وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قِيلَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: لِأَيِّ شَيْءٍ سُمِّيَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ؟ قَالَ: «لِأَنَّ فِيهَا طُبِعَتْ طِينَةُ أَبِيكَ آدَمَ وَفِيهَا الصَّعْقَةُ وَالْبَعْثَةُ وَفِيهَا الْبَطْشَةُ وَفِي آخِرِ ثَلَاثِ سَاعَاتٍ مِنْهَا سَاعَةٌ مَنْ دَعَا الله فِيهَا اسْتُجِيبَ لَهُ» . رَوَاهُ أَحْمد
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺdan: «Juma kuni nima uchun ‹juma› deb nomlangan?» deb soʻralganda, u zot: «Chunki bu kunda otangiz Odamning tuprogʻi (loyi) qorildi, bu kunda ‹saʼqa› (dahshatli tovush) va (oʻliklarning) tirilishi boʻladi, bu kunda ‹batsha› (qattiq ushlash) boʻladi va uning oxirgi uch soatida shunday soat borki, kim unda Allohga duo qilsa, unga ijobat qilinadi», dedilar. Ahmad rivoyat qilgan.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺдан: «Жума куни нима учун ‹жума› деб номланган?» деб сўралганда, у зот: «Чунки бу кунда отангиз Одамнинг тупроғи (лойи) қорилди, бу кунда ‹саъқа› (даҳшатли товуш) ва (ўликларнинг) тирилиши бўлади, бу кунда ‹батша› (қаттиқ ушлаш) бўлади ва унинг охирги уч соатида шундай соат борки, ким унда Аллоҳга дуо қилса, унга ижобат қилинади», дедилар. Аҳмад ривоят қилган.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «الْجُمُعَةُ عَلَى مَنْ آوَاهُ اللَّيْلُ إِلَى أَهْلِهِ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَقَالَ: هَذَا حَدِيث إِسْنَاده ضَعِيف
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Juma — kechasi oilasiga qaytib (uyiga) yetib boradigan kishiga (vojib)dir», dedilar. (Ushbu hadis haqida shunday voqea boʻlgan: Ahmad ibn Hasan aytadi: Biz Ahmad ibn Hanbalning huzurida edik. Odamlar juma kimga vojib boʻlishi haqida soʻz ochishdi, Ahmad esa bu borada Nabiy ﷺdan hech narsa zikr qilmadi. Men Ahmad ibn Hanbalga: «Bu haqda Abu Hurayradan, Nabiy ﷺdan (rivoyat) bor», dedim. Ahmad: «Nabiy ﷺdanmi?» dedi. «Ha», dedim va ushbu hadisni keltirdim. Shunda Ahmad ibn Hanbal mendan gʻazablanib: «Robbingdan magʻfirat soʻra, Robbingdan magʻfirat soʻra!» dedi.) Abu Iso aytdi: Ahmad ibn Hanbal bunday qilishiga sabab — u bu hadisni eʼtiborga olmas va isnodi holatiga koʻra uni zaif sanardi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Жума — кечаси оиласига қайтиб (уйига) етиб борадиган кишига (вожиб)дир», дедилар. (Ушбу ҳадис ҳақида шундай воқеа бўлган: Аҳмад ибн Ҳасан айтади: Биз Аҳмад ибн Ҳанбалнинг ҳузурида эдик. Одамлар жума кимга вожиб бўлиши ҳақида сўз очишди, Аҳмад эса бу борада Набий ﷺдан ҳеч нарса зикр қилмади. Мен Аҳмад ибн Ҳанбалга: «Бу ҳақда Абу Ҳурайрадан, Набий ﷺдан (ривоят) бор», дедим. Аҳмад: «Набий ﷺданми?» деди. «Ҳа», дедим ва ушбу ҳадисни келтирдим. Шунда Аҳмад ибн Ҳанбал мендан ғазабланиб: «Роббингдан мағфират сўра, Роббингдан мағфират сўра!» деди.) Абу Исо айтди: Аҳмад ибн Ҳанбал бундай қилишига сабаб — у бу ҳадисни эътиборга олмас ва исноди ҳолатига кўра уни заиф санарди.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ. عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «مَنِ اغْتَسَلَ ثُمَّ أَتَى الْجُمُعَةَ فَصَلَّى مَا قُدِّرَ لَهُ ثُمَّ أَنْصَتَ حَتَّى يَفْرُغَ مِنْ خُطْبَتِهِ ثُمَّ يُصَلِّيَ مَعَهُ غُفِرَ لَهُ مَا بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْجُمُعَةِ الْأُخْرَى وَفَضْلُ ثَلَاثَةِ أَيَّام» . رَوَاهُ مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Kim gʻusl qilib, soʻng jumaga kelsa va oʻziga (Alloh tomonidan) muyassar boʻlgancha namoz oʻqisa, soʻng (imom) xutbasini tugatgunicha jim tinglasa, soʻng u bilan (jamoatda) namoz oʻqisa, uning shu bilan kelgusi juma orasidagi (gunohlari) hamda yana uch kunlik (gunohi) magʻfirat qilinadi», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Ким ғусл қилиб, сўнг жумага келса ва ўзига (Аллоҳ томонидан) муяссар бўлганча намоз ўқиса, сўнг (имом) хутбасини тугатгунича жим тингласа, сўнг у билан (жамоатда) намоз ўқиса, унинг шу билан келгуси жума орасидаги (гуноҳлари) ҳамда яна уч кунлик (гуноҳи) мағфират қилинади», — дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ تَوَضَّأَ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ ثُمَّ أَتَى الْجُمُعَةَ فَاسْتَمَعَ وَأَنْصَتَ غُفِرَ لَهُ مَا بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْجُمُعَةِ وَزِيَادَةُ ثَلَاثَةِ أَيَّامٍ وَمَنْ مَسَّ الْحَصَى فقد لَغَا» . رَوَاهُ مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim tahoratni chiroyli qilib olib, soʻng jumaga kelsa va (xutbani) tinglab, jim tursa, uning shu bilan (kelgusi) juma orasidagi (gunohlari) hamda yana uch kunlik (gunohi) magʻfirat qilinadi. Kim (xutba paytida) toshchalarni paypaslasa, behuda ish qilibdi», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким таҳоратни чиройли қилиб олиб, сўнг жумага келса ва (хутбани) тинглаб, жим турса, унинг шу билан (келгуси) жума орасидаги (гуноҳлари) ҳамда яна уч кунлик (гуноҳи) мағфират қилинади. Ким (хутба пайтида) тошчаларни пайпасласа, беҳуда иш қилибди», — дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِذَا كَانَ يَوْمُ الْجُمُعَةِ وَقَفَتِ الْمَلَائِكَةُ عَلَى بَابِ الْمَسْجِدِ يَكْتُبُونَ الْأَوَّلَ فَالْأَوَّلَ وَمَثَلُ الْمُهَجِّرِ كَمَثَلِ الَّذِي يُهْدِي بَدَنَةً ثُمَّ كَالَّذِي يُهْدِي بَقَرَةً ثُمَّ كَبْشًا ثُمَّ دَجَاجَةً ثُمَّ بَيْضَةً فَإِذَا خَرَجَ الْإِمَامُ طَوَوْا صُحُفَهُمْ ويستمعون الذّكر»
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ: «Juma kuni boʻlganda, farishtalar masjid eshigida turadi va masjidga kelayotganlarning ismlarini kelish tartibiga koʻra (navbatma-navbat) yozib turadi. Eng erta soatda masjidga kirgan kishining misoli — tuya (qurbonlik) qilgan kishidek; undan keyin kelgan — sigir (qurbonlik) qilgan kishidek, soʻng qoʻchqor, soʻng tovuq, soʻng tuxum (sadaqa qilgan kishidek). Imom (juma namoziga) chiqganda, ular (yaʼni farishtalar) varaqlarini yigʻishtirib, xutbani tinglaydi», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ: «Жума куни бўлганда, фаришталар масжид эшигида туради ва масжидга келаётганларнинг исмларини келиш тартибига кўра (навбатма-навбат) ёзиб туради. Энг эрта соатда масжидга кирган кишининг мисоли — туя (қурбонлик) қилган кишидек; ундан кейин келган — сигир (қурбонлик) қилган кишидек, сўнг қўчқор, сўнг товуқ, сўнг тухум (садақа қилган кишидек). Имом (жума намозига) чиқганда, улар (яъни фаришталар) варақларини йиғиштириб, хутбани тинглайди», — дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " إِذَا قُلْتَ لِصَاحِبِكَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ أنصت وَالْإِمَام يخْطب فقد لغوت)
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Imom xutba qilayotganda, sen sheringingga: ‹Jim boʻl (va tingla)›, — deb aytsang, shubhasiz, behuda ish qilgan boʻlasan», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Имом хутба қилаётганда, сен шерингингга: ‹Жим бўл (ва тингла)›, — деб айцанг, шубҳасиз, беҳуда иш қилган бўласан», — дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: مَنْ أَدْرَكَ رَكْعَةً مِنَ الصَّلَاةِ مَعَ الإِمَام فقد أدْرك الصَّلَاة كلهَا "
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim (imom bilan) namozdan bir rakaatga ulgursa, namozga ulgurgan boʻladi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким (имом билан) намоздан бир ракаатга улгурса, намозга улгурган бўлади», дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «من أدْرك من الْجُمُعَة رَكْعَة فَليصل إِلَيْهَا أُخْرَى وَمَنْ فَاتَتْهُ الرَّكْعَتَانِ فَلْيُصَلِّ أَرْبَعًا» أَو قَالَ: «الظّهْر» . رَوَاهُ الدَّارَقُطْنِيّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim jumaning bir rakʼatiga yetsa, unga yana bir (rakʼat) qoʻshib oʻqisin. Kimning ikki rakʼati qochsa, toʻrt (rakʼat) oʻqisin», dedilar. Yoki: «Peshinni (oʻqisin)», dedilar. Daroqutniy rivoyat qilgan.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким жуманинг бир ракъатига етса, унга яна бир (ракъат) қўшиб ўқисин. Кимнинг икки ракъати қочса, тўрт (ракъат) ўқисин», дедилар. Ёки: «Пешинни (ўқисин)», дедилар. Дароқутний ривоят қилган.
