Abdulloh ibn Amr ibn al-Os

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: مَرَّ رَجُلٌ وَعَلَيْهِ ثَوْبَانِ أَحْمَرَانِ فَسَلَّمَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيْهِ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ وَأَبُو دَاوُد

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi ustida ikkita qizil kiyim bilan oʻtib, Paygʻambar ﷺga salom berdi, ammo Paygʻambar ﷺ uning salomiga (alik) qaytarmadilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis bu yoʻldan hasan gʻaribdir. Bu hadisning maʼnosi ilm ahli nazdida shuki, ular muasfar (qizil safflower bilan boʻyalgan) kiyim kiyishni makruh sanaganlar; matir (tuproq) yoki shundan boshqasi bilan qizilga boʻyalgan narsa esa, agar muasfar boʻlmasa, bunda zarar yoʻq, deb bilganlar.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Бир киши устида иккита қизил кийим билан ўтиб, Пайғамбар ﷺга салом берди, аммо Пайғамбар ﷺ унинг саломига (алик) қайтармадилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис бу йўлдан ҳасан ғарибдир. Бу ҳадиснинг маъноси илм аҳли наздида шуки, улар муасфар (қизил саффлоwэр билан бўялган) кийим кийишни макруҳ санаганлар; матир (тупроқ) ёки шундан бошқаси билан қизилга бўялган нарса эса, агар муасфар бўлмаса, бунда зарар йўқ, деб билганлар.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ قَالَ: رَآنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَلَى ثَوْبٌ مَصْبُوغٌ بِعُصْفُرٍ مُوَرَّدًا فَقَالَ: «مَا هَذَا؟» فَعَرَفْتُ مَا كَرِهَ فَانْطَلَقْتُ فَأَحْرَقْتُهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَا صَنَعْتَ بِثَوْبِكَ؟» قُلْتُ: أَحْرَقْتُهُ قَالَ: «أَفَلَا كَسَوْتَهُ بَعْضَ أَهْلِكَ؟ فَإِنَّهُ لَا بَأْسَ بِهِ لِلنِّسَاءِ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Rasululloh ﷺ meni koʻrdilar — Abu Ali al-Luʼluʼiy: «Menimcha, u: ustimda pushti zafaron bilan boʻyalgan bir kiyim bor edi, deb aytdi» dedi — va: «Bu nima?» dedilar. Shunda men ketib, uni yoqib yubordim. Soʻng Paygʻambar ﷺ: «Kiyimingni nima qilding?» dedilar. Men: «Uni yoqib yubordim» dedim. U zot: «Uni oilangdan birortasiga kiygazib qoʻymabsanmi?» dedilar. Abu Dovud aytdi: Buni Savr Xoliddan rivoyat qilib, «muvarrad (pushti)» dedi, Tovus esa «muʼasfar (zafaron rangli)» dedi.Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У деди: Расулуллоҳ ﷺ мени кўрдилар — Абу Али ал-Луълуъий: «Менимча, у: устимда пушти зафарон билан бўялган бир кийим бор эди, деб айтди» деди — ва: «Бу нима?» дедилар. Шунда мен кетиб, уни ёқиб юбордим. Сўнг Пайғамбар ﷺ: «Кийимингни нима қилдинг?» дедилар. Мен: «Уни ёқиб юбордим» дедим. У зот: «Уни оилангдан бирортасига кийгазиб қўймабсанми?» дедилар. Абу Довуд айтди: Буни Савр Холиддан ривоят қилиб, «муваррад (пушти)» деди, Товус эса «муъасфар (зафарон рангли)» деди.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " سَتُفْتَحُ لَكُمْ أَرْضُ الْعَجَمِ وَسَتَجِدُونَ فِيهَا بُيُوتًا يُقَالُ لَهَا: الْحَمَّامَاتُ فَلَا يَدْخُلَنَّهَا الرِّجَالُ إِلَّا بِالْأُزُرِ وَامْنَعُوهَا النِّسَاءَ إِلَّا مَرِيضَةً أَوْ نُفَسَاءَ ". رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ dedilar: «Albatta sizlarga ajamlar yeri fath qilinadi va u yerda hammomlar deb ataluvchi uylarni topasizlar. Bas, erkaklar u joyga faqat belbogʻ (izor) bilan kirsinlar, ayollarni esa undan man qilinglar, magar kasal yoki nifosli (chillali) ayol boʻlsa (mustasno).»Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ дедилар: «Албатта сизларга ажамлар ери фатҳ қилинади ва у ерда ҳаммомлар деб аталувчи уйларни топасизлар. Бас, эркаклар у жойга фақат белбоғ (изор) билан кирсинлар, аёлларни эса ундан ман қилинглар, магар касал ёки нифосли (чиллали) аёл бўлса (мустасно).»

عَن عبد الله بن عَمْرو قا ل: قا ل رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَنْزِلُ عِيسَى بن مَرْيَمَ إِلَى الْأَرْضِ فَيَتَزَوَّجُ وَيُولَدُ لَهُ وَيَمْكُثُ خَمْسًا وَأَرْبَعِينَ سَنَةً ثُمَّ يَمُوتُ فَيُدْفَنُ مَعِي فِي قَبْرِي فأقوم أَنا وَعِيسَى بن مَرْيَمَ فِي قَبْرٍ وَاحِدٍ بَيْنَ أَبَى بَكْرٍ وَعُمَرَ» . رَوَاهُ ابْنُ الْجَوْزِيِّ فِي كِتَابِ الْوَفَاءِ

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Iso ibn Maryam yer yuziga tushadi, uylanadi va farzand koʻradi, qirq besh yil turadi, soʻng vafot etadi va mening qabrimga men bilan birga dafn etiladi. Shunda men va Iso ibn Maryam bitta qabrdan, Abu Bakr bilan Umarning orasidan turamiz», dedilar. Buni Ibn Javziy «Kitobul-vafo»da rivoyat qilgan.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Исо ибн Марям ер юзига тушади, уйланади ва фарзанд кўради, қирқ беш йил туради, сўнг вафот этади ва менинг қабримга мен билан бирга дафн этилади. Шунда мен ва Исо ибн Марям битта қабрдан, Абу Бакр билан Умарнинг орасидан турамиз», дедилар. Буни Ибн Жавзий «Китобул-вафо»да ривоят қилган.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «حَوْضِي مَسِيرَةُ شَهْرٍ وَزَوَايَاهُ سَوَاءٌ مَاؤُهُ أَبْيَضُ مِنَ اللَّبَنِ وَرِيحُهُ أَطْيَبُ مِنَ الْمِسْكِ وَكِيزَانُهُ كَنُجُومِ السَّمَاءِ مَنْ يَشْرَبُ مِنْهَا فَلَا يظمأ أبدا» . مُتَّفق عَلَيْهِ

Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Mening Havzim bir oylik yoʻl (kenglikda) boʻlib, uning burchaklari teng, suvi kumushdan oqroq, hidi miskdan xushboʻyroq, kosalari osmondagi yulduzlardek (koʻp). Kim undan ichsa, undan keyin abadiy chanqamaydi», dedilar. (Rovi) dedi: Asmo binti Abu Bakr ham (shunday) dedi: Rasululloh ﷺ: «Men Havz boshida boʻlaman, toki sizlardan kim oldimga kelishini koʻrgunimcha. (Lekin) baʼzi odamlar mendan (uzoqda) tutib qolinadi. Shunda men: ‹Yo Rabbim! (Bular) mendan va mening ummatimdan›, deyman. Shunda: ‹Ularning sendan keyin nima qilganini bilmas eding-ku? Vallohi, ular sendan keyin orqalariga (ortlariga) qaytaverdilar›, deyiladi», dedilar. (Rovi) dedi: Ibn Abu Mulayka shunday derdi: «Allohim! Biz orqalarimizga qaytishimizdan yoki dinimizdan fitnaga solinishimizdan Senga panoh tilaymiz».Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Менинг Ҳавзим бир ойлик йўл (кенгликда) бўлиб, унинг бурчаклари тенг, суви кумушдан оқроқ, ҳиди мискдан хушбўйроқ, косалари осмондаги юлдузлардек (кўп). Ким ундан ичса, ундан кейин абадий чанқамайди», дедилар. (Рови) деди: Асмо бинти Абу Бакр ҳам (шундай) деди: Расулуллоҳ ﷺ: «Мен Ҳавз бошида бўламан, токи сизлардан ким олдимга келишини кўргунимча. (Лекин) баъзи одамлар мендан (узоқда) тутиб қолинади. Шунда мен: ‹Ё Раббим! (Булар) мендан ва менинг умматимдан›, дейман. Шунда: ‹Уларнинг сендан кейин нима қилганини билмас эдинг-ку? Валлоҳи, улар сендан кейин орқаларига (ортларига) қайтавердилар›, дейилади», дедилар. (Рови) деди: Ибн Абу Мулайка шундай дерди: «Аллоҳим! Биз орқаларимизга қайтишимиздан ёки динимиздан фитнага солинишимиздан Сенга паноҳ тилаймиз».

