعْدَهُ وَلَتُقْسَمَنَّ كُنُوزُهُمَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ» وَسَمَّى «الْحَرْبُ خُدْعَةٌ» . مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kisro halok boʻladi, undan keyin boshqa Kisro boʻlmaydi. Qaysar ham, albatta, halok boʻladi, soʻngra undan keyin boshqa Qaysar boʻlmaydi. Ularning xazinalari, albatta, Alloh yoʻlida taqsimlanadi», dedilar. Yana u zot urushni «hiyla, aldov» deb atadilar. Muttafaqun alayh.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Кисро ҳалок бўлади, ундан кейин бошқа Кисро бўлмайди. Қайсар ҳам, албатта, ҳалок бўлади, сўнгра ундан кейин бошқа Қайсар бўлмайди. Уларнинг хазиналари, албатта, Аллоҳ йўлида тақсимланади», дедилар. Яна у зот урушни «ҳийла, алдов» деб атадилар. Муттафақун алайҳ.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " لَا تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى يَنْزِلَ الرُّومُ بِالْأَعْمَاقِ أَوْ بِدَابِقَ فَيَخْرُجُ إِلَيْهِمْ جَيْشٌ مِنَ الْمَدِينَةِ مِنْ خِيَارِ أَهْلِ الْأَرْضِ يَوْمَئِذٍ فَإِذَا تَصَافُّوا قَالَتِ الرُّومُ: خَلُّوا بَيْنَنَا وَبَيْنَ الَّذِينَ سَبَوْا مِنَّا نُقَاتِلْهُمْ فَيَقُولُ الْمُسْلِمُونَ: لَا وَاللَّهِ لَا نُخَلِّي بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ إِخْوَانِنَا فَيُقَاتِلُونَهُمْ فَيَنْهَزِمُ ثُلُثٌ لَا يَتُوبُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ أَبَدًا وَيُقْتَلُ ثُلُثُهُمْ أَفْضَلُ الشُّهَدَاءِ عِنْدَ اللَّهِ وَيَفْتَتِحُ الثُّلُثُ لَا يُفْتَنُونَ أَبَدًا فَيَفْتَتِحُونَ قسطنطينية فَبينا هُمْ يَقْتَسِمُونَ الْغَنَائِمَ قَدْ عَلَّقُوا سُيُوفَهُمْ بِالزَّيْتُونِ إِذْ صَاحَ فِيهِمُ الشَّيْطَانُ: إِنَّ الْمَسِيحَ قَدْ خَلَفَكُمْ فِي أَهْلِيكُمْ فَيَخْرُجُونَ وَذَلِكَ بَاطِلٌ فَإِذَا جاؤوا الشامَ خرجَ فَبينا هُمْ يُعِدُّونَ لِلْقِتَالِ يُسَوُّونَ الصُّفُوفَ إِذْ أُقِيمَتِ الصَّلَاة فَينزل عِيسَى بن مَرْيَمَ فَأَمَّهُمْ فَإِذَا رَآهُ عَدُوُّ اللَّهِ ذَابَ كَمَا يَذُوبُ الْمِلْحُ فِي الْمَاءِ فَلَوْ تَرَكَهُ لَانْذَابَ حَتَّى يَهْلِكَ وَلَكِنْ يَقْتُلُهُ اللَّهُ بِيَدِهِ فيريهم دَمه فِي حربته ". رَوَاهُ مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Rumliklar Aʼmoqqa yoki Dobiqqa tushmaguncha qiyomat qoyim boʻlmaydi. Soʻng ularga Madinadan oʻsha kunda yer yuzi ahlining eng yaxshilaridan boʻlgan bir lashkar (qarshi) chiqadi. Ular saf tortib turganlarida, rumliklar: ‹Bizdan asir olganlar bilan oʻzimizning oramizdan chiqib bering, biz ular bilan jang qilaylik›, deyishadi. Shunda musulmonlar: ‹Yoʻq, Alloh nomiga ont ichamizki, sizlar bilan birodarlarimiz oramizdan chiqmaymiz›, deyishadi. Soʻng ular jang qilishadi va (musulmonlarning) uchdan biri qochadi — Alloh ularning tavbasini hech qachon qabul qilmaydi; uchdan biri oʻldiriladi — ular Alloh huzurida shahidlarning eng afzallari; uchdan biri esa gʻolib boʻladi — ular hech qachon fitnaga uchramaydilar va Konstantinopolni fath qiladilar. Ular gʻanimatlarni boʻlishayotib, qilichlarini zaytun (daraxti)ga osib qoʻyganlarida, shayton ularning orasida: ‹Masih (Dajjol) sizning ortingizdan ahllaringiz (oilangiz) ichida qolib ketdi›, deb hayqiradi. Shunda ular chiqib ketishadi, holbuki bu bekor (yolgʻon) edi. Ular Shomga kelganlarida (Dajjol) chiqadi. Ular jangga tayyorlanib, saflarni tekislayotganlarida namozga iqomat aytiladi. Shunda Iyso ibn Maryam tushib, ularga imom boʻladi. Allohning dushmani (Dajjol) uni koʻrgach, tuz suvda eriganidek erib ketadi. Agar uni (oʻz holicha) qoldirsa ham, halok boʻlguncha erib bitar edi. Lekin Alloh uni oʻz (Iyso) qoʻli bilan oʻldiradi va ularga uning qonini oʻz nayzasida koʻrsatadi», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Румликлар Аъмоққа ёки Добиққа тушмагунча қиёмат қойим бўлмайди. Сўнг уларга Мадинадан ўша кунда ер юзи аҳлининг энг яхшиларидан бўлган бир лашкар (қарши) чиқади. Улар саф тортиб турганларида, румликлар: ‹Биздан асир олганлар билан ўзимизнинг орамиздан чиқиб беринг, биз улар билан жанг қилайлик›, дейишади. Шунда мусулмонлар: ‹Йўқ, Аллоҳ номига онт ичамизки, сизлар билан биродарларимиз орамиздан чиқмаймиз›, дейишади. Сўнг улар жанг қилишади ва (мусулмонларнинг) учдан бири қочади — Аллоҳ уларнинг тавбасини ҳеч қачон қабул қилмайди; учдан бири ўлдирилади — улар Аллоҳ ҳузурида шаҳидларнинг энг афзаллари; учдан бири эса ғолиб бўлади — улар ҳеч қачон фитнага учрамайдилар ва Константинополни фатҳ қиладилар. Улар ғаниматларни бўлишаётиб, қиличларини зайтун (дарахти)га осиб қўйганларида, шайтон уларнинг орасида: ‹Масиҳ (Дажжол) сизнинг ортингиздан аҳлларингиз (оилангиз) ичида қолиб кетди›, деб ҳайқиради. Шунда улар чиқиб кетишади, ҳолбуки бу бекор (ёлғон) эди. Улар Шомга келганларида (Дажжол) чиқади. Улар жангга тайёрланиб, сафларни текислаётганларида намозга иқомат айтилади. Шунда Ийсо ибн Марям тушиб, уларга имом бўлади. Аллоҳнинг душмани (Дажжол) уни кўргач, туз сувда эриганидек эриб кетади. Агар уни (ўз ҳолича) қолдирса ҳам, ҳалок бўлгунча эриб битар эди. Лекин Аллоҳ уни ўз (Ийсо) қўли билан ўлдиради ва уларга унинг қонини ўз найзасида кўрсатади», — дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «هَلْ سَمِعْتُمْ بِمَدِينَةٍ جَانِبٌ مِنْهَا فِي الْبَرِّ وَجَانِبٌ مِنْهَا فِي الْبَحْرِ؟» قَالُوا: نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ: " لَا تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى يَغْزُوَهَا سَبْعُونَ أَلْفًا مِنْ بني إِسحاق فَإِذا جاؤوها نَزَلُوا فَلَمْ يُقَاتِلُوا بِسِلَاحٍ وَلَمْ يَرْمُوا بِسَهْمٍ قَالَ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ فَيَسْقُطُ أحدُ جانبيها. - قالَ ثورُ بنُ يزِيد الرَّاوِي: لَا أَعْلَمُهُ إِلَّا قَالَ -: " الَّذِي فِي الْبَحْر يَقُولُونَ الثَّانِيَةَ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ فَيَسْقُطُ جَانِبُهَا الْآخَرُ ثُمَّ يَقُولُونَ الثَّالِثَةَ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ فَيُفَرَّجُ لَهُم فيدخلونها فيغنمون فَبينا هُمْ يَقْتَسِمُونَ الْمَغَانِمَ إِذْ جَاءَهُمُ الصَّرِيخُ فَقَالَ: إِنَّ الدَّجَّالَ قَدْ خَرَجَ فَيَتْرُكُونَ كُلَّ شَيْءٍ ويرجعون ". رَوَاهُ مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Bir tomoni quruqlikda, bir tomoni dengizda boʻlgan shahar haqida eshitganmisizlar?» dedilar. Ular: «Ha, ey Rasululloh», dedilar. U zot: «Bani Isʼhoqdan yetmish ming kishi unga gʻazot qilmaguncha qiyomat qoyim boʻlmaydi. Ular unga kelganlarida tushadilar, soʻng na qurol bilan jang qiladilar, na oʻq otadilar; ‹Lo ilaha illalloh, valloohu akbar (Allohdan oʻzga iloh yoʻq, Alloh eng buyukdir)› deydilar va uning bir tomoni qulaydi», dedilar. Savr aytdi: «Bilishimcha, u zot ‹dengiz tomondagisi› deganlar», dedi. «Soʻng ular ikkinchi marta ‹Lo ilaha illalloh, valloohu akbar› deydilar va uning boshqa tomoni qulaydi; soʻng uchinchi marta ‹Lo ilaha illalloh, valloohu akbar› deydilar va ularga (shahar) ochiladi, ular unga kiradilar va oʻlja oladilar. Ular oʻʼljalarni taqsimlab turganlarida, ularga bir bong yetib: ‹Albatta Dajjol chiqdi!› deydi. Shunda ular hamma narsani tashlab, qaytib ketadilar», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Бир томони қуруқликда, бир томони денгизда бўлган шаҳар ҳақида эшитганмисизлар?» дедилар. Улар: «Ҳа, эй Расулуллоҳ», дедилар. У зот: «Бани Исъҳоқдан етмиш минг киши унга ғазот қилмагунча қиёмат қойим бўлмайди. Улар унга келганларида тушадилар, сўнг на қурол билан жанг қиладилар, на ўқ отадилар; ‹Ло илаҳа иллаллоҳ, валлооҳу акбар (Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқ, Аллоҳ энг буюкдир)› дейдилар ва унинг бир томони қулайди», дедилар. Савр айтди: «Билишимча, у зот ‹денгиз томондагиси› деганлар», деди. «Сўнг улар иккинчи марта ‹Ло илаҳа иллаллоҳ, валлооҳу акбар› дейдилар ва унинг бошқа томони қулайди; сўнг учинчи марта ‹Ло илаҳа иллаллоҳ, валлооҳу акбар› дейдилар ва уларга (шаҳар) очилади, улар унга кирадилар ва ўлжа оладилар. Улар ўължаларни тақсимлаб турганларида, уларга бир бонг етиб: ‹Албатта Дажжол чиқди!› дейди. Шунда улар ҳамма нарсани ташлаб, қайтиб кетадилар», дедилар.