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَزَلَ بَيْنَ ضَجْنَانَ وَعُسْفَانَ فَقَالَ الْمُشْرِكُونَ: لِهَؤُلَاءِ صَلَاةٌ هِيَ أَحَبُّ إِلَيْهِمْ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَبْنَائِهِمْ وَهِيَ الْعَصْرُ فَأَجْمِعُوا أَمْرَكُمْ فَتَمِيلُوا عَلَيْهِمْ مَيْلَةً وَاحِدَةً وَإِنَّ جِبْرِيلَ أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَمَرَهُ أَنْ يَقْسِمَ أَصْحَابَهُ شَطْرَيْنِ فَيُصَلِّيَ بِهِمْ وَتَقُومَ طَائِفَةٌ أُخْرَى وَرَاءَهُمْ وَلْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَأَسْلِحَتَهُمْ فَتَكُونَ لَهُمْ رَكْعَةٌ وَلِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَكْعَتَانِ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ وَالنَّسَائِيّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ Zajnon bilan Usfon orasiga tushdilar. Shunda mushriklar: «Bularning bir namozi borki, u ularga otalaridan ham, bolalaridan ham sevimliroqdir, u asr namozidir. Bas, ishingizni bir qarorga keltirib, ularga bir hamla bilan tashlaninglar», dedilar. Shunda Jabroil Nabiy ﷺga kelib, u zotga ashoblarini ikki guruhga boʻlishni amr qildi: u zot ular bilan namoz oʻqirlar, boshqa bir toifa ularning orqasida turib, ehtiyot choralarini va qurollarini olib turar; soʻng boshqalari kelib, u zot bilan bir rakaat oʻqirlar, soʻng bular ehtiyot choralarini va qurollarini olib turar. Shunday qilib ularning har biriga bir rakaatdan, Rasululloh ﷺga esa ikki rakaat boʻlar edi. Abu Iso aytdi: Bu hadis Abdulloh ibn Shaqiqning Abu Hurayradan rivoyati boʻlgan bu yoʻldan hasan sahih gʻaribdir. Bu bobda Abdulloh ibn Masʼud, Zayd ibn Sobit, Ibn Abbos, Jobir, Abu Ayyosh az-Zuraqiy, Ibn Umar, Huzayfa, Abu Bakra va Sahl ibn Abu Hasmadan ham (rivoyatlar) bordir. Abu Ayyosh az-Zuraqiyning ismi Zayd ibn Somitdir.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ Зажнон билан Усфон орасига тушдилар. Шунда мушриклар: «Буларнинг бир намози борки, у уларга оталаридан ҳам, болаларидан ҳам севимлироқдир, у аср намозидир. Бас, ишингизни бир қарорга келтириб, уларга бир ҳамла билан ташланинглар», дедилар. Шунда Жаброил Набий ﷺга келиб, у зотга ашобларини икки гуруҳга бўлишни амр қилди: у зот улар билан намоз ўқирлар, бошқа бир тоифа уларнинг орқасида туриб, эҳтиёт чораларини ва қуролларини олиб турар; сўнг бошқалари келиб, у зот билан бир ракаат ўқирлар, сўнг булар эҳтиёт чораларини ва қуролларини олиб турар. Шундай қилиб уларнинг ҳар бирига бир ракаатдан, Расулуллоҳ ﷺга эса икки ракаат бўлар эди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис Абдуллоҳ ибн Шақиқнинг Абу Ҳурайрадан ривояти бўлган бу йўлдан ҳасан саҳиҳ ғарибдир. Бу бобда Абдуллоҳ ибн Масъуд, Зайд ибн Собит, Ибн Аббос, Жобир, Абу Айёш аз-Зурақий, Ибн Умар, Ҳузайфа, Абу Бакра ва Саҳл ибн Абу Ҳасмадан ҳам (ривоятлар) бордир. Абу Айёш аз-Зурақийнинг исми Зайд ибн Сомитдир.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا خَرَجَ يَوْمَ الْعِيدِ فِي طَرِيقٍ رَجَعَ فِي غَيْرِهِ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ والدارمي
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺ hayit kuni bir yoʻldan chiqsalar, boshqa (yoʻl)dan qaytar edilar. (Roviy) aytdi: Bu bobda Abdulloh ibn Umar va Abu Rofeʼdan ham (rivoyat) bor. Abu Iso aytdi: Abu Hurayraning hadisi hasan gʻarib hadisdir. Abu Tumayla va Yunus ibn Muhammad bu hadisni Fulayh ibn Sulaymondan, u Said ibn Horisdan, u Jobir ibn Abdullohdan (deb) rivoyat qilganlar. (Roviy) aytdi: Baʼzi ilm ahllari shu hadisga ergashib, imom bir yoʻldan chiqsa, boshqa (yoʻl)dan qaytishini mustahab koʻrganlar. Bu Shofiʼiyning soʻzidir. Jobirning hadisi sahihroqdek koʻrinadi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди: Набий ﷺ ҳайит куни бир йўлдан чиқсалар, бошқа (йўл)дан қайтар эдилар. (Ровий) айтди: Бу бобда Абдуллоҳ ибн Умар ва Абу Рофеъдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо айтди: Абу Ҳурайранинг ҳадиси ҳасан ғариб ҳадисдир. Абу Тумайла ва Юнус ибн Муҳаммад бу ҳадисни Фулайҳ ибн Сулаймондан, у Саид ибн Ҳорисдан, у Жобир ибн Абдуллоҳдан (деб) ривоят қилганлар. (Ровий) айтди: Баъзи илм аҳллари шу ҳадисга эргашиб, имом бир йўлдан чиқса, бошқа (йўл)дан қайтишини мустаҳаб кўрганлар. Бу Шофиъийнинг сўзидир. Жобирнинг ҳадиси саҳиҳроқдек кўринади.
