حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ قَالَ حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ مِغْوَلٍ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُدْرِكٍ عَنْ أَبِي عَامِرٍ الْأَشْعَرِيِّ قَالَكَانَ رَجُلٌ قُتِلَ مِنْهُمْ بِأَوْطَاسٍ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا أَبَا عَامِرٍ أَلَا غَيَّرْتَ فَتَلَا هَذِهِ الْآيَةَ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ لَا يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ} فَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ أَيْنَ ذَهَبْتُمْ إِنَّمَا هِيَ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ مِنْ الْكُفَّارِ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ

Ali ibn Mudrik Abu Omir al-Ashʼariy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladi: Avtosda ulardan bir kishi oʻldirilgan edi. Shunda Nabiy ﷺ unga: «Ey Abu Omir, nega (munkarni) oʻzgartirmading?» dedilar. U esa ushbu oyatni oʻqidi: {Ey iymon keltirganlar! Oʻzingizni (asrashni) lozim tutinglar. Sizlar hidoyat topgan boʻlsangiz, adashgan kishi sizlarga zarar yetkaza olmaydi.} Shunda Rasululloh ﷺ gʻazablanib: «Qayoqqa ketyapsizlar? Bu — ‹Ey iymon keltirganlar, agar hidoyat topgan boʻlsangiz, kofirlardan adashgani sizlarga zarar yetkazmaydi›, degani, xolos», dedilar.Али ибн Мудрик Абу Омир ал-Ашъарий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилади: Автосда улардан бир киши ўлдирилган эди. Шунда Набий ﷺ унга: «Эй Абу Омир, нега (мункарни) ўзгартирмадинг?» дедилар. У эса ушбу оятни ўқиди: {Эй иймон келтирганлар! Ўзингизни (асрашни) лозим тутинглар. Сизлар ҳидоят топган бўлсангиз, адашган киши сизларга зарар етказа олмайди.} Шунда Расулуллоҳ ﷺ ғазабланиб: «Қаёққа кетяпсизлар? Бу — ‹Эй иймон келтирганлар, агар ҳидоят топган бўлсангиз, кофирлардан адашгани сизларга зарар етказмайди›, дегани, холос», дедилар.

حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مَلَاذٍ يُحَدِّثُ عَنْ نُمَيْرِ بْنِ أَوْسٍ عَنْ مَالِكِ بْنِ مَسْرُوحٍ عَنْ عَامِرِ بْنِ أَبِي عَامِرٍ الْأَشْعَرِيِّ عَنْ أَبِيهِعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ نِعْمَ الْحَيُّ الْأُسْدُ وَالْأَشْعَرِيُّونَ لَا يَفِرُّونَ فِي الْقِتَالِ وَلَا يَغُلُّونَ هُمْ مِنِّي وَأَنَا مِنْهُمْقَالَ عَامِرٌ فَحَدَّثْتُ بِهِ مُعَاوِيَةَ فَقَالَ لَيْسَ هَكَذَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَكِنَّهُ قَالَ هُمْ مِنِّي وَإِلَيَّ فَقَالَ لَيْسَ هَكَذَا حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَكِنَّهُ قَالَ هُمْ مِنِّي وَأَنَا مِنْهُمْ قَالَ فَأَنْتَ إِذًا أَعْلَمُ بِحَدِيثِ أَبِيكَ قَالَ عَبْد اللَّهِ هَذَا مِنْ أَجْوَدِ الْحَدِيثِ مَا رَوَاهُ إِلَّا جَرِيرٌ