وَعَن أبي هريرةَ قَالَ: بَيْنَمَا كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُحَدِّثُ إِذْ جَاءَ أَعْرَابِيٌّ فَقَالَ: مَتَى السَّاعَةُ؟ قَالَ: «إِذَا ضُيِّعَتِ الْأَمَانَةُ فَانْتَظِرِ السَّاعَةَ» . قَالَ: كَيْفَ إِضَاعَتُهَا؟ قَالَ: «إِذَا وُسِّدَ الْأَمْرُ إِلَى غَيْرِ أَهْلِهِ فَانْتَظِرِ السَّاعَةَ» . رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ bir majlisda (biror narsa) gapirayotganlarida, bir aʼrobiy (badaviy) kelib: «Qiyomat qachon boʻladi?» — deb soʻradi. Rasululloh ﷺ gaplarini davom ettiraverdilar. Baʼzilar: «U zot soʻragan narsani eshitdi-yu, lekin uni yoqtirmadi», — deyishdi; baʼzilari esa: «Eshitmadilar», — deyishdi. U zot gaplarini tugatgach: «Qiyomat haqida soʻragan kishi qani?» — dedilar. Aʼrobiy: «Mana men, yo Rasululloh», — dedi. U zot: «Omonat zoye qilinganda, Qiyomatni kut», — dedilar. Aʼrobiy: «U qanday zoye qilinadi?» — dedi. U zot: «Ish (mansab) noahil kishilarga topshirilganda, Qiyomatni kut», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ бир мажлисда (бирор нарса) гапираётганларида, бир аъробий (бадавий) келиб: «Қиёмат қачон бўлади?» — деб сўради. Расулуллоҳ ﷺ гапларини давом эттиравердилар. Баъзилар: «У зот сўраган нарсани эшитди-ю, лекин уни ёқтирмади», — дейишди; баъзилари эса: «Эшитмадилар», — дейишди. У зот гапларини тугатгач: «Қиёмат ҳақида сўраган киши қани?» — дедилар. Аъробий: «Мана мен, ё Расулуллоҳ», — деди. У зот: «Омонат зое қилинганда, Қиёматни кут», — дедилар. Аъробий: «У қандай зое қилинади?» — деди. У зот: «Иш (мансаб) ноаҳил кишиларга топширилганда, Қиёматни кут», — дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يُوشِكُ الْفُرَاتُ أَنْ يَحْسِرَ عَنْ كَنْزٍ مِنْ ذَهَبٍ فَمَنْ حَضَرَ فَلَا يَأْخُذْ مِنْهُ شَيْئًا» . مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki,) Rasululloh ﷺ: «Yaqinda Furot (daryosi) oltindan (boʻlgan) bir xazinani ochib (undan suv chekinib) qoʻyishi yaqindir; bas, kim unga hozir boʻlsa (oʻsha yerda boʻlsa), undan hech narsa olmasin», dedilar. (Uqba aytdi: Bizga Ubaydulloh, (unga) Abu Zinod al-Aʼrajdan, (u) Abu Hurayradan, (u) Paygʻambar ﷺdan shuning mislini aytib berdi — faqat u: «(Furot) oltindan (boʻlgan) bir togʻni ochib (qoʻyadi)», dedi.)(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) ривоят қилдики,) Расулуллоҳ ﷺ: «Яқинда Фурот (дарёси) олтиндан (бўлган) бир хазинани очиб (ундан сув чекиниб) қўйиши яқиндир; бас, ким унга ҳозир бўлса (ўша ерда бўлса), ундан ҳеч нарса олмасин», дедилар. (Уқба айтди: Бизга Убайдуллоҳ, (унга) Абу Зинод ал-Аъраждан, (у) Абу Ҳурайрадан, (у) Пайғамбар ﷺдан шунинг мислини айтиб берди — фақат у: «(Фурот) олтиндан (бўлган) бир тоғни очиб (қўяди)», деди.)
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِذَا اتُّخِذَ الْفَيْءُ دِوَلًا وَالْأَمَانَةُ مَغْنَمًا وَالزَّكَاةُ مَغْرَمًا وَتُعُلِّمَ لِغَيْرِ الدِّينِ وَأَطَاعَ الرَّجُلُ امْرَأَتَهُ وَعَقَّ أُمَّهُ وَأَدْنَى صَدِيقَهُ وَأَقْصَى أَبَاهُ وَظَهَرَتِ الْأَصْوَاتُ فِي الْمَسَاجِدِ وَسَادَ الْقَبِيلَةَ فَاسِقُهُمْ وَكَانَ زَعِيمُ الْقَوْمِ أَرْذَلَهُمْ وَأُكْرِمَ الرَّجُلُ مَخَافَةَ شَرِّهِ وَظَهَرَتِ الْقَيْنَاتُ وَالْمَعَازِفُ وشُربتِ الخمورُ وَلَعَنَ آخِرُ هَذِهِ الْأُمَّةِ أَوَّلَهَا فَارْتَقِبُوا عِنْدَ ذَلِكَ رِيحًا حَمْرَاءَ وَزَلْزَلَةً وَخَسْفًا وَمَسْخًا وَقَذْفًا وَآيَاتٍ تَتَابَعُ كَنِظَامٍ قُطِعَ سِلْكُهُ فَتَتَابَعَ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Fayʼ (oʻlja) bir necha qoʻl orasida aylanadigan, omonat oʻlja, zakot jarima deb bilingan, ilm din uchun boshqa narsa uchun oʻrganilgan, kishi xotiniga itoat etib, onasiga oq boʻlgan, doʻstini yaqin tutib, otasini uzoqlashtirgan, masjidlarda ovozlar zohir boʻlgan, qabilaga ularning fosiqi boshliq boʻlgan, qavmning boshligʻi eng razili boʻlgan, kishiga sharridan qoʻrqib hurmat koʻrsatilgan, qoʻshiqchi cholgʻuchilar va cholgʻular paydo boʻlgan, maylar ichilgan va bu ummatning oxirgilari avvalgilarini laʼnatlagan paytda — ana oʻshanda qizil shamol, zilzila, yerga choʻkish, suratdan aylantirish va (osmondan) tosh otilishini hamda ipi uzilib, donalari ketma-ket toʻkiladigan eski marjon kabi ketma-ket keladigan (boshqa) alomatlarni kutsinlar», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu bobda Alidan ham rivoyat bor. Bu hadis gʻaribdir, biz uni faqat shu yoʻldangina bilamiz.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Файъ (ўлжа) бир неча қўл орасида айланадиган, омонат ўлжа, закот жарима деб билинган, илм дин учун бошқа нарса учун ўрганилган, киши хотинига итоат этиб, онасига оқ бўлган, дўстини яқин тутиб, отасини узоқлаштирган, масжидларда овозлар зоҳир бўлган, қабилага уларнинг фосиқи бошлиқ бўлган, қавмнинг бошлиғи энг разили бўлган, кишига шарридан қўрқиб ҳурмат кўрсатилган, қўшиқчи чолғучилар ва чолғулар пайдо бўлган, майлар ичилган ва бу умматнинг охиргилари аввалгиларини лаънатлаган пайтда — ана ўшанда қизил шамол, зилзила, ерга чўкиш, суратдан айлантириш ва (осмондан) тош отилишини ҳамда ипи узилиб, доналари кетма-кет тўкиладиган эски маржон каби кетма-кет келадиган (бошқа) аломатларни кутсинлар», дедилар. Абу Исо айтди: Бу бобда Алидан ҳам ривоят бор. Бу ҳадис ғарибдир, биз уни фақат шу йўлдангина биламиз.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «بَادِرُوا بِالْأَعْمَالِ سِتًّا. الدُّخَانَ وَالدَّجَّالَ وَدَابَّةَ الْأَرْضِ وَطُلُوعَ الشَّمْسِ مِنْ مَغْرِبِهَا وَأَمْرَ الْعَامَّةِ وَخُوَيْصَّةَ أَحَدِكُمْ» . رَوَاهُ مُسْلِمٌ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: u Nabiy ﷺ dan (rivoyat qildi). U zot: «Olti narsadan oldin (yaxshi) amallarni qilishga shoshilinglar: Dajjol, tutun, Yer jonzoti (dobba), quyoshning gʻarbdan chiqishi, umumiy ish va birortangizning xususiy (oʻlim) ishi», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: у Набий ﷺ дан (ривоят қилди). У зот: «Олти нарсадан олдин (яхши) амалларни қилишга шошилинглар: Дажжол, тутун, Ер жонзоти (добба), қуёшнинг ғарбдан чиқиши, умумий иш ва бирортангизнинг хусусий (ўлим) иши», — дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «ثَلَاثٌ إِذَا خَرَجْنَ (لَا يَنْفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمَانِهَا خَيْرًا)
طُلُوعُ الشَّمْسِ مِنْ مَغْرِبِهَا وَالدَّجَّالُ وَدَابَّةُ الْأَرْضِ» . رَوَاهُ مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Uch (narsa) borki, ular chiqqanda (paydo boʻlganda), oldin iymon keltirmagan yoki iymonida yaxshilik kasb qilmagan jonga uning iymoni foyda bermaydi: quyoshning oʻz botar joyidan (gʻarbdan) chiqishi, Dajjol va Dobbatul-arz (yer jonivori)», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Уч (нарса) борки, улар чиққанда (пайдо бўлганда), олдин иймон келтирмаган ёки иймонида яхшилик касб қилмаган жонга унинг иймони фойда бермайди: қуёшнинг ўз ботар жойидан (ғарбдан) чиқиши, Дажжол ва Доббатул-арз (ер жонивори)», дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " إِلَّا أحدثكُم حَدِيثا عَن الدَّجَّال ماحدث بِهِ نبيٌّ قومَه؟ : إِنَّه أعوَرُ وإِنَّه يَجِيءُ مَعَهُ بِمِثْلِ الْجَنَّةِ وَالنَّارِ فَالَّتِي يَقُولُ: إِنَّهَا الْجَنَّةُ هِيَ النَّارُ وَإِنِّي أُنْذِرُكُمْ كَمَا أنذر بِهِ نوح قومه ". مُتَّفق عَلَيْهِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ: «Men sizlarga Dajjol haqida — hech bir paygʻambar oʻz ummatiga aytmagan bir narsani — aytaymi? Dajjol — bir koʻzli (koʻr)dir va u oʻzi bilan — doʻzax hamda jannatga oʻxshash narsalarni — olib keladi; lekin u jannat deb ataydigan (narsa) — aslida doʻzaxdir. Bas, men sizlarni — Nuh oʻz qavmini undan ogohlantirgandek — (undan) ogohlantiraman», — dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Мен сизларга Дажжол ҳақида — ҳеч бир пайғамбар ўз умматига айтмаган бир нарсани — айтайми? Дажжол — бир кўзли (кўр)дир ва у ўзи билан — дўзах ҳамда жаннатга ўхшаш нарсаларни — олиб келади; лекин у жаннат деб атайдиган (нарса) — аслида дўзахдир. Бас, мен сизларни — Нуҳ ўз қавмини ундан огоҳлантиргандек — (ундан) огоҳлантираман», — деди.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «يَأْتِي الْمَسِيحُ مِنْ قِبَلِ الْمَشْرِقِ هِمَّتُهُ الْمَدِينَةُ حَتَّى يَنْزِلَ دُبُرَ أُحُدٍ ثُمَّ تَصْرِفُ الْمَلَائِكَةُ وَجْهَهُ قِبَلَ الشامِ وهنالك يهلِكُ» . مُتَّفق عَلَيْهِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Masih (Dajjol) sharq tomonidan keladi, niyati Madinadir; toki Uhudning orqasiga tushadi. Soʻng farishtalar uning yuzini Shom tomon buradilar va u oʻsha yerda halok boʻladi».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Масиҳ (Дажжол) шарқ томонидан келади, нияти Мадинадир; токи Уҳуднинг орқасига тушади. Сўнг фаришталар унинг юзини Шом томон бурадилар ва у ўша ерда ҳалок бўлади».