وَعَن أبي هُرَيْرَة أَنَّهُ أَصَابَهُمْ مَطَرٌ فِي يَوْمِ عِيدٍ فَصَلَّى بِهِمُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَاةَ الْعِيدِ فِي الْمَسْجِدِ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَابْنُ مَاجَه
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Iyd kuni ularga yomgʻir yogʻdi, shunda Paygʻambar ﷺ ularga masjidda iyd namozini oʻqib berdilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Ийд куни уларга ёмғир ёғди, шунда Пайғамбар ﷺ уларга масжидда ийд намозини ўқиб бердилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «نِعْمَتِ الْأُضْحِيَّةُ الْجذع من الضَّأْن» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Qoʻyning bir yoshli qoʻzisi naqadar yaxshi qurbonlikdir», deganlarini eshitdim. Termiziy rivoyat qilgan.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Қўйнинг бир ёшли қўзиси нақадар яхши қурбонликдир», деганларини эшитдим. Термизий ривоят қилган.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَا مِنْ أَيَّامٍ أَحَبُّ إِلَى اللَّهِ أَنْ يُتَعَبَّدَ لَهُ فِيهَا مِنْ عَشْرِ ذِي الْحِجَّةِ يَعْدِلُ صِيَامُ كُلِّ يَوْمٍ مِنْهَا بِصِيَامِ سَنَةٍ وَقِيَامُ كُلِّ لَيْلَةٍ مِنْهَا بِقِيَامِ لَيْلَةِ الْقَدْرِ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ وَقَالَ التِّرْمِذِيُّ إِسْنَادُهُ ضَعِيف
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ: «Allohga Zulhijjaning oʻn kunidagidan koʻra Unga ibodat qilinishi sevimliroq boʻlgan kunlar yoʻqdir. Undagi har kunning roʻzasi bir yilning roʻzasiga, har kechasini (ibodat bilan) tik turish Qadr kechasini tik turishga teng keladi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu gʻarib hadisdir, uni faqat Masʼud ibn Vosil orqali Nahhosdan (kelgan) hadisdan bilamiz. Men Muhammaddan bu hadis haqida soʻradim, u uni bu yoʻldan boshqacha shu kabi tanimadi. Va u aytdi: Qatodadan, u Said ibn al-Musayyabdan, u Nabiy ﷺdan mursal holda shunga oʻxshash narsa rivoyat qilingan. Yahyo ibn Said Nahhos ibn Qahm haqida uning yodlashi jihatidan (tanqid) gapirgan.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ: «Аллоҳга Зулҳижжанинг ўн кунидагидан кўра Унга ибодат қилиниши севимлироқ бўлган кунлар йўқдир. Ундаги ҳар куннинг рўзаси бир йилнинг рўзасига, ҳар кечасини (ибодат билан) тик туриш Қадр кечасини тик туришга тенг келади», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ғариб ҳадисдир, уни фақат Масъуд ибн Восил орқали Наҳҳосдан (келган) ҳадисдан биламиз. Мен Муҳаммаддан бу ҳадис ҳақида сўрадим, у уни бу йўлдан бошқача шу каби танимади. Ва у айтди: Қатодадан, у Саид ибн ал-Мусайябдан, у Набий ﷺдан мурсал ҳолда шунга ўхшаш нарса ривоят қилинган. Яҳё ибн Саид Наҳҳос ибн Қаҳм ҳақида унинг ёдлаши жиҳатидан (танқид) гапирган.
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لَا فَرَعَ وَلَا عَتِيرَةَ» . قَالَ: وَالْفرع: أول نتاج كَانَ ينْتج لَهُمْ كَانُوا يَذْبَحُونَهُ لِطَوَاغِيتِهِمْ. وَالْعَتِيرَةُ: فِي رَجَبٍ
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Paygʻambar ﷺdan rivoyat qildi)ki, u zot: «Faraʼ ham, atira ham yoʻq» dedilar. (Roviy:) Faraʼ — ularga tugʻ iladigan ilk (tugʻ ilgan) bola (boʻ lib), ular uni oʻ z butlariga soʻ yar edi; atira esa — rajab (oyida)dir.(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) Пайғамбар ﷺдан ривоят қилди)ки, у зот: «Фараъ ҳам, атира ҳам йўқ» дедилар. (Ровий:) Фараъ — уларга туғ иладиган илк (туғ илган) бола (бў либ), улар уни ў з бутларига сў яр эди; атира эса — ражаб (ойида)дир.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: " خَرَجَ نَبِيٌّ مِنَ الْأَنْبِيَاءِ بِالنَّاسِ يَسْتَسْقِي فَإِذا هُوَ بنملة رَافِعَة بعض قوائهما إِلَى السَّمَاءِ فَقَالَ: ارْجِعُوا فَقَدِ اسْتُجِيبَ لَكُمْ من أجل هَذِه النملة ". رَوَاهُ الدَّارَقُطْنِيّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Paygʻambarlardan biri odamlarni yomgʻir soʻrab (istisqoga) olib chiqdi. Shunda u bir chumolining oyoqlaridan baʼzisini osmonga koʻtarib turganini koʻrib qoldi-da: ‹Qaytinglar, mana shu chumoli sababli (duolaringiz) ijobat qilindi›, dedi», deganlarini eshitdim. Doraqutniy rivoyat qilgan.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Пайғамбарлардан бири одамларни ёмғир сўраб (истисқога) олиб чиқди. Шунда у бир чумолининг оёқларидан баъзисини осмонга кўтариб турганини кўриб қолди-да: ‹Қайтинглар, мана шу чумоли сабабли (дуоларингиз) ижобат қилинди›, деди», деганларини эшитдим. Дорақутний ривоят қилган.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَيْسَتِ السَّنَةُ بِأَنْ لَا تُمْطَرُوا وَلَكِنِ السَّنَةُ أَنْ تُمْطَرُوا وَتُمْطَرُوا وَلَا تُنْبِتُ الْأَرْضُ شَيْئًا» . رَوَاهُ مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Qahatchilik yomgʻir yogʻmasligi bilan boʻlmaydi. Balki qahatchilik shuki, yomgʻir yogʻadi-yu, yana yogʻadi, ammo yer hech narsa undirmaydi», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Қаҳатчилик ёмғир ёғмаслиги билан бўлмайди. Балки қаҳатчилик шуки, ёмғир ёғади-ю, яна ёғади, аммо ер ҳеч нарса ундирмайди», — дедилар.
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «الرِّيحُ مِنْ روح الله تَأْتِي بِالرَّحْمَةِ وَبِالْعَذَابِ فَلَا تَسُبُّوهَا وَسَلُوا اللَّهَ مِنْ خَيْرِهَا وَعُوذُوا بِهِ مِنْ شَرِّهَا» . رَوَاهُ الشَّافِعِي وَأَبُو دَاوُدَ وَابْنُ مَاجَهْ وَالْبَيْهَقِيُّ فِي الدَّعَوَاتِ الْكَبِيرِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdim: «Shamol Allohning rahmatidandir.» Salama (rivoyatida) shunday deydi: «U Allohning rahmatidir, u rahmat ham keltiradi, azob ham keltiradi. Shuning uchun uni koʻrganingizda, uni soʻkmanglar, balki Allohdan uning yaxshiligini soʻranglar va uning yomonligidan Allohga panoh tilanglar.»Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитдим: «Шамол Аллоҳнинг раҳматидандир.» Салама (ривоятида) шундай дейди: «У Аллоҳнинг раҳматидир, у раҳмат ҳам келтиради, азоб ҳам келтиради. Шунинг учун уни кўрганингизда, уни сўкманглар, балки Аллоҳдан унинг яхшилигини сўранглар ва унинг ёмонлигидан Аллоҳга паноҳ тиланглар.»
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " حَقُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ خَمْسٌ: رَدُّ السَّلَامِ وَعِيَادَةُ الْمَرِيضِ وَاتِّبَاعُ الْجَنَائِزِ وَإِجَابَةُ الدعْوَة وتشميت الْعَاطِس "
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺ ning shunday deganini eshitdim: «Musulmonning musulmonlar ustidagi haqqi beshta: salomga javob berish, kasalni ziyorat qilish, janozalarga ergashish, taklifni qabul qilish va aksa urgan (kishiga) javob berish».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг шундай деганини эшитдим: «Мусулмоннинг мусулмонлар устидаги ҳаққи бешта: саломга жавоб бериш, касални зиёрат қилиш, жанозаларга эргашиш, таклифни қабул қилиш ва акса урган (кишига) жавоб бериш».
