حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ أَخْبَرَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّهَا كَانَتْ تَقُولُمَا كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُسَبِّحُ سُبْحَةَ الضُّحَى وَإِنِّي لَأُسَبِّحُهَا
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U shunday der edi: «Nabiy ﷺ chosht (zuho) namozini oʻqimas edilar, men esa uni oʻqiyman».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У шундай дер эди: «Набий ﷺ чошт (зуҳо) намозини ўқимас эдилар, мен эса уни ўқийман».
قَالَ قَرَأْتُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مَهْدِيٍّ عَنْ مَالِكٍ وحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ عِيسَى قَالَ أَخْبَرَنِي مَالِكٌ عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ أَبِي عَلْقَمَةَ عَنْ أُمِّهِ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّهَا قَالَتْأَهْدَى أَبُو جَهْمِ بْنُ حُذَيْفَةَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَمِيصَةً شَامِيَّةً لَهَا عَلَمٌ فَشَهِدَ فِيهَا الصَّلَاةَ فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ رُدِّي هَذِهِ الْخَمِيصَةَ إِلَى أَبِي جَهْمٍ فَإِنِّي نَظَرْتُ إِلَى عَلَمِهَا فِي الصَّلَاةِ فَكَادَ يَفْتِنُنِي
Alqama ibn Abu Alqama (rahimahulloh) onasidan rivoyat qiladiki, Oisha (roziyallohu anho) aytdi: «Abu Jahm ibn Huzayfa Rasululloh ﷺga Shomdan kelgan, naqshi (bezakli hoshiyasi) boʻlgan bir xamisa (jun toʻn) hadya qildi. U zot unda namoz oʻqidilar. Namozdan chiqqach: ‹Bu xamisani Abu Jahmga qaytarib bering. Chunki men namozda uning naqshiga qarab qoldim, u meni fitnaga (chalgʻishga) solayozdi›, dedilar».Алқама ибн Абу Алқама (раҳимаҳуллоҳ) онасидан ривоят қиладики, Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: «Абу Жаҳм ибн Ҳузайфа Расулуллоҳ ﷺга Шомдан келган, нақши (безакли ҳошияси) бўлган бир хамиса (жун тўн) ҳадя қилди. У зот унда намоз ўқидилар. Намоздан чиққач: ‹Бу хамисани Абу Жаҳмга қайтариб беринг. Чунки мен намозда унинг нақшига қараб қолдим, у мени фитнага (чалғишга) солаёзди›, дедилар».
قَالَ قَرَأْتُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ: مَالِكٌ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَّى فِي الْمَسْجِدِ فَصَلَّى بِصَلَاتِهِ نَاسٌ ثُمَّ صَلَّى مِنْ الْقَابِلَةِ فَكَثُرَ النَّاسُ ثُمَّ اجْتَمَعُوا مِنْ اللَّيْلَةِ الثَّالِثَةِ أَوْ الرَّابِعَةِ فَلَمْ يَخْرُجْ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا أَصْبَحَ قَالَ رَأَيْتُ الَّذِي صَنَعْتُمْ فَلَمْ يَمْنَعْنِي مِنْ الْخُرُوجِ إِلَيْكُمْ إِلَّا أَنِّي خَشِيتُ أَنْ تُفْرَضَ عَلَيْكُمْ وَذَلِكَ فِي رَمَضَانَ
Nabiy ﷺning zavjalari Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ masjidda namoz oʻqidilar, u zotning namozlariga (ergashib) bir necha kishi ham namoz oʻqidi. Soʻngra keyingi kechasi yana namoz oʻqidilar, shunda odamlar koʻpaydi. Soʻngra uchinchi yoki toʻrtinchi kechasi (ham) toʻplandilar, ammo Rasululloh ﷺ ularning oldiga chiqmadilar. Tong otgach, u zot: «Sizlar qilgan ishni koʻrdim. Sizlarning oldingizga chiqishimdan meni faqat shu (namoz) sizlarga farz qilib qoʻyilishidan qoʻrqqanim toʻsdi, xolos», dedilar. Bu Ramazonda boʻlgan edi.Набий ﷺнинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ масжидда намоз ўқидилар, у зотнинг намозларига (эргашиб) бир неча киши ҳам намоз ўқиди. Сўнгра кейинги кечаси яна намоз ўқидилар, шунда одамлар кўпайди. Сўнгра учинчи ёки тўртинчи кечаси (ҳам) тўпландилар, аммо Расулуллоҳ ﷺ уларнинг олдига чиқмадилар. Тонг отгач, у зот: «Сизлар қилган ишни кўрдим. Сизларнинг олдингизга чиқишимдан мени фақат шу (намоз) сизларга фарз қилиб қўйилишидан қўрққаним тўсди, холос», дедилар. Бу Рамазонда бўлган эди.
قَالَ قَرَأْتُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ: مَالِكٌ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّهَا قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي بِاللَّيْلِ ثَلَاثَ عَشْرَةَ رَكْعَةً ثُمَّ يُصَلِّي إِذَا سَمِعَ النِّدَاءَ بِالصُّبْحِ رَكْعَتَيْنِ خَفِيفَتَيْنِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ tungi namozda oʻn uch rakaat oʻqir va bomdod namozi uchun azonni eshitganda, ikki yengil rakaat oʻqir edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ тунги намозда ўн уч ракаат ўқир ва бомдод намози учун азонни эшитганда, икки енгил ракаат ўқир эдилар.
قَالَ قَرَأْتُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ: مَالِكٌ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُأَنَّهَا لَمْ تَرَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي صَلَاةَ اللَّيْلِ قَاعِدًا حَتَّى أَسَنَّ فَكَانَ يَقْرَأُ قَاعِدًا حَتَّى إِذَا أَرَادَ أَنْ يَرْكَعَ قَامَ فَقَرَأَ نَحْوًا مِنْ ثَلَاثِينَ أَوْ أَرْبَعِينَ آيَةً ثُمَّ رَكَعَ
Nabiy ﷺ ning zavjalari Oisha (roziyallohu anho) xabar berishicha, u Rasululloh ﷺ ni tun namozini oʻtirib oʻqiyotganlarini hech koʻrmagan — toki (yoshlari) ulgʻaygunicha. (Keyin) u zot oʻtirib oʻqir, rukuʼ qilmoqchi boʻlganlarida esa turib, taxminan oʻttiz yoki qirq oyat oʻqir, soʻng rukuʼ qilar edilar.Набий ﷺ нинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо) хабар беришича, у Расулуллоҳ ﷺ ни тун намозини ўтириб ўқиётганларини ҳеч кўрмаган — токи (ёшлари) улғайгунича. (Кейин) у зот ўтириб ўқир, рукуъ қилмоқчи бўлганларида эса туриб, тахминан ўттиз ёки қирқ оят ўқир, сўнг рукуъ қилар эдилар.