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «يَخْرُجُ الدَّجَّالُ عَلَى حِمَارٍ أَقْمَرَ مَا بَيْنَ أُذُنَيْهِ سَبْعُونَ بَاعًا» . رَوَاهُ الْبَيْهَقِيُّ فِي «كِتَابِ الْبَعْثِ وَالنُّشُورِ»
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Dajjol oq eshakda chiqadi, uning ikki qulogʻi orasi yetmish quloch keladi», dedilar. Buni Bayhaqiy «Kitobul-baʼs van-nushur»da rivoyat qilgan.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Дажжол оқ эшакда чиқади, унинг икки қулоғи ораси етмиш қулоч келади», дедилар. Буни Байҳақий «Китобул-баъс ван-нушур»да ривоят қилган.
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ ليوشكَنَّ أَن ينزلَ فِيكُم ابنُ مَرْيَم حكَمَاً عَدْلًا فَيَكْسِرُ الصَّلِيبَ وَيَقْتُلُ الْخِنْزِيرَ وَيَضَعُ الْجِزْيَةَ وَيَفِيضُ الْمَالُ حَتَّى لَا يَقْبَلَهُ أَحَدٌ حَتَّى تكون السَّجْدَة الْوَاحِدَة خيرامن الدُّنْيَا وَمَا فِيهَا» . ثُمَّ يَقُولُ أَبُو هُرَيْرَةَ: فاقرؤا إِن شئْتم [وإِنْ من أهل الْكتاب إِلاّ ليُؤْمِنن بِهِ قبل مَوته] الْآيَة. مُتَّفق عَلَيْهِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ: «Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, albatta, Maryamning oʻgʻli (Iso) — yaqinda sizlarning oralaringizga tushib, insoniyat orasida adolat bilan (adolatli hukmdor sifatida) hukm qiladi; u xochni sindiradi, choʻchqalarni oʻldiradi va jizya (yaʼni gʻayrimusulmonlardan olinadigan soliq) boʻlmaydi. Pul shu qadar koʻp boʻladiki, hech kim uni qabul qilmaydi; va Allohga (namozda) bir marta sajda qilish — butun dunyo va undagi barcha narsadan yaxshiroq boʻladi», — dedi. Abu Hurayra qoʻshdi: «Agar xohlasangiz, (mana shu oyatni) oʻqishingiz mumkin: ‹Kitob ahlidan (yahudiy va nasroniylardan) — har biri — uning (yaʼni Isoning) oʻlimidan oldin unga (Allohning elchisi va inson ekaniga) albatta iymon keltiradi; va Qiyomat kuni u ularga qarshi guvoh boʻladi› (Niso, 159)».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, албатта, Марямнинг ўғли (Исо) — яқинда сизларнинг ораларингизга тушиб, инсоният орасида адолат билан (адолатли ҳукмдор сифатида) ҳукм қилади; у хочни синдиради, чўчқаларни ўлдиради ва жизя (яъни ғайримусулмонлардан олинадиган солиқ) бўлмайди. Пул шу қадар кўп бўладики, ҳеч ким уни қабул қилмайди; ва Аллоҳга (намозда) бир марта сажда қилиш — бутун дунё ва ундаги барча нарсадан яхшироқ бўлади», — деди. Абу Ҳурайра қўшди: «Агар хоҳласангиз, (мана шу оятни) ўқишингиз мумкин: ‹Китоб аҳлидан (яҳудий ва насронийлардан) — ҳар бири — унинг (яъни Исонинг) ўлимидан олдин унга (Аллоҳнинг элчиси ва инсон эканига) албатта иймон келтиради; ва Қиёмат куни у уларга қарши гувоҳ бўлади› (Нисо, 159)».
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى تَضْطَرِبَ أَلَيَاتُ نِسَاءِ دَوْسٍ حَوْلَ ذِي الْخَلَصَةِ» . وَذُو الْخَلَصَةِ: طَاغِيَةُ دَوْسٍ الَّتِي كَانُوا يَعْبُدُونَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ. مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Davs (qabilasi) ayollarining dumbalari Zul-Xalasa atrofida tebranib (uni tavof qilib) yurmaguncha Qiyomat qoyim boʻlmaydi», — dedilar. Zul-Xalasa — Davs (qabilasi) johiliyat davrida Tabolada ibodat qilgan bir but edi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Давс (қабиласи) аёлларининг думбалари Зул-Халаса атрофида тебраниб (уни тавоф қилиб) юрмагунча Қиёмат қойим бўлмайди», — дедилар. Зул-Халаса — Давс (қабиласи) жоҳилият даврида Таболада ибодат қилган бир бут эди.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ مُكَوَّرَانِ يَوْم الْقِيَامَة» . رَوَاهُ البُخَارِيّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Quyosh va oy qiyomat kuni oʻrab qoʻyiladi», dedilar. Buni Buxoriy rivoyat qilgan.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Қуёш ва ой қиёмат куни ўраб қўйилади», дедилар. Буни Бухорий ривоят қилган.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " يُحْشَرُ النَّاسُ عَلَى ثَلَاثِ طَرَائِقَ: رَاغِبِينَ رَاهِبِينَ وَاثْنَانِ عَلَى بَعِيرٍ وَثَلَاثَةٌ عَلَى بَعِيرٍ وَأَرْبَعَةٌ عَلَى بَعِيرٍ وَعَشَرَةٌ عَلَى بَعِيرٍ وَتَحْشُرُ بَقِيَّتَهُمُ النَّارُ. تَقِيلُ مَعَهُمْ حَيْثُ قَالُوا وَتَبِيتُ مَعَهُمْ حَيْثُ باتو وَتُصْبِحُ مَعَهُمْ حَيْثُ أَصْبَحُوا وَتُمْسِي مَعَهُمْ حَيْثُ يمسوا ". مُتَّفق عَلَيْهِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Qiyomat kuni odamlar uch xil yoʻl bilan toʻplanadilar: ragʻbat qiluvchi va qoʻrquvchi holda, bir tuyaga ikki kishi, bir tuyaga uch kishi, bir tuyaga toʻrt kishi va bir tuyaga oʻn kishi minib. Qolganlarini esa oʻt toʻplaydi. U ular qayerda tushlik qilsa, u yerda ular bilan tushlik qiladi; qayerda tunasa, u yerda ular bilan tunaydi; qayerda tongni ottirsa, u yerda ular bilan tongni ottiradi; qayerda kechga kirsa, u yerda ular bilan kechga kiradi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Қиёмат куни одамлар уч хил йўл билан тўпланадилар: рағбат қилувчи ва қўрқувчи ҳолда, бир туяга икки киши, бир туяга уч киши, бир туяга тўрт киши ва бир туяга ўн киши миниб. Қолганларини эса ўт тўплайди. У улар қаерда тушлик қилса, у ерда улар билан тушлик қилади; қаерда тунаса, у ерда улар билан тунайди; қаерда тонгни оттирса, у ерда улар билан тонгни оттиради; қаерда кечга кирса, у ерда улар билан кечга киради», дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " يَلْقَى إِبْرَاهِيمُ أَبَاهُ آزَرَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَعَلَى وَجْهِ آزَرَ قَتَرَةٌ وَغَبَرَةٌ فَيَقُولُ لَهُ إِبْرَاهِيمُ: أَلَمْ أَقُلْ لَكَ: لَا تَعْصِنِي؟ فَيَقُولُ لَهُ أَبُوهُ: فَالْيَوْمَ لَا أَعْصِيكَ. فَيَقُول إِبراهيم: يَا رب إِنَّك وَعَدتنِي أَلا تخزني يَوْمَ يُبْعَثُونَ فَأَيُّ خِزْيٍ أَخْزَى مِنْ أَبِي الْأَبْعَدِ فَيَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى: إِنِّي حَرَّمْتُ الْجَنَّةَ عَلَى الْكَافِرِينَ ثُمَّ يُقَالُ لِإِبْرَاهِيمَ: مَا تَحْتَ رِجْلَيْكَ؟ فَيَنْظُرُ فَإِذَا هُوَ بِذِيخٍ مُتَلَطِّخٍ فَيُؤْخَذُ بقوائمه فَيُلْقى فِي النَّار ". رَوَاهُ البُخَارِيّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ: «Qiyomat kuni Ibrohim — yuzi qora va chang bilan qoplangan otasi Ozarni uchratadi. (Ibrohim unga): ‹Men senga: «Menga itoatsizlik qilma», — demaganmidim?› — deydi. Otasi: ‹Bugun men senga itoatsizlik qilmayman›, — deb javob beradi. Ibrohim: ‹Yo Robbim! Sen menga — Qiyomat kuni meni sharmanda qilmaslikni — vaʼda qilgan eding; otamning laʼnatlanishi va xor boʻlishidan koʻra menga koʻproq sharmandalik (boʻladigan) nima bor?› — deydi. Shunda Alloh (unga): ‹Men jannatni kofirlarga harom qilganman›, — deydi. Soʻng unga: ‹Ey Ibrohim! Qara! Oyoqlaring ostida nima bor?› — deyiladi. U qaraydi va u yerda qonga belangan bir maxluq (kaftor)ni koʻradi — u oyoqlaridan ushlanib, doʻzaxga tashlanadi», — dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ: «Қиёмат куни Иброҳим — юзи қора ва чанг билан қопланган отаси Озарни учратади. (Иброҳим унга): ‹Мен сенга: «Менга итоацизлик қилма», — демаганмидим?› — дейди. Отаси: ‹Бугун мен сенга итоацизлик қилмайман›, — деб жавоб беради. Иброҳим: ‹Ё Роббим! Сен менга — Қиёмат куни мени шарманда қилмасликни — ваъда қилган эдинг; отамнинг лаънатланиши ва хор бўлишидан кўра менга кўпроқ шармандалик (бўладиган) нима бор?› — дейди. Шунда Аллоҳ (унга): ‹Мен жаннатни кофирларга ҳаром қилганман›, — дейди. Сўнг унга: ‹Эй Иброҳим! Қара! Оёқларинг остида нима бор?› — дейилади. У қарайди ва у ерда қонга беланган бир махлуқ (кафтор)ни кўради — у оёқларидан ушланиб, дўзахга ташланади», — деди.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَيَأْتِي الرَّجُلُ الْعَظِيمُ السَّمِينُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لَا يَزِنُ عندَ الله جَناحَ بعوضة» . وَقَالَ: " اقرؤوا (فَلَا نُقيمُ لَهُم يومَ القيامةِ وَزْناً)
مُتَّفق عَلَيْهِ
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Rasululloh ﷺdan rivoyat qildi)ki, u zot: «Albatta qiyomat kuni katta, semiz bir kishi keladi — (lekin) u Alloh huzurida bir chivinning qanotichalik (ham) tortmaydi (vazni yoʻq)», dedilar va: «Xohlasangiz, ‹Bas, ularga qiyomat kuni hech bir vazn (qadr) bermaymiz› (Kahf surasi, 105) (oyatini) oʻqinglar», dedilar.(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) Расулуллоҳ ﷺдан ривоят қилди)ки, у зот: «Албатта қиёмат куни катта, семиз бир киши келади — (лекин) у Аллоҳ ҳузурида бир чивиннинг қанотичалик (ҳам) тортмайди (вазни йўқ)», дедилар ва: «Хоҳласангиз, ‹Бас, уларга қиёмат куни ҳеч бир вазн (қадр) бермаймиз› (Каҳф сураси, 105) (оятини) ўқинглар», дедилар.