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «حَقُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ سِتٌّ» . قِيلَ: مَا هُنَّ يَا رَسُولَ اللَّهِ؟ قَالَ: «إِذَا لَقِيتَهُ فَسَلِّمْ عَلَيْهِ وَإِذَا دَعَاكَ فَأَجِبْهُ وَإِذَا اسْتَنْصَحَكَ فَانْصَحْ لَهُ وَإِذَا عَطَسَ فَحَمِدَ اللَّهَ فَشَمِّتْهُ وَإِذَا مَرِضَ فَعُدْهُ وَإِذَا مَاتَ فَاتَّبِعْهُ» . رَوَاهُ مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Musulmonning musulmon ustidagi haqi oltitadir», — dedilar. «Ular nimalar, yo Rasululloh?» — deyildi. U zot: «Uni uchratsang, salom ber; seni (ziyofatga) chaqirsa, ijobat et; sendan nasihat soʻrasa, unga nasihat qil; aksa urib, Allohga hamd aytsa, unga (alik) duo qil; kasal boʻlsa, borib koʻr; vafot etsa, (janozasi) ortidan bor», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Мусулмоннинг мусулмон устидаги ҳақи олтитадир», — дедилар. «Улар нималар, ё Расулуллоҳ?» — дейилди. У зот: «Уни учратсанг, салом бер; сени (зиёфатга) чақирса, ижобат эт; сендан насиҳат сўраса, унга насиҳат қил; акса уриб, Аллоҳга ҳамд айтса, унга (алик) дуо қил; касал бўлса, бориб кўр; вафот этса, (жанозаси) ортидан бор», — дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " إِن الله عز وَجل يَقُولُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ: يَا ابْنَ آدَمَ مَرِضْتُ فَلَمْ تَعُدْنِي قَالَ: يَا رَبِّ كَيْفَ أَعُودُكَ وَأَنْتَ رَبُّ الْعَالَمِينَ؟ قَالَ: أَمَّا عَلِمْتَ أَنَّ عَبْدِي فُلَانًا مَرِضَ فَلَمْ تَعُدْهُ؟ أَمَا عَلِمْتَ أَنَّكَ لَوْ عُدْتَهُ لَوَجَدْتَنِي عِنْدَهُ؟ يَا ابْنَ آدَمَ اسْتَطْعَمْتُكَ فَلَمْ تُطْعِمْنِي قَالَ: يَا رَبِّ كَيْفَ أُطْعِمُكَ وَأَنْتَ رَبُّ الْعَالَمِينَ؟ قَالَ: أَمَا عَلِمْتَ أَنَّهُ اسْتَطْعَمَكَ عَبْدِي فُلَانٌ فَلَمْ تُطْعِمْهُ؟ أَمَا عَلِمْتَ أَنَّكَ لَوْ أَطْعَمْتَهُ لَوَجَدْتَ ذَلِكَ عِنْدِي؟ يَا ابْنَ آدَمَ اسْتَسْقَيْتُكَ فَلَمْ تَسْقِنِي قَالَ: يَا رَبِّ كَيْفَ أَسْقِيكَ وَأَنْتَ رَبُّ الْعَالَمِينَ؟ قَالَ: اسْتَسْقَاكَ عَبْدِي فُلَانٌ فَلَمْ تَسْقِهِ أما إِنَّك لَو سقيته لوجدت ذَلِك عِنْدِي ". رَوَاهُ مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Albatta, aziz va jalil Alloh qiyomat kunida (shunday) der: ‹Ey Odam farzandi, Men kasal boʻldim, ammo sen Meni ziyorat qilmading›. (Banda): ‹Yo Rabbim, Sen olamlarning Rabbi boʻlsang, qanday qilib Seni ziyorat qilay?› der. (Alloh): ‹Falon bandam kasal boʻlgani, ammo sen uni ziyorat qilmaganingni bilmadingmi? Agar uni ziyorat qilganingda, Meni uning yonida topganingni bilmadingmi? Ey Odam farzandi, Men sendan taom soʻradim, ammo sen Meni taomlantirmading›, der. (Banda): ‹Yo Rabbim, Sen olamlarning Rabbi boʻlsang, qanday qilib Seni taomlantiray?› der. (Alloh): ‹Falon bandam sendan taom soʻragani, ammo sen uni taomlantirmaganingni bilmadingmi? Agar uni taomlantirganingda, buni Mening huzurimda topganingni bilmadingmi? Ey Odam farzandi, Men sendan suv soʻradim, ammo sen Meni sugʻormading›, der. (Banda): ‹Yo Rabbim, Sen olamlarning Rabbi boʻlsang, qanday qilib Seni sugʻoray?› der. (Alloh): ‹Falon bandam sendan suv soʻragani, ammo sen uni sugʻormading. Agar uni sugʻorganingda, buni Mening huzurimda topgan boʻlur eding›, der».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Албатта, азиз ва жалил Аллоҳ қиёмат кунида (шундай) дер: ‹Эй Одам фарзанди, Мен касал бўлдим, аммо сен Мени зиёрат қилмадинг›. (Банда): ‹Ё Раббим, Сен оламларнинг Рабби бўлсанг, қандай қилиб Сени зиёрат қилай?› дер. (Аллоҳ): ‹Фалон бандам касал бўлгани, аммо сен уни зиёрат қилмаганингни билмадингми? Агар уни зиёрат қилганингда, Мени унинг ёнида топганингни билмадингми? Эй Одам фарзанди, Мен сендан таом сўрадим, аммо сен Мени таомлантирмадинг›, дер. (Банда): ‹Ё Раббим, Сен оламларнинг Рабби бўлсанг, қандай қилиб Сени таомлантирай?› дер. (Аллоҳ): ‹Фалон бандам сендан таом сўрагани, аммо сен уни таомлантирмаганингни билмадингми? Агар уни таомлантирганингда, буни Менинг ҳузуримда топганингни билмадингми? Эй Одам фарзанди, Мен сендан сув сўрадим, аммо сен Мени суғормадинг›, дер. (Банда): ‹Ё Раббим, Сен оламларнинг Рабби бўлсанг, қандай қилиб Сени суғорай?› дер. (Аллоҳ): ‹Фалон бандам сендан сув сўрагани, аммо сен уни суғормадинг. Агар уни суғорганингда, буни Менинг ҳузуримда топган бўлур эдинг›, дер».
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ يُرِدِ اللَّهُ بِهِ خَيْرًا يُصِبْ مِنْهُ» . رَوَاهُ البُخَارِيّ
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi:) Rasululloh ﷺ: «Alloh kimga yaxshilik (xohlab) iroda qilsa, unga (musibat) yetkazadi (yaʼni sinaydi)» dedilar.(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди:) Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ кимга яхшилик (хоҳлаб) ирода қилса, унга (мусибат) етказади (яъни синайди)» дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَثَلُ الْمُؤْمِنِ كَمَثَلِ الزَّرْعِ لَا تزَال لاريح تميله وَلَا يزَال الْمُؤمن يصبيه الْبَلَاءُ وَمَثَلُ الْمُنَافِقِ كَمَثَلِ شَجَرَةِ الْأَرْزَةِ لَا تهتز حَتَّى تستحصد»
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Moʻminning misoli (oʻrnida turgan) ekinga oʻxshaydi: shamol uni tinmay tebratib turadi, moʻminni ham balo-musibat tinmay yetib turadi. Munofiqning misoli esa qarogʻay daraxtiga oʻxshaydi: u tagidan oʻrib (yiqitib) tashlanguniga qadar qimirlamaydi».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Мўминнинг мисоли (ўрнида турган) экинга ўхшайди: шамол уни тинмай тебратиб туради, мўминни ҳам бало-мусибат тинмай етиб туради. Мунофиқнинг мисоли эса қароғай дарахтига ўхшайди: у тагидан ўриб (йиқитиб) ташлангунига қадар қимирламайди».
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «الشُّهَدَاءُ خَمْسَةٌ الْمَطْعُونُ وَالْمَبْطُونُ وَالْغَرِيقُ وَصَاحب الْهدم والشهيد فِي سَبِيل الله»
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Bir kishi yoʻldan ketayotganida, tikanli bir shoxni koʻrib, uni yoʻldan olib tashladi; Alloh uning bu ishidan rozi boʻldi va uni kechirdi», — dedilar. Soʻng Paygʻambar ﷺ: «Besh (xil kishi) shahiddir: vobo (taun)dan oʻlgan, qorin (ich) kasalligidan oʻlgan, choʻkib oʻlgan, (vayrona ostida) tirik koʻmilib oʻlgan va Alloh yoʻlida oʻldirilgan», — dedilar. (Paygʻambar ﷺ yana dedilar:) «Agar odamlar azon aytishning va (jamoatda) birinchi safda turishning savobini bilganlarida, uni qurʼa tashlamay ololmasa edi, qurʼa tashlar edi; agar peshin namozini erta (oʻz vaqtida) oʻqishning savobini bilganlarida, unga musobaqalashar edi; agar xufton va bomdod namozlarini jamoatda (oʻqish)ning savobini bilganlarida, hatto emaklab boʻlsa ham ularga kelar edi».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бир киши йўлдан кетаётганида, тиканли бир шохни кўриб, уни йўлдан олиб ташлади; Аллоҳ унинг бу ишидан рози бўлди ва уни кечирди», — дедилар. Сўнг Пайғамбар ﷺ: «Беш (хил киши) шаҳиддир: вобо (таун)дан ўлган, қорин (ич) касаллигидан ўлган, чўкиб ўлган, (вайрона остида) тирик кўмилиб ўлган ва Аллоҳ йўлида ўлдирилган», — дедилар. (Пайғамбар ﷺ яна дедилар:) «Агар одамлар азон айтишнинг ва (жамоатда) биринчи сафда туришнинг савобини билганларида, уни қуръа ташламай ололмаса эди, қуръа ташлар эди; агар пешин намозини эрта (ўз вақтида) ўқишнинг савобини билганларида, унга мусобақалашар эди; агар хуфтон ва бомдод намозларини жамоатда (ўқиш)нинг савобини билганларида, ҳатто эмаклаб бўлса ҳам уларга келар эди».