قَالَ قَرَأْتُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ: مَالِكٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ وَأَبِي النَّضْرِ مَوْلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُصَلِّي جَالِسًا فَيَقْرَأُ وَهُوَ جَالِسٌ فَإِذَا بَقِيَ عَلَيْهِ مِنْ قِرَاءَتِهِ قَدْرُ مَا يَكُونُ ثَلَاثِينَ أَوْ أَرْبَعِينَ آيَةً قَامَ فَقَرَأَ وَهُوَ قَائِمٌ ثُمَّ رَكَعَ ثُمَّ سَجَدَ ثُمَّ يَفْعَلُ فِي الرَّكْعَةِ الثَّانِيَةِ مِثْلَ ذَلِكَ
Nabiy ﷺ ning zavjalari Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ oʻtirib namoz oʻqir, oʻtirgan holda (Qurʼon) oʻqir edilar. Qiroatlaridan oʻttiz yoki qirq oyat boʻladigan miqdor qolganida tik turib, tik turgan holda oʻqir, soʻng rukuʼ qilar, soʻng sajda qilar edilar. Soʻng ikkinchi rakaatda ham xuddi shunday qilar edilar.Набий ﷺ нинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ўтириб намоз ўқир, ўтирган ҳолда (Қуръон) ўқир эдилар. Қироатларидан ўттиз ёки қирқ оят бўладиган миқдор қолганида тик туриб, тик турган ҳолда ўқир, сўнг рукуъ қилар, сўнг сажда қилар эдилар. Сўнг иккинчи ракаатда ҳам худди шундай қилар эдилар.
قَالَ قَرَأْتُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ: مَالِكٌ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهَا قَالَتْمَا صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سُبْحَةَ الضُّحَى قَطُّ وَإِنِّي لَأُسَبِّحُهَا وَإِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيَدَعُ الْعَمَلَ وَهُوَ يُحِبُّ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ خَشْيَةَ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ النَّاسُ فَيُفْرَضَ عَلَيْهِمْ
Nabiy ﷺning zavjalari Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ chosht (zuho) namozini hech qachon oʻqimaganlar, men esa uni oʻqiyman. Rasululloh ﷺ biror amalni qilishni yaxshi koʻrsalar-da, odamlar uni (doimiy) qilib, ular uchun farz qilinib qolishidan qoʻrqib, oʻsha amalni tark qilar edilar».Набий ﷺнинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ чошт (зуҳо) намозини ҳеч қачон ўқимаганлар, мен эса уни ўқийман. Расулуллоҳ ﷺ бирор амални қилишни яхши кўрсалар-да, одамлар уни (доимий) қилиб, улар учун фарз қилиниб қолишидан қўрқиб, ўша амални тарк қилар эдилар».
قَالَ قَرَأْتُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ: مَالِكٌ قَالَ وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ عِيسَى أَخْبَرَنِي مَالِكٌ عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّهَا قَالَتْكَانَتْ فِي بَرِيرَةَ ثَلَاثُ سُنَنٍ إِحْدَى السُّنَنِ الثَّلَاثِ أَنَّهَا عُتِقَتْ فَخُيِّرَتْ فِي زَوْجِهَا وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيهَا الْوَلَاءُ لِمَنْ أَعْتَقَ وَدَخَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْبُرْمَةُ تَفُورُ بِلَحْمٍ فَقُرِّبَ إِلَيْهِ خُبْزٌ وَأُدْمٌ مِنْ أُدْمِ الْبَيْتِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَلَمْ أَرَ بُرْمَةً فِيهَا لَحْمٌ فَقَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ وَلَكِنَّ ذَلِكَ لَحْمٌ تُصُدِّقَ بِهِ عَلَى بَرِيرَةَ وَأَنْتَ لَا تَأْكُلُ الصَّدَقَةَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هُوَ لَهَا صَدَقَةٌ وَهُوَ لَنَا هَدِيَّةٌ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U shunday dedi: «Barira (haqida) uchta sunnat (joriy) boʻldi. Uch sunnatdan biri: u ozod qilinib, eri (bilan qolish yoki ajralish) borasida ixtiyor berildi va Rasululloh ﷺ uning haqida: ‹Valo (voris boʻlish huquqi) ozod qilgan kishiga (tegishli)dir›, dedilar. (Yana) Nabiy ﷺ (uyga) kirdilar, qozonda goʻsht qaynab turgan edi. U zotga non va uydagi noz-neʼmatlardan (goʻshtsiz taom) keltirildi. Nabiy ﷺ: ‹Men bir qozonda goʻsht (borligini) koʻrmadimmi?› dedilar. Ular: ‹Ha, yo Rasululloh, lekin u Bariraga sadaqa qilingan goʻshtdir, siz esa sadaqani yemaysiz›, deyishdi. Nabiy ﷺ: ‹U — unga (Bariraga) sadaqa, bizga esa hadyadir›, dedilar».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У шундай деди: «Барира (ҳақида) учта суннат (жорий) бўлди. Уч суннатдан бири: у озод қилиниб, эри (билан қолиш ёки ажралиш) борасида ихтиёр берилди ва Расулуллоҳ ﷺ унинг ҳақида: ‹Вало (ворис бўлиш ҳуқуқи) озод қилган кишига (тегишли)дир›, дедилар. (Яна) Набий ﷺ (уйга) кирдилар, қозонда гўшт қайнаб турган эди. У зотга нон ва уйдаги ноз-неъматлардан (гўштсиз таом) келтирилди. Набий ﷺ: ‹Мен бир қозонда гўшт (борлигини) кўрмадимми?› дедилар. Улар: ‹Ҳа, ё Расулуллоҳ, лекин у Барирага садақа қилинган гўштдир, сиз эса садақани емайсиз›, дейишди. Набий ﷺ: ‹У — унга (Барирага) садақа, бизга эса ҳадядир›, дедилар».