Omir ibn Abu Omir al-Ashʼariy otasidan, Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi. U zot: «Asd va Ashʼariylar naqadar yaxshi qabila! Ular jangda qochmaydilar va gʻanimatdan oʻgʻirlik qilmaydilar. Ular mendan, men ham ulardanman», dedilar. Omir aytdi: Men buni Muoviyaga soʻzlab berdim. U: «Rasululloh ﷺ bunday demaganlar, balki: ‹Ular mendan va menga (mansub)dirlar›, deganlar», dedi. Men: «Otam menga Nabiy ﷺdan bunday rivoyat qilmagan, balki u zot: ‹Ular mendan, men ham ulardanman›, deganlar», dedim. U: «Unday boʻlsa, sen otangning hadisini yaxshiroq bilasan», dedi. Abdulloh aytdi: Bu hadislarning eng yaxshilaridandir, uni Jarirdan boshqa hech kim rivoyat qilmagan.Омир ибн Абу Омир ал-Ашъарий отасидан, Набий ﷺдан ривоят қилади. У зот: «Асд ва Ашъарийлар нақадар яхши қабила! Улар жангда қочмайдилар ва ғаниматдан ўғирлик қилмайдилар. Улар мендан, мен ҳам уларданман», дедилар. Омир айтди: Мен буни Муовияга сўзлаб бердим. У: «Расулуллоҳ ﷺ бундай демаганлар, балки: ‹Улар мендан ва менга (мансуб)дирлар›, деганлар», деди. Мен: «Отам менга Набий ﷺдан бундай ривоят қилмаган, балки у зот: ‹Улар мендан, мен ҳам уларданман›, деганлар», дедим. У: «Ундай бўлса, сен отангнинг ҳадисини яхшироқ биласан», деди. Абдуллоҳ айтди: Бу ҳадисларнинг энг яхшиларидандир, уни Жарирдан бошқа ҳеч ким ривоят қилмаган.

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي حُسَيْنٍ حَدَّثَنَا شَهْرُ بْنُ حَوْشَبٍ عَنْ عَامِرٍ أَوْ أَبِي عَامِرٍ أَوْ أَبِي مَالِكٍأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَمَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسٍ فِيهِ أَصْحَابُهُ جَاءَهُ جِبْرِيلُ عَلَيْهِ السَّلَام فِي غَيْرِ صُورَتِهِ يَحْسِبُهُ رَجُلًا مِنْ الْمُسْلِمِينَ فَسَلَّمَ عَلَيْهِ فَرَدَّ عَلَيْهِ السَّلَامَ ثُمَّ وَضَعَ جِبْرِيلُ يَدَهُ عَلَى رُكْبَتَيْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا الْإِسْلَامُ فَقَالَ أَنْ تُسْلِمَ وَجْهَكَ لِلَّهِ وَأَنْ تَشْهَدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ وَتُقِيمَ الصَّلَاةَ وَتُؤْتِيَ الزَّكَاةَ قَالَ فَإِذَا فَعَلْتُ ذَلِكَ فَقَدْ أَسْلَمْتُ قَالَ نَعَمْ ثُمَّ قَالَ مَا الْإِيمَانُ قَالَ أَنْ تُؤْمِنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالْكِتَابِ وَالنَّبِيِّينَ وَالْمَوْتِ وَالْحَيَاةِ بَعْدَ الْمَوْتِ وَالْجَنَّةِ وَالنَّارِ وَالْحِسَابِ وَالْمِيزَانِ وَالْقَدَرِ كُلِّهِ خَيْرِهِ وَشَرِّهِ قَالَ فَإِذَا فَعَلْتُ ذَلِكَ فَقَدْ آمَنْتُ قَالَ نَعَمْ ثُمَّ قَالَ مَا الْإِحْسَانُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ كَأَنَّكَ تَرَاهُ فَإِنَّكَ إِنْ كُنْتَ لَا تَرَاهُ فَهُوَ يَرَاكَ قَالَ فَإِذَا فَعَلْتُ ذَلِكَ فَقَدْ أَحْسَنْتُ قَالَ نَعَمْ وَنَسْمَعُ رَجْعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْهِ وَلَا يُرَى الَّذِي يُكَلِّمُهُ وَلَا يُسْمَعُ كَلَامُهُ قَالَ فَمَتَى السَّاعَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سُبْحَانَ اللَّهِ خَمْسٌ مِنْ