وَعَن عبد الله بن عَمْرو قَالَ: رَجَعْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ مَكَّةَ إِلَى الْمَدِينَةِ حَتَّى إِذا كُنَّا بِمَاء بِالطَّرِيقِ تعجل قوم عِنْد الْعَصْر فتوضؤوا وهم عِجَال فَانْتَهَيْنَا إِلَيْهِم وَأَعْقَابُهُمْ تَلُوحُ لَمْ يَمَسَّهَا الْمَاءُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «وَيْلٌ لِلْأَعْقَابِ من النَّار أَسْبغُوا الْوضُوء» . رَوَاهُ مُسلم

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Biz Rasululloh ﷺ bilan Makkadan Madinaga qaytdik. Toki yoʻldagi bir suv (manbai) yonida boʻlganimizda, baʼzi kishilar asr (vaqti)da shoshib, shoshqaloqlik bilan tahorat qildilar. Bas, biz ularga yetib bordik — ularning tovonlari (poshnalari) yaltirab turardi, ularga suv tegmagan edi —. Shunda Rasululloh ﷺ: «Doʻzaxdan (boʻladigan azob) tovonlar uchun voy boʻlsin! Tahoratni mukammal (asbagʻ) qilinglar», dedilar.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Биз Расулуллоҳ ﷺ билан Маккадан Мадинага қайтдик. Токи йўлдаги бир сув (манбаи) ёнида бўлганимизда, баъзи кишилар аср (вақти)да шошиб, шошқалоқлик билан таҳорат қилдилар. Бас, биз уларга етиб бордик — уларнинг товонлари (пошналари) ялтираб турарди, уларга сув тегмаган эди —. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Дўзахдан (бўладиган азоб) товонлар учун вой бўлсин! Таҳоратни мукаммал (асбағ) қилинглар», дедилар.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: مَرَّ بِسَعْدٍ وَهُوَ يَتَوَضَّأُ فَقَالَ: «مَا هَذَا السَّرَفُ يَا سَعْدُ» . قَالَ: أَفِي الْوُضُوءِ سَرَفٌ؟ قَالَ: «نَعَمْ وَإِنْ كُنْتَ عَلَى نَهْرٍ جَارٍ» . رَوَاهُ أَحْمد وَابْن مَاجَه

Abdulloh ibn Amr ibn Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Alloh yoʻlida oʻldirilish har bir narsani (gunohni) kechirtiradi, faqat qarz bundan mustasno», — dedilar.Абдуллоҳ ибн Амр ибн Ос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Аллоҳ йўлида ўлдирилиш ҳар бир нарсани (гуноҳни) кечиртиради, фақат қарз бундан мустасно», — дедилар.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: أَنَّهُ ذَكَرَ الصَّلَاةَ يَوْمًا فَقَالَ: «مَنْ حَافَظَ عَلَيْهَا كَانَتْ لَهُ نُورًا وَبُرْهَانًا وَنَجَاةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَمن لم يحافظ عَلَيْهَا لم يكن لَهُ نور وَلَا برهَان وَلَا نجاة وَكَانَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَعَ قَارُونَ وَفِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَأُبَيِّ بْنِ خَلَفٍ» . رَوَاهُ أَحْمَدُ وَالدَّارِمِيُّ وَالْبَيْهَقِيُّ فِي شُعَبِ الْإِيمَانِ

Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ shunday dedilar: «Kim juma kuni gʻusl qilsa, agar ayolining (atiri) boʻlsa, undan surtsa, yaxshi kiyimlaridan kiysa, soʻng odamlarning boʻyinlaridan oshib oʻtmasa va vaʼz (xutba) paytida behuda (gap) gapirmasa, bu ikki (juma) orasidagi (gunohlar)ga kafforot boʻladi. Kim behuda gapirsa va odamlarning boʻyinlaridan oshib oʻtsa, unga (juma emas) peshin (namozi)dek boʻladi».Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ шундай дедилар: «Ким жума куни ғусл қилса, агар аёлининг (атири) бўлса, ундан суртса, яхши кийимларидан кийса, сўнг одамларнинг бўйинларидан ошиб ўтмаса ва ваъз (хутба) пайтида беҳуда (гап) гапирмаса, бу икки (жума) орасидаги (гуноҳлар)га каффорот бўлади. Ким беҳуда гапирса ва одамларнинг бўйинларидан ошиб ўтса, унга (жума эмас) пешин (намози)дек бўлади».

عَن عبد اللَّهِ ابْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «وَقْتُ الظُّهْرِ إِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ وَكَانَ ظِلُّ الرَّجُلِ كَطُولِهِ مَا لَمْ يَحْضُرِ الْعَصْرُ وَوَقْتُ الْعَصْرِ مَا لَمْ تَصْفَرَّ الشَّمْسُ وَوَقْتُ صَلَاةِ الْمَغْرِبِ مَا لَمْ يَغِبِ الشَّفَقُ وَوَقْتُ صَلَاةِ الْعِشَاءِ إِلَى نِصْفِ اللَّيْلِ الْأَوْسَطِ وَوَقْتُ صَلَاةِ الصُّبْحِ مِنْ طُلُوعِ الْفَجْرِ مَا لَمْ تَطْلُعِ الشَّمْسُ فَإِذَا طَلَعَتِ الشَّمْسُ فَأَمْسِكْ عَنِ الصَّلَاة فَإِنَّهَا تطلع بَين قَرْني شَيْطَان» . رَوَاهُ مُسلم

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Peshinning vaqti quyosh ogʻib, kishining soyasi oʻz boʻyidek boʻlganidan, asr kirmagunigacha (boʻlgan paytdir); asrning vaqti quyosh sargʻaymaguniga qadar; shom namozining vaqti shafaq gʻoyib boʻlmaguniga qadar; xufton namozining vaqti tunning oʻrtasigacha; subh namozining vaqti tong otishidan quyosh chiqmaguniga qadardir. Quyosh chiqsa, namozdan toxta, chunki u shaytonning ikki shoxi orasidan chiqadi», — dedilar.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Пешиннинг вақти қуёш оғиб, кишининг сояси ўз бўйидек бўлганидан, аср кирмагунигача (бўлган пайтдир); асрнинг вақти қуёш сарғаймагунига қадар; шом намозининг вақти шафақ ғойиб бўлмагунига қадар; хуфтон намозининг вақти туннинг ўртасигача; субҳ намозининг вақти тонг отишидан қуёш чиқмагунига қадардир. Қуёш чиқса, намоздан тохта, чунки у шайтоннинг икки шохи орасидан чиқади», — дедилар.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ أَنَّهُ سَمِعَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: " إِذَا سَمِعْتُمُ الْمُؤَذِّنَ فَقُولُوا مِثْلَ مَا يَقُولُ ثُمَّ صَلُّوا عَلَيَّ فَإِنَّهُ مَنْ صَلَّى عَلَيَّ صَلَاةً صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ بِهَا عَشْرًا ثُمَّ سَلُوا اللَّهَ لِيَ الْوَسِيلَةَ فَإِنَّهَا مَنْزِلَةٌ فِي الْجَنَّةِ لَا تَنْبَغِي إِلَّا لِعَبْدٍ مِنْ عِبَادِ اللَّهِ وَأَرْجُو أَنْ أَكُونَ أَنَا هُوَ فَمَنْ سَأَلَ لِيَ الْوَسِيلَةَ حَلَّتْ عَلَيْهِ الشَّفَاعَةُ. رَوَاهُ مُسلم

Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U Nabiy ﷺ ning shunday deyayotganlarini eshitgan: «Muazzinni eshitsangiz, u nima desa, siz ham shuni ayting. Soʻng menga salavot ayting, chunki kim menga bir marta salavot aytsa, Alloh unga shu sababli oʻn marta rahmat yogʻdiradi. Soʻng Allohdan men uchun vasilani soʻrang, chunki u jannatdagi bir maqomdir, u Allohning bandalaridan faqat bir bandagagina munosibdir. Men oʻsha banda boʻlishimni umid qilaman. Bas, kim men uchun vasilani soʻrasa, unga shafoat halol (vojib) boʻladi».Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У Набий ﷺ нинг шундай деяётганларини эшитган: «Муаззинни эшитсангиз, у нима деса, сиз ҳам шуни айтинг. Сўнг менга салавот айтинг, чунки ким менга бир марта салавот айтса, Аллоҳ унга шу сабабли ўн марта раҳмат ёғдиради. Сўнг Аллоҳдан мен учун василани сўранг, чунки у жаннатдаги бир мақомдир, у Аллоҳнинг бандаларидан фақат бир бандагагина муносибдир. Мен ўша банда бўлишимни умид қиламан. Бас, ким мен учун василани сўраса, унга шафоат ҳалол (вожиб) бўлади».