قَالَ قَرَأْتُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ: مَالِكٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ عَائِشَةَ أَخْبَرَتْهَاأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ عِنْدَهَا وَأَنَّهَا سَمِعَتْ صَوْتَ رَجُلٍ يَسْتَأْذِنُ فِي بَيْتِ حَفْصَةَ قَالَتْ عَائِشَةُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا رَجُلٌ يَسْتَأْذِنُ فِي بَيْتِكَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أُرَاهُ فُلَانًا لِعَمٍّ لِحَفْصَةَ مِنْ الرَّضَاعَةِ فَقَالَتْ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ كَانَ فُلَانٌ حَيًّا لِعَمِّهَا مِنْ الرَّضَاعَةِ أُدْخِلُ عَلَيَّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَعَمْ إِنَّ الرَّضَاعَةَ تُحَرِّمُ مَا تُحَرِّمُ الْوِلَادَةُ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ uning huzurida ekanlar va u Hafsaning uyiga kirishga izn soʻrayotgan bir kishining ovozini eshitdi. Oisha aytadi: «Yo Rasululloh! Mana bu kishi sizning uyingizga kirishga izn soʻrayapti», dedim. Shunda Rasululloh ﷺ Hafsaning emish (suti) orqali boʻlgan amakisini nazarda tutib: «Uni falonchi deb oʻylayman», dedilar. Oisha: «Yo Rasululloh! Agar falonchi — uning emish orqali boʻlgan amakisi — tirik boʻlganida, mening oldimga kirar edimi?» dedi. Rasululloh ﷺ: «Ha, emizish nasl (qarindoshligi) harom qilgan narsani harom qiladi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ унинг ҳузурида эканлар ва у Ҳафсанинг уйига киришга изн сўраётган бир кишининг овозини эшитди. Оиша айтади: «Ё Расулуллоҳ! Мана бу киши сизнинг уйингизга киришга изн сўраяпти», дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ Ҳафсанинг эмиш (сути) орқали бўлган амакисини назарда тутиб: «Уни фалончи деб ўйлайман», дедилар. Оиша: «Ё Расулуллоҳ! Агар фалончи — унинг эмиш орқали бўлган амакиси — тирик бўлганида, менинг олдимга кирар эдими?» деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Ҳа, эмизиш насл (қариндошлиги) ҳаром қилган нарсани ҳаром қилади», дедилар.
قَالَ قَرَأْتُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ: مَالِكٌ عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ الْأَنْصَارِيِّ عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهَا قَالَتْإِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيُصَلِّي الصُّبْحَ فَيَنْصَرِفُ النِّسَاءُ مُتَلَفِّعَاتٌ بِمُرُوطِهِنَّ مَا يُعْرَفْنَ مِنْ الْغَلَسِ
Nabiy ﷺ ning zavjalari Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, u shunday dedi: «Rasululloh ﷺ bomdodni oʻqirdilar, soʻng ayollar choyshablariga oʻralgan holda qaytishardi — tong qorongʻusi (gʻalas) sababli ular tanib boʻlmasdi».Набий ﷺ нинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, у шундай деди: «Расулуллоҳ ﷺ бомдодни ўқирдилар, сўнг аёллар чойшабларига ўралган ҳолда қайтишарди — тонг қоронғуси (ғалас) сабабли улар таниб бўлмасди».
قَالَ قَرَأْتُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ: مَالِكٌ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهَا قَالَتْخَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي بَعْضِ أَسْفَارِنَا حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالْبَيْدَاءِ أَوْ بِذَاتِ الْجَيْشِ انْقَطَعَ عِقْدٌ لِي فَأَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى الْتِمَاسِهِ وَأَقَامَ النَّاسُ مَعَهُ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ فَأَتَى النَّاسُ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَقَالُوا أَلَا تَرَى مَا صَنَعَتْ عَائِشَةُ أَقَامَتْ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَبِالنَّاسِ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ فَجَاءَ أَبُو بَكْرٍ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاضِعٌ رَأْسَهُ عَلَى فَخِذِي فَقَالَ حَبَسْتِ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالنَّاسَ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ قَالَتْ فَعَاتَبَنِي أَبُو بَكْرٍ وَقَالَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ وَجَعَلَ يَطْعَنُ بِيَدِهِ فِي خَاصِرَتِي وَلَا يَمْنَعُنِي مِنْ التَّحَرُّكِ إِلَّا مَكَانُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى فَخِذِي فَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَصْبَحَ النَّاسُ عَلَى غَيْرِ مَاءٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ آيَةَ التَّيَمُّمِ فَتَيَمَّمُوا فَقَالَ أُسَيْدُ بْنُ الْحَضِيرِ مَا هِيَ بِأَوَّلِ بَرَكَتِكُمْ يَا آلَ أَبِي بَكْرٍ قَالَتْ فَبَعَثْنَا الْبَعِيرَ الَّذِي كُنْتُ عَلَيْهِ فَوَجَدْنَا الْعِقْدَ تَحْتَهُ
Nabiy ﷺning zavjalari Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: biz Rasululloh ﷺ bilan u zotning safarlaridan birida chiqdik. Bir vaqt Baydoda — yoki Zotul-Jayshda — boʻlganimizda mening marjonim uzilib (tushib) qoldi. Shunda Rasululloh ﷺ uni qidirish uchun toʻxtadilar, odamlar ham u zot bilan toʻxtadi, ular suv (bor joy)da emas va ularning yonida ham suv yoʻq edi. Odamlar Abu Bakrning oldiga kelib: «Oisha nima qilganini koʻrmayapsanmi? U Rasululloh ﷺ ni va u zot bilan birga odamlarni (yoʻldan) toʻxtatib qoʻydi, holbuki ular suv (bor joy)da emas va yonlarida ham suv yoʻq», dedilar. Shunda Abu Bakr keldi, Rasululloh ﷺ esa boshlarini mening sonimga qoʻygan edilar. U: «Sen Rasululloh ﷺ ni va odamlarni toʻxtatib qoʻyibsan, ular suv (bor joy)da emas va yonlarida ham suv yoʻq», dedi. (Oisha) dedi: Abu Bakr meni koyidi va Alloh xohlagan (gap)larni aytdi, qoʻli bilan biqinimga turta boshladi. Rasululloh ﷺ ning sonimda (boshlarini qoʻyib turgani) joyigina meni qimirlashdan tutib turardi. Rasululloh ﷺ uxladilar, odamlar esa suvsiz holda tongni qarshiladi. Shunda Alloh azza va jalla tayammum oyatini nozil qildi, ular tayammum qilishdi. Usayd ibn al-Huzayr: «Bu sizlarning birinchi barakangiz emas, ey Abu Bakr xonadoni!» dedi. (Oisha) dedi: soʻng men minib olgan tuyani turgʻazsak, marjonni uning ostidan topdik.Набий ﷺнинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: биз Расулуллоҳ ﷺ билан у зотнинг сафарларидан бирида чиқдик. Бир вақт Байдода — ёки Зотул-Жайшда — бўлганимизда менинг маржоним узилиб (тушиб) қолди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ уни қидириш учун тўхтадилар, одамлар ҳам у зот билан тўхтади, улар сув (бор жой)да эмас ва уларнинг ёнида ҳам сув йўқ эди. Одамлар Абу Бакрнинг олдига келиб: «Оиша нима қилганини кўрмаяпсанми? У Расулуллоҳ ﷺ ни ва у зот билан бирга одамларни (йўлдан) тўхтатиб қўйди, ҳолбуки улар сув (бор жой)да эмас ва ёнларида ҳам сув йўқ», дедилар. Шунда Абу Бакр келди, Расулуллоҳ ﷺ эса бошларини менинг сонимга қўйган эдилар. У: «Сен Расулуллоҳ ﷺ ни ва одамларни тўхтатиб қўйибсан, улар сув (бор жой)да эмас ва ёнларида ҳам сув йўқ», деди. (Оиша) деди: Абу Бакр мени койиди ва Аллоҳ хоҳлаган (гап)ларни айтди, қўли билан биқинимга турта бошлади. Расулуллоҳ ﷺ нинг сонимда (бошларини қўйиб тургани) жойигина мени қимирлашдан тутиб турарди. Расулуллоҳ ﷺ ухладилар, одамлар эса сувсиз ҳолда тонгни қаршилади. Шунда Аллоҳ азза ва жалла таяммум оятини нозил қилди, улар таяммум қилишди. Усайд ибн ал-Ҳузайр: «Бу сизларнинг биринчи баракангиз эмас, эй Абу Бакр хонадони!» деди. (Оиша) деди: сўнг мен миниб олган туяни турғазсак, маржонни унинг остидан топдик.
قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ سَعْدٍ يَعْنِي ابْنَ إِبْرَاهِيمَ عَنْ طَلْحَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُقَبِّلُنِي وَهُوَ صَائِمٌ وَأَنَا صَائِمَةٌ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Rasululloh ﷺ oʻzlari roʻzador, men ham roʻzador holda meni oʻpar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У деди: Расулуллоҳ ﷺ ўзлари рўзадор, мен ҳам рўзадор ҳолда мени ўпар эдилар.
قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَدَّادٍ عَنْ أَبِي عُذْرَةَ وَكَانَ قَدْ أَدْرَكَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى الرِّجَالَ وَالنِّسَاءَ عَنْ الْحَمَّامَاتِ ثُمَّ رَخَّصَ لِلرِّجَالِ فِي الْمَيَازِرِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ erkaklar va ayollarni hammomlarga (kirishdan) qaytardilar, soʻngra erkaklarga izorlar (bilan kirish)ga ruxsat berdilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ эркаклар ва аёлларни ҳаммомларга (киришдан) қайтардилар, сўнгра эркакларга изорлар (билан кириш)га рухсат бердилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ طَحْلَاءَ عَنْ أَبِي الرِّجَالِ عَنْ عَمْرَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا عَائِشَةُ بَيْتٌ لَيْسَ فِيهِ تَمْرٌ جِيَاعٌ أَهْلُهُقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ كَانَ سُفْيَانُ حَدَّثَنَاهُ عَنْهُ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Yo Oisha! Ichida xurmo boʻlmagan uy — uning ahli ochdir», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ё Оиша! Ичида хурмо бўлмаган уй — унинг аҳли очдир», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ وَعَفَّانُ قَالَا حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنِ الْأَزْرَقِ بْنِ قَيْسٍ قَالَ عَفَّانُ قَالَ أَخْبَرَنَا الْأَزْرَقُ بْنُ قَيْسٍ عَنْ ذَكْوَانَ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُصَلِّي عَلَى الْخُمْرَةِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ xumra ustida namoz oʻqir edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ хумра устида намоз ўқир эдилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ قَالَ حَدَّثَنَا زَائِدَةُ عَنِ السُّدِّيِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ الْبَهِيِّ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْمَا كُنْتُ أَقْضِي مَا يَبْقَى عَلَيَّ مِنْ رَمَضَانَ حَيَاةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُلَّهَا إِلَّا فِي شَعْبَانَ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺning butun hayotlari davomida zimmamda qolgan Ramazon (roʻzasi)ni faqat Shaʼbonda qazo qilar edim».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺнинг бутун ҳаётлари давомида зиммамда қолган Рамазон (рўзаси)ни фақат Шаъбонда қазо қилар эдим».
قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ حَدَّثَنَا سَلِيمُ بْنُ حَيَّانَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ مِينَاءَ قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ الزُّبَيْرِ يَقُولُ حَدَّثَتْنِي خَالَتِي عَائِشَةُأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَهَا لَوْلَا أَنَّ قَوْمَكِ حَدِيثُ عَهْدٍ بِشِرْكٍ أَوْ بِجَاهِلِيَّةٍ لَهَدَمْتُ الْكَعْبَةَ فَأَلْزَقْتُهَا بِالْأَرْضِ وَجَعَلْتُ لَهَا بَابَيْنِ بَابًا شَرْقِيًّا وَبَابًا غَرْبِيًّا وَزِدْتُ فِيهَا مِنْ الْحَجَرِ سِتَّةَ أَذْرُعٍ فَإِنَّ قُرِيْشًا اقْتَصَرَتْهَا حِينَ بَنَتْ الْكَعْبَةَ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ unga shunday dedilar: «Qavmingning shirkdan — yoki johiliyatdan — (chiqqani) yaqindaligi boʻlmaganida, men albatta Kaʼbani buzib, uni yerga tutashtirar, unga ikkita eshik — biri sharqiy, biri gʻarbiy eshik qilar va Hijrdan unga olti tirsak (joy) qoʻshar edim. Chunki Quraysh Kaʼbani qurganida uni qisqartirib (kichraytirib) qurgan».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ унга шундай дедилар: «Қавмингнинг ширкдан — ёки жоҳилиятдан — (чиққани) яқиндалиги бўлмаганида, мен албатта Каъбани бузиб, уни ерга туташтирар, унга иккита эшик — бири шарқий, бири ғарбий эшик қилар ва Ҳижрдан унга олти тирсак (жой) қўшар эдим. Чунки Қурайш Каъбани қурганида уни қисқартириб (кичрайтириб) қурган».