وَعَن أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ نَرَى رَبنَا يَوْم الْقِيَامَة؟ قَالَ: «فَهَل تُضَارُّونَ فِي رُؤْيَةِ الشَّمْسِ فِي الظَّهِيرَةِ لَيْسَتْ فِي سَحَابَةٍ؟» قَالُوا: لَا قَالَ: «فَهَلْ تُضَارُّونَ فِي رؤيةالقمر لَيْلَةَ الْبَدْرِ لَيْسَ فِي سَحَابَةٍ؟» قَالُوا: لَا قَالَ: «فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَا تُضَارُّونَ فِي رُؤْيَةِ رَبِّكُمْ إِلَّا كَمَا تُضَارُّونَ فِي رُؤْيَةِ أَحَدِهِمَا» . قَالَ: " فَيَلْقَى الْعَبْدَ فَيَقُولُ: أَيْ فُلْ: أَلَمْ أُكْرِمْكَ وَأُسَوِّدْكَ وَأُزَوِّجْكَ وَأُسَخِّرْ لَكَ الْخَيْلَ وَالْإِبِلَ وَأَذَرْكَ تَرْأَسُ وَتَرْبَعُ؟ فَيَقُولُ بَلَى قَالَ: " أَفَظَنَنْتَ أَنَّكَ مُلَاقِيَّ؟ فَيَقُولُ لَا فَيَقُولُ: فَإِنِّي قَدْ أَنْسَاكَ كَمَا نَسِيتَنِي ثُمَّ يَلْقَى الثَّانِيَ فَذَكَرَ مِثْلَهُ ثُمَّ يَلْقَى الثَّالِثَ فَيَقُولُ لَهُ مثل ذَلِك فَيَقُول يارب آمَنْتُ بِكَ وَبِكِتَابِكَ وَبِرُسُلِكَ وَصَلَّيْتُ وَصُمْتُ وَتَصَدَّقْتُ ويثني بِخَير مااستطاع فَيَقُول: هَهُنَا إِذا. ثمَّ يُقَال الْآن تبْعَث شَاهِدًا عَلَيْكَ وَيَتَفَكَّرُ فِي نَفْسِهِ: مَنْ ذَا الَّذِي يَشْهَدُ عَلَيَّ؟ فَيُخْتَمُ عَلَى فِيهِ وَيُقَالُ لِفَخِذِهِ: انْطِقِي فَتَنْطِقُ فَخِذُهُ وَلَحْمُهُ وَعِظَامُهُ بِعَمَلِهِ وَذَلِكَ لِيُعْذِرَ مِنْ نَفْسِهِ وَذَلِكَ الْمُنَافِقُ وَذَلِكَ يسخطُ اللَّهُ عَلَيْهِ "
رَوَاهُ مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: (Sahobalar): «Yo Rasululloh! Biz qiyomat kuni Robbimizni koʻramizmi?» dedilar. (Rasululloh ﷺ): «Bulutsiz kunduzi quyoshni koʻrishda qiynalasizlarmi?» dedilar. Ular: «Yoʻq», dedilar. (Rasululloh ﷺ): «Bulutsiz oydin kechada toʻlin oyni koʻrishda qiynalasizlarmi?» dedilar. Ular: «Yoʻq», dedilar. (Rasululloh ﷺ): «Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, Robbingizni koʻrishda ulardan birini koʻrishda qiynalganingizdek qiynalmaysizlar. Soʻng (Alloh) bandasini uchratib: ‹Ey falonchi! Men seni izzatlamadimmi, seni sarvar qilmadimmi, seni uylantirmadimmi, otlar va tuyalarni senga boʻysundirmadimmi, seni boshliq boʻlib, manfaat olib yurishingga qoʻyib bermadimmi?› deydi. U: ‹Ha, (qildirgansan)›, deydi. (Alloh): ‹Menga roʻbaroʻ boʻlishingni gumon qilarmiding?› deydi. U: ‹Yoʻq›, deydi. (Alloh): ‹Sen Meni unutganing kabi, Men ham seni unutaman›, deydi. Soʻng ikkinchisini uchratib: ‹Ey falonchi! Men seni izzatlamadimmi, seni sarvar qilmadimmi, seni uylantirmadimmi, otlar va tuyalarni senga boʻysundirmadimmi, seni boshliq boʻlib, manfaat olib yurishingga qoʻyib bermadimmi?› deydi. U: ‹Ha, ey Robbim›, deydi. (Alloh): ‹Menga roʻbaroʻ boʻlishingni gumon qilarmiding?› deydi. U: ‹Yoʻq›, deydi. (Alloh): ‹Sen Meni unutganing kabi, Men ham seni unutaman›, deydi. Soʻng uchinchisini uchratib, unga ham shunday deydi. U: ‹Ey Robbim! Men Senga, kitobingga va paygʻambarlaringga iymon keltirdim, namoz oʻqidim, roʻza tutdim, sadaqa berdim›, deb qoʻlidan kelgancha yaxshilik bilan oʻzini maqtaydi. (Alloh): ‹Unday boʻlsa, mana shu yerda (sabr qil)›, deydi. Soʻng unga: ‹Endi sen ustingdan guvohimizni keltiramiz›, deyiladi. U oʻz ichida: ‹Mening ustimdan kim guvohlik beradi?› deb oʻylaydi. Shunda uning ogʻziga muhr bosiladi va uning soni, eti va suyaklariga: ‹Soʻzla!› deyiladi. Shunda uning soni, eti va suyaklari uning amalini soʻzlaydi. Bu uning oʻzidan uzr (bahona)ni butunlay yoʻqotish uchundir. Mana shu munofiq, mana shu Alloh gʻazablanadigan kishidir», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: (Саҳобалар): «Ё Расулуллоҳ! Биз қиёмат куни Роббимизни кўрамизми?» дедилар. (Расулуллоҳ ﷺ): «Булутсиз кундузи қуёшни кўришда қийналасизларми?» дедилар. Улар: «Йўқ», дедилар. (Расулуллоҳ ﷺ): «Булутсиз ойдин кечада тўлин ойни кўришда қийналасизларми?» дедилар. Улар: «Йўқ», дедилар. (Расулуллоҳ ﷺ): «Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, Роббингизни кўришда улардан бирини кўришда қийналганингиздек қийналмайсизлар. Сўнг (Аллоҳ) бандасини учратиб: ‹Эй фалончи! Мен сени иззатламадимми, сени сарвар қилмадимми, сени уйлантирмадимми, отлар ва туяларни сенга бўйсундирмадимми, сени бошлиқ бўлиб, манфаат олиб юришингга қўйиб бермадимми?› дейди. У: ‹Ҳа, (қилдиргансан)›, дейди. (Аллоҳ): ‹Менга рўбарў бўлишингни гумон қилармидинг?› дейди. У: ‹Йўқ›, дейди. (Аллоҳ): ‹Сен Мени унутганинг каби, Мен ҳам сени унутаман›, дейди. Сўнг иккинчисини учратиб: ‹Эй фалончи! Мен сени иззатламадимми, сени сарвар қилмадимми, сени уйлантирмадимми, отлар ва туяларни сенга бўйсундирмадимми, сени бошлиқ бўлиб, манфаат олиб юришингга қўйиб бермадимми?› дейди. У: ‹Ҳа, эй Роббим›, дейди. (Аллоҳ): ‹Менга рўбарў бўлишингни гумон қилармидинг?› дейди. У: ‹Йўқ›, дейди. (Аллоҳ): ‹Сен Мени унутганинг каби, Мен ҳам сени унутаман›, дейди. Сўнг учинчисини учратиб, унга ҳам шундай дейди. У: ‹Эй Роббим! Мен Сенга, китобингга ва пайғамбарларингга иймон келтирдим, намоз ўқидим, рўза тутдим, садақа бердим›, деб қўлидан келганча яхшилик билан ўзини мақтайди. (Аллоҳ): ‹Ундай бўлса, мана шу ерда (сабр қил)›, дейди. Сўнг унга: ‹Энди сен устингдан гувоҳимизни келтирамиз›, дейилади. У ўз ичида: ‹Менинг устимдан ким гувоҳлик беради?› деб ўйлайди. Шунда унинг оғзига муҳр босилади ва унинг сони, эти ва суякларига: ‹Сўзла!› дейилади. Шунда унинг сони, эти ва суяклари унинг амалини сўзлайди. Бу унинг ўзидан узр (баҳона)ни бутунлай йўқотиш учундир. Мана шу мунофиқ, мана шу Аллоҳ ғазабланадиган кишидир», — дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ حَوْضِي أَبْعَدُ مِنْ أَيْلَةَ مِنْ عَدَنٍ لَهُوَ أَشَدُّ بَيَاضًا مِنَ الثَّلْجِ وَأَحْلَى مِنَ الْعَسَلِ بِاللَّبَنِ وَلَآنِيَتُهُ أَكْثَرُ مِنْ عَدَدِ النُّجُومِ وَإِنِّي لَأَصُدُّ النَّاسَ عَنْهُ كَمَا يَصُدُّ الرَّجُلُ إِبِلَ النَّاسِ عَنْ حَوْضِهِ» . قَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتَعْرِفُنَا يَوْمَئِذٍ؟ قَالَ: «نَعَمْ لَكُمْ سِيمَاءُ لَيْسَتْ لِأَحَدٍ مِنَ الْأُمَم تردون عليّ غرّاً من أثر الْوضُوء» . رَوَاهُ مُسلم
وَفِي رِوَايَةٍ لَهُ عَنْ أَنَسٍ قَالَ: «تَرَى فِيهِ أَبَارِيقَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ كَعَدَدِ نُجُومِ السَّمَاءِ»
وَفِي أُخْرَى لَهُ عَنْ ثَوْبَانَ قَالَ: سُئِلَ عَنْ شَرَابِهِ. فَقَالَ: " أَشَدُّ بَيَاضًا مِنَ اللَّبَنِ وَأَحْلَى مِنَ الْعَسَلِ يَغُتُّ فِيهِ مِيزَابَانِ يَمُدَّانِهِ مِنَ الْجَنَّةِ: أَحَدُهُمَا مِنْ ذَهَبٍ وَالْآخَرُ مِنْ ورق "
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Albatta mening havzim Ayla bilan Adan (orasi)dan-da uzoqroq (kengroq)dir; u qordan oqroq va sutli asaldan shirinroqdir; uning idishlari yulduzlar sonidan koʻproqdir. Va albatta men odamlarni undan toʻsaman — xuddi bir kishi odamlarning tuyalarini oʻz havzidan toʻsgani kabi», dedilar. Ular: «Ey Allohning Rasuli, oʻsha kuni bizni taniysizmi?» dedilar. (Paygʻambar): «Ha; sizlarda ummatlardan hech kimda boʻlmagan bir belgi (alomat) bor: sizlar mening oldimga — tahorat izidan — gʻurra-muhajjal (nurli) holda kelasizlar», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта менинг ҳавзим Айла билан Адан (ораси)дан-да узоқроқ (кенгроқ)дир; у қордан оқроқ ва сутли асалдан ширинроқдир; унинг идишлари юлдузлар сонидан кўпроқдир. Ва албатта мен одамларни ундан тўсаман — худди бир киши одамларнинг туяларини ўз ҳавзидан тўсгани каби», дедилар. Улар: «Эй Аллоҳнинг Расули, ўша куни бизни танийсизми?» дедилар. (Пайғамбар): «Ҳа; сизларда умматлардан ҳеч кимда бўлмаган бир белги (аломат) бор: сизлар менинг олдимга — таҳорат изидан — ғурра-муҳажжал (нурли) ҳолда келасизлар», дедилар.