Shahr ibn Havshab Omirdan yoki Abu Omirdan yoki Abu Molikdan rivoyat qiladi: Nabiy ﷺ ashoblari boʻlgan bir majlisda oʻtirganlarida, huzurlariga Jibril alayhissalom oʻz suratidan boshqa suratda keldi — u zot uni musulmonlardan bir kishi deb oʻyladilar. U salom berdi, u zot alik oldilar. Soʻng Jibril qoʻlini Nabiy ﷺning tizzalariga qoʻydi-da: «Yo Rasululloh, Islom nima?» dedi. U zot: «Yuzingni Allohga taslim qilishing, ‹Allohdan oʻzga iloh yoʻq va Muhammad Uning bandasi va Rasulidir›, deb guvohlik berishing, namozni toʻkis ado etishing va zakot berishingdir», dedilar. U: «Shuni qilsam, musulmon boʻlaman-a?» dedi. U zot: «Ha», dedilar. Soʻng u: «Iymon nima?» dedi. U zot: «Allohga, oxirat kuniga, farishtalarga, Kitobga, paygʻambarlarga, oʻlimga va oʻlimdan keyingi hayotga, jannat va doʻzaxga, hisob va tarozuga hamda qadarning barchasiga — yaxshisiga ham, yomoniga ham iymon keltirishingdir», dedilar. U: «Shuni qilsam, iymon keltirgan boʻlaman-a?» dedi. U zot: «Ha», dedilar. Soʻng u: «Yo Rasululloh, ehson nima?» dedi. U zot: «Allohga Uni koʻrib turgandek ibodat qilishingdir; sen Uni koʻrmasang ham, U seni koʻrib turadi», dedilar. U: «Shuni qilsam, ehson qilgan boʻlaman-a?» dedi. U zot: «Ha», dedilar. Biz Rasululloh ﷺning unga bergan javoblarini eshitib turardik, ammo u zot bilan gaplashayotgan kishi koʻrinmas va uning gapi eshitilmas edi. U: «Yo Rasululloh, Qiyomat qachon?» dedi. Rasululloh ﷺ: «Subhanalloh! Beshta (narsa)...», dedilar.Шаҳр ибн Ҳавшаб Омирдан ёки Абу Омирдан ёки Абу Моликдан ривоят қилади: Набий ﷺ ашоблари бўлган бир мажлисда ўтирганларида, ҳузурларига Жибрил алайҳиссалом ўз суратидан бошқа суратда келди — у зот уни мусулмонлардан бир киши деб ўйладилар. У салом берди, у зот алик олдилар. Сўнг Жибрил қўлини Набий ﷺнинг тиззаларига қўйди-да: «Ё Расулуллоҳ, Ислом нима?» деди. У зот: «Юзингни Аллоҳга таслим қилишинг, ‹Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқ ва Муҳаммад Унинг бандаси ва Расулидир›, деб гувоҳлик беришинг, намозни тўкис адо этишинг ва закот беришингдир», дедилар. У: «Шуни қилсам, мусулмон бўламан-а?» деди. У зот: «Ҳа», дедилар. Сўнг у: «Иймон нима?» деди. У зот: «Аллоҳга, охират кунига, фаришталарга, Китобга, пайғамбарларга, ўлимга ва ўлимдан кейинги ҳаётга, жаннат ва дўзахга, ҳисоб ва тарозуга ҳамда қадарнинг барчасига — яхшисига ҳам, ёмонига ҳам иймон келтиришингдир», дедилар. У: «Шуни қилсам, иймон келтирган бўламан-а?» деди. У зот: «Ҳа», дедилар. Сўнг у: «Ё Расулуллоҳ, эҳсон нима?» деди. У зот: «Аллоҳга Уни кўриб тургандек ибодат қилишингдир; сен Уни кўрмасанг ҳам, У сени кўриб туради», дедилар. У: «Шуни қилсам, эҳсон қилган бўламан-а?» деди. У зот: «Ҳа», дедилар. Биз Расулуллоҳ ﷺнинг унга берган жавобларини эшитиб турардик, аммо у зот билан гаплашаётган киши кўринмас ва унинг гапи эшитилмас эди. У: «Ё Расулуллоҳ, Қиёмат қачон?» деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Субҳаналлоҳ! Бешта (нарса)...», дедилар.

حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ حَدَّثَنَا أَبِي قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مَلَاذٍ عَنْ نُمَيْرِ بْنِ أَوْسٍ عَنْ مَالِكِ بْنِ مَسْرُوحٍ عَنْ عَامِرِ بْنِ أَبِي عَامِرٍ الْأَشْعَرِيِّ عَنْ أَبِيهِعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ نِعْمَ الْحَيُّ الْأَسَدُ وَالْأَشْعَرِيُّونَ لَا يَفِرُّونَ فِي الْقِتَالِ وَلَا يَغُلُّونَ هُمْ مِنِّي وَأَنَا مِنْهُمْقَالَ عَامِرٌ فَحَدَّثْتُ بِهِ مُعَاوِيَةَ فَقَالَ لَيْسَ هَكَذَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّمَا قَالَ هُمْ مِنِّي وَإِلَيَّ فَقُلْتُ لَيْسَ هَكَذَا حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَكِنَّهُ قَالَ هُمْ مِنِّي وَأَنَا مِنْهُمْ قَالَ فَأَنْتَ إِذًا أَعْلَمُ بِحَدِيثِ أَبِيكَ

Omir ibn Abu Omir al-Ashʼariy otasidan (roziyallohu anhu), u Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: «Asd va Ashʼariylar naqadar yaxshi qabiladirlar! Ular jangda qochmaydilar va gʻanimatdan oʻgʻirlamaydilar. Ular mendan, men ham ulardanman», dedilar. Omir aytdi: Men buni Muoviyaga aytib berdim. U: «Rasululloh ﷺ bunday demaganlar, balki: ‹Ular mendan va men tomonimdandirlar›, deganlar», dedi. Men: «Otam menga Nabiy ﷺdan bunday rivoyat qilmagan, balki u: ‹Ular mendan, men ham ulardanman›, degan», dedim. U: «Unday boʻlsa, sen otangning hadisini yaxshiroq bilasan», dedi.Омир ибн Абу Омир ал-Ашъарий отасидан (розияллоҳу анҳу), у Набий ﷺдан ривоят қилади: «Асд ва Ашъарийлар нақадар яхши қабиладирлар! Улар жангда қочмайдилар ва ғаниматдан ўғирламайдилар. Улар мендан, мен ҳам уларданман», дедилар. Омир айтди: Мен буни Муовияга айтиб бердим. У: «Расулуллоҳ ﷺ бундай демаганлар, балки: ‹Улар мендан ва мен томонимдандирлар›, деганлар», деди. Мен: «Отам менга Набий ﷺдан бундай ривоят қилмаган, балки у: ‹Улар мендан, мен ҳам уларданман›, деган», дедим. У: «Ундай бўлса, сен отангнинг ҳадисини яхшироқ биласан», деди.

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي حُسَيْنٍ قَالَ حَدَّثَنِي شَهْرُ بْنُ حَوْشَبٍ عَنْ عَامِرٍ أَوْ أَبِي عَامِرٍ أَوْ أَبِي مَالِكٍأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَمَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسٍ فِيهِ أَصْحَابُهُ جَاءَهُ جِبْرِيلُ عَلَيْهِ السَّلَام فِي غَيْرِ صُورَتِهِ يَحْسِبُهُ رَجُلًا مِنْ الْمُسْلِمِينَ فَسَلَّمَ عَلَيْهِ فَرَدَّ عَلَيْهِ السَّلَامَ ثُمَّ وَضَعَ جِبْرِيلُ يَدَهُ عَلَى رُكْبَتَيْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا الْإِسْلَامُ قَالَ أَنْ تُسْلِمَ وَجْهَكَ لِلَّهِ وَتَشْهَدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ وَتُقِيمَ الصَّلَاةَ وَتُؤْتِيَ الزَّكَاةَ قَالَ فَإِذَا فَعَلْتُ ذَلِكَ فَقَدْ أَسْلَمْتُ قَالَ نَعَمْ ثُمَّ قَالَ مَا الْإِيمَانُ قَالَ أَنْ تُؤْمِنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالْكِتَابِ وَالنَّبِيِّينَ وَالْمَوْتِ وَالْحَيَاةِ بَعْدَ الْمَوْتِ وَالْجَنَّةِ وَالنَّارِ وَالْحِسَابِ وَالْمِيزَانِ وَالْقَدَرِ كُلِّهِ خَيْرِهِ وَشَرِّهِ قَالَ فَإِذَا فَعَلْتُ ذَلِكَ فَقَدْ آمَنْتُ قَالَ نَعَمْ ثُمَّ قَالَ مَا الْإِحْسَانُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ كَأَنَّكَ تَرَاهُ فَإِنَّكَ إِنْ كُنْتَ لَا تَرَاهُ فَهُوَ يَرَاكَ قَالَ فَإِذَا فَعَلْتُ ذَلِكَ فَقَدْ أَحْسَنْتُ قَالَ نَعَمْ وَيَسْمَعُ رَجْعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْهِ وَلَا يَرَى الَّذِي يُكَلِّمُهُ وَلَا يَسْمَعُ كَلَامَهُ قَالَ فَمَتَى السَّاعَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سُبْحَانَ اللَّهِ خَمْسٌ مِنْ