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا يَزَالُ الْبَلَاءُ بِالْمُؤْمِنِ أَوِ الْمُؤْمِنَةِ فِي نَفْسِهِ وَمَالِهِ وَوَلَدِهِ حَتَّى يَلْقَى اللَّهَ تَعَالَى وَمَا عَلَيْهِ مِنْ خَطِيئَةٍ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَرَوَى مَالِكٌ نَحْوَهُ وَقَالَ التِّرْمِذِيُّ: هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيح
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Moʻmin erkak yoki moʻmina ayolning oʻzida, molida va farzandida balo davom etaveradi, toki u Alloh taologa hech qanday gunohsiz yoʻliqquncha», dedilar. Termiziy rivoyat qilgan. Molik ham shunga oʻxshashini rivoyat qilgan. Termiziy: ‹Bu hasan sahih hadis›, dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Мўмин эркак ёки мўмина аёлнинг ўзида, молида ва фарзандида бало давом этаверади, токи у Аллоҳ таолога ҳеч қандай гуноҳсиз йўлиққунча», дедилар. Термизий ривоят қилган. Молик ҳам шунга ўхшашини ривоят қилган. Термизий: ‹Бу ҳасан саҳиҳ ҳадис›, деди.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " مَنْ عَادَ مَرِيضًا نَادَى مُنَادٍ فِي السَّمَاءِ: طِبْتَ وَطَابَ مَمْشَاكَ وَتَبَوَّأْتَ مِنَ الْجَنَّةِ مَنْزِلًا ". رَوَاهُ ابْن مَاجَه
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim bir kasalni yoʻqlasa, osmondan bir nido qiluvchi nido qiladi: ‹Sen pok boʻlding, yurishing muborak boʻldi va jannatdan bir manzil egallading›», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким бир касални йўқласа, осмондан бир нидо қилувчи нидо қилади: ‹Сен пок бўлдинг, юришинг муборак бўлди ва жаннатдан бир манзил эгалладинг›», дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: ذُكِرَتِ الْحُمَّى عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَبَّهَا رَجُلٌ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا تَسُبَّهَا فَإِنَّهَا تَنْفِي الذُّنُوبَ كَمَا تَنْفِي النَّارُ خَبَثَ الْحَدِيدِ» . رَوَاهُ ابْن مَاجَه
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺning huzurlarida isitma haqida gapirildi va bir kishi uni yomonladi. Shunda Nabiy ﷺ: «Uni yomonlama! Chunki u olov temirning zangini ketkazganidek, gunohlarni ketkazadi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларида иситма ҳақида гапирилди ва бир киши уни ёмонлади. Шунда Набий ﷺ: «Уни ёмонлама! Чунки у олов темирнинг зангини кетказганидек, гуноҳларни кетказади», дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَادَ مَرِيضًا فَقَالَ: " أَبْشِرْ فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى يَقُولُ: هِيَ نَارِي أُسَلِّطُهَا عَلَى عَبْدِي الْمُؤْمِنِ فِي الدُّنْيَا لِتَكَوُنَ حَظَّهُ مِنَ النَّارِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ". رَوَاهُ أَحْمَدُ وَابْنُ مَاجَهْ والْبَيْهَقِيُّ فِي شُعَبِ الْإِيمَان
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ oʻzida boʻlgan isitma sababli kasal boʻlgan bir bemorni yoʻqlab bordilar, Abu Hurayra ham u zot bilan birga edi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Xursand boʻl! Zero Alloh taolo aytadi: ‹U Mening olovimdir, uni Oxiratdagi olovdan uning nasibasi boʻlishi uchun dunyoda moʻmin bandamga hukmron qilaman›», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ ўзида бўлган иситма сабабли касал бўлган бир беморни йўқлаб бордилар, Абу Ҳурайра ҳам у зот билан бирга эди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Хурсанд бўл! Зеро Аллоҳ таоло айтади: ‹У Менинг оловимдир, уни Охиратдаги оловдан унинг насибаси бўлиши учун дунёда мўмин бандамга ҳукмрон қиламан›», дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ مَاتَ مَرِيضًا مَاتَ شَهِيدًا أَوْ وُقِيَ فِتْنَةَ الْقَبْرِ وَغُدِيَ وَرِيحَ عَلَيْهِ بِرِزْقِهِ مِنَ الْجَنَّةِ» . رَوَاهُ ابْنُ مَاجَهْ وَالْبَيْهَقِيُّ فِي شُعَبِ الْإِيمَانِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim kasallik bilan vafot etsa, shahid boʻlib oʻladi, qabr fitnasidan saqlanadi va unga ertayu kech jannatdan rizqi keltirib turiladi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким касаллик билан вафот этса, шаҳид бўлиб ўлади, қабр фитнасидан сақланади ва унга эртаю кеч жаннатдан ризқи келтириб турилади», дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا يَتَمَنَّى أَحَدُكُمُ الْمَوْتَ إِمَّا مُحْسِنًا فَلَعَلَّهُ أَنْ يَزْدَادَ خَيْرًا وَإِمَّا مُسِيئًا فَلَعَلَّهُ أَنْ يستعتب» . رَوَاهُ البُخَارِيّ
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi:) Men Rasululloh ﷺni (shunday) deyayotganlarini eshitdim: «Hech kimni oʻ z amali jannatga kiritmaydi». Ular: «Siznimi (ham), ey Allohning Rasuli?» dedi. U zot: «Yoʻq, meni (ham) — magar Alloh meni (oʻ z) fazli va rahmati bilan oʻ rabgina (jannatga kiritsa). Bas, (amalda) toʻ gʻ ri (sadid) boʻ linglar va (haddan oshmay) yaqinlashinglar; sizlardan birortangiz oʻ limni tilamasin: yo (u) muhsin (yaxshilik qiluvchi) boʻ lur — shoyad (yana) yaxshilik ziyoda qilsa; yo (u) yomonlik qiluvchi boʻ lur — shoyad (tavba qilib Allohni) rozi qilsa (uzr soʻ rasa)» dedilar.(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди:) Мен Расулуллоҳ ﷺни (шундай) деяётганларини эшитдим: «Ҳеч кимни ў з амали жаннатга киритмайди». Улар: «Сизними (ҳам), эй Аллоҳнинг Расули?» деди. У зот: «Йўқ, мени (ҳам) — магар Аллоҳ мени (ў з) фазли ва раҳмати билан ў рабгина (жаннатга кирица). Бас, (амалда) тў ғ ри (садид) бў линглар ва (ҳаддан ошмай) яқинлашинглар; сизлардан бирортангиз ў лимни тиламасин: ё (у) муҳсин (яхшилик қилувчи) бў лур — шояд (яна) яхшилик зиёда қилса; ё (у) ёмонлик қилувчи бў лур — шояд (тавба қилиб Аллоҳни) рози қилса (узр сў раса)» дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا يَتَمَنَّى أَحَدُكُمُ الْمَوْتَ وَلَا يَدْعُ بِهِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُ إِنَّهُ إِذَا مَاتَ انْقَطَعَ أَمَلُهُ وَإِنَّهُ لَا يَزِيدُ الْمُؤْمِنَ عُمْرُهُ إِلَّا خيرا» . رَوَاهُ مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Sizdan birortangiz oʻlimni orzu qilmasin va u (oʻlim) kelishidan oldin uni (oʻlimni) tilab duo qilmasin. Chunki sizdan biri oʻlsa, amali toʻxtaydi. Moʻminning umri esa unga faqat yaxshilikni ziyoda qiladi», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Сиздан бирортангиз ўлимни орзу қилмасин ва у (ўлим) келишидан олдин уни (ўлимни) тилаб дуо қилмасин. Чунки сиздан бири ўлса, амали тўхтайди. Мўминнинг умри эса унга фақат яхшиликни зиёда қилади», — дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَكْثِرُوا ذِكْرَ هَاذِمِ اللَّذَّاتِ الْمَوْتِ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَالنَّسَائِيّ وَابْن مَاجَه