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَجُلٌ: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ الْمُؤَذِّنِينَ يَفْضُلُونَنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «قُلْ كَمَا يَقُولُونَ فَإِذَا انْتَهَيْتَ فسل تعط» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, bir kishi: «Ey Allohning Rasuli, muazzinlar bizdan afzal boʻlib ketishyapti», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Sen ham ular aytganidek ayt. Tugatganingda esa soʻra, senga ato etiladi», dedilar.Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, бир киши: «Эй Аллоҳнинг Расули, муаззинлар биздан афзал бўлиб кетишяпти», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Сен ҳам улар айтганидек айт. Тугатганингда эса сўра, сенга ато этилади», дедилар.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِذا دخل الْمَسْجِد قَالَ: «أَعُوذُ بِاللَّهِ الْعَظِيمِ وَبِوَجْهِهِ الْكَرِيمِ وَسُلْطَانِهِ الْقَدِيمِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ» قَالَ: «فَإِذَا قَالَ ذَلِكَ قَالَ الشَّيْطَان حفظ مني سَائِر الْيَوْم» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Ismoil ibn Bishr ibn Mansur bizga hadis aytib, Abdurrahmon ibn Mahdiy bizga hadis aytib, u Abdulloh ibn al-Muborakdan, u Hayva ibn Shurayhdan rivoyat qiladi. U aytdi: «Men Uqba ibn Muslim bilan uchrashib, unga: ‹Menga shu xabar yetdiki, sen Abdulloh ibn Amr ibn al-Osdan, u Nabiy ﷺdan rivoyat qilibsan: u zot masjidga kirganlarida: «Aʼuzu billahil-aziymi va bivajhihil-kariymi va sultonihil-qadiymi minash-shaytonir-rojiym (Quvilgan shaytondan ulugʻ Allohga, Uning karamli zotiga va azaliy saltanatiga panoh tilayman)», der edilar›, dedim. U: ‹Shu qadarmi?›, dedi. Men: ‹Ha›, dedim. U: ‹Kim shuni aytsa, shayton: «U mendan kun boʻyi saqlandi», deydi›, dedi».Исмоил ибн Бишр ибн Мансур бизга ҳадис айтиб, Абдурраҳмон ибн Маҳдий бизга ҳадис айтиб, у Абдуллоҳ ибн ал-Муборакдан, у Ҳайва ибн Шурайҳдан ривоят қилади. У айтди: «Мен Уқба ибн Муслим билан учрашиб, унга: ‹Менга шу хабар етдики, сен Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Осдан, у Набий ﷺдан ривоят қилибсан: у зот масжидга кирганларида: «Аъузу биллаҳил-азийми ва биважҳиҳил-карийми ва султониҳил-қадийми минаш-шайтонир-рожийм (Қувилган шайтондан улуғ Аллоҳга, Унинг карамли зотига ва азалий салтанатига паноҳ тилайман)», дер эдилар›, дедим. У: ‹Шу қадарми?›, деди. Мен: ‹Ҳа›, дедим. У: ‹Ким шуни айтса, шайтон: «У мендан кун бўйи сақланди», дейди›, деди».

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: مَنْ صَلَّى عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاحِدَةً صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَمَلَائِكَتُهُ سَبْعِينَ صَلَاةً. رَوَاهُ أَحْمد

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U kishi: «Kim Nabiy ﷺga bir marta salavot aytsa, Alloh va Uning farishtalari unga yetmish marta salavot (rahmat) aytadi», dedilar. Ahmad rivoyat qilgan.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У киши: «Ким Набий ﷺга бир марта салавот айтса, Аллоҳ ва Унинг фаришталари унга етмиш марта салавот (раҳмат) айтади», дедилар. Аҳмад ривоят қилган.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِذَا أحدث أدكم وَقَدْ جَلَسَ فِي آخِرِ صَلَاتِهِ قَبْلَ أَنْ يُسَلِّمَ فَقَدْ جَازَتْ صَلَاتُهُ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَقَالَ: هَذَا حَدِيثٌ إِسْنَادُهُ لَيْسَ بِالْقَوِيِّ وَقَدِ اضْطَرَبُوا فِي إِسْنَاده

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Agar (kishi) — yaʼni er kishi — namozining oxirida, salom berishdan oldin oʻtirgan holida hadas yetkazib qoʻysa, namozi joiz boʻlgandir», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadisning isnodi unchalik kuchli emas, uning isnodida ixtilof (iztirob) qilganlar. Baʼzi ilm ahli shunga (rivoyatga) borib: Kishi tashahhud miqdoricha oʻtirib, salom berishdan oldin hadas yetkazsa, namozi tugagan boʻladi, dedilar. Baʼzi ilm ahli esa: Agar tashahhuddan oldin va salomdan oldin hadas yetkazsa, namozni qaytadan oʻqiydi, dedilar. Bu Shofeiyning soʻzidir. Ahmad: Agar tashahhud oʻqimasdan salom bersa, kifoya qiladi, dedi — Nabiy ﷺning «uning tahlili — salomdir» degan soʻzlari sababli, tashahhud esa undan yengilroqdir; Nabiy ﷺ ikki rakaatdan (oʻtirmay) turib ketib, namozlarida davom etganlar va tashahhud oʻqimaganlar. Ishoq ibn Ibrohim esa: Agar tashahhud oʻqib, salom bermasa, kifoya qiladi, dedi va Ibn Masʼudning hadisi bilan dalil keltirdi — qachonki Nabiy ﷺ unga tashahhudni oʻrgatib: «Buni tugatsang, zimmangdagini ado qilgan boʻlasan», degan edilar. Abu Iso aytdi: Abdurrahmon ibn Ziyod ibn Anʼum — u al-Ifriqiydir, uni baʼzi hadis ahli zaif sanagan, ular orasida Yahyo ibn Said al-Qatton va Ahmad ibn Hanbal bor.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Агар (киши) — яъни эр киши — намозининг охирида, салом беришдан олдин ўтирган ҳолида ҳадас етказиб қўйса, намози жоиз бўлгандир», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадиснинг исноди унчалик кучли эмас, унинг иснодида ихтилоф (изтироб) қилганлар. Баъзи илм аҳли шунга (ривоятга) бориб: Киши ташаҳҳуд миқдорича ўтириб, салом беришдан олдин ҳадас етказса, намози тугаган бўлади, дедилар. Баъзи илм аҳли эса: Агар ташаҳҳуддан олдин ва саломдан олдин ҳадас етказса, намозни қайтадан ўқийди, дедилар. Бу Шофеийнинг сўзидир. Аҳмад: Агар ташаҳҳуд ўқимасдан салом берса, кифоя қилади, деди — Набий ﷺнинг «унинг таҳлили — саломдир» деган сўзлари сабабли, ташаҳҳуд эса ундан енгилроқдир; Набий ﷺ икки ракаатдан (ўтирмай) туриб кетиб, намозларида давом этганлар ва ташаҳҳуд ўқимаганлар. Ишоқ ибн Иброҳим эса: Агар ташаҳҳуд ўқиб, салом бермаса, кифоя қилади, деди ва Ибн Масъуднинг ҳадиси билан далил келтирди — қачонки Набий ﷺ унга ташаҳҳудни ўргатиб: «Буни тугатсанг, зиммангдагини адо қилган бўласан», деган эдилар. Абу Исо айтди: Абдурраҳмон ибн Зиёд ибн Анъум — у ал-Ифриқийдир, уни баъзи ҳадис аҳли заиф санаган, улар орасида Яҳё ибн Саид ал-Қаттон ва Аҳмад ибн Ҳанбал бор.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ قَامَ بِعَشْرِ آيَاتٍ لَمْ يُكْتَبْ مِنَ الْغَافِلِينَ وَمَنْ قَامَ بِمِائَةِ آيَةٍ كُتِبَ مِنَ الْقَانِتِينَ وَمَنْ قَامَ بِأَلْفِ آيَةٍ كُتِبَ من المقنطرين» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Ahmad ibn Solih bizga rivoyat qildi: Ibn Vahb bizga rivoyat qildi: Amr bizga xabar berdi, unga Abu Saviyya rivoyat qilib, u Ibn Hujayrani Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan xabar berayotganini eshitganini (aytdi). U aytdi: Rasululloh ﷺ: «Kim oʻn oyat (oʻqib kechasi) qoim boʻlsa, gʻofillardan yozilmaydi; kim yuz oyat (oʻqib) qoim boʻlsa, qonitlardan (itoatgoʻylardan) yoziladi; kim ming oyat (oʻqib) qoim boʻlsa, muqantirlardan (qantorlab savob olguvchilardan) yoziladi», dedilar. Abu Dovud aytdi: Ibn Hujayra al-Asgʻar — Abdulloh ibn Abdurrahmon ibn Hujayradir.Аҳмад ибн Солиҳ бизга ривоят қилди: Ибн Ваҳб бизга ривоят қилди: Амр бизга хабар берди, унга Абу Савийя ривоят қилиб, у Ибн Ҳужайрани Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳумо)дан хабар бераётганини эшитганини (айтди). У айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким ўн оят (ўқиб кечаси) қоим бўлса, ғофиллардан ёзилмайди; ким юз оят (ўқиб) қоим бўлса, қонитлардан (итоатгўйлардан) ёзилади; ким минг оят (ўқиб) қоим бўлса, муқантирлардан (қанторлаб савоб олгувчилардан) ёзилади», дедилар. Абу Довуд айтди: Ибн Ҳужайра ал-Асғар — Абдуллоҳ ибн Абдурраҳмон ибн Ҳужайрадир.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَحَبُّ الصَّلَاةِ إِلَى اللَّهِ صَلَاةُ دَاوُدَ وَأَحَبُّ الصِّيَامِ إِلَى اللَّهِ صِيَامُ دَاوُدَ كَانَ يَنَامُ نِصْفَ اللَّيْلِ وَيَقُومُ ثُلُثَهُ وَيَنَامُ سُدُسَهُ وَيَصُومُ يَوْمًا وَيُفْطِرُ يَوْمًا»

Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ menga: «Allohga eng sevimli namoz — Dovud (alayhissalom)ning namozi; Allohga eng sevimli roʻza — Dovud (alayhissalom)ning roʻzasidir. U kechaning yarmini uxlab, soʻng kechaning uchdan birini namoz oʻqir, soʻng uning oltidan birini (yana) uxlar edi; va u kun ora roʻza tutar edi», — dedilar.Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ менга: «Аллоҳга энг севимли намоз — Довуд (алайҳиссалом)нинг намози; Аллоҳга энг севимли рўза — Довуд (алайҳиссалом)нинг рўзасидир. У кечанинг ярмини ухлаб, сўнг кечанинг учдан бирини намоз ўқир, сўнг унинг олтидан бирини (яна) ухлар эди; ва у кун ора рўза тутар эди», — дедилар.

عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ قَالَ: قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَا عَبْدَ اللَّهِ لَا تَكُنْ مِثْلَ فُلَانٍ كَانَ يَقُومُ مِنَ اللَّيْلِ فَتَرَكَ قيام اللَّيْل»

Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ menga: «Menga — sen barcha kechalari namoz oʻqishing va barcha kunlari roʻza tutishing — xabar qilindi; bu rostmi?» — dedi. Men: «Ha», — deb javob berdim. U zot: «Agar shunday qilsang, koʻzlaring zaiflashadi va sen zerikasan. Bas, oyiga uch kun roʻza tut — chunki bu — butun yil roʻzasi boʻladi (yoki butun yil roʻzasiga teng)», — dedi. Men: «Men oʻzimni koʻproq roʻza tutishga qodir deb sezaman», — dedim. U zot: «Unday boʻlsa, (Paygʻambar) Dovudning roʻzasidek roʻza tut — u kun ora roʻza tutar va dushmanga roʻpara kelganda qochmas edi», — dedi.Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ менга: «Менга — сен барча кечалари намоз ўқишинг ва барча кунлари рўза тутишинг — хабар қилинди; бу ростми?» — деди. Мен: «Ҳа», — деб жавоб бердим. У зот: «Агар шундай қилсанг, кўзларинг заифлашади ва сен зерикасан. Бас, ойига уч кун рўза тут — чунки бу — бутун йил рўзаси бўлади (ёки бутун йил рўзасига тенг)», — деди. Мен: «Мен ўзимни кўпроқ рўза тутишга қодир деб сезаман», — дедим. У зот: «Ундай бўлса, (Пайғамбар) Довуднинг рўзасидек рўза тут — у кун ора рўза тутар ва душманга рўпара келганда қочмас эди», — деди.

عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: حُدِّثْتُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «صَلَاةُ الرَّجُلِ قَاعِدًا نِصْفُ الصَّلَاةِ» قَالَ: فَأَتَيْتُهُ فَوَجَدْتُهُ يُصَلِّي جَالِسًا فَوَضَعْتُ يَدِي عَلَى رَأسه فَقَالَ: «مَالك يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو؟» قُلْتُ: حُدِّثْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَّكَ قُلْتَ: «صَلَاةُ الرَّجُلِ قَاعِدًا عَلَى نِصْفِ الصَّلَاةِ» وَأَنْتَ تُصَلِّي قَاعِدًا قَالَ: «أَجَلْ وَلَكِنِّي لَسْتُ كَأَحَدٍ مِنْكُمْ» . رَوَاهُ مُسلم

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Menga Rasululloh ﷺ: «Kishining oʻtirgan holda oʻqigan namozi (tik turib oʻqilgan) namozning yarmidir», — deganlari haqida xabar berildi. U (Abdulloh) dedi: Shunda men u zotning oldilariga keldim va u zotni oʻtirgan holda namoz oʻqiyotganlarini koʻrdim, qoʻlimni boshlariga qoʻydim. Shunda u zot: «Senga nima boʻldi, ey Abdulloh ibn Amr?» — dedilar. Men: «Yo Rasululloh, menga Sizning: ‹Kishining oʻtirgan holda oʻqigan namozi namozning yarmidir› deganingiz haqida xabar berildi, holbuki Siz oʻtirgan holda namoz oʻqiyapsiz», — dedim. U zot: «Ha, shunday, lekin men sizlardan biriga oʻxshamayman», — dedilar.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Менга Расулуллоҳ ﷺ: «Кишининг ўтирган ҳолда ўқиган намози (тик туриб ўқилган) намознинг ярмидир», — деганлари ҳақида хабар берилди. У (Абдуллоҳ) деди: Шунда мен у зотнинг олдиларига келдим ва у зотни ўтирган ҳолда намоз ўқиётганларини кўрдим, қўлимни бошларига қўйдим. Шунда у зот: «Сенга нима бўлди, эй Абдуллоҳ ибн Амр?» — дедилар. Мен: «Ё Расулуллоҳ, менга Сизнинг: ‹Кишининг ўтирган ҳолда ўқиган намози намознинг ярмидир› деганингиз ҳақида хабар берилди, ҳолбуки Сиз ўтирган ҳолда намоз ўқияпсиз», — дедим. У зот: «Ҳа, шундай, лекин мен сизлардан бирига ўхшамайман», — дедилар.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَا مِنْ مُسْلِمٍ يَمُوتُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ أَوْ لَيْلَةَ الْجُمُعَةِ إِلَّا وَقَاهُ اللَّهُ فِتْنَةَ الْقَبْرِ» . رَوَاهُ أَحْمَدُ وَالتِّرْمِذِيُّ وَقَالَ: هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ وَلَيْسَ إِسْنَاده بِمُتَّصِل