Nabiy ﷺ sahobalari bor bir majlisda oʻtirgan edilar. Shu payt Jibril alayhissalom oʻz suratidan boshqa suratda huzurlariga keldi — u zot uni musulmonlardan bir kishi deb oʻyladilar. U salom berdi, u zot salomiga alik qaytardilar. Soʻng Jibril qoʻlini Nabiy ﷺning ikki tizzalariga qoʻyib, u zotga: «Yo Rasululloh, Islom nima?» dedi. U zot: «Yuzingni Allohga taslim qilishing, Allohdan oʻzga iloh yoʻq va Muhammad Uning bandasi va rasuli deb guvohlik berishing, namozni toʻkis ado etishing va zakot berishingdir», dedilar. U: «Agar shuni qilsam, musulmon boʻlibmanmi?» dedi. U zot: «Ha», dedilar. Soʻng u: «Iymon nima?» dedi. U zot: «Allohga, oxirat kuniga, farishtalarga, kitobga, paygʻambarlarga, oʻlimga, oʻlimdan keyingi hayotga, jannatga, doʻzaxga, hisobga, mezonga va qadarning barchasiga — uning yaxshisiga ham, yomoniga ham iymon keltirishingdir», dedilar. U: «Agar shuni qilsam, iymon keltiribmanmi?» dedi. U zot: «Ha», dedilar. Soʻng u: «Ehson nima, yo Rasululloh?» dedi. U zot: «Allohga Uni koʻrib turgandek ibodat qilishingdir; agar sen Uni koʻrmasang ham, U seni koʻradi», dedilar. U: «Agar shuni qilsam, ehson qilibmanmi?» dedi. U zot: «Ha», dedilar. (Hozir boʻlganlar) Rasululloh ﷺning unga qaytarayotgan javoblarini eshitar, ammo u zot bilan gaplashayotgan kishini koʻrmas va uning soʻzini eshitmas edilar. U: «Qiyomat qachon, yo Rasululloh?» dedi. Rasululloh ﷺ: «Subhanalloh! Beshtasi...»Набий ﷺ саҳобалари бор бир мажлисда ўтирган эдилар. Шу пайт Жибрил алайҳиссалом ўз суратидан бошқа суратда ҳузурларига келди — у зот уни мусулмонлардан бир киши деб ўйладилар. У салом берди, у зот саломига алик қайтардилар. Сўнг Жибрил қўлини Набий ﷺнинг икки тиззаларига қўйиб, у зотга: «Ё Расулуллоҳ, Ислом нима?» деди. У зот: «Юзингни Аллоҳга таслим қилишинг, Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқ ва Муҳаммад Унинг бандаси ва расули деб гувоҳлик беришинг, намозни тўкис адо этишинг ва закот беришингдир», дедилар. У: «Агар шуни қилсам, мусулмон бўлибманми?» деди. У зот: «Ҳа», дедилар. Сўнг у: «Иймон нима?» деди. У зот: «Аллоҳга, охират кунига, фаришталарга, китобга, пайғамбарларга, ўлимга, ўлимдан кейинги ҳаётга, жаннатга, дўзахга, ҳисобга, мезонга ва қадарнинг барчасига — унинг яхшисига ҳам, ёмонига ҳам иймон келтиришингдир», дедилар. У: «Агар шуни қилсам, иймон келтирибманми?» деди. У зот: «Ҳа», дедилар. Сўнг у: «Эҳсон нима, ё Расулуллоҳ?» деди. У зот: «Аллоҳга Уни кўриб тургандек ибодат қилишингдир; агар сен Уни кўрмасанг ҳам, У сени кўради», дедилар. У: «Агар шуни қилсам, эҳсон қилибманми?» деди. У зот: «Ҳа», дедилар. (Ҳозир бўлганлар) Расулуллоҳ ﷺнинг унга қайтараётган жавобларини эшитар, аммо у зот билан гаплашаётган кишини кўрмас ва унинг сўзини эшитмас эдилар. У: «Қиёмат қачон, ё Расулуллоҳ?» деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Субҳаналлоҳ! Бештаси...»

حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ قَالَ حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ مِغْوَلٍ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُدْرِكٍ عَنْ أَبِي عَامِرٍ الْأَشْعَرِيِّكَانَ رَجُلٌ قُتِلَ مِنْهُمْ بِأَوْطَاسٍ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا أَبَا عَامِرٍ أَلَا غَيَّرْتَ فَتَلَا هَذِهِ الْآيَةَ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ لَا يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ} فَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ أَيْنَ ذَهَبْتُمْ إِنَّمَا هِيَ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ مِنْ الْكُفَّارِ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ

Abu Omir al-Ashʼariy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ulardan bir kishi Avtosda oʻldirilgan edi. Nabiy ﷺ unga: «Ey Abu Omir, nega (munkarni) oʻzgartirmading?», dedilar. Shunda u mana shu oyatni tilovat qildi: {Ey iymon keltirganlar! Oʻzingizni (saqlashingiz) lozim. Agar hidoyatda boʻlsangiz, adashgan kishi sizga zarar qilmas}. Shunda Rasululloh ﷺ gʻazablandilar va: «Qayoqqa ketyapsizlar? U faqat: ‹Ey iymon keltirganlar, agar hidoyatda boʻlsangiz, kofirlardan adashgan kishi sizga zarar qilmas› (degani)dir», dedilar.Абу Омир ал-Ашъарий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Улардан бир киши Автосда ўлдирилган эди. Набий ﷺ унга: «Эй Абу Омир, нега (мункарни) ўзгартирмадинг?», дедилар. Шунда у мана шу оятни тиловат қилди: {Эй иймон келтирганлар! Ўзингизни (сақлашингиз) лозим. Агар ҳидоятда бўлсангиз, адашган киши сизга зарар қилмас}. Шунда Расулуллоҳ ﷺ ғазабландилар ва: «Қаёққа кетяпсизлар? У фақат: ‹Эй иймон келтирганлар, агар ҳидоятда бўлсангиз, кофирлардан адашган киши сизга зарар қилмас› (дегани)дир», дедилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عَمْرٍو قَالَ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي مَالِكٍ الْأَشْجَعِيِّعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَعْظَمُ الْغُلُولِ عِنْدَ اللَّهِ ذِرَاعٌ مِنْ الْأَرْضِ تَجِدُونَ الرَّجُلَيْنِ جَارَيْنِ فِي الْأَرْضِ أَوْ فِي الدَّارِ فَيَقْتَطِعُ أَحَدُهُمَا مِنْ حَظِّ صَاحِبِهِ ذِرَاعًا فَإِذَا اقْتَطَعَهُ طُوِّقَهُ مِنْ سَبْعِ أَرَضِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ

Abu Molik al-Ashjaʼiy (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺ dan rivoyat qiladi: U zot: «Alloh huzurida xiyonatning eng kattasi — yerdan bir gazdir. Ikki kishini yerda yoki hovlida qoʻshni holda topasizlar, biri sherigining hissasidan bir gazni kesib oladi. Bas, uni kesib olganida, unga Qiyomat kunigacha yetti yerdan (halqa qilib) taqib qoʻyiladi», dedilar.Абу Молик ал-Ашжаъий (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺ дан ривоят қилади: У зот: «Аллоҳ ҳузурида хиёнатнинг энг каттаси — ердан бир газдир. Икки кишини ерда ёки ҳовлида қўшни ҳолда топасизлар, бири шеригининг ҳиссасидан бир газни кесиб олади. Бас, уни кесиб олганида, унга Қиёмат кунигача етти ердан (ҳалқа қилиб) тақиб қўйилади», дедилар.