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Lazzatlarni uzguvchini — yaʼni oʻlimni — koʻp eslanglar», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu bobda Abu Saiddan ham (rivoyat) bor. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Лаззатларни узгувчини — яъни ўлимни — кўп эсланглар», дедилар. Абу Исо айтди: Бу бобда Абу Саиддан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: الْمَيِّتُ تَحْضُرُهُ الْمَلَائِكَةُ فَإِذَا كَانَ الرَّجُلُ صَالِحًا قَالُوا: اخْرُجِي أَيَّتُهَا النَّفْسُ الطَّيِّبَةُ كَانَتْ فِي الْجَسَدِ الطَّيِّبِ اخْرُجِي حَمِيدَةً وَأَبْشِرِي بِرَوْحٍ وَرَيْحَانٍ وَرَبٍّ غَيْرِ غَضْبَانَ فَلَا تَزَالُ يُقَالُ لَهَا ذَلِكَ حَتَّى تَخْرُجَ ثُمَّ يُعْرَجُ بِهَا إِلَى السَّمَاءِ فَيُفْتَحَ لَهَا فَيُقَالُ: مَنْ هَذَا؟ فَيَقُولُونَ: فُلَانٌ فَيُقَالُ: مَرْحَبًا بِالنَّفسِ الطّيبَة كَانَت فِي الْجَسَدِ الطَّيِّبِ ادْخُلِي حَمِيدَةً وَأَبْشِرِي بِرَوْحٍ وَرَيْحَانٍ وَرَبٍّ غَيْرِ غَضْبَانَ فَلَا تَزَالُ يُقَالُ لَهَا ذَلِكَ حَتَّى تَنْتَهِيَ إِلَى السَّمَاءِ الَّتِي فِيهَا اللَّهُ فَإِذَا كَانَ الرَّجُلُ السُّوءُ قَالَ: اخْرُجِي أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْخَبِيثَةُ كَانَتْ فِي الْجَسَدِ الْخَبِيثِ اخْرُجِي ذَمِيمَةً وَأَبْشِرِي بِحَمِيمٍ وَغَسَّاقٍ وَآخَرَ مِنْ شَكْلِهِ أَزْوَاجٌ فَمَا تَزَالُ يُقَالُ لَهَا ذَلِكَ حَتَّى تَخْرُجَ ثُمَّ يُعْرَجُ بِهَا إِلَى السَّمَاءِ فَيُفْتَحُ لَهَا فَيُقَالُ: مَنْ هَذَا؟ فَيُقَالُ: فُلَانٌ فَيُقَالُ: لَا مَرْحَبًا بِالنَّفْسِ الْخَبِيثَةِ كَانَتْ فِي الْجَسَدِ الْخَبِيثِ ارْجِعِي ذَمِيمَةً فَإِنَّهَا لَا تفتح لَهُ أَبْوَابُ السَّمَاءِ فَتُرْسَلُ مِنَ السَّمَاءِ ثُمَّ تَصِيرُ إِلَى الْقَبْر ". رَوَاهُ ابْن مَاجَه
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ shunday dedilar: «Oʻlayotgan kishi oldiga farishtalar keladi. Agar u kishi solih boʻlsa, ular: ‹Ey pok badanda boʻlgan pok jon, chiq! Maqtaluvchi holda chiq va rohat, xushbuy hidamda hamda gʻazablanmagan Robbning xushxabari bilan quvon!› deydilar. Toki u chiqquncha unga shunday deyilaveradi. Soʻng u osmonga koʻtariladi. Unga (osmon eshigi) ochiladi va: ‹Bu kim?› deyiladi. Ular: ‹Falonchi›, deydilar. Shunda: ‹Pok badanda boʻlgan pok jonga marhabo! Maqtaluvchi holda kir va rohat, xushbuy hidamda hamda gʻazablanmagan Robbning xushxabari bilan quvon!› deyiladi. Toki u Alloh azza va jalla boʻlgan osmonga yetkuncha unga shunday deyilaveradi. Agar u kishi yomon boʻlsa, (farishta): ‹Ey nopok badanda boʻlgan nopok jon, chiq! Yomonlanuvchi holda chiq va qaynoq suv, yiring hamda shu turdan boshqa juft-juft narsalarning xabari bilan bosh!› deydi. Toki u chiqquncha unga shunday deyilaveradi. Soʻng u osmonga koʻtariladi, ammo unga (osmon eshigi) ochilmaydi va: ‹Bu kim?› deyiladi. ‹Falonchi›, deyiladi. Shunda: ‹Nopok badanda boʻlgan nopok jonga marhabo yoʻq! Yomonlanuvchi holda qayt, chunki senga osmon eshiklari ochilmaydi!› deyiladi. Soʻng u osmondan (yerga) tashlanadi, keyin qabrga qaytadi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ шундай дедилар: «Ўлаётган киши олдига фаришталар келади. Агар у киши солиҳ бўлса, улар: ‹Эй пок баданда бўлган пок жон, чиқ! Мақталувчи ҳолда чиқ ва роҳат, хушбуй ҳидамда ҳамда ғазабланмаган Роббнинг хушхабари билан қувон!› дейдилар. Токи у чиққунча унга шундай дейилаверади. Сўнг у осмонга кўтарилади. Унга (осмон эшиги) очилади ва: ‹Бу ким?› дейилади. Улар: ‹Фалончи›, дейдилар. Шунда: ‹Пок баданда бўлган пок жонга марҳабо! Мақталувчи ҳолда кир ва роҳат, хушбуй ҳидамда ҳамда ғазабланмаган Роббнинг хушхабари билан қувон!› дейилади. Токи у Аллоҳ азза ва жалла бўлган осмонга еткунча унга шундай дейилаверади. Агар у киши ёмон бўлса, (фаришта): ‹Эй нопок баданда бўлган нопок жон, чиқ! Ёмонланувчи ҳолда чиқ ва қайноқ сув, йиринг ҳамда шу турдан бошқа жуфт-жуфт нарсаларнинг хабари билан бош!› дейди. Токи у чиққунча унга шундай дейилаверади. Сўнг у осмонга кўтарилади, аммо унга (осмон эшиги) очилмайди ва: ‹Бу ким?› дейилади. ‹Фалончи›, дейилади. Шунда: ‹Нопок баданда бўлган нопок жонга марҳабо йўқ! Ёмонланувчи ҳолда қайт, чунки сенга осмон эшиклари очилмайди!› дейилади. Сўнг у осмондан (ерга) ташланади, кейин қабрга қайтади», дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «إِذَا خَرَجَتْ رُوحُ الْمُؤْمِنِ تَلَقَّاهَا مَلَكَانِ يُصْعِدَانِهَا» . قَالَ حَمَّادٌ: فَذَكَرَ مِنْ طِيبِ رِيحِهَا وَذَكَرَ الْمِسْكَ قَالَ: " وَيَقُولُ أَهْلُ السَّمَاءِ: رُوحٌ طَيِّبَةٌ جَاءَتْ مِنْ قِبَلِ الْأَرْضِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْكِ وَعَلَى جَسَدٍ كُنْتِ تُعَمِّرِينَهُ فَيُنْطَلَقُ بِهِ إِلَى رَبِّهِ ثُمَّ يَقُولُ: انْطَلِقُوا بِهِ إِلَى آخِرِ الْأَجَلِ ". قَالَ: «وَإِنَّ الْكَافِرَ إِذَا خَرَجَتْ رُوحُهُ» قَالَ حَمَّادٌ: وَذَكَرَ من نتنها وَذكر لعنها. " وَيَقُولُ أَهْلُ السَّمَاءِ: رُوحٌ خَبِيثَةٌ جَاءَتْ مِنْ قِبَلِ الْأَرْضِ فَيُقَالُ: انْطَلِقُوا بِهِ إِلَى آخِرِ الْأَجَل " قَالَ أَبُو هُرَيْرَة: فَرد رَسُول الله صلى الله عَلَيْهِ وَسلم ريطة كَانَت عَلَيْهِ على أَنفه هَكَذَا. رَوَاهُ مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Moʻminning ruhi chiqqanida, uni ikki farishta kutib olib, yuqoriga (osmonga) olib chiqadilar». Hammod dedi: «Shunda u (Abu Hurayra) uning hidining xushligini zikr qildi va misk(ni misol qilib) zikr qildi». U (Abu Hurayra) dedi: «Osmon ahli: ‹Yer tomonidan pok ruh keldi. Alloh senga va sen obod qilib turgan badanga rahmat qilsin!›, deydilar. Soʻng u Robbi azza va jallaga olib boriladi. Keyin (Robb): ‹Uni ajalning oxiriga (belgilangan muddatga) olib boringlar›, deydi». U (Abu Hurayra) dedi: «Albatta, kofir boʻlsa, ruhi chiqqanida — Hammod dedi: ‹U uning sasishini zikr qildi va laʼnatni zikr qildi› — osmon ahli: ‹Yer tomonidan xabis ruh keldi›, deydilar. Shunda: ‹Uni ajalning oxiriga olib boringlar›, deyiladi». Abu Hurayra dedi: «Shunda Rasululloh ﷺ ustlaridagi yengil matoni burunlariga mana shunday qaytarib (yopib) qoʻydilar».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Мўминнинг руҳи чиққанида, уни икки фаришта кутиб олиб, юқорига (осмонга) олиб чиқадилар». Ҳаммод деди: «Шунда у (Абу Ҳурайра) унинг ҳидининг хушлигини зикр қилди ва миск(ни мисол қилиб) зикр қилди». У (Абу Ҳурайра) деди: «Осмон аҳли: ‹Ер томонидан пок руҳ келди. Аллоҳ сенга ва сен обод қилиб турган баданга раҳмат қилсин!›, дейдилар. Сўнг у Робби азза ва жаллага олиб борилади. Кейин (Робб): ‹Уни ажалнинг охирига (белгиланган муддатга) олиб боринглар›, дейди». У (Абу Ҳурайра) деди: «Албатта, кофир бўлса, руҳи чиққанида — Ҳаммод деди: ‹У унинг сасишини зикр қилди ва лаънатни зикр қилди› — осмон аҳли: ‹Ер томонидан хабис руҳ келди›, дейдилар. Шунда: ‹Уни ажалнинг охирига олиб боринглар›, дейилади». Абу Ҳурайра деди: «Шунда Расулуллоҳ ﷺ устларидаги енгил матони бурунларига мана шундай қайтариб (ёпиб) қўйдилар».