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " أَسْعَدُ النَّاسِ بِشَفَاعَتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَنْ قَالَ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ خَالِصا من قلبه أونفسه "
رَوَاهُ البُخَارِيّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men: «Yo Rasululloh, Qiyomat kuni shafoatingizga erishadigan eng baxtli kishi kim?» — dedim. Rasululloh ﷺ: «Ey Abu Hurayra, sening hadisga boʻlgan harisligingni bilganim uchun, bu haqda sendan oldin hech kim soʻramas, deb oʻylagandim. Qiyomat kuni mening shafoatimga erishadigan eng baxtli kishi — qalbining tubidan chin dildan ‹Lo ilaha illalloh› degan kishidir», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен: «Ё Расулуллоҳ, Қиёмат куни шафоатингизга эришадиган энг бахтли киши ким?» — дедим. Расулуллоҳ ﷺ: «Эй Абу Ҳурайра, сенинг ҳадисга бўлган ҳарислигингни билганим учун, бу ҳақда сендан олдин ҳеч ким сўрамас, деб ўйлагандим. Қиёмат куни менинг шафоатимга эришадиган энг бахтли киши — қалбининг тубидан чин дилдан ‹Ло илаҳа иллаллоҳ› деган кишидир», — дедилар.
وَعَن أبي هُرَيْرَة أَنَّ النَّاسَ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ نَرَى رَبَّنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ؟ فَذَكَرَ مَعْنَى حَدِيثِ أَبِي سَعِيدٍ غَيْرَ كَشْفِ السَّاقِ وَقَالَ: " يُضْرَبُ الصِّرَاطُ بَيْنَ ظَهْرَانَيْ جَهَنَّمَ فَأَكُونُ أَوَّلَ مَنْ يَجُوزُ مِنَ الرُّسُلِ بِأُمَّتِهِ وَلَا يَتَكَلَّمُ يَوْمَئِذٍ الرُّسُلُ وَكَلَامُ الرُّسُلِ يَوْمَئِذٍ: اللَّهُمَّ سَلِّمْ سَلِّمْ. وَفِي جهنمَ كلاليب مثلُ شوك السعدان وَلَا يَعْلَمُ قَدْرَ عِظَمِهَا إِلَّا اللَّهُ تَخْطَفُ النَّاسَ بِأَعْمَالِهِمْ فَمِنْهُمْ مَنْ يُوبَقُ بِعَمَلِهِ وَمِنْهُمْ مَنْ يُخَرْدَلُ ثُمَّ يَنْجُو حَتَّى إِذَا فَرَغَ اللَّهُ مِنَ الْقَضَاءِ بَيْنَ عِبَادِهِ وَأَرَادَ أَنْ يُخْرِجَ مِنَ النَّارِ مَنْ أَرَادَ أَنْ يُخْرِجَهُ مِمَّنْ كَانَ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ أَمر الْمَلَائِكَة أَن يخرجُوا من يَعْبُدُ اللَّهَ فَيُخْرِجُونَهُمْ وَيَعْرِفُونَهُمْ بِآثَارِ السُّجُودِ وَحَرَّمَ اللَّهُ تَعَالَى عَلَى النَّارِ أَنْ تَأْكُلَ أَثَرَ السُّجُودِ فَكُلُّ ابْنِ آدَمَ تَأْكُلُهُ النَّارُ إِلَّا أَثَرَ السُّجُودِ فَيَخْرُجُونَ مِنَ النَّارِ قَدِ امْتَحَشُوا فَيُصَبُّ عَلَيْهِمْ مَاءُ الْحَيَاةِ فَيَنْبُتُونَ كَمَا تَنْبُتُ الْحِبَّةُ فِي حَمِيلِ السَّيْلِ وَيَبْقَى رَجُلٌ بَيْنَ الجنَّةِ والنارِ وَهُوَ آخرُ أهلِ النارِ دُخولاً الْجَنَّةَ مُقْبِلٌ بِوَجْهِهِ قِبَلَ النَّارِ فَيَقُولُ: يَا رب اصرف وَجْهي عَن النَّار فَإِنَّهُ قد قَشَبَنِي رِيحُهَا وَأَحْرَقَنِي ذَكَاؤُهَا. فَيَقُولُ: هَلْ عَسَيْتَ إِنْ أَفْعَلْ ذَلِكَ أَنْ تَسْأَلَ غَيْرَ ذَلِكَ؟ فَيَقُول: وَلَا وعزَّتكَ فيُعطي اللَّهَ مَا شاءَ اللَّهُ مِنْ عَهْدٍ وَمِيثَاقٍ فَيَصْرِفُ اللَّهُ وَجْهَهُ عَنِ النارِ فإِذا أقبلَ بِهِ على الجنةِ وَرَأى بَهْجَتَهَا سَكَتَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَسْكُتَ ثُمَّ قَالَ: يَا رَبِّ قَدِّمْنِي عِنْدَ بَابِ الجنةِ فَيَقُول الله تبَارك وَتَعَالَى: الْيَسْ أَعْطَيْتَ الْعُهُودَ وَالْمِيثَاقَ أَنْ لَا تَسْأَلَ غَيْرَ الَّذِي كُنْتَ سَأَلْتَ. فَيَقُولُ: يَا رَبِّ لَا أَكُونُ أَشْقَى خَلْقِكَ. فَيَقُولُ: فَمَا عَسَيْتَ إِنْ أُعْطِيتُ ذَلِكَ أَنْ تَسْأَلَ غَيْرَهُ. فَيَقُولُ: لَا وَعِزَّتِكَ لَا أَسْأَلُكَ غَيْرَ ذَلِكَ فَيُعْطِي رَبَّهُ مَا شَاءَ مِنْ عَهْدٍ وَمِيثَاقٍ فَيُقَدِّمُهُ إِلَى بَابِ الْجَنَّةِ فَإِذَا بَلَغَ بَابَهَا فَرَأَى زَهْرَتَهَا وَمَا فِيهَا مِنَ النَّضْرَةِ وَالسُّرُورِ فَسَكَتَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَسْكُتَ فَيَقُولُ: يَا رَبِّ أَدْخِلْنِي الْجَنَّةَ فَيَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى: وَيْلَكَ يَا ابْنَ آدَمَ مَا أَغْدَرَكَ أَلَيْسَ قَدْ أَعْطَيْتَ الْعُهُودَ وَالْمِيثَاقَ أَنْ لَا تَسْأَلَ غَيْرَ الَّذِي أُعْطِيتَ. فَيَقُولُ: يَا رَبِّ لَا تَجْعَلْنِي أَشْقَى خَلْقِكَ فَلَا يَزَالُ يَدْعُو حَتَّى يَضْحَكَ اللَّهُ مِنْهُ فَإِذَا ضَحِكَ أَذِنَ لَهُ فِي دُخُولِ الْجَنَّةِ. فَيَقُولُ: تَمَنَّ فَيَتَمَنَّى حَتَّى إِذَا انْقَطَعَتْ أُمْنِيَّتُهُ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى: تَمَنَّ مِنْ كَذَا وَكَذَا أَقْبَلَ يُذَكِّرُهُ رَبُّهُ حَتَّى إِذَا انْتَهَتْ بِهِ الْأَمَانِيُّ قَالَ اللَّهُ: لَكَ ذَلِكَ ومثلُه معَه "
وَفِي رِوَايَةِ أَبِي سَعِيدٍ: " قَالَ اللَّهُ: لَكَ ذلكَ وعشرةُ أمثالِه ". مُتَّفق عَلَيْهِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Odamlar: «Yo Rasululloh, biz Qiyomat kuni Robbimizni koʻramizmi?» — dedi. U zot: «Bulutsiz (ochiq) kechada toʻlingan oyni koʻrishda shubha qiladimisiz?» — dedilar. Ular: «Yoʻq, yo Rasululloh», — dedi. U zot: «Bulut boʻlmaganda quyoshni koʻrishda shubha qiladimisiz?» — dedilar. Ular «yoʻq» dedi. U zot: «Allohni (Robbingizni) ham xuddi shunday koʻrasizlar. Qiyomat kuni odamlar yigʻiladi va U (Alloh) odamlarga oʻzlari ibodat qilgan narsaga ergashishni buyuradi. Bas, baʼzilari quyoshga, baʼzilari oyga, baʼzilari boshqa maʼbudlarga ergashadi; faqat shu ummat (musulmonlar) — munofiqlari bilan — qoladi. Alloh ularga kelib: ‹Men sizning Robbingizman›, — deydi. Ular: ‹Biz shu joyda — Robbimiz bizga kelguncha — turamiz; Robbimiz kelsa, biz Uni taniymiz›, — deydi. Soʻng Alloh ularga yana kelib: ‹Men sizning Robbingizman›, — deydi. Ular: ‹Sen Robbimizsan›, — deydi. Alloh ularni chaqiradi va doʻzax ustiga Sirot (koʻprik) qoʻyiladi; men (Muhammad) ummatim bilan undan oʻtgan birinchi paygʻambar boʻlaman. Oʻsha kuni paygʻambarlardan boshqa hech kim gapira olmaydi; ular oʻsha paytda: ‹Allohim, (bizni) qutqar; Allohim, (bizni) qutqar›, — deydi. Doʻzaxda Saʼdon (oʻsimligi)ning tikanlaridek ilgaklar bor. Saʼdon tikanlarini koʻrganmisiz?» — dedilar. Odamlar «ha» dedi. U zot: «Bu ilgaklar Saʼdon tikanlaridek; lekin ularning (qancha) kattaligini Allohdan boshqa hech kim bilmaydi. Ular odamlarni amallariga qarab ilib oladi; baʼzilari (amallari sababli) qulab, doʻzaxda abadiy qoladi; baʼzilari jazo (olib, boʻlak-boʻlak qilinib) doʻzaxdan chiqadi — to Alloh doʻzax ahlidan xohlaganiga rahm qilishni iroda qilguncha. Shunda U farishtalarga — faqat Oʻzigagina ibodat qilgan (kishilar)ni doʻzaxdan chiqarishni buyuradi. Farishtalar ularni sajda izlaridan tanib chiqaradi — chunki Alloh (doʻzax) oʻtiga oʻsha (sajda) izlarini yeb yuborishni harom qilgan. Bas, ular oʻtdan chiqadi; oʻt butun inson badanini yeb yuborgan, faqat sajda izlari (qolgan) boʻladi. Oʻsha paytda ular oʻtdan goʻyo (qup-quruq) suyak (skelet) holda chiqadi. Ularga Hayot suvi quyiladi va natijada ular oqayotgan suv boʻyidagi urugʻ (oʻsimlik)dek oʻsadi. Soʻng Alloh oʻz xalqlari orasida hukm qilishni tugatgach, doʻzax bilan jannat orasida bir kishi qoladi; u doʻzax ahlidan jannatga (eng oxirgi) kiradigan kishi boʻladi. U doʻzaxga yuzlangan holda (turib): ‹Ey Robbim, yuzimni oʻtdan burgaz — chunki uning shamoli meni qaqshatdi va bugʻi meni kuydirdi›, — deydi. Alloh undan: ‹Agar shu (tilaging) berilsa, boshqa narsa soʻraysanmi?› — deydi. U: ‹Yoʻq, izzatingga qasamki (soʻramayman)›, — deydi va Robbiga xohlagan ahd va paymonlarni beradi. Alloh uning yuzini oʻtdan buradi. U jannatga yuzlanib, uning goʻzalligini koʻrganda, Alloh xohlagancha jim turadi. Soʻng: ‹Ey Robbim, meni jannat eshigiga (yaqin) qil›, — deydi. Alloh: ‹Sen — dastlab soʻragan narsadan boshqa hech narsa soʻramayman deb — ahd va paymon bermadingmi?