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ مَالِكٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ رَجُلٍ عَنْ عَائِشَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَا مِنْ امْرِئٍ يَكُونُ لَهُ صَلَاةٌ مِنْ اللَّيْلِ يَغْلِبُهُ عَلَيْهَا نَوْمٌ إِلَّا كَانَ نَوْمُهُ عَلَيْهِ صَدَقَةً وَكُتِبَ لَهُ أَجْرُ صَلَاتِهِ
Oisha (roziyallohu anho)dan, Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadiki, u zot: «Har qaysi kishi kechasi (oʻqiydigan) namozi boʻla turib, uni uyqu yengsa (oʻqiy olmasa), albatta uyqusi unga sadaqa boʻladi va unga namozining ajri yoziladi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан, Набий ﷺдан ривоят қилинадики, у зот: «Ҳар қайси киши кечаси (ўқийдиган) намози бўла туриб, уни уйқу енгса (ўқий олмаса), албатта уйқуси унга садақа бўлади ва унга намозининг ажри ёзилади», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ قَالَ حَدَّثَنَا مَالِكٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْكُنْتُ أَفْتِلُ قَلَائِدَ هَدْيِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِيَدَيَّ ثُمَّ يُقَلِّدُهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِيَدِهِ ثُمَّ يَبْعَثُ بِهَا مَعَ أَبِي فَلَا يَدَعُ شَيْئًا أَحَلَّهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهُ حَتَّى يَنْحَرَ الْهَدْيَحَدَّثَنَا بَهْزٌ قَالَ حَدَّثَنِي سَلِيمُ بْنُ حَيَّانَ قَالَ حَدَّثَنَا سَعِيدٌ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ يُحَدِّثُ عَنْ خَالَتِهِ عَائِشَةَ قَالَتْ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَوْلَا أَنَّ قَوْمَكِ حَدِيثٌ عَهْدُهُمْ بِالشِّرْكِ لَهَدَمْتُ الْكَعْبَةَ فَذَكَرَ مَعْنَى حَدِيثِ ابْنِ مَهْدِيٍّ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺning hadiylarining marjonlarini oʻz qoʻllarim bilan eshar edim, soʻng Rasululloh ﷺ ularni oʻz qoʻllari bilan marjon qilib taqar edilar, soʻng ularni otam bilan yuborar edilar. Rasululloh ﷺ hadiy soʻyilgunga qadar Alloh azza va jalla u zotga halol qilgan hech narsani tark etmas edilar. Boshqa (rivoyatda) Oisha: Rasululloh ﷺ menga: «Qavmingning shirkdan (chiqqani) yaqindaligi boʻlmaganida, albatta Kaʼbani buzar edim», dedilar, dedi — soʻng u Ibn Mahdiy hadisining maʼnosini zikr qildi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг ҳадийларининг маржонларини ўз қўлларим билан эшар эдим, сўнг Расулуллоҳ ﷺ уларни ўз қўллари билан маржон қилиб тақар эдилар, сўнг уларни отам билан юборар эдилар. Расулуллоҳ ﷺ ҳадий сўйилгунга қадар Аллоҳ азза ва жалла у зотга ҳалол қилган ҳеч нарсани тарк этмас эдилар. Бошқа (ривоятда) Оиша: Расулуллоҳ ﷺ менга: «Қавмингнинг ширкдан (чиққани) яқиндалиги бўлмаганида, албатта Каъбани бузар эдим», дедилар, деди — сўнг у Ибн Маҳдий ҳадисининг маъносини зикр қилди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ قَالَ حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ عَنْ عَطَاءٍ عَنْ عُبَيْدِ بْنِ عُمَيْرٍ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْمَا مَاتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أُحِلَّ لَهُ النِّسَاءُ
Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Rasululloh ﷺga ayollar halol qilinmaguncha, u zot vafot etmadilar.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Расулуллоҳ ﷺга аёллар ҳалол қилинмагунча, у зот вафот этмадилар.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ قَالَ حَدَّثَنَا أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ قَالَ حَدَّثَنَا الْقَاسِمُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ سَمِعْتُ عَائِشَةَ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ تَقُولُإِنَّ بَرِيرَةَ كَانَتْ مُكَاتِبَةً لِأُنَاسٍ مِنْ الْأَنْصَارِ فَأَرَدْتُ أَنْ أَبْتَاعَهَا فَأَمَرْتُهَا أَنْ تَأْتِيَهُمْ فَتُخْبِرَهُمْ أَنِّي أُرِيدُ أَنْ أَبْتَاعَهَا فَأُعْتِقَهَا فَقَالُوا إِنْ جَعَلْتِ لَنَا وَلَاءَهَا ابْتَعْنَاهَا مِنْهَا فَاسْتَفْتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ اشْتَرِيهَا فَأَعْتِقِيهَا فَإِنَّمَا الْوَلَاءُ لِمَنْ أَعْتَقَ وَدَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمِرْجَلُ يَفُورُ بِلَحْمٍ فَقَالَ مِنْ أَيْنَ لَكِ هَذَا قُلْتُ أَهْدَتْهُ لَنَا بَرِيرَةُ وَتُصُدِّقَ بِهِ عَلَيْهَا فَقَالَ هَذَا لبَرِيرَةَ صَدَقَةٌ وَلَنَا هَدِيَّةٌ قَالَتْ وَكَانَتْ تَحْتَ عَبْدٍ فَلَمَّا أَعْتَقَهَا قَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اخْتَارِي فَإِنْ شِئْتِ أَنْ تَمْكُثِي تَحْتَ هَذَا الْعَبْدِ وَإِنْ شِئْتِ أَنْ تُفَارِقِيهِ
Moʻminlar onasi Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U shunday der edi: Barira ansorlardan boʻlgan bir qavmga mukotab (ozodlik puli evaziga kelishgan) choʻri edi. Men uni sotib olmoqchi boʻldim va unga: ularning oldiga borib, men uni sotib olib, ozod qilmoqchi ekanimni xabar berishini buyurdim. Ular: «Agar uning valosini bizga qilsang, uni sendan (kelishib) sotamiz», deyishdi. Men Rasululloh ﷺdan fatvo soʻradim. U zot: «Uni sotib ol va ozod qil, chunki valo faqat ozod qilgan kishiga (tegishli)dir», dedilar. (Bir kuni) Rasululloh ﷺ mening oldimga kirdilar, qozonda goʻsht qaynab turgan edi. U zot: «Bu senga qayerdan?» dedilar. Men: «Uni bizga Barira hadya qildi, u esa unga sadaqa qilingan edi», dedim. U zot: «Bu Bariraga sadaqa, bizga esa hadyadir», dedilar. U (Oisha) dedi: U bir qulning nikohida edi. Men uni ozod qilganimda, Rasululloh ﷺ unga: «Ixtiyor qil, xohlasang shu qulning nikohida qolasan, xohlasang undan ajralasan», dedilar.Мўминлар онаси Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У шундай дер эди: Барира ансорлардан бўлган бир қавмга мукотаб (озодлик пули эвазига келишган) чўри эди. Мен уни сотиб олмоқчи бўлдим ва унга: уларнинг олдига бориб, мен уни сотиб олиб, озод қилмоқчи эканимни хабар беришини буюрдим. Улар: «Агар унинг валосини бизга қилсанг, уни сендан (келишиб) сотамиз», дейишди. Мен Расулуллоҳ ﷺдан фатво сўрадим. У зот: «Уни сотиб ол ва озод қил, чунки вало фақат озод қилган кишига (тегишли)дир», дедилар. (Бир куни) Расулуллоҳ ﷺ менинг олдимга кирдилар, қозонда гўшт қайнаб турган эди. У зот: «Бу сенга қаердан?» дедилар. Мен: «Уни бизга Барира ҳадя қилди, у эса унга садақа қилинган эди», дедим. У зот: «Бу Барирага садақа, бизга эса ҳадядир», дедилар. У (Оиша) деди: У бир қулнинг никоҳида эди. Мен уни озод қилганимда, Расулуллоҳ ﷺ унга: «Ихтиёр қил, хоҳласанг шу қулнинг никоҳида қоласан, хоҳласанг ундан ажраласан», дедилар.