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " إِذَا حُضِرَ الْمُؤْمِنُ أَتَتْ مَلَائِكَةُ الرَّحْمَةِ بِحَرِيرَةٍ بَيْضَاءَ فَيَقُولُونَ: اخْرُجِي رَاضِيَةً مَرْضِيًّا عَنْكِ إِلَى رَوْحِ اللَّهِ وَرَيْحَانٍ وَرَبٍّ غَيْرِ غَضْبَانَ فَتَخْرُجُ كَأَطْيَبِ رِيحِ الْمِسْكِ حَتَّى إِنَّهُ لَيُنَاوِلُهُ بَعْضُهُمْ بَعْضًا حَتَّى يَأْتُوا بِهِ أَبْوَابَ السَّمَاءِ فَيَقُولُونَ: مَا أَطْيَبَ هَذِهِ الرِّيحَ الَّتِي جَاءَتْكُمْ مِنَ الْأَرْضِ فَيَأْتُونَ بِهِ أَرْوَاحَ الْمُؤْمِنِينَ فَلَهُمْ أَشَدُّ فَرَحًا بِهِ مِنْ أَحَدِكُمْ بِغَائِبِهِ يَقْدُمُ عَلَيْهِ فَيَسْأَلُونَهُ: مَاذَا فَعَلَ فُلَانٌ مَاذَا فَعَلَ فُلَانٌ؟ فَيَقُولُونَ: دَعُوهُ فَإِنَّهُ كَانَ فِي غَمِّ الدُّنْيَا. فَيَقُولُ: قَدْ مَاتَ أَمَا أَتَاكُمْ؟ فَيَقُولُونَ: قَدْ ذُهِبَ بِهِ إِلَى أُمِّهِ الْهَاوِيَةِ. وَإِنَّ الْكَافِرَ إِذَا احْتُضِرَ أَتَتْهُ مَلَائِكَةُ الْعَذَابِ بِمِسْحٍ فَيَقُولُونَ: أَخْرِجِي ساخطة مسخوطا عَلَيْكِ إِلَى عَذَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ. فَتَخْرُجُ كأنتن ريح جيفة حَتَّى يأْتونَ بِهِ بَابِ الْأَرْضِ فَيَقُولُونَ: مَا أَنْتَنَ هَذِهِ الرِّيحَ حَتَّى يَأْتُونَ بِهِ أَرْوَاحَ الْكُفَّارِ ". رَوَاهُ أَحْمَدُ وَالنَّسَائِيّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ shunday dedilar: «Moʻmin kishi jon berayotganida unga rahmat farishtalari oq shoyi bilan kelib: ‹Sendan rozi boʻlingan holda, oʻzing ham rozi holingda Allohning rahmatiga, xushboʻyligiga va gʻazablanmagan Robbingga chiq› deyishadi. Shunda u miskning eng yoqimli hididek boʻlib chiqadi. Hatto farishtalar uni bir-birlariga uzatib, osmon eshigiga olib kelishadi va: ‹Sizlarga yerdan kelgan bu hid naqadar yoqimli!› deyishadi. Soʻng uni moʻminlar arvohlari oldiga olib kelishadi. Ular unga sizlardan biringiz gʻoyib boʻlgan kishisi qaytib kelganidan xursand boʻlganidan ham qattiqroq xursand boʻlishadi. Ular undan: ‹Falonchi nima qildi, falonchi nima qildi?› deb soʻrashadi. Baʼzilari: ‹Uni tinch qoʻyinglar, u dunyoning gʻamida edi› deyishadi. U: ‹U sizlarnikiga kelmadimi?› desa, ular: ‹U onasi Hoviyaga (doʻzaxga) olib ketildi› deyishadi. Kofir kishi jon berayotganida esa unga azob farishtalari palos bilan kelib: ‹Gʻazablangan holda, oʻzingga gʻazab qilingan holingda Allohning azzavajallaning azobiga chiq› deyishadi. Shunda u oʻlaksaning eng badbuy hididek boʻlib chiqadi. Hatto uni yer eshigiga olib kelishadi va: ‹Bu hid naqadar badbuy!› deyishadi. Soʻng uni kofirlar arvohlari oldiga olib kelishadi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ шундай дедилар: «Мўмин киши жон бераётганида унга раҳмат фаришталари оқ шойи билан келиб: ‹Сендан рози бўлинган ҳолда, ўзинг ҳам рози ҳолингда Аллоҳнинг раҳматига, хушбўйлигига ва ғазабланмаган Роббингга чиқ› дейишади. Шунда у мискнинг энг ёқимли ҳидидек бўлиб чиқади. Ҳатто фаришталар уни бир-бирларига узатиб, осмон эшигига олиб келишади ва: ‹Сизларга ердан келган бу ҳид нақадар ёқимли!› дейишади. Сўнг уни мўминлар арвоҳлари олдига олиб келишади. Улар унга сизлардан бирингиз ғойиб бўлган кишиси қайтиб келганидан хурсанд бўлганидан ҳам қаттиқроқ хурсанд бўлишади. Улар ундан: ‹Фалончи нима қилди, фалончи нима қилди?› деб сўрашади. Баъзилари: ‹Уни тинч қўйинглар, у дунёнинг ғамида эди› дейишади. У: ‹У сизларникига келмадими?› деса, улар: ‹У онаси Ҳовияга (дўзахга) олиб кетилди› дейишади. Кофир киши жон бераётганида эса унга азоб фаришталари палос билан келиб: ‹Ғазабланган ҳолда, ўзингга ғазаб қилинган ҳолингда Аллоҳнинг аззаважалланинг азобига чиқ› дейишади. Шунда у ўлаксанинг энг бадбуй ҳидидек бўлиб чиқади. Ҳатто уни ер эшигига олиб келишади ва: ‹Бу ҳид нақадар бадбуй!› дейишади. Сўнг уни кофирлар арвоҳлари олдига олиб келишади», дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَسْرِعُوا بِالْجَنَازَةِ فَإِنْ تَكُ صَالِحَةً فَخَيْرٌ تُقَدِّمُونَهَا إِلَيْهِ وَإِنْ تَكُ سِوَى ذَلِكَ فشر تضعونه عَن رقابك»
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan, u buni Nabiy ﷺ ga yetkazib rivoyat qiladi: «Janozani (koʻtarishda) tezlanglar, chunki agar u solih (banda) boʻlsa, demak siz uni yaxshilikka yetkazib qoʻyayotgan boʻlasiz. Agar undan boshqacha boʻlsa, demak siz bir yomonlikni yelkangizdan tushirib qoʻyayotgan boʻlasiz», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан, у буни Набий ﷺ га етказиб ривоят қилади: «Жанозани (кўтаришда) тезланглар, чунки агар у солиҳ (банда) бўлса, демак сиз уни яхшиликка етказиб қўяётган бўласиз. Агар ундан бошқача бўлса, демак сиз бир ёмонликни елкангиздан тушириб қўяётган бўласиз», дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنِ اتَّبَعَ جَنَازَةَ مُسْلِمٍ إِيمَانًا وَاحْتِسَابًا وَكَانَ مَعَهُ حَتَّى يُصَلَّى عَلَيْهَا وَيُفْرَغَ مِنْ دَفْنِهَا فَإِنَّهُ يَرْجِعُ مِنَ الْأَجْرِ بِقِيرَاطَيْنِ كُلُّ قِيرَاطٍ مِثْلُ أُحُدٍ وَمَنْ صَلَّى عَلَيْهَا ثُمَّ رَجَعَ قَبْلَ أَنْ تُدْفَنَ فَإِنَّهُ يَرْجِعُ بقيراط»