› — deydi. U: ‹Ey Robbim, meni xalqlaring ichida eng badbaxt qilma›, — deydi. Alloh: ‹Agar shu (tilaging) berilsa, boshqa narsa soʻraysanmi?› — deydi. U: ‹Yoʻq, izzatingga qasamki, boshqa narsa soʻramayman›, — deydi va Robbiga xohlagan ahd va paymonlarni beradi. Alloh uni jannat eshigiga (yaqin) qoʻyadi. U yerga yetib, uning hayoti, goʻzalligi va lazzatini koʻrganda, Alloh xohlagancha jim turadi. Soʻng: ‹Ey Robbim, meni jannatga kirgiz›, — deydi. Alloh: ‹Ey odam bolasi, Alloh senga rahm qilsin! Sen qancha aldamchi (ekan)san! Sen — berilgan narsadan boshqa hech narsa soʻramayman deb — ahd va paymon bermadingmi?› — deydi. U: ‹Ey Robbim, meni xalqlaring ichida eng badbaxt qilma›, — deydi. Shunda Alloh kuladi va uni jannatga kirishga ruxsat beradi va undan xohlagancha soʻrashni aytadi. U barcha istaklari roʻyobga chiqguncha soʻraveradi. Soʻng Alloh: ‹Falon-falon narsalarni ham soʻra›, — deydi. Alloh unga (istaklarini) eslatadi; barcha istak va orzulari roʻyobga chiqgach, Alloh: ‹Bu(larning hammasi) senga berildi va shunchasi yana (qoʻshimcha)›, — deydi». Abu Said al-Xudriy Abu Hurayraga: «Rasululloh ﷺ: ‹Alloh: Bu senga va shuning oʻn barobari (berildi), — dedi›, — dedilar», — dedi. Abu Hurayra: «Men Rasululloh ﷺ dan ‹Bu(larning hammasi) senga berildi va shunchasi yana›dan boshqasini eslamayman», — dedi. Abu Said: «Men u zotning ‹Bu senga va shuning oʻn barobari›ni (aytganini) eshitdim», — dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Одамлар: «Ё Расулуллоҳ, биз Қиёмат куни Роббимизни кўрамизми?» — деди. У зот: «Булуциз (очиқ) кечада тўлинган ойни кўришда шубҳа қиладимисиз?» — дедилар. Улар: «Йўқ, ё Расулуллоҳ», — деди. У зот: «Булут бўлмаганда қуёшни кўришда шубҳа қиладимисиз?» — дедилар. Улар «йўқ» деди. У зот: «Аллоҳни (Роббингизни) ҳам худди шундай кўрасизлар. Қиёмат куни одамлар йиғилади ва У (Аллоҳ) одамларга ўзлари ибодат қилган нарсага эргашишни буюради. Бас, баъзилари қуёшга, баъзилари ойга, баъзилари бошқа маъбудларга эргашади; фақат шу уммат (мусулмонлар) — мунофиқлари билан — қолади. Аллоҳ уларга келиб: ‹Мен сизнинг Роббингизман›, — дейди. Улар: ‹Биз шу жойда — Роббимиз бизга келгунча — турамиз; Роббимиз келса, биз Уни таниймиз›, — дейди. Сўнг Аллоҳ уларга яна келиб: ‹Мен сизнинг Роббингизман›, — дейди. Улар: ‹Сен Роббимизсан›, — дейди. Аллоҳ уларни чақиради ва дўзах устига Сирот (кўприк) қўйилади; мен (Муҳаммад) умматим билан ундан ўтган биринчи пайғамбар бўламан. Ўша куни пайғамбарлардан бошқа ҳеч ким гапира олмайди; улар ўша пайтда: ‹Аллоҳим, (бизни) қутқар; Аллоҳим, (бизни) қутқар›, — дейди. Дўзахда Саъдон (ўсимлиги)нинг тиканларидек илгаклар бор. Саъдон тиканларини кўрганмисиз?» — дедилар. Одамлар «ҳа» деди. У зот: «Бу илгаклар Саъдон тиканларидек; лекин уларнинг (қанча) катталигини Аллоҳдан бошқа ҳеч ким билмайди. Улар одамларни амалларига қараб илиб олади; баъзилари (амаллари сабабли) қулаб, дўзахда абадий қолади; баъзилари жазо (олиб, бўлак-бўлак қилиниб) дўзахдан чиқади — то Аллоҳ дўзах аҳлидан хоҳлаганига раҳм қилишни ирода қилгунча. Шунда У фаришталарга — фақат Ўзигагина ибодат қилган (кишилар)ни дўзахдан чиқаришни буюради. Фаришталар уларни сажда изларидан таниб чиқаради — чунки Аллоҳ (дўзах) ўтига ўша (сажда) изларини еб юборишни ҳаром қилган. Бас, улар ўтдан чиқади; ўт бутун инсон баданини еб юборган, фақат сажда излари (қолган) бўлади. Ўша пайтда улар ўтдан гўё (қуп-қуруқ) суяк (скелет) ҳолда чиқади. Уларга Ҳаёт суви қуйилади ва натижада улар оқаётган сув бўйидаги уруғ (ўсимлик)дек ўсади. Сўнг Аллоҳ ўз халқлари орасида ҳукм қилишни тугатгач, дўзах билан жаннат орасида бир киши қолади; у дўзах аҳлидан жаннатга (энг охирги) кирадиган киши бўлади. У дўзахга юзланган ҳолда (туриб): ‹Эй Роббим, юзимни ўтдан бургаз — чунки унинг шамоли мени қақшатди ва буғи мени куйдирди›, — дейди. Аллоҳ ундан: ‹Агар шу (тилагинг) берилса, бошқа нарса сўрайсанми?› — дейди. У: ‹Йўқ, иззатингга қасамки (сўрамайман)›, — дейди ва Роббига хоҳлаган аҳд ва паймонларни беради. Аллоҳ унинг юзини ўтдан буради. У жаннатга юзланиб, унинг гўзаллигини кўрганда, Аллоҳ хоҳлаганча жим туради. Сўнг: ‹Эй Роббим, мени жаннат эшигига (яқин) қил›, — дейди. Аллоҳ: ‹Сен — дастлаб сўраган нарсадан бошқа ҳеч нарса сўрамайман деб — аҳд ва паймон бермадингми?› — дейди. У: ‹Эй Роббим, мени халқларинг ичида энг бадбахт қилма›, — дейди. Аллоҳ: ‹Агар шу (тилагинг) берилса, бошқа нарса сўрайсанми?› — дейди. У: ‹Йўқ, иззатингга қасамки, бошқа нарса сўрамайман›, — дейди ва Роббига хоҳлаган аҳд ва паймонларни беради. Аллоҳ уни жаннат эшигига (яқин) қўяди. У ерга етиб, унинг ҳаёти, гўзаллиги ва лаззатини кўрганда, Аллоҳ хоҳлаганча жим туради. Сўнг: ‹Эй Роббим, мени жаннатга киргиз›, — дейди. Аллоҳ: ‹Эй одам боласи, Аллоҳ сенга раҳм қилсин! Сен қанча алдамчи (экан)сан! Сен — берилган нарсадан бошқа ҳеч нарса сўрамайман деб — аҳд ва паймон бермадингми?› — дейди. У: ‹Эй Роббим, мени халқларинг ичида энг бадбахт қилма›, — дейди. Шунда Аллоҳ кулади ва уни жаннатга киришга рухсат беради ва ундан хоҳлаганча сўрашни айтади. У барча истаклари рўёбга чиқгунча сўраверади. Сўнг Аллоҳ: ‹Фалон-фалон нарсаларни ҳам сўра›, — дейди. Аллоҳ унга (истакларини) эслатади; барча истак ва орзулари рўёбга чиқгач, Аллоҳ: ‹Бу(ларнинг ҳаммаси) сенга берилди ва шунчаси яна (қўшимча)›, — дейди». Абу Саид ал-Худрий Абу Ҳурайрага: «Расулуллоҳ ﷺ: ‹Аллоҳ: Бу сенга ва шунинг ўн баробари (берилди), — деди›, — дедилар», — деди. Абу Ҳурайра: «Мен Расулуллоҳ ﷺ дан ‹Бу(ларнинг ҳаммаси) сенга берилди ва шунчаси яна›дан бошқасини эсламайман», — деди. Абу Саид: «Мен у зотнинг ‹Бу сенга ва шунинг ўн баробари›ни (айтганини) эшитдим», — деди.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا يَدْخُلُ أَحَدٌ الْجَنَّةَ إِلَّا أُرِيَ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّارِ لَوْ أَسَاءَ لِيَزْدَادَ شُكْرًا وَلَا يَدْخُلُ النَّارَ أَحَدٌ إِلَّا أُرِيَ مَقْعَدَهُ مِنَ الْجَنَّةِ لَوْ أَحْسَنَ ليَكُون عَلَيْهِ حسرة» . رَوَاهُ البُخَارِيّ