حَدَّثَنَا بَهْزُ بْنُ أَسَدٍ قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ سِمَاكٍ عَنْ عِكْرِمَةَ أَنَّ عَائِشَةَ قَالَتْدَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي بَيْتِي فِي إِزَارٍ وَرِدَاءٍ فَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ وَبَسَطَ يَدَهُ وَقَالَ اللَّهُمَّ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ فَأَيُّ عَبْدٍ مِنْ عِبَادِكَ ضَرَبْتُ أَوْ آذَيْتُ فَلَا تُعَاقِبْنِي فِيهِ
Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Rasululloh ﷺ mening uyimga izor va rido (yopinchiq)da kirdilar, soʻng qiblaga yuzlanib, qoʻllarini yoydilar va: «Allohim, men ham faqat bir insonman. Bandalaringdan qaysi bir bandani urgan yoki unga ozor bergan boʻlsam, meni buning uchun jazolamagin», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ менинг уйимга изор ва ридо (ёпинчиқ)да кирдилар, сўнг қиблага юзланиб, қўлларини ёйдилар ва: «Аллоҳим, мен ҳам фақат бир инсонман. Бандаларингдан қайси бир бандани урган ёки унга озор берган бўлсам, мени бунинг учун жазоламагин», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا تَسُبُّوا الْأَمْوَاتَ فَإِنَّهُمْ قَدْ أَفْضَوْا إِلَى مَا قَدَّمُوا
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Oʻliklarni soʻkmanglar — chunki ular oʻzlari (avval) yuborgan (amallari)ning natijasiga yetib bordilar», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Ўликларни сўкманглар — чунки улар ўзлари (аввал) юборган (амаллари)нинг натижасига етиб бордилар», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ وحَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ قَالَا حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ شَرِيكِ بْنِ نَمِرٍ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ أَنَّ عَائِشَةَ قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَخْرُجُ إِذَا كَانَتْ لَيْلَةُ عَائِشَةَ إِذَا ذَهَبَ ثُلُثَا اللَّيْلِ إِلَى الْبَقِيعِ فَيَقُولُ السَّلَامُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ دَارِ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ فَإِنَّا وَإِيَّاكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ غَدًا مُؤَجَّلُونَ قَالَ أَبُو عَامِرٍ تُؤَجَّلُونَ وَإِنَّا إِنْ شَاءَ اللَّهُ بِكُمْ لَاحِقُونَ
Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Oishaning (navbat) kechasi boʻlganida, Rasululloh ﷺ kechaning uchdan ikki qismi oʻtgach, Baqiʼga chiqar va: «Assalomu alaykum, ey moʻminlar qavmining diyori ahli! Biz ham, sizlar ham va sizlarga vaʼda qilinayotgan narsa ham ertaga (belgilangan) muddatga qoʻyilgandirmiz. Va biz, inshaalloh, sizlarga qoʻshiluvchilarmiz», der edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Оишанинг (навбат) кечаси бўлганида, Расулуллоҳ ﷺ кечанинг учдан икки қисми ўтгач, Бақиъга чиқар ва: «Ассалому алайкум, эй мўминлар қавмининг диёри аҳли! Биз ҳам, сизлар ҳам ва сизларга ваъда қилинаётган нарса ҳам эртага (белгиланган) муддатга қўйилгандирмиз. Ва биз, иншааллоҳ, сизларга қўшилувчилармиз», дер эдилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ سَمِعَ الْقَاسِمَ قَالَ سَمِعْتُ عَائِشَةَ تَقُولُقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ عَمِلَ عَمَلًا لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَهُوَ رَدٌّ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim bizning (dinimiz) ishimizda boʻlmagan bir amalni qilsa, u (amal) rad qilinadi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким бизнинг (динимиз) ишимизда бўлмаган бир амални қилса, у (амал) рад қилинади», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْسُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيُّ الْأَعْمَالِ أَحَبُّ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ أَدْوَمُهُ وَإِنْ قَلَّقَالَ وَسَمِعْتُهُ يَعْنِي أَبَا سَلَمَةَ يُحَدِّثُ عَنْ عَائِشَةَ أَوْ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ اكْلَفُوا مِنْ الْعَمَلِ مَا تُطِيقُونَ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Rasululloh ﷺdan: «Amallarning qaysi biri Alloh azza va jallaga eng suyukli?» — deb soʻraldi. U zot: «Garchi oz boʻlsa-da, eng davomli (qilingani)», dedilar. (Roviy) dedi: Men uni — yaʼni Abu Salamani — Oishadan yoki Abu Hurayradan, Nabiy ﷺdan: «Amaldan kuchingiz yetadiganini oʻz zimmangizga olinglar», deb rivoyat qilayotganini eshitdim.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У деди: Расулуллоҳ ﷺдан: «Амалларнинг қайси бири Аллоҳ азза ва жаллага энг суюкли?» — деб сўралди. У зот: «Гарчи оз бўлса-да, энг давомли (қилингани)», дедилар. (Ровий) деди: Мен уни — яъни Абу Саламани — Оишадан ёки Абу Ҳурайрадан, Набий ﷺдан: «Амалдан кучингиз етадиганини ўз зиммангизга олинглар», деб ривоят қилаётганини эшитдим.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ زَيْدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَمْرَةَ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَقِيلُو ذَوِي الْهَيْئَاتِ عَثَرَاتِهِمْ إِلَّا الْحُدُودَ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Obroʻli kishilarning xatolarini kechiringlar, hadlar bundan mustasno», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Обрўли кишиларнинг хатоларини кечиринглар, ҳадлар бундан мустасно», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْطَيَّبْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِحُرْمِهِ حِينَ أَحْرَمَ وَلِحِلِّهِ حِينَ أَحَلَّ قَبْلَ أَنْ يَطُوفَ بِالْبَيْتِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Men Rasululloh ﷺga ehromga kirganlarida ehromlari uchun va Baytni tavof qilishlaridan oldin ehromdan chiqqanlarida ehromdan chiqishlari uchun atir surdim.