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim musulmonning janozasiga iymon va (Allohdan) savob umidida hamroh boʻlib, janoza namozi oʻqilib, dafn marosimi tugagunicha (u bilan birga) tursa, ikki qirot savob bilan qaytadi. Har bir qirot Uhud (togʻi)dek (kattadir). Kim faqat janoza namozini oʻqib, dafndan oldin qaytsa, bir qirot savob bilan qaytadi», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким мусулмоннинг жанозасига иймон ва (Аллоҳдан) савоб умидида ҳамроҳ бўлиб, жаноза намози ўқилиб, дафн маросими тугагунича (у билан бирга) турса, икки қирот савоб билан қайтади. Ҳар бир қирот Уҳуд (тоғи)дек (каттадир). Ким фақат жаноза намозини ўқиб, дафндан олдин қайца, бир қирот савоб билан қайтади», — дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ: أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَعَى لِلنَّاسِ النَّجَاشِيَّ الْيَوْمَ الَّذِي مَاتَ فِيهِ وَخرج بِهِمْ إِلَى الْمُصَلَّى فَصَفَّ بِهِمْ وَكَبَّرَ أَرْبَعَ تَكْبِيرَات
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Paygʻambar ﷺ Najoshiy vafot etgan kuni uning oʻlimini odamlarga eʼlon qildilar, soʻng ularni musallaga olib chiqib, saf tortdirdilar va unga namoz oʻqib, toʻrt marta takbir aytdilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Пайғамбар ﷺ Нажоший вафот этган куни унинг ўлимини одамларга эълон қилдилар, сўнг уларни мусаллага олиб чиқиб, саф тортдирдилар ва унга намоз ўқиб, тўрт марта такбир айтдилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ امْرَأَةً سَوْدَاءَ كَانَتْ تَقُمُّ الْمَسْجِدَ أَوْ شَابٌّ فَفَقَدَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَأَلَ عَنْهَا أَوْ عَنْهُ فَقَالُوا: مَاتَ. قَالَ: «أَفَلَا كُنْتُمْ آذَنْتُمُونِي؟» قَالَ: فَكَأَنَّهُمْ صَغَّرُوا أَمْرَهَا أَوْ أَمْرَهُ. فَقَالَ: «دلوني على قَبره» فدلوه فصلى عَلَيْهَا. قَالَ: «إِنَّ هَذِهِ الْقُبُورَ مَمْلُوءَةٌ ظُلْمَةً عَلَى أَهْلِهَا وَإِنَّ اللَّهَ يُنَوِّرُهَا لَهُمْ بِصَلَاتِي عَلَيْهِمْ» . وَلَفظه لمُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: bir qora ayol — yoki yigit — masjidni supurar edi. Rasululloh ﷺ uni topa olmay qoldilar va u haqida — yoki u (yigit) haqida — soʻradilar. (Odamlar): «Vafot etdi», — dedilar. (U zot): «Nega menga xabar bermadingiz?» — dedilar. (Rovi) dedi: Ular uning ishini — yoki uning (yigitning) ishini — kichik (ahamiyatsiz) sanagandek edilar. Shunda (u zot): «Meni uning qabriga boshlanglar», — dedilar. Ular u zotni (qabrga) boshladilar va u zot unga (janoza) namozini oʻqidilar. Soʻng: «Albatta, bu qabrlar ahliga zulmat bilan toʻladir va albatta, aziz va ulugʻ Alloh men ularga (janoza) namozini oʻqishim sababli ularga uni nurafshon qiladi», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: бир қора аёл — ёки йигит — масжидни супурар эди. Расулуллоҳ ﷺ уни топа олмай қолдилар ва у ҳақида — ёки у (йигит) ҳақида — сўрадилар. (Одамлар): «Вафот этди», — дедилар. (У зот): «Нега менга хабар бермадингиз?» — дедилар. (Рови) деди: Улар унинг ишини — ёки унинг (йигитнинг) ишини — кичик (аҳамиятсиз) санагандек эдилар. Шунда (у зот): «Мени унинг қабрига бошланглар», — дедилар. Улар у зотни (қабрга) бошладилар ва у зот унга (жаноза) намозини ўқидилар. Сўнг: «Албатта, бу қабрлар аҳлига зулмат билан тўладир ва албатта, азиз ва улуғ Аллоҳ мен уларга (жаноза) намозини ўқишим сабабли уларга уни нурафшон қилади», — дедилар.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِذَا صَلَّيْتُمْ عَلَى الْمَيِّتِ فَأَخْلِصُوا لَهُ الدُّعَاءَ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد وَابْن مَاجَه
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Marhumga janoza oʻqiganingizda, unga xolis duo qilinglar», dedilar. Abu Dovud va Ibn Moja rivoyat qilgan.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Марҳумга жаноза ўқиганингизда, унга холис дуо қилинглар», дедилар. Абу Довуд ва Ибн Можа ривоят қилган.
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا صَلَّى عَلَى الْجَنَازَةِ قَالَ: «اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِحَيِّنَا وَمَيِّتِنَا وَشَاهِدِنَا وَغَائِبِنَا وَصَغِيرِنَا وَكَبِيرِنَا وَذَكَرِنَا وَأُنْثَانَا. اللَّهُمَّ مَنْ أَحْيَيْتَهُ مِنَّا فَأَحْيِهِ عَلَى الْإِسْلَامِ وَمَنْ تَوَفَّيْتَهُ مِنَّا فَتَوَفَّهُ عَلَى الْإِيمَانِ. اللَّهُمَّ لَا تَحْرِمْنَا أَجْرَهُ وَلَا تَفْتِنَّا بَعْدَهُ» . رَوَاهُ أَحْمَدُ وَأَبُو دَاوُدَ وَالتِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ
وَرَوَاهُ النَّسَائِيُّ عَنْ إِبْرَاهِيمَ الْأَشْهَلِيِّ عَنْ أَبِيهِ وانتهت رِوَايَته عِنْد قَوْله: و «أنثانا» . وَفِي رِوَايَةِ أَبِي دَاوُدَ: «فَأَحْيِهِ عَلَى الْإِيمَانِ وَتَوَفَّهُ عَلَى الْإِسْلَامِ» . وَفِي آخِرِهِ: «وَلَا تُضِلَّنَا بعده»
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ janoza oʻqiganlarida: «Allohumma, tirigimizni ham, oʻligimizni ham, hozirimizni ham, gʻoyibimizni ham, kichigimizni ham, kattamizni ham, erkagimizni ham, ayolimizni ham magʻfirat qilgin. Allohumma, bizdan kimni tiriltirsang, uni Islom uzra tiriltirgin, bizdan kimni vafot ettirsang, uni iymon uzra vafot ettirgin. Allohumma, bizni uning ajridan mahrum qilmagin va undan keyin bizni adashtirmagin», derdilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ жаноза ўқиганларида: «Аллоҳумма, тиригимизни ҳам, ўлигимизни ҳам, ҳозиримизни ҳам, ғойибимизни ҳам, кичигимизни ҳам, каттамизни ҳам, эркагимизни ҳам, аёлимизни ҳам мағфират қилгин. Аллоҳумма, биздан кимни тирилтирсанг, уни Ислом узра тирилтиргин, биздан кимни вафот эттирсанг, уни иймон узра вафот эттиргин. Аллоҳумма, бизни унинг ажридан маҳрум қилмагин ва ундан кейин бизни адаштирмагин», дердилар.