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ: «Jannatga kirgan hech bir kishi yoʻqki, unga doʻzaxdagi (egallashi mumkin boʻlgan) joyi koʻrsatilmasin — agar yomonlik qilganda (shu boʻlardi) — toki u (shukrini) ziyoda qilsin; doʻzaxga kirgan hech bir kishi yoʻqki, unga jannatdagi joyi koʻrsatilmasin — agar yaxshilik qilganda (shu boʻlardi) — toki bu unga hasrat boʻlsin», dedilar.(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди:) Пайғамбар ﷺ: «Жаннатга кирган ҳеч бир киши йўқки, унга дўзахдаги (эгаллаши мумкин бўлган) жойи кўрсатилмасин — агар ёмонлик қилганда (шу бўларди) — токи у (шукрини) зиёда қилсин; дўзахга кирган ҳеч бир киши йўқки, унга жаннатдаги жойи кўрсатилмасин — агар яхшилик қилганда (шу бўларди) — токи бу унга ҳасрат бўлсин», дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " إِنَّ رَجُلَيْنِ مِمَّنْ دَخَلَ النَّارَ اشْتَدَّ صِيَاحُهُمَا فَقَالَ الرَّبُّ تَعَالَى: أَخْرِجُوهُمَا. فَقَالَ لَهُمَا: لِأَيِّ شَيْءٍ اشْتَدَّ صِيَاحُكُمَا؟ قَالَا: فَعَلْنَا ذَلِكَ لِتَرْحَمَنَا. قَالَ: فَإِنَّ رَحْمَتِي لَكُمَا أَنْ تَنْطَلِقَا فَتُلْقِيَا أَنْفُسَكُمَا حَيْثُ كُنْتُمَا مِنَ النَّارِ فَيُلْقِي أَحَدُهُمَا نَفْسَهُ فَيَجْعَلُهَا اللَّهُ بَرْدًا وَسَلَامًا وَيَقُومُ الْآخَرُ فَلَا يُلْقِي نَفْسَهُ فَيَقُولُ لَهُ الرَّبُّ تَعَالَى: مَا مَنَعَكَ أَنْ تُلْقِيَ نَفْسَكَ كَمَا أَلْقَى صَاحِبُكَ؟ فَيَقُولُ: رَبِّ إِنِّي لَأَرْجُو أَنْ لَا تُعِيدَنِي فِيهَا بَعْدَ مَا أَخْرَجْتَنِي مِنْهَا. فَيَقُولُ لَهُ الرَّبُّ تَعَالَى: لَكَ رَجَاؤُكَ. فَيُدْخَلَانِ جَمِيعًا الْجَنَّةَ بِرَحْمَةِ اللَّهِ ". رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Albatta, olovga kirganlardan ikki kishining faryodi qattiq boʻladi. Shunda Robb azza va jalla: ‹Ularni chiqaringlar›, deydi. Ular chiqarilganda, ulardan: ‹Faryodingiz nima sababdan bunchalik qattiq boʻldi?› deb soʻraydi. Ular: ‹Bizga rahm qilishing uchun shunday qildik›, deyishadi. (Alloh): ‹Sizlarga Mening rahmatim — borib, ikkovingiz olovda qayerda boʻlgan boʻlsangiz, oʻsha yerga oʻzingizni tashlashingizdir›, deydi. Ular boradilar. Ulardan biri oʻzini (olovga) tashlaydi, shunda (Alloh) uni unga salqin va salomat qilib qoʻyadi. Boshqasi esa turib qoladi, oʻzini tashlamaydi. Robb azza va jalla unga: ‹Sheriging oʻzini tashlagani kabi oʻzingni tashlashdan seni nima toʻsdi?› deydi. U: ‹Ey Robbim, meni chiqarganingdan keyin yana unga qaytarmasligingni umid qilaman›, deydi. Shunda Robb unga: ‹Sen uchun umiding (roʻyobga chiqadi)›, deydi. Bas, ikkovi Allohning rahmati bilan birga jannatga kiradilar», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadisning isnodi zaifdir, chunki u Rishdiyn ibn Saʼd (orqali keladi). Rishdiyn ibn Saʼd esa hadis ahli nazdida zaifdir; (u rivoyat qilgan) Ibn Anʼum esa al-Ifriqiy boʻlib, al-Ifriqiy hadis ahli nazdida zaifdir.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, оловга кирганлардан икки кишининг фарёди қаттиқ бўлади. Шунда Робб азза ва жалла: ‹Уларни чиқаринглар›, дейди. Улар чиқарилганда, улардан: ‹Фарёдингиз нима сабабдан бунчалик қаттиқ бўлди?› деб сўрайди. Улар: ‹Бизга раҳм қилишинг учун шундай қилдик›, дейишади. (Аллоҳ): ‹Сизларга Менинг раҳматим — бориб, икковингиз оловда қаерда бўлган бўлсангиз, ўша ерга ўзингизни ташлашингиздир›, дейди. Улар борадилар. Улардан бири ўзини (оловга) ташлайди, шунда (Аллоҳ) уни унга салқин ва саломат қилиб қўяди. Бошқаси эса туриб қолади, ўзини ташламайди. Робб азза ва жалла унга: ‹Шеригинг ўзини ташлагани каби ўзингни ташлашдан сени нима тўсди?› дейди. У: ‹Эй Роббим, мени чиқарганингдан кейин яна унга қайтармаслигингни умид қиламан›, дейди. Шунда Робб унга: ‹Сен учун умидинг (рўёбга чиқади)›, дейди. Бас, иккови Аллоҳнинг раҳмати билан бирга жаннатга кирадилар», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадиснинг исноди заифдир, чунки у Ришдийн ибн Саъд (орқали келади). Ришдийн ибн Саъд эса ҳадис аҳли наздида заифдир; (у ривоят қилган) Ибн Анъум эса ал-Ифриқий бўлиб, ал-Ифриқий ҳадис аҳли наздида заифдир.
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " قَالَ اللَّهُ تَعَالَى: أَعْدَدْتُ لِعِبَادِيَ الصَّالِحِينَ مَا لَا عَيْنٌ رَأَتْ وَلَا أُذُنٌ سَمِعَتْ وَلَا خَطَرَ عَلَى قَلْبِ بشر. واقرؤوا إِنْ شِئْتُمْ: (فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَا أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّة عين)
مُتَّفق عَلَيْهِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) buni Nabiy ﷺga yetkazib rivoyat qiladi: U zot: «Alloh taolo: ‹Men solih bandalarim uchun hech bir koʻz koʻrmagan, hech bir quloq eshitmagan va hech bir bashar qalbiga kelmagan (neʼmatlarni) tayyorlab qoʻydim›, dedi. Buning tasdigʻi Alloh azza va jallaning Kitobida (kelgan): {Bas, hech bir jon ular uchun, qilgan amallariga mukofot sifatida, koʻzlarning qarorigʻa boʻlgan qanday (neʼmatlar) yashirilganini bilmaydi} (Sajda 17)», dedilar. (Abu Iso) aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) буни Набий ﷺга етказиб ривоят қилади: У зот: «Аллоҳ таоло: ‹Мен солиҳ бандаларим учун ҳеч бир кўз кўрмаган, ҳеч бир қулоқ эшитмаган ва ҳеч бир башар қалбига келмаган (неъматларни) тайёрлаб қўйдим›, деди. Бунинг тасдиғи Аллоҳ азза ва жалланинг Китобида (келган): {Бас, ҳеч бир жон улар учун, қилган амалларига мукофот сифатида, кўзларнинг қарориға бўлган қандай (неъматлар) яширилганини билмайди} (Сажда 17)», дедилар. (Абу Исо) айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِن فِي الْجَنَّةِ شَجَرَةً يَسِيرُ الرَّاكِبُ فِي ظِلِّهَا مِائَةَ عَامٍ لَا يَقْطَعُهَا وَلَقَابَ قَوْسِ أَحَدِكُمْ فِي الْجَنَّةِ خَيْرٌ مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ أَو تغرب» . مُتَّفق عَلَيْهِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Jannatda shunday bir daraxt borki, otliq kishi uning soyasida yuz yil yursa ham uni oxiriga yetkaza olmaydi», dedilar. Va: «Xohlasangiz, {va choʻzilgan soyada, hamda quyilib turgan suvda} (Al-Voqiʼa 30-31) oyatini oʻqinglar», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Жаннатда шундай бир дарахт борки, отлиқ киши унинг соясида юз йил юрса ҳам уни охирига етказа олмайди», дедилар. Ва: «Хоҳласангиз, {ва чўзилган сояда, ҳамда қуйилиб турган сувда} (Ал-Воқиъа 30-31) оятини ўқинглар», дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ يَنْعَمُ وَلَا يَبْأَسُ وَلَا تَبْلَى ثِيَابُهُ وَلَا يفْنى شبابُه» . رَوَاهُ مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Jannatga kirgan kishi neʼmat ichida boʻladi, hech qachon xoru zor boʻlmaydi, kiyimi eskirmaydi va yoshligi ketmaydi», dedilar. Muslim rivoyat qilgan.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Жаннатга кирган киши неъмат ичида бўлади, ҳеч қачон хору зор бўлмайди, кийими эскирмайди ва ёшлиги кетмайди», дедилар. Муслим ривоят қилган.
وَعَن أبي هُرَيْرَة قا ل: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَدْخُلُ الْجَنَّةَ أَقْوَامٌ أَفْئِدَتُهُمْ مِثْلُ أَفْئِدَةِ الطَّيْرِ» . رَوَاهُ مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Jannatga qalblari qushlarning qalbi kabi boʻlgan qavmlar kiradi», dedilar. Muslim rivoyat qilgan.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Жаннатга қалблари қушларнинг қалби каби бўлган қавмлар киради», дедилар. Муслим ривоят қилган.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " إِنَّ أَدْنَى مَقْعَدِ أَحَدِكُمْ مِنَ الْجَنَّةِ أَنْ يَقُولَ لَهُ: تَمَنَّ فَيَتَمَنَّى وَيَتَمَنَّى فَيَقُولُ لَهُ: هَلْ تَمَنَّيْتَ؟ فَيَقُولُ نَعَمْ فَيَقُولُ لَهُ: فَإِنَّ لَكَ مَا تَمَنَّيْتَ ومثلَه معَه ". رَوَاهُ مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Sizlardan biringizning jannatdagi eng past oʻrni shuki, unga: ‹Tila!› deyiladi. U tilaydi, yana tilaydi. Soʻng unga: ‹Tiladingmi?› deyiladi. U: ‹Ha›, deydi. Shunda unga: ‹Senga tilaganing va u bilan birga yana shuncha narsa beriladi›, deyiladi», dedilar. Muslim rivoyat qilgan.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Сизлардан бирингизнинг жаннатдаги энг паст ўрни шуки, унга: ‹Тила!› дейилади. У тилайди, яна тилайди. Сўнг унга: ‹Тиладингми?› дейилади. У: ‹Ҳа›, дейди. Шунда унга: ‹Сенга тилаганинг ва у билан бирга яна шунча нарса берилади›, дейилади», дедилар. Муслим ривоят қилган.