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У деди: Мен Расулуллоҳ ﷺга эҳромга кирганларида эҳромлари учун ва Байтни тавоф қилишларидан олдин эҳромдан чиққанларида эҳромдан чиқишлари учун атир сурдим.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْأَصْبَهَانِيِّ عَنْ مُجَاهِدِ بْنِ وَرْدَانَ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ مَوْلًى لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَرَّ مِنْ عَذْقِ نَخْلَةٍ فَمَاتَ فَأُتِيَ بِهِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ هَلْ لَهُ مِنْ نَسَبٍ أَوْ رَحِمٍ قَالُوا لَا قَالَ أَعْطُوا مِيرَاثَهُ بَعْضَ أَهْلِ قَرْيَتِهِحَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ سُفْيَانَ عَنِ ابْنِ الْأَصْبَهَانِيِّ عَنْ مُجَاهِدِ بْنِ وَرْدَانَ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ فَدَفَعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِيرَاثَهُ إِلَى أَهْلِ قَرْيَتِهِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺning bir mavlosi xurmo shoxidan yiqilib, vafot etdi. Uni Nabiy ﷺning oldilariga keltirishdi. U zot: «Uning nasabi yoki qarindoshi bormi?» dedilar. Ular: «Yoʻq», dedilar. U zot: «Uning merosini qishlogʻi ahlidan baʼzilariga beringlar», dedilar. Boshqa (rivoyatda): Nabiy ﷺ uning merosini qishlogʻi ahliga topshirdilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺнинг бир мавлоси хурмо шохидан йиқилиб, вафот этди. Уни Набий ﷺнинг олдиларига келтиришди. У зот: «Унинг насаби ёки қариндоши борми?» дедилар. Улар: «Йўқ», дедилар. У зот: «Унинг меросини қишлоғи аҳлидан баъзиларига беринглар», дедилар. Бошқа (ривоятда): Набий ﷺ унинг меросини қишлоғи аҳлига топширдилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنْ عُمَارَةَ عَنْ أَبِي عَطِيَّةَ وَابْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ سُلَيْمَانَ قَالَ سَمِعْتُ خَيْثَمَةَ يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي عَطِيَّةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْإِنِّي لَأَعْلَمُ كَيْفَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُلَبِّي لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ لَبَّيْكَ إِنَّ الْحَمْدَ وَالنِّعْمَةَ لَكَ وَالْمُلْكَ قَالَ ابْنُ جَعْفَرٍ ثُمَّ سَمِعْتُهَا بَعْدُ لَبَّتْ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Men Rasululloh ﷺ talbiyani qanday aytganlarini bilaman; u (shu edi): «Labbayka-llohumma labbayk, labbayka laa shariyka laka labbayk, innal-hamda van-niʼmata laka val-mulk». Ibn Jaʼfar dedi: Soʻngra men keyin uni talbiya aytayotganini eshitdim.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У деди: Мен Расулуллоҳ ﷺ талбияни қандай айтганларини биламан; у (шу эди): «Лаббайка-ллоҳумма лаббайк, лаббайка лаа шарийка лака лаббайк, иннал-ҳамда ван-ниъмата лака вал-мулк». Ибн Жаъфар деди: Сўнгра мен кейин уни талбия айтаётганини эшитдим.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي وَائِلٍ عَنْ مَسْرُوقٍ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْمَا رَأَيْتُ إِنْسَانًا قَطُّ أَشَدَّ عَلَيْهِ الْوَجَعُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Men Rasululloh ﷺdan koʻra ogʻriqni qattiqroq (his qilgan) birorta insonni hech koʻrmadim.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У деди: Мен Расулуллоҳ ﷺдан кўра оғриқни қаттиқроқ (ҳис қилган) бирорта инсонни ҳеч кўрмадим.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي الضُّحَى عَنْ مَسْرُوقٍ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْرَخَّصَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي بَعْضِ الْأَمْرِ فَرَغِبَ عَنْهُ رِجَالٌ فَقَالَ مَا بَالُ رِجَالٍ آمُرُهُمْ الْأَمْرَ يَرْغَبُونَ عَنْهُ وَاللَّهِ إِنِّي لَأَعْلَمُهُمْ بِاللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَأَشَدُّهُمْ لَهُ خَشْيَةً
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Rasululloh ﷺ baʼzi ishda ruxsat berdilar, ammo baʼzi kishilar undan yuz oʻgirdilar. Shunda u zot: «Baʼzi kishilarga nima boʻldiki, men ularni bir ishga buyursam, undan yuz oʻgiradilar? Allohga qasamki, men ularning ichida Alloh azza va jallani eng yaxshi biluvchisi va Undan eng qattiq qoʻrquvchisiman», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У деди: Расулуллоҳ ﷺ баъзи ишда рухсат бердилар, аммо баъзи кишилар ундан юз ўгирдилар. Шунда у зот: «Баъзи кишиларга нима бўлдики, мен уларни бир ишга буюрсам, ундан юз ўгирадилар? Аллоҳга қасамки, мен уларнинг ичида Аллоҳ азза ва жаллани энг яхши билувчиси ва Ундан энг қаттиқ қўрқувчисиман», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ مَالِكٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ كَانَ إِذَا مَرِضَ يَقْرَأُ عَلَى نَفْسِهِ بِالْمُعَوِّذَاتِ وَيَنْفُثُ