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Qaysi bir musulmon juma kuni yoki juma kechasi vafot etsa, albatta Alloh uni qabr fitnasidan saqlaydi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu gʻarib hadisdir, uning isnodi muttasil (uzluksiz) emas. Robiʼa ibn Sayf faqat Abu Abdurrahmon al-Hubuliydan, u esa Abdulloh ibn Amrdan rivoyat qiladi, biz Robiʼa ibn Sayfning Abdulloh ibn Amrdan (bevosita) eshitganini bilmaymiz.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Қайси бир мусулмон жума куни ёки жума кечаси вафот этса, албатта Аллоҳ уни қабр фитнасидан сақлайди», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ғариб ҳадисдир, унинг исноди муттасил (узлуксиз) эмас. Робиъа ибн Сайф фақат Абу Абдурраҳмон ал-Ҳубулийдан, у эса Абдуллоҳ ибн Амрдан ривоят қилади, биз Робиъа ибн Сайфнинг Абдуллоҳ ибн Амрдан (бевосита) эшитганини билмаймиз.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عَلَيْهِ وَسلم: «الْجُمُعَةُ عَلَى مَنْ سَمِعَ النِّدَاءَ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Juma (namozi) azonni eshitgan kishiga (vojib)dir», dedilar. Abu Dovud rivoyat qilgan.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Жума (намози) азонни эшитган кишига (вожиб)дир», дедилар. Абу Довуд ривоят қилган.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " يَحْضُرُ الْجُمُعَةَ ثَلَاثَةُ نَفَرٍ: فَرَجُلٌ حَضَرَهَا بِلَغْوٍ فَذَلِكَ حَظُّهُ مِنْهَا. وَرَجُلٌ حَضَرَهَا بِدُعَاءٍ فَهُوَ رَجُلٌ دَعَا اللَّهَ إِنْ شَاءَ أَعْطَاهُ وَإِنْ شَاءَ مَنعه. وَرجل حَضَره بِإِنْصَاتٍ وَسُكُوتٍ وَلَمْ يَتَخَطَّ رَقَبَةَ مُسْلِمٍ وَلَمْ يُؤْذِ أَحَدًا فَهِيَ كَفَّارَةٌ إِلَى الْجُمُعَةِ الَّتِي تَلِيهَا وَزِيَادَةِ ثَلَاثَةِ أَيَّامٍ وَذَلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ يَقُولُ: (مَنْ جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثَالِهَا. .) رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ shunday dedilar: «Jumaga uch xil kishi keladi: biri behuda ish bilan hozir boʻlgan kishidirki, undan oladigan nasibasi ham shudir; yana biri duo qilib hozir boʻlgan kishidirki, u Alloh azza va jallaga duo qilgan kishidir — Alloh xohlasa unga ato qiladi, xohlasa bermaydi; yana biri jim va sukut saqlab hozir boʻlgan, biror musulmonning boʻyniga oshmagan (oralab oʻtmagan) va hech kimga ozor bermagan kishidirki, bu (juma) unga undan keyingi jumagacha va ustiga yana uch kun (gunohlariga) kafforat boʻladi. Bu shuningdek Alloh azza va jalla: {Kim bir yaxshilik bilan kelsa, unga oʻshaning oʻn baravari (savob) bordir} (Anʼom 160) deganligi sababidandir».Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ шундай дедилар: «Жумага уч хил киши келади: бири беҳуда иш билан ҳозир бўлган кишидирки, ундан оладиган насибаси ҳам шудир; яна бири дуо қилиб ҳозир бўлган кишидирки, у Аллоҳ азза ва жаллага дуо қилган кишидир — Аллоҳ хоҳласа унга ато қилади, хоҳласа бермайди; яна бири жим ва сукут сақлаб ҳозир бўлган, бирор мусулмоннинг бўйнига ошмаган (оралаб ўтмаган) ва ҳеч кимга озор бермаган кишидирки, бу (жума) унга ундан кейинги жумагача ва устига яна уч кун (гуноҳларига) каффорат бўлади. Бу шунингдек Аллоҳ азза ва жалла: {Ким бир яхшилик билан келса, унга ўшанинг ўн баравари (савоб) бордир} (Анъом 160) деганлиги сабабидандир».

عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أُمِرْتُ بِيَوْمِ الْأَضْحَى عِيدًا جَعَلَهُ اللَّهُ لِهَذِهِ الْأُمَّةِ» . قَالَ لَهُ رَجُلٌ: يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ إِنْ لَمْ أَجِدْ إِلَّا مَنِيحَةً أُنْثَى أَفَأُضَحِّي بِهَا؟ قَالَ: «لَا وَلَكِنْ خُذْ مِنْ شَعْرِكَ وَأَظْفَارِكَ وَتَقُصُّ مِنْ شَارِبِكَ وَتَحْلِقُ عَانَتَكَ فَذَلِكَ تَمَامُ أُضْحِيَّتِكَ عِنْدَ اللَّهِ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَالنَّسَائِيُّ

Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bir kishiga: «Menga Qurbon kunini bayram qilishga buyurildi, Alloh azza va jalla uni ushbu ummat uchun belgiladi», dedilar. Haligi kishi: «Aytingchi, agar men sutidan foydalanish uchun berilgan urgʻochi qoʻydan boshqasini topmasam, oʻshani qurbonlik qilaymi?», dedi. U zot: «Yoʻq, lekin sochingdan olasan, tirnoqlaringni qirqasan, moʻylabingni qisqartirasan va qov soqolingni oldirasan. Alloh azza va jalla huzurida sening qurbonliging shu bilan toʻliq boʻladi», dedilar.Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бир кишига: «Менга Қурбон кунини байрам қилишга буюрилди, Аллоҳ азза ва жалла уни ушбу уммат учун белгилади», дедилар. Ҳалиги киши: «Айтингчи, агар мен сутидан фойдаланиш учун берилган урғочи қўйдан бошқасини топмасам, ўшани қурбонлик қилайми?», деди. У зот: «Йўқ, лекин сочингдан оласан, тирноқларингни қирқасан, мўйлабингни қисқартирасан ва қов соқолингни олдирасан. Аллоҳ азза ва жалла ҳузурида сенинг қурбонлигинг шу билан тўлиқ бўлади», дедилар.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِذَا جَاءَ الرجل يعود مَرِيضا فَلْيقل ك اللَّهُمَّ اشْفِ عَبْدَكَ يَنْكَأُ لَكَ عَدُوًّا أَوْ يَمْشِي لَكَ إِلَى جِنَازَةٍ» رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ

Ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ dedilar: «Bir kishi bemorni borib koʻrgani kelsa, ‹Allohim, sening yoʻlingda dushmanga zarba beradigan yoki sening yoʻlingda janozaga yuradigan bandangga shifo bergin› desin». Abu Dovud aytdi: Ibnus-Sarh «janozaga» oʻrniga «namozga» dedi.Ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ дедилар: «Бир киши беморни бориб кўргани келса, ‹Аллоҳим, сенинг йўлингда душманга зарба берадиган ёки сенинг йўлингда жанозага юрадиган бандангга шифо бергин› десин». Абу Довуд айтди: Ибнус-Сарҳ «жанозага» ўрнига «намозга» деди.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم: " إِن الْعَبْدَ إِذَا كَانَ عَلَى طَرِيقَةٍ حَسَنَةٍ مِنَ الْعِبَادَةِ ثُمَّ مَرِضَ قِيلَ لِلْمَلَكِ الْمُوَكَّلِ بِهِ: اكْتُبْ لَهُ مِثْلَ عَمَلِهِ إِذَا كَانَ طَلِيقًا حَتَّى أطلقهُ أَو أكفته إِلَيّ "

Abu Dardo (roziyallohu anhu) aytdilar: Men Rasululloh ﷺ ning shunday deganlarini eshitdim: «Albatta banda biror narsani laʼnatlasa, laʼnat osmonga koʻtariladi, soʻng osmonning eshiklari uning yuziga yopiladi. Soʻng yerga tushadi va yerning eshiklari ham uning yuziga yopiladi. Soʻng oʻngga va chapga yuradi. Agar oʻtadigan joy topmasa, laʼnatlangan kishiga qaytadi. Agar u (laʼnatga) loyiq boʻlsa (kiradi), boʻlmasa, aytuvchisiga qaytadi».Абу Дардо (розияллоҳу анҳу) айтдилар: Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг шундай деганларини эшитдим: «Албатта банда бирор нарсани лаънатласа, лаънат осмонга кўтарилади, сўнг осмоннинг эшиклари унинг юзига ёпилади. Сўнг ерга тушади ва ернинг эшиклари ҳам унинг юзига ёпилади. Сўнг ўнгга ва чапга юради. Агар ўтадиган жой топмаса, лаънатланган кишига қайтади. Агар у (лаънатга) лойиқ бўлса (киради), бўлмаса, айтувчисига қайтади».

وَعَن عبد الله بن عَمْرو قَالَ ك تُوُفِّيَ رَجُلٌ بِالْمَدِينَةِ مِمَّنْ وُلِدَ بِهَا فَصَلَّى عَلَيْهِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: «يَا لَيْتَهُ مَاتَ بِغَيْرِ مَوْلِدِهِ» . قَالُوا وَلِمَ ذَاكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ؟ قَالَ: «إِنَّ الرَّجُلَ إِذَا مَاتَ بِغَيْرِ مَوْلِدِهِ قِيسَ لَهُ مِنْ مَوْلِدِهِ إِلَى مُنْقَطَعِ أَثَرِهِ فِي الْجَنَّةِ» . رَوَاهُ النَّسَائِيّ وَابْن مَاجَه

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Madinada tugʻilgan bir kishi oʻsha yerda vafot etdi. Rasululloh ﷺ unga janoza oʻqidilar, soʻng: «Qaniydi u tugʻilgan yeridan boshqa joyda vafot etsaydi», dedilar. Ular: «Nima uchun, ey Rasululloh?» deyishdi. U zot: «Chunki kishi tugʻilgan yeridan boshqa joyda vafot etsa, unga tugʻilgan yeridan izi uzilgan joygacha boʻlgan masofa jannatda oʻlchab beriladi», dedilar.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Мадинада туғилган бир киши ўша ерда вафот этди. Расулуллоҳ ﷺ унга жаноза ўқидилар, сўнг: «Қанийди у туғилган еридан бошқа жойда вафот этсайди», дедилар. Улар: «Нима учун, эй Расулуллоҳ?» дейишди. У зот: «Чунки киши туғилган еридан бошқа жойда вафот этса, унга туғилган еридан изи узилган жойгача бўлган масофа жаннатда ўлчаб берилади», дедилар.