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ مِمَّ خُلِقَ الْخَلْقُ؟ قَالَ: «مِنَ الْمَاءِ» . قُلْنَا: الْجَنَّةُ مَا بِنَاؤُهَا؟ قَالَ: «لَبِنَةٌ مِنْ ذَهَبٍ وَلَبِنَةٌ مِنْ فِضَّةٍ وَمِلَاطُهَا الْمِسْكُ الْأَذْفَرُ وَحَصْبَاؤُهَا اللُّؤْلُؤُ وَالْيَاقُوتُ وَتُرْبَتُهَا الزَّعْفَرَانُ مَنْ يَدْخُلُهَا يَنْعَمُ وَلَا يَبْأَسُ وَيَخْلُدُ وَلَا يَمُوتُ وَلَا يَبْلَى ثِيَابُهُمْ وَلَا يَفْنَى شَبَابُهُمْ» . رَوَاهُ أَحْمَدُ وَالتِّرْمِذِيّ والدارمي
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytadi: Biz: «Ey Rasululloh, bizga nima boʻldiki, sizning huzuringizda boʻlganimizda qalblarimiz yumshaydi, dunyoga nisbatan zohid boʻlamiz va oxirat ahlidan boʻlamiz. Sizning huzuringizdan chiqib, ahli-oilamiz bilan koʻngil ochib, bolalarimizni hidlaganimizda esa oʻzimizni tanimay qolamiz», dedik. Shunda Rasululloh ﷺ: «Agar siz mening huzurimdan chiqqaningizda ham oʻsha holatingizda turaversangiz, malaklar uylaringizda sizni ziyorat qilgan boʻlur edilar. Agar siz gunoh qilmasangiz, Alloh gunoh qiladigan, soʻng ularni magʻfirat qiladigan yangi bir xalqni keltirgan boʻlur edi», dedilar. (Abu Hurayra) aytadi: Men: «Ey Rasululloh, xalq nimadan yaratilgan?» dedim. U zot: «Suvdan», dedilar. Biz: «Jannatning binosi nimadan?» dedik. U zot: «Bir gʻisht kumushdan, bir gʻisht oltindan, uning laxtasi (qorishmasi) qoʻlansa hidli mushkdan, mayda toshlari marvarid va yoqutdan, tuprogʻi esa zaʼferondandir. Kim unga kirsa, neʼmatga erishadi, qiynalmaydi; abadiy qoladi, oʻlmaydi; ularning kiyimlari eskirmaydi va yoshliklari soʻlmaydi», dedilar. Soʻngra u zot: «Uch (toifa) kishining duosi rad qilinmaydi: adolatli imom (rahbar), iftor qilayotgan paytidagi roʻzador va mazlumning duosi — uni (Alloh) bulutlar uzra koʻtaradi, unga osmon eshiklari ochiladi va Robb azza va jalla: ‹Izzatimga qasamki, vaqti kechgan boʻlsa ham, albatta senga yordam beraman›, deydi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadisning isnodi unchalik kuchli emas va nazarimda u muttasil (uzluksiz) ham emas. Bu hadis Abu Hurayradan Nabiy ﷺ orqali boshqa bir isnod bilan ham rivoyat qilingan.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтади: Биз: «Эй Расулуллоҳ, бизга нима бўлдики, сизнинг ҳузурингизда бўлганимизда қалбларимиз юмшайди, дунёга нисбатан зоҳид бўламиз ва охират аҳлидан бўламиз. Сизнинг ҳузурингиздан чиқиб, аҳли-оиламиз билан кўнгил очиб, болаларимизни ҳидлаганимизда эса ўзимизни танимай қоламиз», дедик. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Агар сиз менинг ҳузуримдан чиққанингизда ҳам ўша ҳолатингизда тураверсангиз, малаклар уйларингизда сизни зиёрат қилган бўлур эдилар. Агар сиз гуноҳ қилмасангиз, Аллоҳ гуноҳ қиладиган, сўнг уларни мағфират қиладиган янги бир халқни келтирган бўлур эди», дедилар. (Абу Ҳурайра) айтади: Мен: «Эй Расулуллоҳ, халқ нимадан яратилган?» дедим. У зот: «Сувдан», дедилар. Биз: «Жаннатнинг биноси нимадан?» дедик. У зот: «Бир ғишт кумушдан, бир ғишт олтиндан, унинг лахтаси (қоришмаси) қўланса ҳидли мушкдан, майда тошлари марварид ва ёқутдан, тупроғи эса заъферондандир. Ким унга кирса, неъматга эришади, қийналмайди; абадий қолади, ўлмайди; уларнинг кийимлари эскирмайди ва ёшликлари сўлмайди», дедилар. Сўнгра у зот: «Уч (тоифа) кишининг дуоси рад қилинмайди: адолатли имом (раҳбар), ифтор қилаётган пайтидаги рўзадор ва мазлумнинг дуоси — уни (Аллоҳ) булутлар узра кўтаради, унга осмон эшиклари очилади ва Робб азза ва жалла: ‹Иззатимга қасамки, вақти кечган бўлса ҳам, албатта сенга ёрдам бераман›, дейди», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадиснинг исноди унчалик кучли эмас ва назаримда у муттасил (узлуксиз) ҳам эмас. Бу ҳадис Абу Ҳурайрадан Набий ﷺ орқали бошқа бир иснод билан ҳам ривоят қилинган.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَهْلُ الْجَنَّةِ جُرْدٌ مُرْدٌ كَحْلَى لَا يَفْنَى شَبَابُهُمْ وَلَا تَبْلَى ثِيَابهمْ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ والدارمي
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Jannat ahli tuksiz, soqolsiz va koʻzlari surma tortilgan holda boʻladi; ularning yoshligi tugamaydi va kiyimlari eskirmaydi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Жаннат аҳли туксиз, соқолсиз ва кўзлари сурма тортилган ҳолда бўлади; уларнинг ёшлиги тугамайди ва кийимлари эскирмайди», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَتَحَدَّثُ - وَعِنْدَهُ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْبَادِيَةِ -: " إِنَّ رَجُلًا مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ اسْتَأْذَنَ رَبَّهُ فِي الزَّرْعِ. فَقَالَ لَهُ: أَلَسْتَ فِيمَا شِئْتَ؟ قَالَ: بَلَى وَلَكِنْ أُحِبُّ أَنْ أَزْرَعَ فَبَذَرَ فَبَادَرَ الطَّرْفَ نَبَاتُهُ وَاسْتِوَاؤُهُ وَاسْتِحْصَادُهُ فَكَانَ أَمْثَالَ الْجِبَالِ. فَيَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى: دُونَكَ يَا ابْن آدم فَإِنَّهُ يُشْبِعُكَ شَيْءٌ ". فَقَالَ الْأَعْرَابِيُّ: وَاللَّهِ لَا تَجِدُهُ إِلَّا قُرَشِيًّا أَوْ أَنْصَارِيًّا فَإِنَّهُمْ أَصْحَابُ زَرْعٍ وَأَمَّا نَحْنُ فَلَسْنَا بِأَصْحَابِ زَرْعٍ فَضَحِكَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir marta Paygʻambar ﷺ (bir voqeani) hikoya qilayotgan edilar va bir badaviy u zot bilan oʻtirgan edi: «Jannat ahlidan biri Allohdan — yer haydash (dehqonchilik qilish)ga ruxsat — soʻraydi. Alloh undan: ‹Sen oʻzing yoqtirgan neʼmatlar ichida (yashab) turgan emasmisan?› — deb soʻraydi. U: ‹Ha, lekin men yer haydashni (dehqonchilik qilishni) yaxshi koʻraman›, — deydi». Paygʻambar ﷺ qoʻshdilar: «Bas, oʻsha kishi (ruxsat berilgach) urugʻ qadaydi va ekinlar oʻsib, koʻz ochib yumguncha — togʻlardek (ulkan) boʻlib — yetiladi, oʻrishga tayyor boʻladi va hokazo. Soʻng Alloh unga: ‹Ey Odam bolasi! Mana, ol va (hosilni) yigʻib ol — (lekin) seni hech narsa qondirmaydi (toʻydirmaydi)›, — deydi». Shunda badaviy: «Oʻsha kishi — albatta Qurayshdan (yaʼni muhojir) yoki ansoriy boʻlsa kerak — chunki ular dehqon, biz esa dehqon emasmiz», — dedi. Paygʻambar ﷺ (buni eshitib) jilmaydilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир марта Пайғамбар ﷺ (бир воқеани) ҳикоя қилаётган эдилар ва бир бадавий у зот билан ўтирган эди: «Жаннат аҳлидан бири Аллоҳдан — ер ҳайдаш (деҳқончилик қилиш)га рухсат — сўрайди. Аллоҳ ундан: ‹Сен ўзинг ёқтирган неъматлар ичида (яшаб) турган эмасмисан?› — деб сўрайди. У: ‹Ҳа, лекин мен ер ҳайдашни (деҳқончилик қилишни) яхши кўраман›, — дейди». Пайғамбар ﷺ қўшдилар: «Бас, ўша киши (рухсат берилгач) уруғ қадайди ва экинлар ўсиб, кўз очиб юмгунча — тоғлардек (улкан) бўлиб — етилади, ўришга тайёр бўлади ва ҳоказо. Сўнг Аллоҳ унга: ‹Эй Одам боласи! Мана, ол ва (ҳосилни) йиғиб ол — (лекин) сени ҳеч нарса қондирмайди (тўйдирмайди)›, — дейди». Шунда бадавий: «Ўша киши — албатта Қурайшдан (яъни муҳожир) ёки ансорий бўлса керак — чунки улар деҳқон, биз эса деҳқон эмасмиз», — деди. Пайғамбар ﷺ (буни эшитиб) жилмайдилар.
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «نَارُكُمْ جُزْءٌ مِنْ سَبْعِينَ جُزْءًا مِنْ نَارِ جَهَنَّمَ» قِيلَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ كَانَتْ لَكَافِيَةً قَالَ: «فُضِّلَتْ عَلَيْهِنَّ بِتِسْعَةٍ وَسِتِّينَ جُزْءًا كُلُّهُنَّ مِثْلُ حَرِّهَا» . مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ. وَاللَّفْظُ لِلْبُخَارِيِّ. وَفِي رِوَايَةِ مُسْلِمٍ: «نَارُكُمُ الَّتِي يُوقِدُ ابْنُ آدَمَ» . وَفِيهَا: «عَلَيْهَا» و «كلهَا» بدل «عَلَيْهِنَّ» و «كُلهنَّ»
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ: «Sizlarning (dunyodagi oddiy) olovingiz — doʻzax (olovi)ning 70 qismidan biridir», — dedi. Kimdir: «Yo Rasululloh! Bu (oddiy) olov (ham kofirlarni azoblashga) yetarli boʻlardi», — dedi. Allohning Rasuli ﷺ: «Doʻzax (olovi) — oddiy (dunyo) olovidan 69 qism koʻproq (issiq)dir; har bir qism — mana shu (dunyo) olovidek issiqdir», — dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Сизларнинг (дунёдаги оддий) оловингиз — дўзах (олови)нинг 70 қисмидан биридир», — деди. Кимдир: «Ё Расулуллоҳ! Бу (оддий) олов (ҳам кофирларни азоблашга) етарли бўларди», — деди. Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Дўзах (олови) — оддий (дунё) оловидан 69 қисм кўпроқ (иссиқ)дир; ҳар бир қисм — мана шу (дунё) оловидек иссиқдир», — деди.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَا بَيْنَ مَنْكِبَيِ الْكَافِرِ فِي النَّارِ مَسِيرَةَ ثَلَاثَةِ أَيَّامٍ لِلرَّاكِبِ الْمُسْرِعِ» . وَفِي رِوَايَةٍ: «ضِرْسُ الْكَافِرِ مِثْلُ أُحُدٍ وَغِلَظُ جِلْدِهِ مَسِيرَةُ ثَلَاثٍ» . رَوَاهُ مُسْلِمٌ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U (Nabiy ﷺ ga) koʻtarib (marfuʼ qilib): «Doʻzaxda kofirning ikki yelkasi orasi tez yuruvchi otliq uchun uch kunlik yoʻl (masofasi)cha boʻladi», — dedi. Vakiiy esa «doʻzaxda» (degan soʻzni) zikr qilmadi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У (Набий ﷺ га) кўтариб (марфуъ қилиб): «Дўзахда кофирнинг икки елкаси ораси тез юрувчи отлиқ учун уч кунлик йўл (масофаси)ча бўлади», — деди. Вакиий эса «дўзахда» (деган сўзни) зикр қилмади.
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «أُوقِدَ عَلَى النَّارِ أَلْفَ سَنَةٍ حَتَّى احْمَرَّتْ ثُمَّ أُوقِدَ عَلَيْهَا أَلْفَ سَنَةٍ حَتَّى ابْيَضَّتْ ثُمَّ أُوقِدَ عَلَيْهَا أَلْفَ سَنَةٍ حَتَّى اسْوَدَّتْ فَهِيَ سَوْدَاءُ مُظْلِمَةٌ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: U zot: «Olov ming yil yoqildi, hatto u qizardi; soʻng yana ming yil yoqildi, hatto u oqardi; soʻng yana ming yil yoqildi, hatto u qoraydi. Bas, u qop-qora, zulmatlidir», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu bobda Abu Hurayraning hadisi mavquf (sahobaning soʻzi sifatida) boʻlgani asahhroqdir. Men uni Yahyo ibn Abu Bukayrdan, u Shariykdan (rivoyat qilganidan) boshqa biror kishi marfuʼ qilganini bilmayman.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺдан ривоят қилади: У зот: «Олов минг йил ёқилди, ҳатто у қизарди; сўнг яна минг йил ёқилди, ҳатто у оқарди; сўнг яна минг йил ёқилди, ҳатто у қорайди. Бас, у қоп-қора, зулматлидир», дедилар. Абу Исо айтди: Бу бобда Абу Ҳурайранинг ҳадиси мавқуф (саҳобанинг сўзи сифатида) бўлгани асаҳҳроқдир. Мен уни Яҳё ибн Абу Букайрдан, у Шарийкдан (ривоят қилганидан) бошқа бирор киши марфуъ қилганини билмайман.