Oisha (roziyallohu anho)dan, Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadiki, u zot kasal boʻlib qolganlarida oʻzlariga muʼavvizalarni oʻqib, (oʻzlariga) puflar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан, Набий ﷺдан ривоят қилинадики, у зот касал бўлиб қолганларида ўзларига муъаввизаларни ўқиб, (ўзларига) пуфлар эдилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ مَالِكٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا اعْتَكَفَ يُدْنِي إِلَيَّ رَأْسَهُ أُرَجِّلُهُ وَكَانَ لَا يَدْخُلُ بَيْتَهُ إِلَّا لِحَاجَةِ الْإِنْسَانِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ iʼtikofda boʻlganlarida boshlarini menga yaqinlashtirar, men uni tarar edim. U zot uyiga faqat inson ehtiyoji uchungina kirar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ иътикофда бўлганларида бошларини менга яқинлаштирар, мен уни тарар эдим. У зот уйига фақат инсон эҳтиёжи учунгина кирар эдилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ مَالِكٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْمَا خُيِّرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ أَمْرَيْنِ إِلَّا اخْتَارَ أَيْسَرَهُمَا مَا لَمْ يَكُنْ فِيهِ إِثْمٌ فَإِذَا كَانَ فِيهِ إِثْمٌ كَانَ أَبْعَدَ النَّاسِ مِنْهُ وَمَا انْتَقَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِنَفْسِهِ مِنْ شَيْءٍ يُؤْتَى إِلَيْهِ إِلَّا أَنْ تُنْتَهَكَ حُرْمَةُ اللَّهِ فَيَنْتَقِمَ لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Rasululloh ﷺ ikki ish orasida ixtiyor (tanlov) berilganda, gunoh boʻlmagunicha, ikkisining osonrogʻini tanlar edilar. Agar unda gunoh boʻlsa, u zot odamlarning undan eng uzogʻi boʻlar edilar. Rasululloh ﷺ oʻzlariga qilingan birorta narsa uchun oʻzlari uchun oʻch olmaganlar; faqat Allohning hurmati buzilgandagina Alloh azza va jalla uchun oʻch olar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У деди: Расулуллоҳ ﷺ икки иш орасида ихтиёр (танлов) берилганда, гуноҳ бўлмагунича, иккисининг осонроғини танлар эдилар. Агар унда гуноҳ бўлса, у зот одамларнинг ундан энг узоғи бўлар эдилар. Расулуллоҳ ﷺ ўзларига қилинган бирорта нарса учун ўзлари учун ўч олмаганлар; фақат Аллоҳнинг ҳурмати бузилгандагина Аллоҳ азза ва жалла учун ўч олар эдилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ مَالِكٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُصَلِّي مِنْ اللَّيْلِ إِحْدَى عَشْرَةَ رَكْعَةً يُوتِرُ مِنْهَا بِوَاحِدَةٍ فَإِذَا فَرَغَ مِنْ صَلَاتِهِ اضْطَجَعَ عَلَى شِقِّهِ الْأَيْمَنِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ kechasi oʻn bir rakaat namoz oʻqir, ulardan bittasini vitr qilar edilar. Namozlaridan boʻshaganlarida esa oʻng biqinlariga yotar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ кечаси ўн бир ракаат намоз ўқир, улардан биттасини витр қилар эдилар. Намозларидан бўшаганларида эса ўнг биқинларига ётар эдилар.
حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَخْبَرَنَا شَرِيكٌ عَنِ الْمِقْدَامِ عَنْ أَبِيهِ قَالَقُلْتُ لِعَائِشَةَ يَا أُمَّهْ بِأَيِّ شَيْءٍ كَانَ يَبْدَأُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا دَخَلَ عَلَيْكِ بَيْتَكِ وَبِأَيِّ شَيْءٍ كَانَ يَخْتِمُ قَالَتْ كَانَ يَبْدَأُ بِالسِّوَاكِ وَيَخْتِمُ بِرَكْعَتَيْ الْفَجْرِ
Miqdomning otasi (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Men Oishaga: «Ey ona! Rasululloh ﷺ sening uyingga kirganlarida nima bilan boshlar edilar va nima bilan tugatar edilar?» dedim. U: «Misvok bilan boshlar va bomdodning ikki rakaati bilan tugatar edilar», dedi.Миқдомнинг отаси (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: У деди: Мен Оишага: «Эй она! Расулуллоҳ ﷺ сенинг уйингга кирганларида нима билан бошлар эдилар ва нима билан тугатар эдилар?» дедим. У: «Мисвок билан бошлар ва бомдоднинг икки ракаати билан тугатар эдилар», деди.
حَدَّثَنَا يَزِيدُ قَالَ أَخْبَرَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْسَابَقْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَبَقْتُهُ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Men Rasululloh ﷺ bilan poyga qildim va u zotdan oʻzib ketdim.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У деди: Мен Расулуллоҳ ﷺ билан пойга қилдим ва у зотдан ўзиб кетдим.
حَدَّثَنَا يَزِيدُ قَالَ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرٍو عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْكُنْتُ أَنَامُ مُعْتَرِضَةً بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ يُصَلِّي فَإِذَا أَرَادَ أَنْ يُوتِرَ غَمَزَنِي بِرِجْلِهِ فَقَالَ تَنَحَّيْ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Men Rasululloh ﷺning oldilarida koʻndalang yotgan holda uxlardim, u zot esa namoz oʻqir edilar. Vitr oʻqimoqchi boʻlganlarida oyoqlari bilan meni turtib: «Nari sur», der edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У деди: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларида кўндаланг ётган ҳолда ухлардим, у зот эса намоз ўқир эдилар. Витр ўқимоқчи бўлганларида оёқлари билан мени туртиб: «Нари сур», дер эдилар.
حَدَّثَنَا يَزِيدُ قَالَ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدٌ يَعْنِي ابْنَ عَمْرٍو عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْلَقَدْ كَانَ يَأْتِي عَلَى آلِ مُحَمَّدٍ الشَّهْرُ مَا يُرَى فِي بَيْتٍ مِنْ بُيُوتِهِ الدُّخَانُ قُلْتُ يَا أُمَّهْ وَمَا كَانَ طَعَامُهُمْ قَالَتْ الْأَسْوَدَانِ التَّمْرُ وَالْمَاءُ غَيْرَ أَنَّهُ كَانَ لَهُ جِيرَانُ صِدْقٍ مِنْ الْأَنْصَارِ وَكَانَ لَهُمْ رَبَائِبُ فَكَانُوا يَبْعَثُونَ إِلَيْهِ مِنْ أَلْبَانِهَا
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Muhammad ﷺ oilasiga shunday oy kelardiki, u zotning uylaridan birortasida tutun koʻrinmasdi. Men: «Ey ona! Ularning taomi nima edi?» dedim. U: «Ikki qora narsa — xurmo va suv edi. Faqat u zotning ansorlardan samimiy qoʻshnilari bor edi, ularning sut beradigan (hayvonlari) bor edi, ular u zotga ularning sutlaridan yuborib turishardi», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У деди: Муҳаммад ﷺ оиласига шундай ой келардики, у зотнинг уйларидан бирортасида тутун кўринмасди. Мен: «Эй она! Уларнинг таоми нима эди?» дедим. У: «Икки қора нарса — хурмо ва сув эди. Фақат у зотнинг ансорлардан самимий қўшнилари бор эди, уларнинг сут берадиган (ҳайвонлари) бор эди, улар у зотга уларнинг сутларидан юбориб туришарди», деди.