وَعَن عبد الله بن عَمْرو قَالَ ك قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «تُحْفَةُ الْمُؤْمِنِ الْمَوْتُ» . رَوَاهُ الْبَيْهَقِيُّ فِي شُعَبِ الْإِيمَان

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Muʼminning tuhfasi oʻlimdir», dedilar. Bayhaqiy Shuʼab ul-iymonda rivoyat qilgan.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Муъминнинг туҳфаси ўлимдир», дедилар. Байҳақий Шуъаб ул-иймонда ривоят қилган.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا تَحِلُّ الصَّدَقَةُ لِغَنِيٍّ وَلَا لِذِي مِرَّةٍ سَوِيٍّ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ وَأَبُو دَاوُد والدارمي وَرَوَاهُ أَحْمَدُ وَالنَّسَائِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ عَنْ أَبِي هُرَيْرَة

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Sadaqa boy kishiga ham, kuch-quvvatga toʻla sogʻlom kishiga ham halol boʻlmaydi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Садақа бой кишига ҳам, куч-қувватга тўла соғлом кишига ҳам ҳалол бўлмайди», дедилар.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «اعْبُدُوا الرَّحْمَنَ وَأَطْعِمُوا الطَّعَامَ وَأَفْشُوا السَّلَامَ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ بِسَلام» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ وَابْن مَاجَه

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Rahmonga ibodat qilinglar va salomni yoyinglar», dedilar.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Раҳмонга ибодат қилинглар ва саломни ёйинглар», дедилар.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " الصِّيَامُ وَالْقُرْآنُ يَشْفَعَانِ لِلْعَبْدِ يَقُولُ الصِّيَامُ: أَيْ رَبِّ إِنِّي مَنَعْتُهُ الطَّعَامَ وَالشَّهَوَاتِ بِالنَّهَارِ فَشَفِّعْنِي فِيهِ وَيَقُولُ الْقُرْآنُ: مَنَعْتُهُ النُّوْمَ بِاللَّيْلِ فَشَفِّعْنِي فِيهِ فيشفعان ". رَوَاهُ الْبَيْهَقِيّ فِي شعب الْإِيمَان

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Roʻza va Qurʼon banda uchun shafoat qiladilar. Roʻza: ‹Ey Robbim, men uni kunduzi taomdan va shahvatlardan tiydim, uni haqida shafoatimni qabul qilgin›, deydi. Qurʼon esa: ‹Men uni kechasi uyqudan tiydim, uni haqida shafoatimni qabul qilgin›, deydi. Bas, ikkovining shafoati qabul qilinadi», dedilar. Bayhaqiy «Shuʼab ul-iymon»da rivoyat qilgan.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Рўза ва Қуръон банда учун шафоат қиладилар. Рўза: ‹Эй Роббим, мен уни кундузи таомдан ва шаҳватлардан тийдим, уни ҳақида шафоатимни қабул қилгин›, дейди. Қуръон эса: ‹Мен уни кечаси уйқудан тийдим, уни ҳақида шафоатимни қабул қилгин›, дейди. Бас, икковининг шафоати қабул қилинади», дедилар. Байҳақий «Шуъаб ул-иймон»да ривоят қилган.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو بْنِ الْعَاصِ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَا عَبْدَ اللَّهِ أَلَمْ أُخْبَرْ أَنَّكَ تَصُومُ النَّهَارَ وَتَقُومُ اللَّيْلَ؟» فَقُلْتُ: بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ: «فَلَا تَفْعَلْ صُمْ وَأَفْطِرْ وَقُمْ وَنَمْ فَإِنَّ لِجَسَدِكَ عَلَيْكَ حَقًّا وَإِنَّ لِعَيْنِكَ عَلَيْكَ حَقًّا وَإِنَّ لِزَوْجِكَ عَلَيْكَ حَقًّا وَإِنَّ لِزَوْرِكَ عَلَيْكَ حَقًّا. لَا صَامَ مَنْ صَامَ الدَّهْرَ. صَوْمُ ثَلَاثَةِ أَيَّامٍ مِنْ كُلِّ شَهْرٍ صَوْمُ الدَّهْرِ كُلِّهِ. صُمْ كُلَّ شَهْرٍ ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ وَاقْرَأِ الْقُرْآنَ فِي كُلِّ شَهْرٍ» . قُلْتُ: إِنِّي أُطِيقُ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ. قَالَ: " صُمْ أَفْضَلَ الصَّوْمِ صَوْمَ دَاوُدَ: صِيَامُ يَوْمٍ وَإِفْطَارُ يَوْمٍ. وَاقْرَأْ فِي كُلِّ سَبْعِ لَيَالٍ مَرَّةً وَلَا تَزِدْ عَلَى ذَلِكَ "

Abdulloh ibn Amr ibn Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ menga: «Ey Abdulloh! Menga — sen kunduzi roʻza tutasan va tun boʻyi namoz oʻqiyasan, deb — xabar berilmadimi?» — dedilar. Abdulloh: «Ha, yo Rasululloh», — dedi. Paygʻambar ﷺ: «Unday qilma; baʼzi kun roʻza tut, baʼzi kun (roʻzani) tark et; namoz (ham) oʻqi, tunda uxla (ham) — chunki badaningning senga haqi bor, zavjangning senga haqi bor va mehmoningning senga haqi bor. Senga har oyda uch kun roʻza tutish kifoya — chunki yaxshi amalning savobi oʻn barobar (qilib) koʻpaytiriladi; shunda u butun yil roʻza tutgandek boʻladi», — dedilar. Men (koʻproq roʻzaga) qattiq turib oldim va shuning uchun menga qattiqroq (koʻrsatma) berildi. Men: «Yo Rasululloh, menda (bundan koʻproq) kuch bor», — dedim. Paygʻambar ﷺ: «(Unday boʻlsa,) Dovud paygʻambar (alayhissalom)ning roʻzasidek roʻza tut va undan ortiq tutma», — dedilar. Men: «Allohning paygʻambari Dovudning roʻzasi qanday edi?» — dedim. U zot: «Yilning yarmi (yaʼni u kun ora roʻza tutar edi)», — dedilar. Keyin Abdulloh keksayganda: «Agar men Paygʻambar ﷺ ning (menga bergan) ruxsatini (yaʼni oyda uch kun roʻza tutishni) qabul qilganimda, men uchun yaxshiroq boʻlar edi», — der edi.Абдуллоҳ ибн Амр ибн Ос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ менга: «Эй Абдуллоҳ! Менга — сен кундузи рўза тутасан ва тун бўйи намоз ўқиясан, деб — хабар берилмадими?» — дедилар. Абдуллоҳ: «Ҳа, ё Расулуллоҳ», — деди. Пайғамбар ﷺ: «Ундай қилма; баъзи кун рўза тут, баъзи кун (рўзани) тарк эт; намоз (ҳам) ўқи, тунда ухла (ҳам) — чунки баданингнинг сенга ҳақи бор, завжангнинг сенга ҳақи бор ва меҳмонингнинг сенга ҳақи бор. Сенга ҳар ойда уч кун рўза тутиш кифоя — чунки яхши амалнинг савоби ўн баробар (қилиб) кўпайтирилади; шунда у бутун йил рўза тутгандек бўлади», — дедилар. Мен (кўпроқ рўзага) қаттиқ туриб олдим ва шунинг учун менга қаттиқроқ (кўрсатма) берилди. Мен: «Ё Расулуллоҳ, менда (бундан кўпроқ) куч бор», — дедим. Пайғамбар ﷺ: «(Ундай бўлса,) Довуд пайғамбар (алайҳиссалом)нинг рўзасидек рўза тут ва ундан ортиқ тутма», — дедилар. Мен: «Аллоҳнинг пайғамбари Довуднинг рўзаси қандай эди?» — дедим. У зот: «Йилнинг ярми (яъни у кун ора рўза тутар эди)», — дедилар. Кейин Абдуллоҳ кексайганда: «Агар мен Пайғамбар ﷺ нинг (менга берган) рухсатини (яъни ойда уч кун рўза тутишни) қабул қилганимда, мен учун яхшироқ бўлар эди», — дер эди.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " يُقَالُ لِصَاحِبِ الْقُرْآنِ: اقْرَأْ وَارَتْقِ وَرَتِّلْ كَمَا كُنْتَ تُرَتِّلُ فِي الدُّنْيَا فَإِنَّ مَنْزِلَكَ عِنْدَ آخِرِ آيَة تقرؤها ". رَوَاهُ أَحْمد وَالتِّرْمِذِيّ أَبُو دَاوُد وَالنَّسَائِيّ

Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, u dedi: Rasululloh ﷺ: «Qurʼon sohibiga: ‹Oʻqi va (darajalarga) koʻtaril, dunyoda tartil bilan oʻqiganingdek tartil bilan oʻqi! Chunki sening manziling oʻqiyotgan oxirgi oyating oldidadir› deyiladi» dedilar.Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, у деди: Расулуллоҳ ﷺ: «Қуръон соҳибига: ‹Ўқи ва (даражаларга) кўтарил, дунёда тартил билан ўқиганингдек тартил билан ўқи! Чунки сенинг манзилинг ўқиётган охирги оятинг олдидадир› дейилади» дедилар.

وَعَن عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: أَتَى رَجُلٌ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَقْرِئْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ: " اقْرَأْ ثَلَاثًا مِنْ ذَوَاتِ (ألر) فَقَالَ: كَبُرَتْ سِنِّي وَاشْتَدَّ قَلْبِي وَغَلُظَ لِسَانِي قَالَ: " فَاقْرَأْ ثَلَاثًا مِنْ ذَوَاتِ (حم) فَقَالَ مِثْلَ مَقَالَتِهِ. قَالَ الرَّجُلُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ أَقْرِئْنِي سُورَةً جَامِعَةً فَأَقْرَأَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ (إِذَا زُلْزِلَتْ الأَرْض) حَتَّى فَرَغَ مِنْهَا فَقَالَ الرَّجُلُ: وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ لَا أَزِيد عَلَيْهَا أبدا ثمَّ أدبر الرَّجُلُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَفْلَحَ الرُّوَيْجِلُ " مَرَّتَيْنِ. رَوَاهُ أَحْمَدُ وَأَبُو دَاوُدَ

Yahyo ibn Muso al-Balxiy va Horun ibn Abdulloh bizga hadis aytib, ular: Abdulloh ibn Yazid bizga xabar berib, (u): Said ibn Abu Ayyub bizga xabar berib, (u): Ayyosh ibn Abbos al-Qitboniy menga hadis aytib, (u) Iso ibn Hilol as-Sadafiydan, (u) Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qiladi. U dedi: Bir kishi Rasululloh ﷺ huzurlariga kelib: «Ey Rasululloh, menga (Qurʼon) oʻrgating», dedi. Shunda (u zot): «‹Ro›li uchta surani oʻqi», dedilar. U: «Yoshim ulgʻaydi, qalbim qattiqlashdi va tilim ogʻirlashdi», dedi. (U zot): «Unday boʻlsa, ‹Ho Mim›li uchta surani oʻqi», dedilar. U yana avvalgi gapining oʻzini aytdi. (U zot): «Musabbihotlardan uchtasini oʻqi», dedilar. U yana avvalgi gapining oʻzini aytdi. Soʻng u kishi: «Ey Rasululloh, menga (hammasini) jamlovchi bir surani oʻrgating», dedi. Bas, Nabiy ﷺ unga {Izo zulzilatil-arz} (surasini) tamom boʻlguncha oʻqitib berdilar. Shunda u kishi: «Seni haq bilan (paygʻambar qilib) yuborgan Zotga qasamki, men bunga aslo (boshqasini) qoʻshmayman», dedi. Soʻng u kishi orqasiga oʻgirilib ketdi. Bas, Nabiy ﷺ ikki marta: «Bu kichkina kishi najot topdi», dedilar.Яҳё ибн Мусо ал-Балхий ва Ҳорун ибн Абдуллоҳ бизга ҳадис айтиб, улар: Абдуллоҳ ибн Язид бизга хабар бериб, (у): Саид ибн Абу Айюб бизга хабар бериб, (у): Айёш ибн Аббос ал-Қитбоний менга ҳадис айтиб, (у) Исо ибн Ҳилол ас-Садафийдан, (у) Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилади. У деди: Бир киши Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига келиб: «Эй Расулуллоҳ, менга (Қуръон) ўргатинг», деди. Шунда (у зот): «‹Ро›ли учта сурани ўқи», дедилар. У: «Ёшим улғайди, қалбим қаттиқлашди ва тилим оғирлашди», деди. (У зот): «Ундай бўлса, ‹Ҳо Мим›ли учта сурани ўқи», дедилар. У яна аввалги гапининг ўзини айтди. (У зот): «Мусаббиҳотлардан учтасини ўқи», дедилар. У яна аввалги гапининг ўзини айтди. Сўнг у киши: «Эй Расулуллоҳ, менга (ҳаммасини) жамловчи бир сурани ўргатинг», деди. Бас, Набий ﷺ унга {Изо зулзилатил-арз} (сурасини) тамом бўлгунча ўқитиб бердилар. Шунда у киши: «Сени ҳақ билан (пайғамбар қилиб) юборган Зотга қасамки, мен бунга асло (бошқасини) қўшмайман», деди. Сўнг у киши орқасига ўгирилиб кетди. Бас, Набий ﷺ икки марта: «Бу кичкина киши нажот топди», дедилар.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لَمْ يَفْقَهْ مَنْ قَرَأَ الْقُرْآنَ فِي أَقَلَّ مِنْ ثَلَاث» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ وَأَبُو دَاوُد والدارمي

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Qurʼonni uch kundan kamroq vaqtda oʻqigan kishi uni tushunmaydi», dedilar.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Қуръонни уч кундан камроқ вақтда ўқиган киши уни тушунмайди», дедилар.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم: «إِن أَسْرَعَ الدُّعَاءِ إِجَابَةً دَعْوَةُ غَائِبٍ لِغَائِبٍ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ وَأَبُو دَاوُد

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Duolarning eng tez ijobat boʻladigani gʻoyibning gʻoyib (birodari) uchun qilgan duosidir», dedilar. Termiziy va Abu Dovud rivoyat qilgan.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Дуоларнинг энг тез ижобат бўладигани ғойибнинг ғойиб (биродари) учун қилган дуосидир», дедилар. Термизий ва Абу Довуд ривоят қилган.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «الْحَمْدُ رَأْسُ الشُّكْرِ مَا شَكَرَ اللَّهَ عَبْدٌ لَا يحمده»

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Hamd — shukrning boshidir. Allohga hamd aytmagan banda Unga shukr qilmagan boʻladi», dedilar.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ҳамд — шукрнинг бошидир. Аллоҳга ҳамд айтмаган банда Унга шукр қилмаган бўлади», дедилар.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «التَّسْبِيحُ نِصْفُ الْمِيزَانِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ يَمْلَؤُهُ وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ لَيْسَ لَهَا حِجَابٌ دُونَ اللَّهِ حَتَّى تَخْلُصَ إِلَيْهِ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ. وَقَالَ: هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ وَلَيْسَ إِسْنَاده بِالْقَوِيّ

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Tasbeh mezonning yarmidir, ‹alhamdulillaah› uni toʻldiradi, ‹laa ilaaha illalloh› esa — uning bilan Alloh orasida toʻsiq yoʻq, toki u Unga yetib borguncha», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis bu yoʻldan gʻaribdir va uning isnodi qaviy emas. Abdurrahmon ibn Ziyod ibn Anʼum — u Ifriqiydir, uni Ahmad ibn Hanbal va Yahyo ibn Maʼin zaif sanaganlar. Abdulloh ibn Yazid esa Abu Abdurrahmon al-Hubuliydir.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Тасбеҳ мезоннинг ярмидир, ‹алҳамдулиллааҳ› уни тўлдиради, ‹лаа илааҳа иллаллоҳ› эса — унинг билан Аллоҳ орасида тўсиқ йўқ, токи у Унга етиб боргунча», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис бу йўлдан ғарибдир ва унинг исноди қавий эмас. Абдурраҳмон ибн Зиёд ибн Анъум — у Ифриқийдир, уни Аҳмад ибн Ҳанбал ва Яҳё ибн Маъин заиф санаганлар. Абдуллоҳ ибн Язид эса Абу Абдурраҳмон ал-Ҳубулийдир.

وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «خَلَّتَانِ لَا يُحْصِيهِمَا رَجُلٌ مُسْلِمٌ إِلَّا دَخَلَ الْجَنَّةَ أَلَا وَهُمَا يَسِيرٌ وَمَنْ يَعْمَلُ بِهِمَا قَلِيلٌ يُسَبِّحُ اللَّهَ فِي دُبُرِ كُلِّ صَلَاةٍ عَشْرًا وَيَحْمَدُهُ عَشْرًا ويكبِّرهُ عَشراً» قَالَ: فَأَنَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَعْقِدُهَا بِيَدِهِ قَالَ: «فَتِلْكَ خَمْسُونَ وَمِائَةٌ فِي اللِّسَان وَأَلْفٌ وَخَمْسُمِائَةٍ فِي الْمِيزَانِ وَإِذَا أَخَذَ مَضْجَعَهُ يُسَبِّحُهُ وَيُكَبِّرُهُ وَيَحْمَدُهُ مِائَةً فَتِلْكَ مِائَةٌ بِاللِّسَانِ وَأَلْفٌ فِي الْمِيزَانِ فَأَيُّكُمْ يَعْمَلُ فِي الْيَوْمِ وَاللَّيْلَةِ أَلْفَيْنِ وَخَمْسَمِائَةِ سَيِّئَةٍ؟» قَالُوا: وَكَيْفَ لَا نُحْصِيهَا؟ قَالَ: " يَأْتِي أَحَدَكُمُ الشَّيْطَانُ وَهُوَ فِي صِلَاتِهِ فَيَقُولُ: اذْكُرْ كَذَا اذْكُرْ كَذَا حَتَّى يَنْفَتِلَ فَلَعَلَّهُ أَنْ لَا يَفْعَلَ وَيَأْتِيهِ فِي مَضْجَعِهِ فَلَا يَزَالُ يُنَوِّمُهُ حَتَّى يَنَامَ ". رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَأَبُو دَاوُدَ وَالنَّسَائِيُّ وَفِي رِوَايَةِ أَبِي دَاوُدَ قَالَ: «خَصْلَتَانِ أَوْ خَلَّتَانِ لَا يُحَافِظُ عَلَيْهِمَا عَبْدٌ مُسْلِمٌ» . وَكَذَا فِي رِوَايَتِهِ بَعْدَ قَوْلِهِ: «وَأَلْفٌ وَخَمْسُمِائَةٍ فِي الْمِيزَانِ» قَالَ: «وَيُكَبِّرُ أَرْبَعًا وَثَلَاثِينَ إِذَا أَخَذَ مَضْجَعَهُ» وَيَحْمَدُ ثَلَاثًا وَثَلَاثِينَ وَيُسَبِّحُ ثَلَاثًا وَثَلَاثِينَ ". وَفِي أَكْثَرِ نُسَخِ المصابيح عَن: عبد الله بن عمر

Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Ikki xislat borki, ularni qaysi bir musulmon kishi (muntazam) ado etsa, albatta jannatga kiradi. Ogoh boʻlinglar, ular oson, ammo ularga amal qiladiganlar ozdir: har namozning ortidan Allohga oʻn marta tasbih aytadi, oʻn marta hamd aytadi va oʻn marta takbir aytadi». (Abdulloh) aytdi: Men Rasululloh ﷺning buni qoʻllari bilan sanaganlarini koʻrdim. U zot: «Bu til bilan bir yuz ellik (boʻladi), tarozida esa bir ming besh yuz (boʻladi). Oʻrningga yotganingda esa yuz marta tasbih, takbir va tahmid aytasan, bu til bilan yuz (boʻladi), tarozida esa ming (boʻladi). Qaysi biringiz bir kun-tunda ikki ming besh yuz yomonlik qiladi?» dedilar. Ular: «Buni qanday qilib ado eta olmaymiz?» dedilar. U zot: «Birortangiz namozda boʻlganida shayton kelib, ‹Falon narsani esla, falon narsani esla› deb, u namozni tugatguncha (vasvasa qiladi), shunda u (zikrni) ado etmasligi mumkin. Yana u oʻrniga yotganida ham unga kelib, uni uxlab qolguncha mudratib turadi», dedilar. (Abu Iso) aytdi: Bu hadis hasan sahihdir. Shuʼba va Savriy ham bu hadisni Ato ibn as-Soibdan rivoyat qilganlar. Aʼmash esa bu hadisni Ato ibn as-Soibdan qisqartirib rivoyat qilgan. Bu bobda Zayd ibn Sobit, Anas va Ibn Abbos (roziyallohu anhum)dan ham (rivoyat) bor.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Икки хислат борки, уларни қайси бир мусулмон киши (мунтазам) адо этса, албатта жаннатга киради. Огоҳ бўлинглар, улар осон, аммо уларга амал қиладиганлар оздир: ҳар намознинг ортидан Аллоҳга ўн марта тасбиҳ айтади, ўн марта ҳамд айтади ва ўн марта такбир айтади». (Абдуллоҳ) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг буни қўллари билан санаганларини кўрдим. У зот: «Бу тил билан бир юз эллик (бўлади), тарозида эса бир минг беш юз (бўлади). Ўрнингга ётганингда эса юз марта тасбиҳ, такбир ва таҳмид айтасан, бу тил билан юз (бўлади), тарозида эса минг (бўлади). Қайси бирингиз бир кун-тунда икки минг беш юз ёмонлик қилади?» дедилар. Улар: «Буни қандай қилиб адо эта олмаймиз?» дедилар. У зот: «Бирортангиз намозда бўлганида шайтон келиб, ‹Фалон нарсани эсла, фалон нарсани эсла› деб, у намозни тугатгунча (васваса қилади), шунда у (зикрни) адо этмаслиги мумкин. Яна у ўрнига ётганида ҳам унга келиб, уни ухлаб қолгунча мудратиб туради», дедилар. (Абу Исо) айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Шуъба ва Саврий ҳам бу ҳадисни Ато ибн ас-Соибдан ривоят қилганлар. Аъмаш эса бу ҳадисни Ато ибн ас-Соибдан қисқартириб ривоят қилган. Бу бобда Зайд ибн Собит, Анас ва Ибн Аббос (розияллоҳу анҳум)дан ҳам (ривоят) бор.

وَعَن عبدِ الله بنِ عَمْروٍ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الصِّحَّةَ وَالْعِفَّةَ والأمانةَ وحُسنَ الْخلق والرضى بِالْقدرِ»

Abu Solih Mahbub ibn Muso bizga aytib berdi: Abu Ishoq al-Fazoriy bizga xabar berib, u Abdulloh ibn Shavzabdan rivoyat qilib aytdi: Omir — yaʼni ibn Abdulvohid — menga, u Ibn Burayda orqali Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qildi. U aytdi: Rasululloh ﷺ biror gʻanimatga erishganlarida, Bilolga buyurar, u esa odamlar orasida nido qilardi. Shunda ular gʻanimatlarini olib kelishar, u zot esa undan beshdan bir ulush ajratib, qolganini taqsimlardilar. Shundan keyin bir kishi qildan toʻqilgan bir noxta (yular) olib kelib: «Ey Allohning Rasuli, bu biz olgan gʻanimatdan edi», dedi. U zot: «Bilolning uch marta nido qilganini eshitganmiding?» dedilar. U: «Ha», dedi. U zot: «Unda buni (oʻz vaqtida) olib kelishingga nima monelik qildi?» dedilar. U esa uzr aytdi. Shunda u zot: «Sen buni qiyomat kuni oʻzing olib kelaversang, men uni sendan hargiz qabul qilmayman», dedilar.Абу Солиҳ Маҳбуб ибн Мусо бизга айтиб берди: Абу Ишоқ ал-Фазорий бизга хабар бериб, у Абдуллоҳ ибн Шавзабдан ривоят қилиб айтди: Омир — яъни ибн Абдулвоҳид — менга, у Ибн Бурайда орқали Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилди. У айтди: Расулуллоҳ ﷺ бирор ғаниматга эришганларида, Билолга буюрар, у эса одамлар орасида нидо қиларди. Шунда улар ғаниматларини олиб келишар, у зот эса ундан бешдан бир улуш ажратиб, қолганини тақсимлардилар. Шундан кейин бир киши қилдан тўқилган бир нохта (юлар) олиб келиб: «Эй Аллоҳнинг Расули, бу биз олган ғаниматдан эди», деди. У зот: «Билолнинг уч марта нидо қилганини эшитганмидинг?» дедилар. У: «Ҳа», деди. У зот: «Унда буни (ўз вақтида) олиб келишингга нима монелик қилди?» дедилар. У эса узр айтди. Шунда у зот: «Сен буни қиёмат куни ўзинг олиб келаверсанг, мен уни сендан ҳаргиз қабул қилмайман», дедилар.